အခန်း ၄၈၉
Vol. 25 Ch. 489
အခန်း ၄၈၉ - တပည့်လက်ခံခြင်းနှင့် ဆုလာဘ်
ထိုငါးဦးစလုံးသည် ထျန်းရွှမ်နိုင်ငံ အရာရှိကြီးများ၏ သားသမီးများ ဖြစ်ကြ၏။ စောစောက စကားပြောခဲ့သည့် ခန့်ညားထည်ဝါသော ဝတ်စုံနှင့် ဝဝတုတ်တုတ် အကဲဖြတ်မှူးလေးမှာ ထျန်းရွှမ်မြို့တော် မြို့တော်ဝန်၏ အငယ်ဆုံးသား ‘လီယွမ်ချင်း’ ဖြစ်သည်။ သူသည် မိသားစု၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် သားရဲအကဲဖြတ်ခြင်းပညာကို သင်ယူခဲ့ရပြီး လောလောဆယ်တွင် အဆင့် ၁ သားရဲအကဲဖြတ်မှူးတစ်ဦး ဖြစ်၏။
အမှန်တော့ အခြားကျောင်းသား လေးဦးစလုံးကလည်း အဆင့် ၁ အကဲဖြတ်မှူးများသာ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့တစ်ဦးစီတွင် ထူးချွန်သော မိသားစုနောက်ခံများ ရှိကြ၏။ အချို့က အစိုးရအရာရှိကြီးများ၏ သားသမီးများ ဖြစ်ကြပြီး အချို့ကတော့ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော သူဌေးကြီးများ၏ သမီးများ ဖြစ်ကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့အားလုံးက သာမန်လူများ အလွန်အမင်း အားကျရသည့် ရွှေဇွန်းကိုက်ပြီး မွေးဖွားလာသူများ ဖြစ်ကြပေသည်။
သို့သော်လည်း သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ မိသားစု၏ အလေးပေးမှုကို မခံရကြပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အစိုးရအရာရှိဖြစ်စေ၊ သူဌေးကြီးဖြစ်စေ သူတို့တွင် သားသမီးတစ်ယောက်ထက်မက ရှိတတ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။ သူတို့၏ သားသမီးများကို အမျိုးအစားများစွာ ခွဲခြားထားကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့် တရားဝင်ဇနီးကြီးမှ မွေးဖွားလာသော ကလေးက မယားငယ်မှ မွေးဖွားလာသော ကလေးထက် များစွာ ပို၍ အဖိုးတန်လှပေသည်။ အလားတူပင် အကြီးဆုံးကလေးက အငယ်ဆုံးကလေးထက် ပို၍ အရေးပါ၏။ အချို့ကတော့ မိသားစု၏ ရာထူးနှင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ဘယ်တော့မှ ဆက်ခံခွင့်ရရှိတော့မည်မဟုတ်သဖြင့် ဤနေရာသို့ သားရဲအကဲဖြတ်ခြင်းပညာ သင်ယူရန် စေလွှတ်ခြင်း ခံရကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာ့မည်သည့်နေရာတွင်မဆို တရားဝင် သားရဲအကဲဖြတ်မှူးတစ်ဦးသည် လေးစားထိုက်သော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတစ်ခု မဟုတ်ပါလား။
လီယွမ်ချင်းအပြင် ကျန်ရှိနေသော လေးဦးမှာ ထျန်းရွှမ်နိုင်ငံ စစ်သေနာပတိချုပ်၏ တတိယမြောက်သား ‘ယွဲ့ယွန်း’၊ နေကြာပန်းမြို့တော် မြို့တော်ဝန်၏သား ‘ဝမ်ဖင်း’၊ ထျန်းရွှမ်ကုန်သည်ကြီးများအသင်း သူဌေးကြီး၏ သမီးအကြီးဆုံး ‘ရှန်ယွဲ့ချီ’ နှင့် ကျင့်ကြံသူများအသင်းချုပ် ဥက္ကဋ္ဌ၏ သမီးအငယ်ဆုံး ‘ယွီတိုင်ဝေ’ တို့ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့အားလုံးကို ထျန်းရွှမ်မြို့တော်၏ အထင်ကရ အရှိဆုံး အထက်တန်းစား မျိုးနွယ်စုများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြပြီး တတိယမင်းသား ဖုန်းဇီချန်း၏ ‘အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းများ’ လည်း ဖြစ်ကြ၏။
ဖုန်းဇီချန်းက စကားပြောထားသဖြင့် သူတို့က လာရောက် ထောက်ခံမှု ပေးရခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဆရာလင်း... ကျွန်တော်တို့ အချင်းချင်း တိုင်ပင်ပြီးပြီ... ဆရာ့ရဲ့ သီးသန့်တပည့်တွေအဖြစ် လက်ခံပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... လောလောဆယ် အဖြေပေးဖို့ မတောင်းဆိုပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးပါ”
သူတို့အဖွဲ့ထဲတွင် အသက်အကြီးဆုံး ဖြစ်သဖြင့် လီယွမ်ချင်းက သူတို့၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေပြီး သူကပင် ရိုးသားစွာ တောင်းဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
အကယ်ဒမီ၏ ဆရာများကို သီးသန့်တပည့် လက်ခံခွင့် ပြုထားပြီး တပည့်အရေအတွက်ကိုတော့ ဆရာ၏ သဘောဆန္ဒအတိုင်း ဆုံးဖြတ်နိုင်ပေသည်။ မည်သူ့ကိုမျှ လက်မခံဘဲ နေနိုင်သလို တတ်နိုင်သမျှ အများကြီးလည်း လက်ခံနိုင်၏။
သို့သော်လည်း ဆရာများသည် များသောအားဖြင့် တပည့်များကို သေသေချာချာ ရွေးချယ်တတ်ကြသဖြင့် မည်သူမဆို တပည့်အဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း မခံရကြပေ။ အခြေအနေအများစုတွင် ဆရာများသည် ပါရမီရှိသူ သို့မဟုတ် သူတို့ သဘောကျသည့်သူများကိုသာ ရွေးချယ်လေ့ ရှိကြသည်။
ယခုအချိန်တွင်တော့ လင်းကျင်းက လီယွမ်ချင်းနှင့် သူ၏ သူငယ်ချင်းများကို အတော်လေး သဘောကျသွားခဲ့၏။
ပါရမီနှင့် စွမ်းရည်အပိုင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ လင်းကျင်းက အများကြီး ဂရုမစိုက်ပေ။
သူက ဖျင်းအသော ကျောင်းသားဟူ၍ မရှိကြောင်း ယုံကြည်ထားသည်။ စနစ်တကျ သင်ကြားပေးမှု ရှိပါက တီကောင်တစ်ကောင်ပင်လျှင် တစ်နေ့တွင် နဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်လာနိုင်သည့် အခွင့်အရေး ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။
“မင်းတို့က တခြားဆရာတွေဆီမှာ တပည့်ခံထားတာမျိုး ရှိလား”
လင်းကျင်းက မေးမြန်းလိုက်၏။ တကယ်လို့ သူတို့က အခြားဆရာများ၏ သီးသန့်တပည့်များ ဖြစ်နေကြလျှင် လင်းကျင်းအနေဖြင့် သေချာပေါက် လက်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အကယ်ဒမီ၏ စည်းကမ်းချက်များကို လိုက်နာရမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ယွဲ့ယွန်းက ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာလင်း... ကျွန်တော်တို့ကို ဘယ်သူမှ အလိုမရှိကြဘူး... ကျွန်တော့်ကိုပဲ ကြည့်လေ... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က အဆင့် ၁ အရည်အချင်း ရပြီးကတည်းက ဘာတိုးတက်မှုမှ မရှိတော့ဘူး... သားရဲအကဲဖြတ်ခြင်းဆိုင်ရာ စာအုပ်တွေထဲက သီအိုရီတွေကို နားလည်ဖို့ ကျွန်တော့်အတွက် တကယ် ခက်ခဲလွန်းတယ်... အတန်းထဲမှာ မေးခွန်းမေးလို့ အဖြေရပြီးတာတောင် ကျွန်တော်က နားမလည်သေးတဲ့ ပုံစံ ဖြစ်နေရင် ဆရာတွေက စိတ်ပျက်သွားပြီး ထပ်ပြီး ရှင်းမပြတော့ဘူး... သူတို့က ကျွန်တော့်ကို မျှော်လင့်ချက်မရှိတဲ့ ကောင်လို့ အမြဲ ပြောကြတယ်... အား... ဒါက တကယ် စိတ်တိုဖို့ကောင်းတယ်”
ယွဲ့ယွန်းက ပွင့်လင်းရိုးသားသော စိတ်နေသဘောထား ရှိကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။ လူအများစုက သူ့ကို နားလည်ရလွယ်ကူပြီး ရိုးအသူတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ကြ၏။ လင်းကျင်းက သူ့ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ ယွဲ့ယွန်းတွင် သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ် ရှိပြီး ခါးနှင့် တင်ပါးက ကျယ်ပြန့်လှ၏။ သူက လှည့်စားတတ်မည့် လူစားမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ညံ့ဖျင်းသော နားလည်နိုင်စွမ်းကြောင့် အခြားဆရာများက သူ့ကို ဖျင်းအသော ကျောင်းသားတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ စာသင်ကြားပေးရန် ငြင်းပယ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။
သို့သော်လည်း လင်းကျင်းက ထိုကောင်လေး၏ စကားပြောပုံနှင့် စိတ်နေသဘောထားကို အတော်လေး သဘောကျမိ၏။
“ဘယ်သူမှ အလိုမရှိရင် ငါက လက်ခံမယ်... မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ တပည့်တွေ ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုမှတော့ ငါက မောင်းထုတ်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောချင်တာ တစ်ခုတော့ ရှိတယ်”
လင်းကျင်းက ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်၏။
"မင်းတို့တွေ ငါ့ဆီမှာ တပည့်ခံချင်တာက ဖုန်းဇီချန်းက မြှောက်ပေးလိုက်လို့ မဟုတ်လား”
လီယွမ်ချင်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။
“ဆရာလင်းက ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ... တကယ့်ကို မျက်စိလျင်တဲ့သူပဲဗျာ... ဟုတ်ပါတယ်... တတိယ မင်းသားက ဒီလိုမျိုး ပြောခဲ့တာ ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အစပိုင်းမှာတော့ ကျွန်တော်တို့ ဒါကို အလေးမထားခဲ့ဘူး... မင်းသားကို ကူညီတဲ့အနေနဲ့ပဲ လာခဲ့ကြတာ... ဘယ်ဆရာပဲဖြစ်ဖြစ် အသစ်အဆန်းတွေ သင်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ထားတာကြောင့် တပည့်ခံဖို့ စိတ်မကူးခဲ့ကြဘူး... ဒါပေမဲ့ ဆရာ့ရဲ့ အတန်းကို တက်ပြီးနောက်မှာတော့ ဆရာက တကယ် သင်ကြားမှု တော်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ ငါးယောက်စလုံး သဘောတူလိုက်ကြတယ်... မင်းသားက ဆရာ့ကို ဘာလို့ ဒီလောက် ချီးမွမ်းနေရသလဲဆိုတာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပါဘူး... ကျွန်တော်တို့က တကယ်ပဲ စစ်မှန်တဲ့ စိတ်နဲ့ တပည့်ခံချင်တာပါ”
လီယွမ်ချင်းက လိုရင်းကိုသာ တိုက်ရိုက် ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
အခြားသူများကလည်း လီယွမ်ချင်း၏ စကားကို ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။
သူတို့က ပွင့်လင်းကြသဖြင့် လင်းကျင်းကလည်း အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ သူတို့ငါးဦးစလုံးကို ထိုနေရာတွင်တင် တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်တော့သည်။ သေချာပါသည်... သူတို့သည် အကယ်ဒမီ၏ စည်းကမ်းချက်များကို လိုက်နာရဦးမည် ဖြစ်ပြီး လင်းကျင်းကလည်း သူတို့အပေါ် ပွင့်လင်းစွာ ပြောဆိုခဲ့၏။ သူသည် ဤနေရာတွင် သုံးလသာ နေထိုင်မည် ဖြစ်သဖြင့် ထိုကာလအတွင်းတွင်သာ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားသင်ကြားပေးနိုင်မည် ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
ကျောင်းသားငါးဦးစလုံးက ထိုအချက်အပေါ် ပြဿနာမရှိသဖြင့် အရာရာက ပြေလည်သွားခဲ့ရ၏။
လင်းကျင်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ထန်လင်းနှင့် လီရှင်းချီတို့က သူ့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။
“ဆရာလင်း... ရှင်းချီကလည်း ဆရာ့ဆီမှာ သီးသန့်တပည့်အဖြစ် သင်ယူချင်နေတာ”
တန်လင်းက ရိုးရှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ သူမက လင်းကျင်းနှင့် ရင်းနှီးသဖြင့် ပုံမှန်အားဖြင့် ရှုပ်ထွေးသော စကားလုံးများကို ဖယ်ထားလေ့ ရှိသည်။ လင်းကျင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ လီရှင်းချီက ဝမ်းသာအားရဖြင့် လင်းကျင်းကို အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်တော့၏။
ထို့နောက် လီယွမ်ချင်းနှင့် သူ၏ အဖွဲ့က အချိန်အကြာကြီး နေမနေတော့ဘဲ သူတို့၏ ဆရာအသစ်ကို နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် တန်လင်းက လင်းကျင်းကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောလိုက်၏။
“အကဲဖြတ်မှူး လင်း... အဲဒီငါးယောက်က အကယ်ဒမီမှာ အခက်ခဲဆုံး ကျောင်းသားတွေအဖြစ် နာမည်ကြီးနေတာ... အကယ်ဒမီမှာ နှစ်နှစ် သုံးနှစ်လောက် သင်ယူပြီးတာတောင် ဘယ်သူမှ အဆင့် ၂ ကို မတက်လှမ်းနိုင်ကြသေးဘူး... အခြေခံအားဖြင့် ဆရာအားလုံးက သူတို့ကို လက်လျှော့ထားကြတာ”
ထန်လင်းက လင်းကျင်းအတွက် တကယ် စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်၏။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကဲ့သို့ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော ကျောင်းသားများကို အလုပ်ပထမဆုံးနေ့တွင် လက်ခံလိုက်ခြင်းက နောက်ပိုင်းတွင် ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လစဉ် အကယ်ဒမီသည် လက်ထောက်ဆရာများအပါအဝင် ဆရာများအတွက် အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှုတစ်ခု ကျင်းပလေ့ ရှိ၏။ ထိုစစ်ဆေးမှု၏ စံသတ်မှတ်ချက်တစ်ခုမှာ ဆရာများ၏ သီးသန့်တပည့်များ၏ စွမ်းရည်ပင် ဖြစ်သည်။
စာမေးပွဲ ရှိသည့်နေရာတွင် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကလည်း ရှိနေစမြဲ ဖြစ်၏။
ဆရာအားလုံးက ဤအဆင့်သတ်မှတ်ချက် စနစ်ကို အလွန် အလေးထားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်၏ အောက်ဆုံးတွင် ရှိနေခြင်းက ဂုဏ်ယူစရာ မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။
တန်လင်း၏ စကားကို ကြားရသော်လည်း လင်းကျင်းက အများကြီး တုန်လှုပ်သွားခြင်း မရှိပေ။ ထိုကျောင်းသားများတွင် တိုးတက်လိုစိတ် ရှိနေသရွေ့ သူတို့ကို ထူးချွန်သော လမ်းဆီသို့ ဦးဆောင်ပေးနိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသည်။ အမှန်တော့ သူက သူတို့ကို နောက်လာမည့် သုံးလအတွင်း အဆင့် ၂ သို့ တက်လှမ်းနိုင်အောင်ပင် ကူညီပေးနိုင်ကောင်း ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။
လင်းကျင်း၏ ပြတ်သားမှုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တန်လင်းက ထပ်မံ အကြံမပေးတော့ပေ။
“တကယ်လို့ ငါသာ ဆရာကြီးကျန့်ဆီမှာ တပည့်မခံထားရရင် ငါလည်း ဆရာ့ဆီမှာ သေချာပေါက် တပည့်ခံမှာ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့...”
တန်လင်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။
လင်းကျင်းက သူမ ဤသို့ ပြောမည်ကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ငါက ဒီမှာ သုံးလပဲ နေမှာ... မင်းကတော့ အကယ်ဒမီမှာ အချိန်အများကြီး ကျန်သေးတယ်... မင်း အိမ်မပြန်ခင် အဆင့် ၃ ကို ရောက်အောင် လုပ်ရမယ်... ဆရာကြီးကျန့်က ထူးချွန်တဲ့ ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်တာကြောင့် သူ့ဆီမှာ သင်ယူတာက ငါ့ဆီမှာ သင်ယူတာနဲ့ ဘာမှ ကွာခြားမှာ မဟုတ်ဘူး”
လင်းကျင်းက မိမိကိုယ်ကိုယ် ထပ်မံ ချီးမွမ်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ တန်လင်းက လင်းကျင်း၏ မိမိကိုယ်ကိုယ် ချီးမွမ်းမှုကို မကျေနပ်သည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် တမင်သက်သက် မျက်စောင်းထိုးပြလိုက်သည်။
သို့သော် လင်းကျင်းကို အံ့ဩသွားစေသည့်အချက်ကတော့ စာအုပ်ကြီးသမား ဖန်ယွမ်က သူ့ထံသို့ လာရောက် တပည့်မခံခြင်းပင် ဖြစ်၏။
သို့သော်လည်း ဖန်ယွမ်တွင် သူ သင်ယူနေသည့် ဆရာတစ်ဦး ရှိနေလောက်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် လင်းကျင်းအနေဖြင့် သူ့ကို အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုနိုင်ပေ။ လင်းကျင်း၏ လက်ရှိ အစီအစဉ်ကတော့ သားရဲအမူအရာပြခန်းတွင် သားရဲနမူနာများကို ဆက်လက် မှတ်တမ်းတင်ရန် ဖြစ်ပြီး ၎င်းက သူ၏ နံပါတ်တစ် ဦးစားပေး တာဝန် ဖြစ်သည်။
တန်လင်းကလည်း ဆရာကြီးကျန့်ကို လာရှာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး အတူတူ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြ၏။ သူတို့က လမ်းခရီးတွင် စကားစမြည် ပြောဆိုလာခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့၏ စကားဝိုင်းအများစုက တန်လင်းက လင်းကျင်းထံမှ လမ်းညွှန်ချက် တောင်းခံခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမက လင်းကျင်း စောစောက သင်ခန်းစာတွင် မျှဝေခဲ့သည့် အသိပညာကို အလွန် လေးစား အားကျနေခဲ့၏။ သူတို့က အခြေခံကနေ စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လင်းကျင်းက ပိုမို နက်နဲစွာ တင်ပြခဲ့သဖြင့် ၎င်းက သူ၏ အခြေခံသည် သူမထက် များစွာ ပိုမို သန်မာကြောင်း သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သားရဲအမူအရာပြခန်းတွင် နေ့ဘက်၌ လာရောက်လည်ပတ်သူ အများအပြား ရှိသော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့အများစုက ပထမထပ်တွင်သာ ရှိနေကြ၏။ လင်းကျင်းက ဒုတိယထပ်တွင် နမူနာများကို ဆက်လက် မှတ်တမ်းမတင်မီ ကျန့်စီဖုန်း၏ အခန်းသို့ ဝင်ရောက် နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် လွန်ခဲ့သည့် ညကကဲ့သို့ အဆင်အခြင်မဲ့ လှုပ်ရှားခြင်းမျိုး မလုပ်တော့ဘဲ ဘေးလူများ သတိမထားမိစေရန်အတွက် သိသိသာသာ အရှိန်လျှော့လိုက်၏။
လင်းကျင်းက နေ့လယ်စာ စားရမည့် အချိန်ကိုပင် စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအချိန်ကို သားရဲများ မှတ်တမ်းတင်ခြင်းအပေါ်တွင် အသုံးပြုခြင်းက ပိုမို တန်ဖိုးရှိသည်ဟု သူ ယူဆသောကြောင့် ဖြစ်၏။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ လင်းကျင်း၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုက ဆုလာဘ် ပြန်လည် ရရှိခဲ့ရသည်။ သူက ဒုတိယထပ်ရှိ အခန်းများ၏ ထက်ဝက်ခန့်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးသောအခါ သားရဲပြတိုက်ဆီမှ အသံတစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။
လင်းကျင်းသည် လက်ထဲတွင် သားရဲအစွယ်အကြီးကြီးတစ်ခုကို ကိုင်ထားရင်း ဝမ်းသာအားရ တွေးတောလိုက်မိသည်။
သားရဲပြတိုက်ထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် ရှားပါးသားရဲ အရေအတွက်သည် ယခုအခါ သုံးထောင်ကျော်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ဆုလာဘ်က ‘သားရဲစွမ်းအင်ဖွဲ့စည်းမှုစနစ် (အပိုင်း ၅)’ အဖြစ် ရောက်ရှိလာခဲ့၏။
လင်းကျင်းအနေဖြင့် ၎င်းကို မကျင့်ကြံနိုင်သော်လည်း သူက ယခင်က သားရဲစွမ်းအင်ဖွဲ့စည်းမှုစနစ်ကို သုတေသနပြုဖူးသည်။ ဤကျင့်စဉ်တွင် အပိုင်းငါးပိုင်းသာ ရှိသဖြင့် တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် လင်းကျင်းသည် ကျင့်စဉ်အပြည့်အစုံကို စုဆောင်းရရှိသွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။
သားရဲစွမ်းအင်ဖွဲ့စည်းမှုစနစ် (အပိုင်း ၅) ရှိနေသဖြင့် ရှန်းအာနှင့် အခြားသူများသည် သူတို့၏ ကျင့်စဉ်ကို ဆက်လက် ကျင့်ကြံနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ဤအရာအပြင် သားရဲစွမ်းအင်ဖွဲ့စည်းမှုစနစ်ကို အပြည့်အဝ ကျင့်ကြံအောင်မြင်ခြင်းက သူတို့၏ စွမ်းရည်နှင့် ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းကိုလည်း ပိုမို မြင့်မားလာစေရန် အာမခံချက် ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။