အခန်း ၄၈၃
Vol. 25 Ch. 483
အခန်း ၄၈၃ - ရှုရှောင်လို
ထိုဖြစ်တည်မှု၏ ရွေ့လျားနှုန်းမှာ အံ့မခန်း လျင်မြန်လှပေသည်။ သို့သော် ပို၍ အံ့အားသင့်စရာကောင်းသည်မှာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာခြင်းပင် ဖြစ်၏။
တစ်စက္ကန့်အကြာတွင်မူ ထိုအရိပ်က ပထမထပ်တွင် ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။
သူ၏ လှုပ်ရှားမှုက တကယ့် ဝိညာဉ်တစ်ခုထက်ပင် ပို၍ တိတ်ဆိတ်လွန်းပေသည်။
စတုတ္ထထပ်တွင် ရှိနေစဉ်က သူ၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ဝေဝါးသော အရိပ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အောက်ထပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည့် အခိုက်အတန့်တွင်မူ လုံးဝ ခြားနားသော ရုပ်သွင်ကို ယူလိုက်၏။
သူက ပိန်ပိန်ပါးပါး အဘိုးအိုတစ်ဦးအသွင် ဖန်တီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအဘိုးအိုသည် ရိုးရှင်းသော်လည်း သပ်ရပ်လှပသော ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဖုန်မှုန့်တစ်စမျှပင် ကပ်ငြိနေခြင်း မရှိပါချေ။ သူ၏ ဖြူဆွတ်နေသော ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများက သူ့ကို နတ်ဒေဝါတစ်ပါးကဲ့သို့ အရှိန်အဝါမျိုး ထွက်ပေါ်နေစေသည်။ သူက မျက်လုံးများကို ပြူးကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် အလင်းလုံးတစ်လုံး ဖြာထွက်သွားခဲ့၏။ ၎င်းက လင်းကျင်းနှင့် သူ၏ ကြားတွင် ကွန်ကရစ်နံရံတစ်ခု ခြားနေခဲ့လျှင်ပင် အခန်းတွင်း၌ ဟိုမွှေသည်မွှေ ပြုလုပ်နေသော လင်းကျင်းကို ချက်ချင်းဆိုသလို မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။
အဘိုးအိုသည် ထိုနေရာတွင်ပင် မလှုပ်မယှက် ရပ်တန့်နေရင်း လင်းကျင်းကို အလွန်အမင်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လေ့လာနေခဲ့၏။ လင်းကျင်း၏ ဆန်းပြားသော အပြုအမူကြောင့် သူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။
လင်းကျင်းက အံဆွဲများကို ဆက်လက်၍ မွှေနှောက်ရှာဖွေနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အဘိုးအိုကမူ သူ့ကို ထိုနေရာကနေ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ လင်းကျင်းက ဒုတိယမြောက် အခန်းကနေ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည့် အခါတွင်မှ အဘိုးအိုသည် ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် စတုတ္ထထပ်ရှိ သူ၏ အခန်းအတွင်းသို့ ချက်ချင်း ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့၏။
သူက အခြားသူများ၏ သတိပြုမိခြင်း သို့မဟုတ် နှောင့်ယှက်ခြင်းကို မလိုလားသည်မှာ သေချာလှပေသည်။
တစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုရလျှင် လင်းကျင်းက ကျောင်းတော်၏ ကထိကအသစ်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားပြီးနောက် သူ၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူများကို ဆက်လက်၍ စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိတော့ဘဲ ထားရစ်ခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
အခန်းထဲက ထွက်လာပြီးနောက် လင်းကျင်းက ပတ်ပတ်လည်ကို သံသယစိတ်ဖြင့် ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်၏။
“ထူးဆန်းလိုက်တာ… တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ချောင်းကြည့်နေသလိုမျိုး ဘာလို့ ခံစားလိုက်ရတာလဲ”
လင်းကျင်းက မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အာရုံခံစားမှုကို သံသယဝင်သွားသဖြင့် ရှောင်ဟော့ကိုပါ ယင်းနှင့် ပတ်သက်၍ မေးမြန်းကြည့်လိုက်၏။
ရှောင်ဟော့ကမူ မည်သည့် ထူးခြားမှုကိုမျှ အာရုံမရပါချေ။
“ထားလိုက်ပါတော့… ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့”
လင်းကျင်း မိမိကိုယ်မိမိ အတွေးလွန်နေခြင်းသာ ဖြစ်မည်ဟု သတ်မှတ်လိုက်သည်။ အမှန်စင်စစ် သူ ယင်းကို ဂရုမစိုက်နိုင်ခြင်းမှာ ပြတိုက်အတွင်းသို့ သားရဲအချက်အလက်အသစ် အမြောက်အမြားကို ဤမျှလောက် လျင်မြန်စွာ ထည့်သွင်းနိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပျော်ရွှင်မှုတွင် စိတ်ရောက်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။
တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းလှပေသည်။
ဒါက အပင်ပန်းခံစရာမလိုဘဲ ရလဒ်ကောင်းတွေ ရရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး သူတစ်ပါး၏ အိမ်စာကို ခိုးချရသည်ထက်ပင် ပိုမို၍ စိတ်ကျေနပ်စရာကောင်းသည်။ အခန်းနှစ်ခန်းကိုသာ သိမ်းကျုံး မှတ်တမ်းတင်ရသေးသော်လည်း သားရဲပြတိုက်အတွင်းရှိ သားရဲအသစ် အရေအတွက်က ငါးရာထက် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ယခင်ကဆိုလျှင် ဤမျှလောက် များပြားသော ပမာဏကို ဤမျှလောက် တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ရရှိရန်မှာ လင်းကျင်းအတွက် စိတ်ကူး၍ပင် ရနိုင်မည် မဟုတ်ပါချေ။
သူက သားရဲအသစ်များကို မှတ်တမ်းတင်နေသည်နှင့်အမျှ ပြတိုက်ကြီးသည်လည်း တဖြည်းဖြည်းချင်း ပိုမိုကျယ်ဝန်းလာခဲ့ပြီး နောက်ထပ် ဆုလာဘ်တစ်ခု ရရှိရန် နီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် တတိယမြောက် အခန်းအတွင်းသို့ အလျင်အမြန် တိုးဝင်သွားခဲ့တော့၏။
ပြင်ပတွင် နေဝင်ရိုးရီ အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည့် အခါတွင်မှ လင်းကျင်းသည် ပထမထပ်ရှိ အခန်းတစ်ဆယ့်ငါးခန်းလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် သားရဲအသစ် ပေါင်းလေးထောင်ကျော်ကို အောင်မြင်စွာ မှတ်တမ်းတင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ တစ်နေ့တာ၏ ထက်ဝက်မျှသော အချိန်အတွင်း သူ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သော အရေအတွက်က လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်အတွင်း စုဆောင်းခဲ့သမျှထက် များစွာ သာလွန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်း စုဆောင်းထားသော သားရဲအရေအတွက်က တစ်သောင်း ပြည့်မြောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်မူ သားရဲပြတိုက်က သူ၏ နောက်ထပ် ဆုလာဘ်ကို ပေးအပ်လိုက်တော့၏။
‘အဆင့်မြင့် သားရဲခြောက်လှန်နိုင်စွမ်း’
‘နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာခဲ့ပြီပဲ’
လင်းကျင်းအနေဖြင့် ဤအဆင့်မြင့် သားရဲခြောက်လှန်နိုင်စွမ်းကို မျှော်လင့်စောင့်စားနေခဲ့ရသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် များစွာ ဝမ်းမြောက်သွားခဲ့ရသည်။ ၎င်း၏ ဖော်ပြချက်ကို ဖတ်ရှုကြည့်လိုက်ရာ အဆင့်မြင့် သားရဲခြောက်လှန်နိုင်စွမ်းက အဆင့် ၅ နှင့် ထိုအောက်ရှိ သတ္တဝါများကို ခြောက်လှန် အနိုင်ယူနိုင်စွမ်း ရှိကြောင်း သိရှိလိုက်ရ၏။
သို့သော် ကန့်သတ်ချက်တစ်ခုကမူ အဆင့် ၅ သားရဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့် အခါတွင် ရာနှုန်းပြည့် အောင်မြင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။
ထူးခြားသော စွမ်းအားများ သို့မဟုတ် ရှားပါးသွေးမျိုးဆက်များ ရှိထားသည့် အချို့သော အဆင့် ၅ သားရဲများနှင့် တွေ့ဆုံရလျှင် လင်းကျင်း၏ ခြောက်လှန်နိုင်စွမ်းက ကျရှုံးနိုင်ခြေ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျရှုံးခဲ့လျှင်ပင် ထိုသတ္တဝါအပေါ် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သက်ရောက်မှု ရှိနေဦးမည် ဖြစ်ပေသည်။
ဤအချက်ကို မြင်တွေ့ရသော အခါတွင် လင်းကျင်း အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားခဲ့ရ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းက သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့သော အဆင့်မြင့် သားရဲခြောက်လှန်နိုင်စွမ်းနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဘာမှမရှိသည်ထက်စာလျှင်မူ များစွာ ပိုမိုကောင်းမွန်ပေသည်။
လင်းကျင်းက ဆက်လက်၍ မွေ့လျော်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် ပြင်ပတွင် မှောင်ရီပျိုးစပြုနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ပြန်ရန် အစီအစဉ် မရှိသေးပါချေ။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဆရာကြီးကျန့်ကလည်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်း မရှိသေးသဖြင့် သူ ဆက်လက်၍ လုပ်ဆောင်နိုင်ဦးမည် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းသည် ဒုတိယထပ်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်တော့၏။
ခဏမျှအတွင်းမှာပင် လင်းကျင်းသည် သားရဲအကဲဖြတ်စင်မြင့်၏ ဒုတိယထပ်တွင် ဟိုဒီလျှောက်သွားနေခဲ့ပြန်သည်။
စတုတ္ထထပ်က အရိပ်သည် ယင်းကို ထပ်မံ၍ သတိပြုမိသွားခဲ့၏။
ယခင်အတိုင်းပင် သူက အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ ရုပ်သွင်ကို ယူလိုက်သည်။ သူ၏ ဆန်းပြားလှသော နည်းလမ်းကို အသုံးပြုပြီး ဒုတိယထပ်တွင် ပေါ်လာခဲ့ကာ နံရံကို ဖြတ်ကျော်၍ လင်းကျင်း၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို ချောင်းမြောင်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြန်၏။
သို့သော် ယခုအကြိမ်တွင်မူ ထိုအဘိုးအိုက စိတ်ဝင်စားစရာ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည့်အလား သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။
သူက စတုတ္ထထပ်သို့ ချက်ချင်း ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခြင်း မပြုတော့ဘဲ လင်းကျင်း၏ နောက်ကျောဘက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပေါ်လာခဲ့တော့၏။
သူ ရောက်ရှိလာသည့် အခါတွင် မည်သည့် အသံဗလံမျှ ထွက်ပေါ်ခြင်း မရှိပါချေ။
သူတို့နှစ်ဦးက အလွန်နီးကပ်သော အကွာအဝေးတွင် ရှိနေသဖြင့် လင်းကျင်းက သူ၏ တည်ရှိမှုကို ချက်ချင်း အာရုံရသွားခဲ့သည်။
သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်ပင် သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လင်းကျင်း လန့်ဖျပ်သွားခဲ့ရ၏။ မိမိ၏ နောက်ကွယ်တွင် မည်သည့်အသံမျှ မရှိဘဲ လူတစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်လာမည်ဆိုလျှင် မည်သူမဆို ထိတ်လန့်သွားကြမည်မှာ ဓမ္မတာပင် ဖြစ်သည်။
အဘိုးအို၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော ရုပ်သွင်နှင့် သူ၏ ဖိအားပေးနိုင်သော အရှိန်အဝါကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် လင်းကျင်းက ၎င်းသည် သာမန်လူတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း သိရှိလိုက်၏။
လင်းကျင်းက လူသစ်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် သားရဲအကဲဖြတ်စင်မြင့်အကြောင်း များစွာ မသိရှိပါချေ။ ဝမ်ရှင်းက ကျောင်းတော်က ကထိကများသည် ရည်ညွှန်းစာအုပ်များကို လာရောက်တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးရန် ဤနေရာသို့ လာလေ့ရှိကြောင်း ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။
ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းသည် ဤအဘိုးအိုကို ကျောင်းတော်က ကထိကကြီးတစ်ဦးဟုသာ ယူဆလိုက်၏။
ထိုလူက လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံလက်စွပ်များကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ သို့သော် သူ၏ ဖိအားပေးနိုင်သော အရှိန်အဝါနှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် လင်းကျင်းအနေဖြင့် ထိုအဘိုးအိုအပေါ် မလေးမစား မပြုရဲပါချေ။
လင်းကျင်းက အဘိုးအိုကို ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုလိုက်၏။
“ဆရာကြီး… ကိစ္စရှိတစ်ခုခုလို့လား”
သူ ဤနေရာတွင် ရှိနေရခြင်းက အကြောင်းရင်းတစ်ခုခု ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။
မဟုတ်လျှင် ဤအဘိုးအိုက ဘာကြောင့် သူ့နောက်တွင် ရပ်နေပြီး စိုက်ကြည့်နေရမည်နည်း။
ထိုမေးခွန်းကို ကြားရသော အခါတွင်မှ အဘိုးအိုက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်တော့၏။
“မင်း ဒီကို ရောက်ကတည်းက ပစ္စည်းအားလုံးကို လိုက်ပြီး မွှေနှောက်နေတာပဲ… မင်းရဲ့ အပြုအမူတွေက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဆိုတာ ငါ သိချင်မိတယ်”
လင်းကျင်း စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်၏။
‘ဒီအဘိုးအိုက အကဲခတ် အရမ်းတော်တာပဲ… ဒါပေမဲ့ ဒီနားမှာ ငါတစ်ယောက်တည်း ရှိနေတာကို သူက ငါ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ဘယ်လို မြင်သွားရတာလဲ’
ထိုအခါမှ လင်းကျင်း စောစောက မိမိကို တစ်စုံတစ်ဦး ချောင်းကြည့်နေသလို ခံစားခဲ့ရသည့် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို သတိရသွားခဲ့သည်။
၎င်းက ဤအဘိုးအို၏ လက်ချက် ဖြစ်ပုံရပေသည်။
သူ မည်သို့ ပြုလုပ်ခဲ့သည်ကိုမူ လင်းကျင်း လုံးဝ အဖြေရှာမရပါချေ။ အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရလျှင် လင်းကျင်း နမူနာပုံစံများကို စစ်ဆေးနေသည့် နှုန်းက သာမန်လူများအတွက်မူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။
ထိုလူ၏ မျက်နှာပေါ်က အရေးအကြောင်းများကို ကြည့်ရသလောက် သူက ဝါရင့်အကဲဖြတ်မှူးတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ဖြစ်သဖြင့် လင်းကျင်းအနေဖြင့် သူ့ကို ရိုသေမှု ပြသရမည် ဖြစ်၏။
သူက အလျင်အမြန်ပင် စဉ်းစားကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
“ဆရာကြီး… ကျွန်တော့်နာမည်က လင်းကျင်းပါ… ဒီနေ့မှ ကျောင်းတော်ရဲ့ ကထိကအဖြစ် စတင်ရောက်ရှိလာတာပါ… ထျန်းရွှမ်အကယ်ဒမီရဲ့ သားရဲအကဲဖြတ်စင်မြင့်မှာ ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ သားရဲနမူနာပုံစံတွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ကြားရလို့ စူးစမ်းလိုစိတ်နဲ့ လာရောက်ကြည့်ရှုတာပါ… ဆရာကြီးရဲ့ မေးခွန်းအတွက်ဆိုရင်တော့ ဘာထူးခြားတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး… ကျွန်တော် ဆရာကြီးကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့ရင် အခုပဲ ဒီကနေ ထွက်သွားပါ့မယ်”
အချိန်ကလည်း နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဆရာကြီးကျန့်လည်း မကြာမီ ပြန်လာတော့မည် ဖြစ်ရာ သူ ထွက်ခွာသွားလျှင်ပင် ကိစ္စမရှိပါချေ။ သူ ဤနေရာတွင် သုံးလခန့် နေထိုင်ရဦးမည် ဖြစ်သဖြင့် လင်းကျင်းအနေဖြင့် အားလပ်ချိန်များတွင် လာရောက်ကာ ကျန်ရှိသော နမူနာပုံစံများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ‘ရိတ်သိမ်း’ နိုင်ဦးမည် ဖြစ်ရာ လောနေရန် မလိုပါချေ။
အဘိုးအိုက လင်းကျင်းကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်၏။
“ကထိကသစ် ဟုတ်လား… မင်း စောစောက နမူနာပုံစံတွေကို ထိတွေ့နေတုန်းက မင်းရဲ့ လက်ချောင်းထိပ်တွေမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ စီးဆင်းနေတာကို ငါ သတိထားမိတယ်… ဒါက လျှို့ဝှက်အကဲဖြတ်နည်းစနစ် တစ်မျိုးမျိုးလား”
ယခုအကြိမ်တွင်မူ လင်းကျင်း တကယ်ကို ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရတော့၏။
သူ သားရဲပြတိုက်ကို စတင်အသုံးပြုခဲ့သည့် အချိန်ကစ၍ မည်သူမျှ ဤအချက်ကို သတိမပြုမိခဲ့ဖူးပါချေ။ လင်းကျင်းကိုယ်တိုင်ပင် နမူနာပုံစံကို ထိတွေ့သည့် အခါတွင် မိမိ၏ လက်ချောင်းထိပ်များ၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စီးဆင်းနေသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ပါချေ။
သူ့ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်နေသော အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်သွားခဲ့ရသည်။
ထို့နောက်တွင် အဘိုးအိုက ထပ်မံ၍ မေးမြန်းလိုက်ပြန်၏။
“ငါ့ကို ဖြေစမ်းပါဦး… ပထမထပ်ရဲ့ တတိယမြောက် အခန်းထဲက အံဆွဲနံပါတ် ၂၀၇မှာ ဘယ်သားရဲရဲ့ နမူနာပုံစံ ရှိနေလဲ”
လင်းကျင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အဖြေက ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူက ထိုအံဆွဲထဲတွင် ဘာရှိနေသည်ကို သိရှိရုံမျှမက ထိုသားရဲနှင့် ပတ်သက်သော အသေးစိတ် အချက်အလက်အားလုံးကိုပါ သိရှိထားခြင်း ဖြစ်၏။
သို့သော်လည်း လင်းကျင်းက တမင်တကာပင် ဖြေကြားလိုက်သည်။
“ဟို… ကျွန်တော် မမှတ်မိတော့ပါဘူး”
သူ့အနေဖြင့် လူသိမခံဘဲ လျှို့ဝှက်ထားရမည် ဖြစ်ပေသည်။
အဘိုးအိုကမူ ယုံကြည်ပုံမရပါချေ။
“မမှတ်မိဘူး ဟုတ်လား… မင်း လိမ်နေတာလို့ ငါ ထင်တယ်… မင်း စောစောက ထူးခြားတဲ့ အကဲဖြတ်နည်းစနစ်တစ်ခုကို သုံးနေတာ သေချာတယ်… ဒီလိုလုပ်ရင် ဘယ်လိုလဲ… မင်း ငါ့ကို အဲဒီ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ကို သင်ပေးရင် ငါကလည်း မင်းကို အဲဒါနဲ့ ညီမျှတဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တစ်ခု ပြန်သင်ပေးမယ်… ဒါဆိုရင် တို့နှစ်ယောက် သရေပဲပေါ့… မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ”
သေချာစွာ စူးစမ်းကြည့်လျှင် ထိုအဘိုးအို၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုများ တောက်လောင်နေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။ သူက လင်းကျင်းထံတွင် ထူးခြားဆန်းပြားသော အကဲဖြတ်နည်းစနစ်တစ်ခု ရှိနေသည်ဟု လုံးဝ ယုံကြည်နေခြင်း ဖြစ်၏။
အမှန်တကယ်ပင် ဤအဘိုးအို၏ အမြင်က စွဲမြဲလှပြီး သူက သာမန်လူတစ်ဦး မဟုတ်ပါချေ။
သို့သော်လည်း လင်းကျင်းအနေဖြင့် မိမိထံတွင် သားရဲပြတိုက် ရှိနေကြောင်းကိုမူ မည်သို့မျှ ထုတ်ဖော်ဝန်ခံနိုင်ခြင်း မရှိပါချေ။
“ဆရာကြီး… ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ဘာလျှို့ဝှက်အကဲဖြတ်နည်းစနစ်မှ မသိပါဘူး… ကျွန်တော်က တကယ်ပဲ စူးစမ်းလိုစိတ်နဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကိုင်တွယ်ကြည့်ရုံတင်ပါ… ပြီးတော့ နမူနာပုံစံတွေကို ထိတွေ့တဲ့ အခါမှာ အခြေခံအကဲဖြတ်ခြင်း နည်းစနစ်တွေထဲက ဆဋ္ဌမမြောက် ‘ထိတွေ့ခြင်း’ နည်းစနစ်ကို သုံးခဲ့တာပါ… ဆရာကြီးအနေနဲ့ အခြေခံအကဲဖြတ်ခြင်း ဆဋ္ဌမနည်းစနစ်အကြောင်းကို နားထောင်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် အနည်းငယ် ရှင်းပြပေးနိုင်ပါတယ်”
လင်းကျင်းက လူအေးကြီးပမာ ဟန်ဆောင်၍ မသိနားမလည်သလို ပြုမူလိုက်၏။
အဘိုးအိုသည် အတန်ကြာ တွေးတောသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မံမပြောတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့တော့၏။
လင်းကျင်း စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်မိသည်။
‘တကယ်ကို ထူးဆန်းတဲ့ လူကြီးပဲ’
သို့သော် သူ ထွက်ခွာသွားခြင်းက ကောင်းမွန်လှပေသည်။
လင်းကျင်းအနေဖြင့် ယခုအခါ သားရဲအကဲဖြတ်စင်မြင့်ကနေ ထွက်ခွာရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။ မဟုတ်လျှင် ထိုအဘိုးအိုက ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး သူ့ကို ထပ်မံ၍ နှောင့်ယှက်နေနိုင်သဖြင့် သူသည် ထိုနေရာကနေ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။
သို့သော် သူ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်ပင် ပထမထပ်ရှိ ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ ဝတ်ရုံစိမ်းကို ဝတ်ဆင်ထားသော နတ်သမီးလေးကဲ့သို့ လှပလှသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးသည် ဝိညာဉ်တစ်ခုပမာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့၏။ သူမက လင်းကျင်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“သူက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အလောတကြီး ထွက်သွားရတာလဲ… ငါက ပုံစံတစ်မျိုး ပြောင်းပြီး သူ့ဆီကနေ အဲဒီ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ကို မေးမြန်းဖို့ တွေးထားတာကို… လူငယ်တွေ အားလုံးက မိန်းမလှလေးတွေရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ အားနည်းတတ်ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား… ငါ့ရဲ့ အခု ရုပ်ရည်က မြို့ပြတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လောက်အောင် လှပနေတာပဲ မဟုတ်လား”
ထိုဝတ်ရုံစိမ်းနှင့် မိန်းမပျိုလေးသည် သိသာစွာပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် အခြားသော အရိပ်တစ်ခုက စင်မြင့်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့၏။ ၎င်းက ကျန့်စီဖုန်း ဖြစ်ပေသည်။
ဝတ်ရုံစိမ်းနှင့် မိန်းမပျိုလေးသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ မည်သည့်ရိပ်ခြေမျှ မကျန်ရစ်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့၏။
ကျန့်စီဖုန်းသည် သူမ၏ ရိပ်ခြေကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လှမ်းမြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။ သူ စောစောကတင် လင်းကျင်းနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ပြီး စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ထို့နောက်တွင် စင်မြင့်သို့ ရောက်ရှိလာသည့် အခါ၌ လှပသော ဝတ်ရုံစိမ်း အရိပ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ကျန့်စီဖုန်းက ထိတ်လန့်သွားခြင်း မရှိသော်လည်း အနည်းငယ်တော့ အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။ ထို့နောက်တွင် သူက စတုတ္ထထပ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် တက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီး နံရံပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကြီးမားလှသည့် ပန်းချီကားချပ်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလိုက်၏။
“စီနီယာရှု… ကျွန်တော့်ကို ဘာများ ညွှန်ကြားစရာ ရှိပါသလဲ”
မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ ရှိမလာခဲ့ပါချေ။ သို့သော်လည်း သေချာစွာ စူးစမ်းကြည့်ရှုမည်ဆိုလျှင် ထိုကြီးမားလှသော ပန်းချီကားချပ်ကြီးသည် အတွင်းခန်းမဆောင်တစ်ခုပမာ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိနိုင်ပေသည်။ ၎င်း၏ အတွင်း၌ ကုလားထိုင်များ၊ စားပွဲများနှင့် နံရံပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ပန်းချီကားငယ် အမြောက်အမြား ရှိနေခဲ့၏။ ထိုအထဲတွင် အဘိုးအိုတစ်ဦး၊ ခန့်ညားလှပသော သခင်လေးတစ်ဦးနှင့် ဝတ်ရုံစိမ်းနှင့် မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးတို့ ရှိနေခဲ့ကြသည်။ ရှားပါးသားရဲများ၏ ပန်းချီကားများကလည်း နေရာအနှံ့တွင် ရှိနေခဲ့၏။
၎င်းက ပန်းချီကားချပ်အတွင်းက ကမ္ဘာတစ်ခုပမာ ဖြစ်ပေသည်။
လင်းကျင်းသာ ဤနေရာတွင် ရှိနေမည်ဆိုလျှင် ပန်းချီကားအတွင်းရှိ အဘိုးအိုမှာ သူ စောစောကတင် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသော လူနှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေသည်ကို သေချာပေါက် အသိအမှတ်ပြုနိုင်ပေလိမ့်မည်။
ပန်းချီကားအတွင်းရှိ လူတိုင်းသည် သားရဲပုံစံပါဝင်သော လက်မောင်းစွပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြ၏။ ၎င်းတို့ကို ရေတွက်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ယင်းတို့အားလုံးတွင် လက်စွပ်ငါးကွင်း စီ ရှိနေသည်ကို အံ့ဩဖွယ်ရာ မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။
လက်စွပ်ငါးကွင်းပါဝင်သော သားရဲပုံစံ လက်မောင်းစွပ်များ။
တိတ်ဆိတ်မှုက ဆက်လက်စိုးမိုးနေခဲ့၏။ ခဏမျှ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ကျန်းဇီဖုန်းသည် အခန်းထဲကနေ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။ သို့သော် မထွက်ခွာမီတွင် သူက ပန်းချီကား၏ အောက်ခြေရှိ ကမ္ပည်းပြားလေးကို လှမ်း၍ ကြည့်ရှုလိုက်၏။
ထိုကမ္ပည်းပြားပေါ်တွင် နာမည်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။
ရှုရှောင်လို။