အခန်း ၃၂၀

အခန်း (၃၂၀) မင်းရဲ့ မသိနားမလည်မှုအတွက် တန်ဖိုးပေးဆပ်ရမယ်

မကြာမီမှာပင် စုန့်လင်းအတွက် ရေခပ်ပေးခဲ့သော လက်ထောက်သည်လည်း ရေခွက်တစ်ခွက်ဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ သူသည် စုယွမ်၏ဘေးတွင် အချိန်အနည်းငယ်ကြာ တမင်သက်သက် ရပ်နေခဲ့ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း မသိဘူး မဟုတ်လား... ပညာရှင်စုန့်လင်း မျက်စိကျတဲ့သူတွေပဲ သူ့အတွက် ရေခပ်ပေးခွင့်ရှိတာ... သူ့အတွက် ရေခပ်ပေးရတာက ဂုဏ်ယူစရာပဲ..."

"မင်းက ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်တောင် မင်းရဲ့အနာဂတ်က ဖြောင့်ဖြူးနေမယ်လို့ မမှတ်ယူလိုက်နဲ့..."

"တကယ်လို့ ခုနကသာ မင်းက ပညာရှင်စုန့်လင်းအတွက် ရေသွားခပ်ပေးဖို့ သဘောတူလိုက်မယ်ဆိုရင် အခြေအနေက တစ်မျိုးဖြစ်သွားမှာပဲ... ရေခပ်ပေးတဲ့ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လာရင် ပညာရှင်စုန့်လင်းရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေက မင်း တွေးကြည့်လို့ရတာထက် ကျော်လွန်နေတယ်..."

"ဒါကြောင့် မင်းတို့ လူငယ်တွေက မာနကြီးပြီး အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ဘဲ တခြားလူတွေရဲ့ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကို မကြည့်တတ်တဲ့အခါ အခုလိုမျိုး ဖြစ်လာတာပဲ..."

"အတိုချုပ်ပြောရရင် လူငယ်လေး... မင်း ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးကြီးကို ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်ပြီ..."

လက်ထောက်က ပြုံးလိုက်ပြီး စုယွမ်အား သက်ပြင်းချကာ ကြည့်လိုက်လေ၏။

"အို..."

စုယွမ်သည် သူအတွက် အရေးမကြီးသည့်အလား ဂရုမစိုက်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟင်..."

လက်ထောက်သည် ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်၏။ ဤလူငယ်မှာ တကယ့်ကို တုံးအသူဖြစ်ပုံရပြီး သူ၏အမှားအတွက် အနည်းငယ်မျှပင် နောင်တရပုံ မပေါ်ချေ။

"ဟက်..."

အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် လက်ထောက်သည် ရေခွက်ကို ယူကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလေ၏။

"ကဲ... အခု ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဧည့်သည်တော်တွေကို ကြိုဆိုပေးကြပါ..."

စင်မြင့်ရှေ့မှနေ၍ ဒုတိယပါမောက္ခချုပ်က ကြေညာလိုက်သည်။

စုန့်လင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏အမည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထားသော နံပါတ်သုံးနေရာရှိ သူ၏ထိုင်ခုံကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် ထိုင်ခုံနေရာချထားမှုအပေါ် အတော်လေး ကျေနပ်သွားကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။

ပထမဆုံးနေရာတွင် ကျင်းတူးတက္ကသိုလ်၏ ပါမောက္ခချုပ် ထိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယနေရာတွင် ဤဒုတိယပါမောက္ခချုပ် ထိုင်ရမည်ဖြစ်ကာ တတိယနေရာတွင် သူ ထိုင်နေခြင်းဖြစ်ပေရာ ၎င်းမှာ ဧည့်သည်များအထဲတွင် သူသည် အရေးအပါဆုံး ဧည့်သည်တော်ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုခြင်းပင်။

အရှေ့ဘက်တွင် ရှိနေသော ဒုတိယပါမောက္ခချုပ်က စုယွမ်အား လက်ပြလိုက်ပြီး စုယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ငါ အရင်သွားနှင့်မယ်..."

စုယွမ်က ပိုင်ချန်အား ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့နော်... ဒါက ဂုဏ်သိက္ခာအကြီးမားဆုံး တက္ကသိုလ်မှာ မိန့်ခွန်းပြောရမယ့် အခွင့်အရေးပဲ..."

ပိုင်ချန်က ပြောလိုက်ပြီး ပရိသတ်ထဲတွင် ထိုင်ခုံတစ်နေရာကို အေးအေးဆေးဆေး ရှာဖွေလိုက်လေ၏။

စုယွမ်သည် ရှေ့သို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားလေသည်။

"အဘိုးစုန့်... ဒီမှာ ရေပါ..."

လက်ထောက်သည် စုန့်လင်း၏ဘေးတွင် ရပ်လျက် ရေခွက်ကို ရိုသေစွာဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်၏။

သူ လှည့်ထွက်လိုက်ချိန်မှာပင် အစောပိုင်းက လူငယ်ကျောင်းသားလေး သူ့ထံသို့ လျှောက်လာနေသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် သူ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။

"နောက်ကျသွားပြီ..."

"အခု တောင်းပန်လည်း အဘိုးစုန့်က မင်းအပေါ်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့အမြင်ကို ပြောင်းလဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လက်ထောက်က စုယွမ်အား ပြောလိုက်သည်။

စုန့်လင်း၏ အကြည့်များသည်လည်း သူတို့ဆီသို့ လှည့်လာခဲ့၏။ အစောပိုင်းက စုယွမ်မှာ အနည်းငယ် ကွဲပြားသည်ဟု သူ အမှန်တကယ် ခံစားခဲ့ရပြီး သူအား သူ၏တပည့်အဖြစ် သွတ်သွင်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သဖြင့် ရေသွားခပ်ခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ဤလူငယ်မှာ ခေါင်းမာလွန်းပြီး လူမှုဆက်ဆံရေးစွမ်းရည် ကင်းမဲ့နေသဖြင့် သူတို့က သူ့ကို လက်လျှော့လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် ယခုအခါတွင် ဤကောင်လေးမှာ မည်သည့်အချိန်တွင် ရပ်တန့်ရမည်ကို မသိဘဲ တောင်းပန်ရန် တကယ်ကြီး ရောက်လာခြင်းက သူသည် အကဲခတ်ညံ့ကြောင်း ထပ်မံသက်သေပြနေပေသည်။

ပထမတန်းရှိ ထိုင်ခုံများသည် ထင်ရှားကျော်ကြားသော ပုဂ္ဂိုလ်များအတွက် ဖြစ်ပြီး ကျောင်းသားတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ ပထမတန်းတွင် လာထိုင်ခြင်းမှာ ရှင်းလင်းစွာပင် ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းလှပေ၏။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုလည်း တောင်းပန်လေ..."

စုန့်လင်းက ခေါင်းကို လှည့်ကာ ရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဒီနေရာကနေပဲ ရပ်ပြီး တောင်းပန်လို့ရတယ်... ထပ်ပြီး အနားမလာနဲ့တော့..."

စုယွမ် အနီးသို့ ရောက်လာချိန်တွင် လက်ထောက်က သတိပေးလျက် ပြောလိုက်၏။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ စုယွမ်သည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ရုံသာမက နံပါတ်နှစ်နေရာဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် သူ၏လက်ထောက် ပြောခဲ့သောအရာကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘဲ စုန့်လင်းကို ဖြတ်သွားချိန်တွင်ပင် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ဤရိုင်းစိုင်းသော အပြုအမူအတွက် လက်ထောက်မှာ ဒေါသထွက်သွားခဲ့၏။

စုန့်လင်းမှာလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အလွန် မကျေနပ်ဖြစ်သွားသည်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။

စုယွမ်သည် သူ၏ သတ်မှတ်ထားသော နံပါတ်နှစ် ထိုင်ခုံတွင် တိုက်ရိုက် ဝင်ထိုင်လိုက်လေ၏။

"မင်း..."

လက်ထောက်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

ဒီနံပါတ်နှစ် ထိုင်ခုံက မင်းလို ကျောင်းသားတစ်ယောက် ထိုင်လို့ရတဲ့နေရာလို့ ထင်နေတာလား... မင်း ဒီမှာ ထိုင်နေတာက မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းက ပညာရှင်စုန့်လင်းထက် ပိုမြင့်တယ်လို့ ဆိုလိုနေတာပဲ...

ဤသည်မှာ သူတို့ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်သော အရာပင် ဖြစ်ပေ၏။

စုန့်လင်းက စုယွမ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ထောက်က စုယွမ်၏ရှေ့သို့ ချက်ချင်း လှမ်းသွားကာ တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အခုချက်ချင်း ထစမ်း..."

"ဒါက ဧည့်သည်တွေ ထိုင်ရမယ့်နေရာပဲ... ဒီမှာထိုင်နေတဲ့ သူတိုင်းက လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်တွေ၊ ထင်ရှားကျော်ကြားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ၊ အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေချည်းပဲ... ဒီမှာထိုင်ပြီး တီဗီကြည့်နေဖို့ မင်းမှာ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ..."

"ပညာရှင်စုန့်လင်းက ထိုင်ခုံနံပါတ် သုံးမှာ ထိုင်နေတာကို မင်းက ထိုင်ခုံနံပါတ် နှစ်မှာ ရုတ်တရက် လာထိုင်တယ်ပေါ့... ခုနက မင်း နည်းနည်း မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေတာကို ငါ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဆရာ့အပေါ် လေးစားမှုမပြတဲ့ ဒီအပြုအမူက အရမ်းကို ရိုင်းစိုင်းလွန်းမနေဘူးလား..."

"အဲဒီနေရာကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း..."

လက်ထောက်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

"ပထမအချက်က... ဒီမစ္စတာစုန့်က ငါ့ဆရာ မဟုတ်ဘူး... ဒါကြောင့် သူ့ကို ကူညီပေးဖို့ ငါ့မှာ တာဝန်မရှိဘူး... ငါတို့ကြားမှာ ဆရာတပည့် လေးစားတယ်ဆိုတဲ့ အရာမျိုး မရှိဘူး..."

"ဒုတိယအချက်က... ဒီထိုင်ခုံက ငါ့ထိုင်ခုံပဲ... ငါ ဒီမှာထိုင်တာက လုံးဝ ယုတ္တိရှိပြီး ဒီကနေ ဖယ်ပေးဖို့ တာဝန်မရှိဘူး..."

ဤစကားနှစ်ခွန်းကို ပြောပြီးနောက် စုယွမ်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ ဖုန်းကို စတင်ကစားနေလေ၏။

"မင်း..."

"မင်း မျက်စိကန်းနေတာလား... မင်းက ကျောင်းသားတစ်ယောက်မျှသာပဲ... ဒီမှာထိုင်ဖို့ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ..."

"မင်းက နံပါတ်နှစ်နေရာမှာ ထိုင်နေတာ... ဒီနေ့ ပါမောက္ခချုပ်ဝမ်အပြင် ဒီနေရာမှာရှိတဲ့သူက အဆင့်အတန်း အမြင့်ဆုံးပဲ..."

"မင်းလို ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် အရှက်မရှိတဲ့ သဘောထားမျိုး ရှိနေရတာလဲ..."

"ပြီးတော့ မင်း မမြင်ဘူးလား... ဒီနေရာက စုယွမ်လို့ခေါ်တဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်အတွက် ပြင်ဆင်ထားတာလေ..."

လက်ထောက်မှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့၏။ ပညာရှင်စုန့်လင်းကိုဖြစ်စေ၊ သူကိုယ်တိုင်ကိုဖြစ်စေ မည်သူကမျှ ဤကဲ့သို့ မဆက်ဆံခဲ့ဖူးချေ။

"ငါ့လမ်းကနေ အခုချက်ချင်း ဖယ်စမ်း... ကြားလား..."

လက်ထောက်က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ စုယွမ်သည် တစ်လက်မမျှပင် မရွေ့ဘဲ ထိုင်လျက်သာ ရှိနေခဲ့ခြင်းပင်။

"မင်း..."

လက်ထောက်သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် နဖူးကို ကိုင်ထားရပြီး မူးဝေလာသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

"ထားလိုက်ပါ..."

ဤအချိန်တွင် စုန့်လင်းလည်း ဒေါသထွက်နေခဲ့သော်လည်း သဘောထားကြီးဟန်ရှိသော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

"ဒါက ထိုင်ခုံတစ်ခုပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ကလေးတွေက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို ပြချင်ကြလို့အဆင့်အတန်းတစ်ခု ရှိတယ်ဆိုပြီး ဟန်ဆောင်ချင်ကြတာက နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်..."

"ငါတို့ အရမ်းကြီး ဝင်ပါနေစရာ မလိုပါဘူး..."

စုန့်လင်း အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်၏။ အကယ်၍ ဤနေရာတွင် လူအများအပြား ရှိမနေခဲ့ပါက သူ၏ အနာဂတ်တွင် စာဂျပိုးကျောင်းသား ဖြစ်လာတော့မည့် ဤရိုင်းစိုင်းသော ကျောင်းသားကို သူ စတင်ဆဲဆိုနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေမည်။

"အဘိုးစုန့်... ဒါပေမဲ့..."

လက်ထောက်က အလျင်အမြန် ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့နေပုံ ရပေ၏။

"အဆင်ပြေပါတယ်လို့ ငါ ပြောပြီးပြီလေ... မင်း ဘာလို့ နားမလည်ရတာလဲ... ငါ စုန့်လင်းက အဲဒီလောက် သဘောထားသေးသိမ်တယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား..."

စုန့်လင်းက တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့ သူငယ်ချင်းလေး..."

"ဒီလို ကိစ္စသေးသေးလေးကို ငါ ဂရုမစိုက်ပေမဲ့ မင်းတို့ကျောင်းက ခေါင်းဆောင်တွေကတော့ ဒီကိစ္စကို တော်တော်လေး ဂရုစိုက်ကြလိမ့်မယ်..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နံပါတ်နှစ်နေရာမှာ မင်း ဘာလို့ ထိုင်နေရလဲဆိုတာကို လူတွေ နားလည်ဖို့က တော်တော်လေး ခက်ခဲတယ်..."

"တကယ်လို့ မင်းရဲ့ ဒုတိယပါမောက္ခချုပ်သာ ဒါကို မြင်သွားရင် မင်း အပြစ်ပေးခံရမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဒီလို ကိစ္စသေးသေးလေးက မင်းရဲ့ပညာရေးကို ထိခိုက်သွားရင် မကောင်းဘူးလေ..."

"ဒါပေါ့... ငါကတော့ ဂရုမစိုက်ပါဘူး..."

စုန့်လင်းက သူမ ဂရုမစိုက်ကြောင်း အလေးအနက်ပြောရင်း စုယွမ်ကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်၏။

သို့သော် စုယွမ်ကမူ သူ၏ စေတနာပါသော အကြံပေးချက်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်လေသည်။

စုန့်လင်းသည် စုယွမ်အား စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏လက်ထောက်ကို မျက်စိမှိတ်ပြကာ အစွန်ဘက်ရှိ ဒုတိယပါမောက္ခချုပ်အား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

လက်ထောက်သည် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

"ကောင်လေး... မင်းရဲ့ မသိနားမလည်မှုအတွက် မင်း တန်ဖိုးပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လက်ထောက်သည် ဒုတိယပါမောက္ခချုပ်ဆီသို့ လျှောက်သွားလေတော့၏။