အခန်း ၃၁၉

အခန်း (၃၁၉) အခွင့်အရေးများကို မဖမ်းဆုပ်နိုင်ခြင်း

"အစ်မ... ဥက္ကဋ္ဌစုက ပြည်တွင်း ဉာဏ်ရည်တုနည်းပညာကုမ္ပဏီတစ်ခုဖြစ်တဲ့ Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ ပိုင်ရှင်ပါ..."

"ဉာဏ်ရည်တုနယ်ပယ်မှာ Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီက ဘယ်လိုနေရာမှာ ရှိနေလဲဆိုတာကို အွန်လိုင်းမှာ ရှာကြည့်လိုက်တာနဲ့ သိနိုင်ပါတယ်... ဒါက ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်းအဆင့်မှာ ရှိနေတာပါ..."

"တခြားနည်းပညာကုမ္ပဏီတွေက သူတို့ရဲ့ ခြေရာကိုတောင် အမီလိုက်ဖို့ ခက်ခဲနေကြသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကတော့ ငါတို့တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ အဆင့်မြင့်နည်းပညာကဏ္ဍ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးပြုမှုတွေကို ဆက်တိုက် စွမ်းဆောင်ပေးနေကြတာပဲ..."

"ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမတွေနဲ့ ပါမောက္ခတွေ အများကြီးအပြင် ထူးချွန်တဲ့ ကျောင်းသားအများအပြားကလည်း ကျွန်တော်တို့ကျောင်းမှာ ဥက္ကဋ္ဌစု မိန့်ခွန်းပြောမှာကို စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ စောင့်မျှော်နေကြတာပါ..."

"ပြီးတော့ အစ်မက သူက အရည်အချင်းရှိရဲ့လားလို့ တကယ်ကြီး ပြောရဲသေးတာလား... အခု အစ်မကို ကျွန်တော် မေးချင်တာက အစ်မမှာရော အဲဒီအရည်အချင်း ရှိလို့လား..."

ဒုတိယပါမောက္ခချုပ်က အလွန် လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒါက..."

အမျိုးသမီးသည် ခဏတာမျှ စကားဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ ဤလူငယ်တွင် ဤမျှ ဩဇာကြီးမားသော နောက်ခံရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ဒါပေမဲ့ သူက ဒုတိယအဆင့် တက္ကသိုလ်တစ်ခုကနေ ဘွဲ့ရခဲ့တဲ့သူပါပဲ...

ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုစွမ်းရည်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်ရတာလဲ...

ဒုတိယပါမောက္ခချုပ်၏ မိတ်ဆက်စကားကို ကြားချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာလည်း အတော်လေး ထိတ်လန့်သွားခဲ့ကြပေ၏။

အစကတော့ သူက လည်ပတ်ဖို့လာတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်လို့ပဲ ထင်ထားခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ သူက Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ သူဌေးကြီး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး...

Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီသည် ယခုအခါတွင် နိုင်ငံတကာစင်မြင့်ထက်၌ တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းလျက် နေ့စဉ်နီးပါး အောင်မြင်မှုများ ရရှိနေပေသည်။ ယခင်က တရုတ်နိုင်ငံရှိ နည်းပညာကုမ္ပဏီများသည် ပြောသာရှိပြီး လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှု မရှိခဲ့သော်လည်း Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီ ပေါ်ထွက်လာပြီးကတည်းက တရုတ်နိုင်ငံတွင် အဆင့်မြင့်နည်းပညာ မရှိဟု ပြောဆိုသူများကို ကြီးမားစွာ ပြန်လည်ချေပနိုင်ခဲ့လေ၏။

ထို့ကြောင့် သူတို့၏ရှေ့မှလူမှာ Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီ၏ သူဌေးဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း ကြားသိရချိန်တွင် သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲ၌ နက်ရှိုင်းသော ထိတ်လန့်မှုများ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

"တကယ်ကို သူဖြစ်နေတာပဲ..."

"Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ... သူက ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်မှာ မိန့်ခွန်းပြောဖို့ အရည်အချင်းပြည့်မီတာ သေချာတာပေါ့..."

"ငါတို့က ရိုင်းစိုင်းမိသွားပြီ... ဒါက Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ သူဌေးကြီးပဲ... အဲဒါကို ငါတို့က သူ့ကို လိမ်လည်သူလို့ ထင်ခဲ့ကြသေးတယ်..."

"ဟူး... သူက တကယ့်သူဌေးကြီးပဲ... ငါတို့ကမှ လူပြက်တွေဖြစ်နေတာ..."

လူတိုင်း၏ သဘောထားများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

အမျိုးသမီးသည် အစပိုင်းတွင် ရှက်ရွံ့သွားပြီးနောက် သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌစု... ဥက္ကဋ္ဌစု... ကျွန်မက ဥက္ကဋ္ဌစုကို အခက်တွေ့အောင် တမင်လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"အဓိကကတော့ ဥက္ကဋ္ဌစုက အမြဲတမ်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ နေတတ်လွန်းလို့ပါ..."

ထိပ်တန်းကုမ္ပဏီတစ်ခု၏ အမှုဆောင်အရာရှိချုပ်ကို သူမ ပြစ်မှားမိသွားကြောင်း သဘောပေါက်သွားချိန်တွင် အမျိုးသမီးမှာ ကြောက်လန့်သွားပြီး သူမ၏ ခြေထောက်များပင် တုန်ရီလာခဲ့ပေ၏။

"အစ်မရဲ့ ကလေးတွေကို ပညာသင်ပေးတဲ့ ချဉ်းကပ်ပုံကို ပြောင်းလဲဖို့ လိုအပ်တယ်..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဒုတိယပါမောက္ခချုပ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပါမောက္ခချုပ်... အထဲဝင်ကြရအောင်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

"ဝင်ထွက်ခွင့် ထိန်းချုပ်မှုစနစ် အားလုံးကို ဖွင့်လိုက်ပါ..."

ဒုတိယပါမောက္ခချုပ်က ဝင်ထွက်ခွင့် ထိန်းချုပ်မှုစနစ်ကို ဖွင့်ရန် လုံခြုံရေးအစောင့်အား ညွှန်ကြားလိုက်ပြီးနောက် အချက်ပြရန်အတွက် ဘေးသို့ဖယ်ပေးလိုက်၏။

စုယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် Bentley ကားပေါ်သို့ တက်ကာ တိုက်ရိုက် မောင်းနှင်ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။

တောက်ပနေသော Bentley ကားကြီး ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း အမျိုးသမီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။

"မြင်လား... ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်ကို ဝင်ခွင့်မရရင်လည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်ကနေ ဘွဲ့ရခဲ့တဲ့ ထိပ်တန်းကျောင်းသားတချို့ သားဆီမှာ အလုပ်လာလုပ်နိုင်အောင် အနာဂတ်မှာ သားကိုယ်ပိုင် စီးပွားရေးတစ်ခုကို သေချာပေါက် စတင်ရမယ်..."

အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ သင်ကြားရေးပုံစံကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်လေ၏။

ကောင်လေးမှာ နားလည်သလိုလို နားမလည်သလိုလိုဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ကားသည် ခန်းမရှေ့ရှိ ကားပါကင်နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ ကားကို ရပ်ပြီးနောက် စုယွမ်သည် ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ ဒုတိယပါမောက္ခချုပ်နှင့် တွေ့ဆုံလိုက်သည်။

ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသော ကျောင်းသားများသည် ကားကို မြင်ချိန်တွင် အားကျစွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေခဲ့ကြပေ၏။

"ဝိုး... Bentley ကားပဲ... ဒီကားက တကယ့်ကို မိုက်တာပဲ..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... တစ်နေ့နေ့ကျရင် ငါတို့လည်း တစ်စီးလောက် ဝယ်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရလာမှာပါ..."

အခြားကျောင်းသားတစ်ဦးက ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။

ဤသည်မှာ ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်ဖြစ်ပြီး ကျောင်းသားများမှာ ယုံကြည်မှုရှိကြကာ နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ တောက်ပနေကြပေသည်။

"ဒီနေ့ ငါတို့ကျောင်းကို လာတဲ့ ဇိမ်ခံကားတွေ တော်တော်လေး များပေမဲ့ ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့သူကို မြင်ရဖို့ကတော့ ခဲယဉ်းတယ်..."

"ဟုတ်တယ်... ဒီလူက ငါတို့နဲ့ အသက်အရွယ် တူလောက်မယ့်ပုံပဲ..."

"သူလည်း မိန့်ခွန်းပြောဖို့ လာတာဖြစ်မယ် မဟုတ်လား... ပြီးတော့ ဒီလူကို ဒုတိယပါမောက္ခချုပ် ကိုယ်တိုင် အဖော်လုပ်ပေးနေတာပဲ..."

ကျောင်းသားများက စုယွမ်၏ အဆင့်အတန်းကို မှန်းဆရင်း အချင်းချင်း ဆွေးနွေးနေကြလေ၏။

"ဥက္ကဋ္ဌစု... ခန်းမထဲ ဝင်ကြရအောင်..."

ဒုတိယပါမောက္ခချုပ်က ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ထိုလူစုသည် ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပေ၏။

ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်ခန်းမ၏ အရှေ့ဘက်ဆုံးတွင် မျက်နှာပြင်အကြီးကြီးတစ်ခုရှိပြီး ခန်းမတစ်ခုလုံးမှာ အများအားဖြင့် အနီရောင်ဖြစ်ကာ တရုတ်နိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်တစ်ခုအဖြစ် ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှု အငွေ့အသက်ကို ပေးစွမ်းနေပေသည်။

ခန်းမတွင် ကျယ်ဝန်းသော စင်မြင့်တစ်ခုပါရှိပြီး ၎င်း၏အောက်တွင် ပရိသတ်ထိုင်ခုံနေရာရှိကာ အရှေ့ဆုံးတန်းကို အထူးဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်များအတွက် သီးသန့်ဖယ်ထားပေ၏။

လက်ရှိတွင် ခန်းမသို့ လူအတော်များများ ရောက်ရှိနေကြပြီး ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ထင်ရှားပြီး ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်များပင် ဖြစ်ကြသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌစု... ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး... စီစဉ်စရာလေးတွေ ရှိသေးလို့ ကျွန်တော် ရှေ့ကို သွားလိုက်ဦးမယ်..."

ဒုတိယပါမောက္ခချုပ်က သူ့ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အရှေ့ဘက်သို့ လျှောက်သွားလေ၏။

စုယွမ်က ပိုင်ချန်အား ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ခဏလောက် စောင့်ရအောင်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်ပဲလေ ဒီမှာ ထိုင်ခုံနေရာချထားမှုက အရမ်းကို တိကျတယ်..."

"ကောင်းပြီ... ရှင်ကတော့ နောက်ကျရင် ပထမတန်းမှာ သေချာပေါက် ထိုင်ရမှာပဲ... ကျွန်မကတော့ ဒီအနောက်မှာပဲ ထိုင်ကြည့်နေတော့မယ်..."

ပိုင်ချန်က ပြောလိုက်၏။

"အဲဒါလည်း အဆင်ပြေပါတယ်... ပထမတန်းမှာ ထိုင်တဲ့သူတိုင်းက မိန့်ခွန်းပြောရမယ့်သူတွေ ဖြစ်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ဒုတိယပါမောက္ခချုပ် ပြန်မလာသေးဘဲ အရှေ့ဘက်၌ အစီအစဉ်များ ပြုလုပ်နေဆဲ ဖြစ်ပေ၏။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် အလွန်အားကောင်းသော စွမ်းအင်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လျက် လူတစ်ယောက် အဝင်ဝမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်လာခဲ့လေသည်။

ထိုလူမှာ အတော်လေး အသက်ကြီးနေပြီး ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားကာ လက်ထောက်နှစ်ဦးလည်း ပါဝင်ပေ၏။

"လမ်းဖယ်ကြ... လမ်းဖယ်ကြ... လမ်းကို မပိတ်ထားနဲ့..."

လက်ထောက်က စုယွမ်နှင့် ပိုင်ချန်တို့ကို ပြောလိုက်သည်။

စုယွမ် သူမ၏နေရာကို ကြည့်လိုက်ရာ ပင်မလမ်းမကြီးနှင့် အနည်းငယ် အလှမ်းဝေးနေဆဲဖြစ်သဖြင့် မဖယ်ပေးခဲ့ချေ။

"သူက ပညာရှင်စုန့်လင်းပဲ... မင်းလည်း အဝေးမှာပဲ နေပေးပါ..."

အနီးသို့ ရောက်လာချိန်တွင် လက်ထောက်က စုယွမ်အား ပြောလိုက်၏။

"အို... ကျွန်တော်က လမ်းပိတ်ထားတာမှ မဟုတ်တာ..."

စုယွမ်က တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်ပြီးနောက် စုန့်လင်းဆိုသော နာမည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားခဲ့လေသည်။

ဒါက သတင်းအချက်အလက်ထဲမှာ ပါတဲ့ ပညာရှင် မဟုတ်ဘူးလား... တကယ်ကြီး သူ့ကို ဒီမှာ တွေ့လိုက်ရတာပဲ...

"ဆောရီးပဲ... ငါက စုန့်လင်းပါ..."

စုန့်လင်းက ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာပြီး အလွန်ကြင်နာပြီး ဖော်ရွေသောပုံစံဖြင့် ဟန်ဆောင်နေခဲ့၏။

"ဟေ့... ရေတစ်ခွက်လောက် ယူပေးလို့ရမလား... ရေပေးတဲ့အခန်းက ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ငါ မသိလို့ပါ..."

စုန့်လင်းက စုယွမ်ထံ ဖန်ခွက်ကို ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဆောရီးပါ... ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် သွားယူလို့ရပါတယ်... ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားရဲ့ လက်ထောက်ကို ယူခိုင်းလိုက်လေ... ကျွန်တော်တို့က အဲဒီလောက် ရင်းနှီးတာမှ မဟုတ်တာ... ခင်ဗျားမှာ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းဆိုတာ မရှိဘူးလား..."

စုယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"မင်းလို ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ဒီလိုစကားမျိုး ဘယ်လိုများ ပြောရဲရတာလဲ..."

"ဒါက ပညာရေးနယ်ပယ်မှာ ဂုဏ်သိက္ခာအကြီးမားဆုံး တက္ကသိုလ်တစ်ခုက ပညာရှင်ပဲ... ပညာရှင်အတွက် ရေသွားခပ်ပေးရတာက မင်းအတွက် ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်နေတာကို အခု မင်းက သူတို့ကို ပြန်ပြောရဲတယ်ပေါ့..."

"တကယ်ပါပဲ..."

လက်ထောက်က စုယွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဤကျောင်းသားမှာ စာဂျပိုးတစ်ဦးဖြစ်မည်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်လေ၏။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုလည်း ငါ့အတွက် ရေသွားခပ်ပေးစမ်းပါ..."

စုန့်လင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း ထိန်းချုပ်ထားလိုက်၏။

"ကျောင်းသားလေး... ငါက ဒီအခန်းထဲမှာ ထိုင်ခုံနံပါတ် သုံးကပဲ... အဲဒါ ဘာကိုဆိုလိုလဲ မင်း သိလား..."

"လူငယ်တွေက အရမ်းငယ်လွန်းတော့ အခွင့်အရေးတွေကို ဘယ်လိုဖမ်းဆုပ်ရမလဲဆိုတာကို မသိကြဘူး..."

စုန့်လင်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားလေတော့သည်။