အခန်း ၄၉၆
Vol. 25 Ch. 496
အခန်း ၄၉၆ - မည်သူမျှ မကြားဖူးသော အဘိုးအိုရှု
ကျန့်စီဖုန်းက မည်သူလဲဟု မေးစရာ ရှိပေသည်။
သူသည် ထျန်းရွှမ်နိုင်ငံ သားရဲအကဲဖြတ်မှူးအသင်း၏ အရှိန်အဝါအကြီးမားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ပြီး တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ သားရဲအကဲဖြတ်မှူးများက သူ့အပေါ် နက်ရှိုင်းစွာ လေးစားအားကျကြ၏။ အချို့က မိတ်ဆွေကြီးကျန့်သည် အဆင့် ၅ သားရဲအကဲဖြတ်မှူးတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် အရည်အချင်း ပြည့်မှီနေပြီဟု ပြောကြသော်လည်း ထိုလူက အဆင့် ၄ တွင်သာ ဆက်လက် တည်ရှိနေရန် ဇွတ်အတင်း ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လူအများအပြားက သူ၏ ရွေးချယ်မှုအပေါ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း ကျန့်စီဖုန်းကတော့ သူ၏ သဘောထားကို ပြောင်းလဲမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပြခဲ့ချေ။
သူတို့သည် သူ၏ ခေါင်းမာမှုအပေါ် စဉ်းစားရခက်နေကြသော်လည်း ကျန့်စီဖုန်းတွင်မူ ဤသို့ အခိုင်အမာ ဆုံးဖြတ်ထားရသည့် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။
၎င်းက ရှုရှောင်လိုကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။
ရှုရှောင်လိုသည် လက်ရှိတွင် အဆင့် ၅ သားရဲအကဲဖြတ်မှူးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ကျန့်စီဖုန်း အဆင့် ၅ သို့ တက်လှမ်းရန် ငြင်းပယ်နေခြင်းက ရှုရှောင်လိုအပေါ် သူ၏ လေးစားမှုကို ပြသသည့် နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်၏။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ရှုရှောင်လိုက အဆင့် ၆ သို့ တက်လှမ်းရန် သဘောတူသည့်နေ့ ရောက်ရှိလာပါက ကျန့်စီဖုန်းသည်လည်း လိုက်လျောညီထွေစွာဖြင့် အဆင့် ၅ သို့ တက်လှမ်းမည် ဖြစ်သည်။
ထျန်းရွှမ်နိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ် ဖုန်းထျန်းနန်ပင်လျှင် ကျန့်စီဖုန်းအား ‘အကြီးအကဲကျန့်’ သို့မဟုတ် ‘မိတ်ဆွေကြီးကျန့်’ ဟု ရိုသေစွာ ခေါ်ဆိုရသော်လည်း ရှုရှောင်လိုကတော့ သူ့ကို ‘ကျန့်လေး’ ဟုသာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ခေါ်ဆိုလေ့ ရှိသည်။ ကျန့်စီဖုန်းကလည်း ဤကဲ့သို့ ခေါ်ဆိုခြင်းခံရသည်ကို ကျင့်သားရနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ၎င်းက စီနီယာရှုရှောင်လိုသည် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မည်မျှအထိ အရေးပါသလဲဆိုသည့် အချက်ကို သက်သေပြနေခဲ့၏။
တကယ်လို့ ရှုရှောင်လိုက သူ့ကို တစ်စုံတစ်ခု မေးမြန်းလာပါက ကျန့်စီဖုန်းအနေဖြင့် သူ တတ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံး ဖြေကြားပေးမည်မှာ ဧကန်မလွဲ ဖြစ်ပေသည်။
“ပြတိုက်မှူး ဟုတ်လား”
ကျန့်စီဖုန်း အနည်းငယ် တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ဖြေကြားလိုက်၏။
“ကျွန်တော် ကြားဖူးပါတယ်”
ရှုရှောင်လို ဝမ်းသာသွားခဲ့ရသည်။
“သူ့အကြောင်း ငါ့ကို ပြောပြစမ်းပါဦး”
ပြတိုက်မှူး၏ နာမည်က မကြာသေးမီကမှ စတင် ပျံ့နှံ့လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန့်စီဖုန်းသည် ထျန်းရွှမ်မြို့တော် သို့မဟုတ် ကျောင်းဝန်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာလေ့မရှိသော်လည်း အပြင်လောကတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည့် အရာအချို့ကိုတော့ အနည်းငယ် သိရှိထားခဲ့၏။
ပြတိုက်မှူး၏ အမိန့်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ကျီးကန်းနက်၊ ဝိညာဉ်ကလေးငယ်မိခင်နှင့် အခြားသော လူဆိုးကျွမ်းကျင်သူ အများအပြား ပူးပေါင်းကာ အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိသော နိုင်ငံတစ်ခုကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ရှိခဲ့သည်။ ကျန့်စီဖုန်းအနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော သာမန်ကိစ္စရပ်များကို ကြားသိလိမ့်မည် မဟုတ်သော်လည်း ပြတိုက်မှူးတစ်ဦးတည်းက ဒါလော့ကျောင်းတော်ကို သူ့ထံ ဒူးထောက်အရှုံးပေးအောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည့် သတင်းကတော့ တစ်ကမ္ဘာလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။
နောက်ဆုံးတော့ ၎င်းက ဒါလော့ကျောင်းတော် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။ ၎င်းက ထိပ်တန်းနိုင်ငံ အများအပြားထက်ပင် ပိုမို အဆင့်အတန်း မြင့်မားသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ပြတိုက်မှူးက အငြင်းပွားမှုတစ်ခုကို ဖြေရှင်းရန် သူတို့ထံသို့ တစ်ဦးတည်း သွားရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ အဆင့်မြင့် ဘုန်းတော်ကြီးများက သူ့ကို တောင်အောက်အထိ ရိုသေစွာဖြင့် လိုက်လံ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြရသည်။ တကယ်လို့ သူသာ ပြတိုက်မှူး၏ နေရာတွင် ရှိနေခဲ့ပါက ဤမျှအထိ လေးစားမှုကို ရရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း ကျန့်စီဖုန်းကိုယ်တိုင်ပင် ဝန်ခံရပေလိမ့်မည်။
၎င်းက တစ်ကြိမ်တည်းသော အောင်ပွဲဖြင့် နာမည်ကျော်ကြားသွားခဲ့သည့် စံပြနမူနာတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။
ဤဖြစ်ရပ်ကြောင့် ပြတိုက်မှူး၏ နာမည်က စည်းလုံးညီညွှတ်ခြင်းတိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် တောမီးပမာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျန့်စီဖုန်းအနေဖြင့် ထိုနာမည်ကို ကြားသိခဲ့ရခြင်းက သဘာဝကျပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ရှုရှောင်လိုအား ပြတိုက်မှူးနှင့် ပတ်သက်ပြီး သူသိသမျှ အရာအားလုံးကို ပြောပြလိုက်တော့၏။ ထို့နောက်တွင် သူက မေးမြန်းလိုက်သည်။
“စီနီယာရှု .. ဘာဖြစ်လို့ မေးရတာလဲ”
ရှုရှောင်လိုကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ လက်ရမ်းပြလိုက်ပြီးနောက် လေထဲတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့၏။
သူက လာတုန်းကလိုပဲ အလျင်အမြန် ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကျန့်စီဖုန်းကတော့ ၎င်းကို ကျင့်သားရနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စီနီယာရှုတွင် ထူးခြားသော အကဲဖြတ်စွမ်းရည်များ ရှိနေပြီး ကျန့်စီဖုန်း၏ အမြင်အရ ထိုလူက အဆင့် ၅ သားရဲအကဲဖြတ်မှူးတစ်ဦး၏ စံနှုန်းကိုပင် ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူက အဆင့် ၆ ရာထူးကို ရယူရန် အပြည့်အဝ အရည်အချင်း ပြည့်မှီနေခဲ့သည်။ သူသည် အခြားသော ကဏ္ဍအများအပြားတွင်လည်း ထူးချွန်သူဖြစ်သည့်အတွက် သူ၏ ထူးဆန်းသော စရိုက်လက္ခဏာများ ရှိနေသည့်တိုင်အောင် သူ အလိုရှိရာကို ပြုလုပ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။
ရှုရှောင်လို၏ အပြုအမူကို ကျင့်သားရနေခဲ့သည့်အတွက် ကျန့်စီဖုန်းသည် အဖြေများကို အတင်းအကျပ် မေးမြန်းနေခြင်းက အကျိုးမရှိကြောင်း သိထား၏။ သူက စိတ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး စာအုပ်များထံသို့ အာရုံပြန်လှည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကိုတော့ ယခင်ကလို အပြည့်အဝ မရရှိနိုင်တော့ချေ။
“စီနီယာရှုက ဘာဖြစ်လို့ ပြတိုက်မှူးအကြောင်းကို မေးနေရတာလဲ”
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လင်းကျင်း၌ နောက်ထပ် အများပြည်သူဆိုင်ရာ သင်ခန်းစာတစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြန်သည်။ သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူက စတုတ္ထမြောက် ဟောပြောပွဲခန်းမကို ရွေးချယ်ခဲ့၏။ တက်ရောက်လာသူ အရေအတွက်က သိသိသာသာ တိုးပွားလာခဲ့သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူဌေးသား အုပ်စုက သူတို့၏ ထောက်ခံမှုကို ပြသရန် ဤနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့အပြင် မျက်နှာသစ် ဆယ်ယောက်ကျော်ကိုလည်း တွေ့ရှိရသည်။
သို့သော်လည်း ဤသို့ဖြစ်သည့်တိုင်အောင် ခန်းမ၏ ထက်ဝက်ကျော်က အလွတ် ဖြစ်နေဆဲပင်။ လင်းကျင်းကတော့ ၎င်းကို အထူးတလည် ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ ယခုအချိန်တွင် သူ့ထံ၌ ကိုယ်ပိုင် တပည့်များ ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် ၎င်းကပင် လုံလောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူက ယာယီကထိကတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည့်အတွက် အရေအတွက်ထက် အရည်အသွေးကိုသာ ပိုမို အာရုံစိုက်သင့်ပေသည်။
ကျောင်းသား အရေအတွက် များများစားစား မရှိသော်လည်း လင်းကျင်းသည် သူ၏ ဟောပြောပွဲများအတွင်း ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်ဆောင်ခြင်းမရှိဘဲ အလေးအနက်ထား သင်ကြားပေးခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် သူ၏ သင်ခန်းစာကို လာရောက် နားထောင်ကြသည့် ကျောင်းသားများ၊ အထူးသဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက် နားထောင်ကြသူများသည် သူ၏ သင်ကြားပြသမှုအပေါ် အလွန်အမင်း အံ့ဩဝမ်းသာ ဖြစ်သွားခဲ့ကြရသည်။ သင်ခန်းစာ ထက်ဝက်ခန့်ပင် မရောက်သေးမီမှာတင် သူတို့က သူ၏ သင်ကြားပြသမှုများအပေါ် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်လာခဲ့ကြတော့၏။
‘ဒါမှပေါ့’
လင်းကျင်း စိတ်ထဲတွင် ပြုံးလိုက်မိသည်။ အောက်ရှိ ကျောင်းသားများကို ကြည့်ရင်း လင်းကျင်းသည် သူ၏ ကမ္ဘာရှိ ကျောင်းတက်ခဲ့ရသော ရက်စွဲများဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။
ထိုရက်စွဲများက မည်သည့် ဒုက္ခ သို့မဟုတ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျှ မရှိခဲ့သည့် အချိန်များ ဖြစ်ပေသည်။
လင်းကျင်း ခန်းမအတွင်းသို့ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်စဉ်မှာပင် ထောင့်စွန်းတစ်နေရာ၌ ထိုင်နေသော မနေ့က အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံဝတ် ကျောင်းသူလေးကို ထပ်မံ သတိပြုမိလိုက်ပြန်သည်။
မနေ့ကလိုပဲ... လင်းကျင်းအနေဖြင့် သူမ ခန်းမအတွင်းသို့ မည်သည့်အချိန်တွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သလဲဆိုသည့် အချက်ကို သတိမပြုမိခဲ့ချေ။ သူမက အစောပိုင်းက ထိုနေရာတွင် ရှိမနေခဲ့သော်လည်း လင်းကျင်း အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်လည် မော့ကြည့်လိုက်သည့် အခါတွင်တော့ သူမက ထိုနေရာ၌ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မနေ့က ဝမ်ရှင်းကိုယ်တိုင် တံခါးဝတွင် စောင့်ကြပ်နေခဲ့သော်လည်း သူမကို သတိမပြုမိခဲ့သည့်အတွက် လင်းကျင်း သူမအပေါ် အတော်လေး စိတ်ဝင်စားမိသွားခဲ့၏။ ဤအကြောင်းရင်းကြောင့် လင်းကျင်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူက ဘာမှမဖြစ်သလို ပုံစံဖြင့် ဟောပြောပွဲကို ဆက်လက် ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း သင်ခန်းစာ ပြီးဆုံးခါနီးအချိန်တွင်မူ ကျောင်းသားများအနီးသို့ တမင်တကာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့၏။
“မင်းတို့ နားမလည်တာ တစ်ခုခု ရှိရင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် မေးမြန်းနိုင်တယ်”
သူက လက်ကို နောက်ပစ်လျက် အလယ်လမ်းဆီသို့ တမင်တကာ လှည့်ပတ် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီး ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြုကာ ထိုကျောင်းသူလေး၏ ဘေးမှ ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။
ဤကျောင်းသူလေးသည် တကယ့်ကို မှင်တက်စရာ ကောင်းလောက်အောင် လှပလွန်းလှပေသည်။ လင်းကျင်းသည် ရှန်းအာ၏ အံ့ဩဖွယ် အလှအပကို ကျင့်သားရနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤကျောင်းသူလေးကို မြင်သောအခါ စကားပင် အနည်းငယ် ထစ်အသွားခဲ့ရ၏။
လူသားတစ်ဦးက ဒီလောက်အထိ အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိအောင် ဘယ်လိုလုပ် လှပနိုင်ရတာလဲ။
သူမက ပန်းချီကားချပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့်အလား အသွင်သဏ္ဌာန် ရှိနေခဲ့သည်။
လင်းကျင်း သူမ၏ ထိုင်ခုံဘေးမှ ဖြတ်ကျော်သွားစဉ်မှာပင် သူက ထိုကျောင်းသူလေး၏ ဝတ်စုံပေါ်သို့ အပ်တစ်စင်းကို တိတ်တဆိတ် ထိုးစိုက်ထားလိုက်၏။ ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် သူက သူမ၏ တည်နေရာကို အလွယ်တကူ သိရှိနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး သင်ခန်းစာအပြီးတွင် သူမကို စုံစမ်းစစ်ဆေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းက သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို မည်သူမျှ သတိပြုမိလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သင်ခန်းစာအပြီးတွင် အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံဝတ် မိန်းကလေး ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် လင်းကျင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရတော့၏။
လင်းကျင်းနှင့် သူ၏ အပ်အကြား ဆက်သွယ်မှုက လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်၏။
သူ ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်သော်လည်း ဤထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်အတွက် မည်သည့် ရှင်းပြချက်မျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော တစ်ခုတည်းသော ရှင်းပြချက်မှာ သူမက အပ်ကို သတိပြုမိသွားခြင်းပင်။ သို့သော်လည်း သူမအနေဖြင့် အပ်ပေါ်တွင် သူထည့်သွင်းထားသည့် စိတ်ဝိညာဉ်ချည်နှောင်မှုကိုပါ ဖယ်ရှားပစ်နိုင်စွမ်း ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။
၎င်းက ထိုကျောင်းသူလေး၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အလွန်အမင်း မြင့်မားနေပြီး လင်းကျင်းထက်ပင် သာလွန်နေမှသာ ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
အခြားသော ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုမှာ သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် စောင့်ရှောက်ပေးနေသော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။
လင်းကျင်းကတော့ ဒုတိယအချက်ကို ပိုမို ယုံကြည်မိသည်။ ၎င်းအပြင် လင်းကျင်းသည် သူမက ထိုထူးဆန်းသော အဘိုးအိုရှုနှင့် တစ်နည်းနည်းဖြင့် ပတ်သက်နေနိုင်သည်ဟု ဗီဇအရ ခံစားမိနေခဲ့၏။
ဤထျန်းရွှမ်အကယ်ဒမီအတွင်း၌ လင်းကျင်း အရှိန်အဝါကို အကြောက်ဆုံး လူနှစ်ဦး ရှိပါက ၎င်းတို့က ဆရာကြီးကျန့်နှင့် အဘိုးအိုရှုတို့သာ ဖြစ်ပေသည်။
မွန်းလွဲပိုင်းတွင် သူသည် မက်မွန်ပွင့်အိမ်ဂေဟာ၌ ကိုယ်ပိုင် ကျောင်းသားများအတွက် သင်ခန်းစာ ပို့ချပေးရင်း ယနေ့နံနက် သင်ခန်းစာအတွင်း အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံဝတ် မိန်းကလေးကို သတိပြုမိသူ ရှိမလားဟု ကျောင်းသားများကို မေးမြန်းလိုက်၏။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် မည်သူမျှ သူမကို မမြင်တွေ့ခဲ့ကြချေ။
လင်းကျင်း ဤအဖြေကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
ထို့နောက်တွင် လင်းကျင်းက နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု မေးမြန်းလိုက်ပြန်၏။
“မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူက အဘိုးရှုအကြောင်းကို ကြားဖူးလဲ”
လင်းကျင်းအား စဉ်းစားရခက်စေသည့်အချက်မှာ သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ အကယ်ဒမီအတွင်း၌ အဘိုးအိုရှုဟူသော လူတစ်ဦး ရှိကြောင်း တစ်ကြိမ်မျှ မကြားဖူးခဲ့ကြခြင်းပင်။
သူတို့သည် ဤကဲ့သို့သော လူတစ်ဦး ဤနေရာတွင် တည်ရှိနေကြောင်းကိုပင် မသိရှိကြချေ။
ဤအချက်က လင်းကျင်းကို ပိုမို ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
ထိုလူက ဤအဖွဲ့အစည်း၏ ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း မည်သူမျှ သူ့အကြောင်းကို မကြားဖူးကြဘူးလား။ ၎င်းက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သို့သော်လည်း ၎င်းက အမှန်တရား ဖြစ်နေခဲ့သည်။ တကယ်လို့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ယောက်က သူ့ကို မသိဘူးဆိုရင် ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို လိမ်ညာနေတယ်ဆိုရင် လင်းကျင်း အံ့ဩမနေခဲ့ပေ။ သူ နားမလည်နိုင်သည့်အချက်မှာ သူတို့အားလုံးက ထိုလူ၏ တည်ရှိမှုကို လုံးဝ မသိရှိကြခြင်းပင် ဖြစ်၏။
လင်းကျင်းသည် တန်လင်းနှင့် တွေ့ဆုံချိန်တွင်ပင် အဘိုးအိုရှုအကြောင်းကို မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း စိတ်ပျက်စရာကောင်းစွာဖြင့် သူမပင်လျှင် ထိုနာမည်ကို မကြားဖူးခဲ့ချေ။
သူက ဝမ်ရှင်းကို ထပ်မံ မေးမြန်းကြည့်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်ရှင်းကလည်း ခေါင်းခါပြခဲ့ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။
တကယ့်ကို ထူးဆန်းလှပေစွ။
သူသည် ဤအကယ်ဒမီအတွင်း၌ တည်ရှိခြင်းမရှိသော လူတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။