အခန်း ၄၈၇
Vol. 25 Ch. 487
အခန်း ၄၈၇ - လုံးဝ အညံ့ခံသွားခြင်း
သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အခြားအထက်တန်းစား ကျောင်းသားတစ်ဦးက ဝင်ပြောလိုက်၏။
“ဒါက ‘မဆိုးဘူး’ ဆိုရုံတင် ဘယ်ကမလဲ... ငါ တပည့်ခံထားတဲ့ ဆရာ့ထက်တောင် ပိုတော်သေးတယ်”
ထိုအရာက အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။
အများပြည်သူဆိုင်ရာ အတန်းများသည် များသောအားဖြင့် အပေါ်ယံမျှသာ ရှိပြီး နက်နဲမှုမရှိတတ်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြ၏။ ခက်ခဲနက်နဲသော အချက်အလက်များကိုတော့ အရေးတယူထားပြီး အတွင်းစည်းတပည့်များကိုသာ လက်ဆင့်ကမ်းလေ့ ရှိကြသည်။
ထို့ကြောင့် အများပြည်သူဆိုင်ရာ အတန်းများမှ ထူးချွန်သော ကျောင်းသားများ ထွက်ပေါ်လာခဲလှပေသည်။
ဤအရာက အကယ်ဒမီတစ်ခုလုံးတွင် လူသိများသည့် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်၏။
သို့သော် ယနေ့အတန်းကတော့ သူတို့၏ အထင်အမြင်များကို မှားယွင်းကြောင်း သက်သေပြလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုကျောင်းသားများမှာ လင်းကျင်းက သူတို့အပေါ် ဆက်ဆံခဲ့သည့်အချက်ကို စိတ်ဆိုးရန် မေ့လျော့သွားကြပြီး စာသင်ခန်းမထဲရှိ မည်သူမဆိုထက်ပင် ပို၍ အာရုံစိုက်လာကြတော့သည်။
သူတို့က ပုံမှန်အချိန်တွင် ဂရုမစိုက်သလို ပေတေတေ နေတတ်ကြသော်လည်း အမှန်တော့ သူတို့ထဲမှ အများစုက အကယ်ဒမီ၏ ထိပ်တန်းကျောင်းသားများနှင့် ကျွမ်းကျင်သော သားရဲအကဲဖြတ်မှူးများ ဖြစ်ကြ၏။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် မွေးဖွားလာကတည်းက အကောင်းဆုံး ပညာရေးကို ရရှိခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အပျော်အပါးမက်သော အပြုအမူများက သူတို့သည် တကယ်တော့ ထိပ်သီးလူရည်ချွန်များ ဖြစ်ကြသည်ဟူသောအချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် အပေါ်ယံမျက်နှာဖုံးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။
လူရည်ချွန်များက မည်သူက အရည်အချင်းရှိပြီး မည်သူက အရည်အချင်းမရှိကြောင်း အလွယ်တကူ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။
သေချာပါသည်... အကယ်ဒမီတွင် စာသင်ကြားရန် အရည်အချင်းပြည့်မီသူများအားလုံးက တော်ကြသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် မည်သူက ပို၍ တော်သလဲဆိုသည့်အချက်အပေါ်တွင်သာ အကဲဖြတ်ရန် ကျန်ရှိတော့သည်။
ဆရာလင်းကတော့ သံသယဝင်စရာမလိုဘဲ အလွန် အရည်အချင်း ပြည့်ဝလှပေသည်။
ထိပ်သီးလူရည်ချွန်များ၊ အထူးသဖြင့် မြင့်မြတ်သော မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသူများသည် မွေးရာပါ မာနနှင့် အထက်တန်းဆန်သော စိတ်ဓာတ် ရှိကြစမြဲ ဖြစ်၏။ သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့ထဲမှ အများစုက အားအကောင်းဆုံးသူကိုသာ အသိအမှတ်ပြုရမည်ဟူသော အချက်ကို လက်ခံနိုင်လောက်အောင် ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ဉာဏ် ရှိကြသည်။
သားရဲအကဲဖြတ်မှူးလောကတွင် နက်နဲသော အသိပညာနှင့် ကျွမ်းကျင်သော စွမ်းရည်ရှိသူများသာ သူတို့၏ လေးစားမှုကို ခံယူရန် ထိုက်တန်ပေသည်။
လင်းကျင်းက သားရဲအကဲဖြတ်ခြင်းဆိုင်ရာ စစ်မှန်သော အသိပညာကို အခြေခံ၍ စာသင်ကြားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ၎င်းက အရာရှိကြီးများ၏သားသမီးများနှင့် ကျောင်းသားများကို လုံးဝ အညံ့ခံသွားစေခဲ့၏။ ဤအချက်ကို ဘေးလူတစ်ယောက်က ကြည့်လျှင်ပင် အလွယ်တကူ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ အစပိုင်းတွင် သူတို့က သူ၏ သင်ကြားမှုကို လက်ခံရန် ဝန်လေးနေခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်တော့ သူ၏ လက်ချက်ဖြင့် နိုးထလာခဲ့ကြရသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ သူ၏ အတန်းအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုများ အရှိန်အလာ ကောင်းလာခဲ့ပြီး နက်နဲစွာ တွေးတောပြီးနောက် အတန်းပြီးဆုံးချိန်တွင် လင်းကျင်းအပေါ် လေးစားအားကျမှုများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
သင်ခန်းစာ ထက်ဝက်ခန့် ရောက်ရှိချိန်တွင်တော့ စာသင်ခန်းထဲသို့ တစ်စုံတစ်ဦး ဝင်ရောက်လာသည်ကို လင်းကျင်း သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ကျောင်းသားသစ်တစ်ဦး တိုးလာခဲ့၏။
၎င်းက အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူတို့ကြားရှိ အကွာအဝေးကြောင့် လင်းကျင်းအနေဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာအသေးစိတ်ကို သေသေချာချာ မမြင်ရသော်လည်း အဝေးကနေ ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် သူမ၏ ရုပ်ရည်က နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ လှပကြောင်း အသေအချာ သိနိုင်သည်။
သူမက ခန်းမထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာပြီးနောက် အဝေးဆုံး ထောင့်တစ်နေရာတွင် တိတ်တဆိတ် ထိုင်ကာ သူ၏ သင်ခန်းစာကို နားထောင်နေခဲ့သည်။
လင်းကျင်းက သူမကို တစ်ချက်မျှ လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ သင်ခန်းစာကို ဆက်လက် ပို့ချလိုက်၏။
အကယ်ဒမီတွင် ကျောင်းသားအများအပြား ရှိသဖြင့် သူမက နောက်ကျပြီးမှ ရောက်လာသူတစ်ဦး ဖြစ်ရပေမည်။ သို့သော်လည်း လင်းကျင်းက သူမကို အပြစ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိ။ ၎င်းက သူ၏ ပထမဆုံး စာသင်ချိန် ဖြစ်သဖြင့် ကျောင်းသားများထံမှ အများကြီး မျှော်လင့်မထားပေ။ သူတို့ ယခုကဲ့သို့ အတန်းတက်ရောက်လာကြခြင်းကပင် သူ့အတွက် လုံလောက်လှပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ၎င်းက နောက်လာမည့် သင်ခန်းစာများတွင်လည်း ဤကဲ့သို့ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေမည်ဟု မဆိုလိုပါ။ လင်းကျင်းအနေဖြင့် ယခုအတန်းပြီးနောက် စည်းကမ်းချက်အချို့ကို သတ်မှတ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ တကယ်လို့ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ထပ်မံ ဖြစ်ပွားလာလျှင် သူက ခွင့်လွှတ်ပေးတော့မည် မဟုတ်။ အနည်းဆုံးတော့ နောက်ကျပြီးမှ ရောက်လာသူများကို စာသင်ခန်းထဲသို့ ပေးမဝင်ဘဲ တားမြစ်ပိတ်ပင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ဤသို့လုပ်ဆောင်မှသာ သူက စည်းကမ်းကို တည်ဆောက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
လင်းကျင်းက သူ၏ အတန်းကို ကျောင်းသားများ စိတ်ကြိုက် ဝင်ချင်တိုင်းဝင် ထွက်ချင်တိုင်းထွက် လုပ်နေသည့် ဈေးဆိုင်တစ်ခုလိုမျိုး အဖြစ်မခံလိုပါ။
ထိုအစိမ်းရောင် ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက မည်သည့်အသံမျှ မလုပ်ဘဲ စိတ်အားထက်သန်စွာ နားထောင်နေခဲ့သဖြင့် လင်းကျင်းက သူမ နောက်ကျရခြင်းအပေါ် မည်သည့်မှတ်ချက်မျှ မပေးခဲ့။ သင်ခန်းစာ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ စာသင်ခန်းထဲရှိ ကျောင်းသားအားလုံးနီးပါးက အားမရသေးသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
“ဆရာလင်း... ကျွန်မတို့ကို နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး ပြောပြပေးလို့ ရမလား... သားရဲအကဲဖြတ်တဲ့ စနစ်တွေထဲမှာ နားမလည်သေးတဲ့ အစိတ် အပိုင်းအချို့ ရှိနေသေးလို့”
လီရှင်းချီက စတင်၍ မေးမြန်းလိုက်၏။
သူမက စတင်လိုက်သည်နှင့် အခြားကျောင်းသားများကလည်း သူတို့၏ မေးခွန်းများကို အပြိုင်အဆိုင် မေးမြန်းလာကြတော့သည်။
“ဆရာလင်း... ကျွန်တော်လည်း နားမလည်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ရှိနေတယ်”
“ကျွန်တော်လည်း တူတူပဲ”
တက်ရောက်သူ အများအပြား မရှိသော်လည်း အတန်း၏ လေထုကတော့ အတော်လေး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ လူတိုင်းက ပိုမို သင်ယူလိုစိတ် ပြင်းပြနေကြသော်လည်း လင်းကျင်းက လက်ဝေ့ယမ်းပြလိုက်ရင်း ငြင်းပယ်လိုက်၏။
“ငါ စောစောက အများကြီး ပြောပြီးပြီ... အဲဒါတွေက အခြေခံ အချက်အလက်တွေ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီအချက်အလက်တွေကို အပြည့်အဝ စုပ်ယူနိုင်ဖို့အတွက် မင်းတို့ဘက်က ပြန်လည် သုံးသပ်ဖို့နဲ့ လေ့ကျင့်ဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်... မင်းတို့ရဲ့ မေးခွန်းတွေကို ငါ မှတ်ထားပေးမယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီအတန်းထဲမှာတော့ ပြန်ဖြေပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့ရဲ့ မေးခွန်းတွေကို မင်းတို့ဘာသာ တွေးတောပြီး ဖြေရှင်းဖို့ ကြိုးစားရမယ်... ပြီးတော့ နောက်အတန်းကျမှ မင်းတို့ရဲ့ အတွေးအမြင်တွေကို ငါ့ကို ပြောပြရင် ငါက အကဲဖြတ်ပေးမယ်”
ဤဆန်းသစ်သော ချဉ်းကပ်မှုက ကျောင်းသားများကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကိုယ်တိုင် အစပြု လုပ်ဆောင်ရန် လှုံ့ဆော်မှုတစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့သည်။
ပြောပြီးသည်နှင့် လင်းကျင်းက ကြေညာလိုက်၏။
“ကောင်းပြီ... အတန်းဆင်းမယ်”
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ခန်းမထဲရှိ ကျောင်းသားများက သူတို့၏ ထိုင်ခုံများမှ ထကာ ရိုရိုသေသေ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။
ယခုကတော့ စည်းကမ်းရှိခြင်းပင် ဖြစ်၏။
မြင့်မြတ်သော မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသည့် ကျောင်းသားများအပါအဝင် ရောက်ရှိနေသူ အားလုံးက ဝန်လေးစိတ် အနည်းငယ်မျှမရှိဘဲ စနစ်တကျ အလေးပြုခဲ့ကြသည်။
လင်းကျင်းက အလေးအပြန်ပြုလိုက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။
သို့သော် သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အဖွဲ့ထဲမှ ကျောင်းသားတစ်ဦး ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။
၎င်းက အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးငယ် ဖြစ်၏။
လင်းကျင်းအနေဖြင့် သူမ မည်သည့်အချိန်က ထွက်ခွာသွားသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။
ဤအချက်က သူ့ကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားစေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ လက်ရှိ ကျင့်စဉ်အဆင့်နှင့် အာရုံခံစားနိုင်စွမ်းက သာမန်လူထက် များစွာ သာလွန်နေသဖြင့် ကျောင်းသားတစ်ဦး ထွက်ခွာသွားခြင်းကို သူက သေချာပေါက် သိရှိနိုင်ရမည် မဟုတ်ပါလား။
သူက သိချင်စိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ခဏလောက် နေပါဦး”
ကျောင်းသားများက ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားကြပြီး ရိုရိုသေသေ မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။
“တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား ဆရာလင်း”
“စောစောက အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ ကျောင်းသူတစ်ယောက်ကို မင်းတို့ မြင်လိုက်မိလား... သူမ ဘယ်အချိန်က ထွက်သွားတာလဲ”
သူမ ထွက်သွားသည်ကို သူ သတိမထားမိခဲ့သော်လည်း ရောက်ရှိနေသူ အများအပြား ရှိနေသဖြင့် သူမကို သတိပြုမိသူ တစ်စုံတစ်ယောက်တော့ ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း လူတိုင်း၏ အဖြေက သူ့ကို ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားစေခဲ့၏။
မည်သူမျှ ထိုအစိမ်းရောင် ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးကို မမြင်လိုက်ကြ။ ရောက်ရှိနေသည့် ကျောင်းသား အယောက်နှစ်ဆယ်ကျော်၊ တန်လင်းနှင့် လီရှင်းချီ၊ စာအုပ်ကြီးသမား ဖန်ယွမ်တို့ပင် သူမကို မမြင်လိုက်ကြပေ။
ဒါက ထူးဆန်းလှ၏။
လင်းကျင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဤဖြစ်ရပ်က ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိသော်လည်း ၎င်းအပေါ်တွင် ထပ်မံ တွေးတောမနေတော့ဘဲ စာသင်ခန်းမထဲမှ အမြန် ထွက်ခွာလာခဲ့၏။
ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် ဝမ်ရှင်းက တစ်ချိန်လုံး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ရလျှင် သူက ဤနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေရန် မလိုသော်လည်း ဝမ်ရှင်းက လင်းကျင်းအပေါ် ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့နိုင်ရန်အတွက် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်ရှင်းက လင်းကျင်းကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်ပြီး လင်းကျင်းကလည်း ဤအချက်ကို ရိပ်မိပေသည်။ အသစ်ရောက်လာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် လင်းကျင်းကလည်း အကယ်ဒမီ၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးထံမှ အကူအညီ ရယူရန် လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်၏။
သံသယဝင်စရာမလိုဘဲ ဝမ်ရှင်းက ထိုတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရန် အကောင်းဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ပင် ဖြစ်သည်။ သစ္စာရှိမှုကို ဖယ်ထားလျှင်ပင် သူတို့၏ အကျိုးစီးပွားချင်း တူညီနေပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရန်ငြိုးမရှိကြသရွေ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပေသည်။ သူငယ်ချင်းအဖြစ် ပတ်သက်ရန်အတွက်မူ ပို၍ပင် ဖြစ်နိုင်သေး၏။
“ဆရာလင်း... ဆရာ့ရဲ့ သင်ကြားမှုက တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာ ကောင်းပါတယ်... ကျွန်တော်တောင် မသိစိတ်ကနေ မှတ်သားမိသွားတယ်"
ဝမ်ရှင်းက မှတ်ချက်ပေးလိုက်၏။ သူက မြှောက်ပင့်ပြောဆိုရန် ရည်ရွယ်ချက် ရှိသော်လည်း အမှန်တရားကို ပြောဆိုနေခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။
“ကျေးဇူးပဲ”
လင်းကျင်းက ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။ ထို့နောက် သူက ဝမ်ရှင်းကို အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံနှင့် ကျောင်းသူတစ်ဦး ခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်လိုက်မိခြင်း ရှိမရှိ မေးမြန်းလိုက်သည်။ လင်းကျင်းက ဝမ်ရှင်းတွင် ဤအဖြေ ရှိလိမ့်မည်ဟု ယူဆထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စာသင်ခန်းမတွင် ဝင်ပေါက်တစ်ခုသာ ရှိပြီး ဝမ်ရှင်းက ဤနေရာတွင် တစ်ချိန်လုံး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မည်သူမဆို ဝင်လာသည်ဖြစ်စေ၊ ထွက်သွားသည်ဖြစ်စေ သူက ပထမဆုံး သိရှိရမည့်သူ ဖြစ်သဖြင့် အာရုံပျံ့လွင့်သွားပြီး မမြင်လိုက်ရဟူသော ဖြစ်နိုင်ခြေမျိုး မရှိနိုင်ပေ။
“အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံနဲ့ ကျောင်းသူ ဟုတ်လား”
ဝမ်ရှင်းက မှင်တက်သွားပြီးနောက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“မရှိပါဘူး... အတန်းစကတည်းက ခန်းမထဲကနေ ဘယ်သူမှ ထွက်မသွားသလို ဘယ်သူမှလည်း ဝင်မလာဘူး”
“သေချာလို့လား”
လင်းကျင်းက သူ၏ အံ့ဩမှုကို အပြင်မထုတ်ဘဲ ဝမ်ရှင်းက လိမ်ညာနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ပထမဆုံး တွေးလိုက်မိ၏။ သူ ဘယ်လိုလုပ် မမြင်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။ ၎င်းက ထိုမိန်းကလေးသည် လင်းကျင်းကဲ့သို့ပင် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြုနိုင်စွမ်း ရှိမှသာ ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ခြင်း ဟုတ်လား။
လင်းကျင်း၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့ရ၏။ သေချာပါသည်... ဝမ်ရှင်းက သူ၏ စောစောက ပြောကြားချက်ကို ထပ်လောင်း အတည်ပြုသည့်အနေဖြင့် ပြတ်ပြတ်သားသား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဝမ်ရှင်းအနေဖြင့် လိမ်ညာနေရန် အကြောင်းပြချက် မရှိသလို ၎င်းက ကြီးမားသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုလည်း မဟုတ်ပေ။ ဝမ်ရှင်းက မည်သူ့ကိုမျှ မမြင်လိုက်ရဟု ပြောဆိုနေသဖြင့် ထိုအတိုင်းသာ ဖြစ်ရပေမည်။
၎င်းက ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ခြင်းအတတ် သို့မဟုတ် ဝမ်ရှင်း၏ မျက်စိကိုပင် လှည့်စားနိုင်သည့် အလားတူ လှည့်ကွက်တစ်ခုခုကို အသုံးပြုနိုင်စွမ်း ရှိကြောင်း သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။