အခန်း (၂၁၉-၂၂၀)
Vol. 22 Ch. 219-220
Chapter 219
~
အခန်း ၂၁၉ : အမှိုက်လား
~
ယန်ကျီဝမ်က ထိုသုံးယောက်ကို အိမ်သို့ ခေါ်လာခဲ့သည် ။ အခန်းထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် သူက ယွီလီအား ပြောလိုက်၏ ။
" လီလီ.. ကိုယ်တို့ဆီ ဧည့်သည်တွေ ရောက်နေတယ် .. "
" အို.. လာပြီ .. "
ချင်ယိုတဲနှင့် အခြားနှစ်ယောက်ကို ထိုင်ရန် နေရာပေးပြီးနောက် ယွီလီက သိတက်စွာဖြင့် ပန်းကန်လုံးများနှင့် ရေနွေးအိုး တစ်လုံးကို ယူလာခဲ့သည် ။
သူမက သူတို့သုံးဦးအတွက် ရေနွေးငဲ့ပေးရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည် ။
" ဦးလေးတို့နဲ့ ညီမလေး.. နွေးသွားအောင် ရေနွေးတစ်ခွက်လောက် အရင်သောက်လိုက်ကြပါဦး .. "
" ကျေးဇူးပါပဲကွယ် .. "
ချင်ယိုတဲက ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည် ။ ရေနွေးတစ်ခွက် ဗိုက်ထဲရောက်သွားချိန်တွင် သူ အတော်လေး နွေးထွေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏ ။
ချင်ကျင်းရုသည်တော့ ယွီလီကိုသာ စူးစိုက်၍ ကြည့်နေလေသည် ။
ယွီလီက သတိထားမိသွားပြီး ပြုံးကာ ...
" ညီမလေး.. ဘာလို့ အဲ့ဒီလို ကြည့်နေတာလဲ.. မမ မျက်နှာမှာ တစ်ခုခု ပေနေလို့လား .. "
ချင်ကျင်းရု၏ မျက်နှာက နီရဲသွားသည် ။ သူမက အမြန်လက်ကာပြရင်း ....
" မဟုတ်ပါဘူး.. အဲ့ဒါ.. မမက အရမ်းလှတယ်လို့ တွေးနေမိလို့ပါ.. မမက သမီး တစ်သက်နဲ့တစ်ကိုယ် မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အလှဆုံးပဲ .. "
' အစ်ကိုယန်က သူ့မိန်းမအကြောင်းပြောရင် အမြဲတမ်း ပြုံးနေတတ်တာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ .. '
အကိုယန်၏ မိန်းမက ဤမျှအထိ လှနေလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ ။ သူမကိုပင် ယုံကြည်မှု အနည်းငယ် ကင်းမဲ့သွားစေလောက်သည်အထိ လှပလွန်းနေသည် ။
" ညီမလေးက စကား အရမ်းတတ်တာပဲ .. "
ယွီလီက ပြုံး၍ ယန်ကျီဝမ်အား ...
" ကျီဝမ်.. ဧည့်သည်တွေကို အရင် ဧည့်ခံပေးထားဦးနော်.. ကျွန်မ အမေ့ကို ဟင်းသွားကူချက်ပေးလိုက်ဦးမယ် .. "
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက ချင်ယိုတဲတို့အား ...
" ဦးလေးတို့နှစ်ယောက်နဲ့ ညီမလေး.. ညစာစားပြီးမှပဲ ပြန်ကြပါနော် .. "
သူတို့ ငြင်းမည်ကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ သူမက အိမ်မကြီးဘက်သို့ ထွက်သွားလေသည် ။
" ယန်လေး.. ညစာ မစားတော့ပါဘူး.. မင်းမိန်းမကို ဒုက္ခမခံ ပါနဲ့လို့.. "
ချင်ယိုချိုက်က အားနာဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် ။
သူ ချက်ချင်း ငြင်းချင်ခဲ့သော်လည်း ယွီလီက အပြင်သို့ အမြန်ထွက်သွား၏ ။
ချင်ယိုတဲကလည်း ဝင်ပြောသည် ။
" ဟုတ်တယ်.. အချိန်ကလည်း နည်းနည်းလင့်နေပြီ.. ဦးလေးတို့က ပစ္စည်းလေးလာပို့ရုံသက်သက်ပါ... ပြီးရင် ချက်ချင်း ပြန်ကြမှာ .. "
ချင်မိသားစုရွာမှ ပေကျင်းသို့ လာရသော ခရီးမှာ မနီးလှ ။ နောက်ကျမှ ပြန်လျှင် မှောင်သွားနိုင်သည် ။ နှင်းကျရပ်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း လမ်းခရီးက သွားလာရ ခက်ခဲနေဆဲပင် ။
" ဒါက အရေးမကြီးပါဘူး .. အဆိုးဆုံး အခြေအနေဆိုရင်တောင် ဦးလေးတို့အတွက် တည်းခိုခန်းမှာ အခန်းငှားပေးလို့ ရတာပဲ... "
ယန်ကျီဝမ်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောပြီးနောက် မေးလိုက်သည် ။
" ပစ္စည်းကောင်းတွေ ထပ်ရခဲ့သေးလား .. "
အရင်တစ်ခေါက် ချင်မိသားစု ရွာသူကြီးက ပန်းကန်လုံးများကို ဆက်၍ ဝယ်မည်လောဟု မေးခဲ့ဖူးပြီး ယန်ကျီဝမ်ကလည်း ရှိသမျှ အကုန်လက်ခံကြောင်း ပြောခဲ့သည် ။ သတင်းအစအန မကြားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ ထပ်မရနိုင်တော့ဟု သူ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုလို ရုတ်တရက် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ ။
ချင်ယိုတဲက အိတ်ကြီးကို ယူလိုက်ပြီး ...
" အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း ရွာနောက်ဘက်က တောင်ပေါ်မှာ ငါတို့ တစ်ရွာလုံး အကြာကြီး လိုက်ရှာခဲ့တာ နည်းနည်းတော့ ထပ်ရလာခဲ့တယ် .. "
ယန်ကျီဝမ်က အိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အတော်လေး များပြားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသော်လည်း အချို့မှာ အနည်းငယ် ပဲ့နေ၏ ။
ချင်ယိုတဲက အားနာဟန်ဖြင့် ...
" အထဲက တချို့ဟာတွေက နည်းနည်း ပျက်စီးနေတယ် ယန်လေး.. မင်း ဘယ်လိုသဘောရလဲ .. "
ယန်ကျီဝမ်က စနစ်၏ ပြန်လည်အသုံးပြုခြင်း လုပ်ဆောင်ချက်ဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည် ။ အမှတ်အနည်းငယ် လျော့သွားသော်လည်း အခြား ထိခိုက်မှု မရှိပေ ။
သူက ပြုံးလိုက်ပြီး...
" ရပါတယ်.. အကုန်လုံးကို ကျွန်တော် ယူပါ့မယ်.. ဒါပေမဲ့ ပေးရမယ့် ရိက္ခာ ကတော့ နည်းနည်း လျော့သွားလိမ့်မယ်နော် .. "
" ရပါတယ် ရပါတယ်.. မင်း ယူမယ်ဆိုရင်ပဲ ရပါပြီ .. "
ချင်ယိုတဲ ယခုမှ သက်ပြင်း ချလိုက်နိုင်သည် ။
အရင်တစ်ခေါက်က ရခဲ့သော ရိက္ခာများ ကုန်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး သူတို့ရွာက ယန်ကျီဝမ်ထံမှ ကြွေထည်များနှင့် ပြောင်းဖူးမှုန့်လဲလှယ်ကာ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကို ကျင်းပရန် မျှော်လင့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည် ။
ယန်ကျီဝမ်က အရေအတွက်ကို တွက်ချက်ပြီးနောက် သူတို့ကို ပြောလိုက်သည် ။
" ဦးလေးတို့ ဒီမှာ ခဏစောင့်ကြအုံးနော်... ကျွန်တော် ပြောင်းဖူးမှုန့် သွားယူလိုက်အုံးမယ် .. "
" ရပါတယ်.. မင်းကို ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားပြီ .. "
ချင်ယိုတဲက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် ။
ထို့နောက် ယန်ကျီဝမ် ထွက်သွားသည် ။
သူက အိမ်မကြီးသို့ ရောက်လာပြီး သူ၏ မိခင်ကို မေးလိုက်သည် ။
" အမေ.. အိမ်မှာ ပြောင်းဖူးမှုန့် ဘယ်လောက်လောက် ကျန်သေးလဲ .. "
" ဘာလုပ်ဖို့ မေးတာလဲ .. "
ရန်ရွေ့ဟွားက မီးဖိုချောင်ထဲမှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး နားမလည်ဟန်ဖြင့် မေးကာ ....
" အရင်တစ်ခေါက်က နင် ယူလာပေးတဲ့ ရိက္ခာ ကူပွန်တွေက အများကြီးလေ..အဲ့တာနဲ့ မင်းအဖေက အကုန်လုံးကို ပြောင်းဖူးမှုန့်နဲ့ သွားလဲထားတယ်.. အရင်က ကျန်တာတွေနဲ့ပါ ပေါင်းလိုက်ရင် ကျင်းသုံးရာလောက် ရှိသေးတယ် .. "
" အဲ့လောက်ဆို လောက်ပါပြီ ...အမေ.. ကျွန်တော် အရင်ယူသွားမယ်.. နောက်နေ့မှ ထပ်ရှာလာပေးမယ် .. "
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယန်ကျီဝမ်က ပြောင်းဖူးမှုန့်အိတ်ယူကာ အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည် ။
ရန်ရွေ့ဟွားက နှမြောဟန်ဖြင့် ...
" ဒုတိယသားက ဘာလို့ ပြောင်းဖူးမှုန့်တွေ အများကြီး ယူသွားရတာလဲ.. အဘိုးကြီးယန်.. သူ့နောက်ကို မြန်မြန် လိုက်ကြည့်စမ်းပါအုံးတော်... "
" ဟ.. ဒုတိယသားက အမြဲတမ်း ချင့်ချိန်ပြီးမှ လုပ်တတ်တာပဲဟာ.. သွားကြည့်နေစရာ မလိုပါဘူး .. "
ယန်ဖူကွေ့က ရေနွေးကြမ်း သောက်နေပြီး သိပ်မသွားချင်ပေ ။
ရန်ရွေ့ဟွားက မျက်စောင်းထိုး၍ မေးလိုက်သည် ။
" ရှင် သွားမှာလား.. မသွားဘူးလား .. "
" အေးပါ..အေးပါ.. ငါသွားပါ့မယ်.. ရပြီမလား .. "
ယန်ဖူကွေ့ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့၍ ထိုင်ရာမှထကာ ထွက်သွားရတော့သည် ။
အခြားတစ်ဖက်တွင်....
ချင်ကျင်းရုက အိမ်ငယ်လေးကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လေ့လာကြည့်ရှုနေ၏ ။
" ဒီအခန်းက တကယ်ကောင်းတာပဲ.. မိုးမယိုတဲ့အပြင် နွေးလည်း နွေးတယ် .. "
သူမက အိမ်သာရှိရာနေရာသို့ ရောက်သွားပြီး အံ့သြစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည် ။
" ဟယ်.. အဖေ.. ဒီအခန်းလေးက ဘာအတွက် လုပ်ထားတာလဲ .. "
ချင်ယိုတဲက အကူအညီမဲ့ဟန်ဖြင့် ...
" ကျင်းရု.. ဒါ သူများအိမ်နော်.. လျှောက်မသွားနဲ့ .. "
" ရပါတယ် ဦးလေး .. "
ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျီဝမ်က ပြောင်းဖူးမှုန့်များသယ်ကာ အပြင်မှ ဝင်လာခဲ့သည် ။ ထို့နောက် သူက ချင်ကျင်းရုကို ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည် ။
" ကျင်းရု.. အဲ့ဒါ အိမ်သာလေ .. "
' အိမ်သာ.. '
ချင်ကျင်းရုက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည် ။
" အိမ်သာကို အိမ်ထဲမှာ ဆောက်ထားတာလား.. အဲ့ဒါဆို အရမ်း နံနေမှာပေါ့.. ဒါပေမဲ့ ဘာအနံ့မှ မရပါဘူး .. "
" ရေဆွဲချလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားပြီလေ .. "
ယန်ကျီဝမ်က ပြုံး၍ ရှင်းပြပြီးနောက် ချင်ယိုတဲအား ပြောလိုက်သည် ။
" ဦးလေး.. အရေအတွက် မှန် မမှန် စစ်ကြည့်လိုက်ပါဦး .. "
ချင်ယိုတဲက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ...
" စစ်စရာ မလိုပါဘူး.. မင်းကို ယုံပါတယ် .. "
ရိက္ခာ ရသွားသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စိတ်အေးသွားကြတော့သည် ။
ချင်ယိုတဲက ....
" ယန်လေး.. အချိန် နည်းနည်း လင့်နေပြီ.. ဦးလေးတို့ ခရီးသွားရဦးမှာဆိုတော့ အရင် ပြန်နှင့်တော့မယ် .. "
" ညစာစားပြီးမှ ပြန်ကြပါ.. ဟင်းကျက်တော့မှာ သိပ်မကြာပါဘူး .. "
" မစားတော့ပါဘူး.. ရပါတယ် .. "
ချင်ယိုတဲနှင့် သူ၏အစ်ကိုတို့က မည်သို့ပင်ပြောပြော လက်မခံကြချေ ။
ယန်ကျီဝမ်သည် သူတို့ကို ဆက်၍ မဖြောင်းဖျနိုင်တော့သဖြင့် မန်ထိုအချို့ကို သူတို့လက်ထဲသို့ အတင်း ထည့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူတို့ ထွက်ခွာသွားကြသည် ။
ယန်ဖူကွေ့သည် စောစောကတည်းက ယန်ကျီဝမ်၏နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ။ လူများ ထွက်သွားပြီးနောက် သူ မေးလိုက်၏ ။
" ဒုတိယသား.. ဘာလို့ ပြောင်းဖူးမှုန့်တွေ အကုန်လုံး သူတို့ကို ပေးလိုက်ရတာလဲ .. "
ယန်ကျီဝမ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည် ။
" သူတို့ဆီက ပစ္စည်းတွေနဲ့ လဲလိုက်တာပါ .. "
ယန်ဖူကွေ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး..
" ငါ မေးချင်တာ မဟုတ်ဘူး.. မင်းအမေက ငါ့ကို အတင်း လာခိုင်းနေတာ .. "
ယန်ကျီဝမ်က နားလည်ကြောင်း ပြသရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ကြွေထည်များကို ရှင်းလင်းရန် သူ့အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည် ။ ယန်ဖူကွေ့လည်း သူ၏နောက်မှ လိုက်ဝင်လာ၏ ။
ပဲ့နေသော ပန်းကန်လုံးများနှင့် ပုလင်းကွဲများကို မြင်သောအခါ သူက အံ့သြတကြီးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည် ။
" ဒုတိယသား.. မင်းက အရမ်း အသုံးအဖြုန်း ကြီးတာပဲ.. ဒီလောက်များတဲ့ ပြောင်းဖူးမှုန့်တွေကို ဒီအမှိုက်တွေနဲ့ လဲလိုက်တာလား .. "
ယန်ကျီဝမ်က သူ၏စကားကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်ပြီး ....
" အဖေက ဘာသိလို့လဲ.. ဒါတွေအကုန်လုံးက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေဗျ .. "
" ရှေးဟောင်းပစ္စည်း.. ဒီအစုတ်တွေကလား .. "
ယန်ဖူကွေ့က ဆက်ပြောသည် ။
" ဒီဟာတွေ အားလုံးပေါင်းတောင် နှစ်ယွမ် ရပါ့မလား.. အလကားပေးရင်တောင် ငါကတော့ မယူဘူး .. "
" အဖေ နှစ်ယွမ်နဲ့ရဖို့ အိပ်မက်သာ မက်နေလိုက်တော့ .. "
ယန်ကျီဝမ်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည် ။
" ကျွန်တော့်ကို တစ်ခု ယွမ်နှစ်ဆယ် ပေးရင်တောင် ရောင်းပေးမှာ မဟုတ်ဘူး .. "
" ဘာ .. "
ယန်ဖူကွေ့ လန့်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့်....
" ဒီအမှိုက်တွေက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက် တန်ဖိုးရှိတာလား .. "
" ရှိတာပေါ့ ...ကျွန်တော်က အရူးမို့လို့ ပြောင်းဖူးမှူန့်တွေအများကြီးကို အမှိုက်တွေနဲ့ လဲလာမယ် ထင်နေတာလား .. "
ယန်ဖူကွေ့က တွေးကြည့်လိုက်ရာ ထိုစကားက အမှန်ပင်ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည် ။ သူ၏ ဒုတိယသားက မသေချာလျှင် ခြင်တောင် မရိုက်ပေ ။
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ကာ စပ်ဖြီးဖြီးနှင့်....
" ဒုတိယသား.. အဖေက အိမ်မှာ ဘာမှလုပ်စရာ မရှိဘူးလေ.. အဲ့ဒါ အဖေ ကစားဖို့ နှစ်ခုလောက် ပေးပါလား .. "
ယန်ကျီဝမ်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်ပြီး...
" အဖေက ဒီအကြောင်းတွေကို နားလည်လို့လား.. ပြီးတော့ အဖေ့ဆီမှာ ရောင်းမယ့်သူရော ရှိလို့လား .. "
ယန်ဖူကွေ့က ပြန်ပြောသည် ။
" အဲ့ဒါအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့.. အဖေက အမှတ်တရ သိမ်းထားချင်လို့ပါ .. "
ယန်ကျီဝမ် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် ...
" သဘောကျရင်လည်း ယူသွားလေ.. ဒါပေမဲ့ နှစ်ခုပဲ ရမယ်နော် .. "
" အေးပါဟ.. သိပါပြီ .. "
ချက်ချင်းပင် ယန်ဖူကွေ့သည် အချိန်အတော်ကြာ ရွေးချယ်ပြီးနောက် အကောင်းပကတိအတိုင်း ရှိနေသေးသော ပုလင်းတစ်လုံးနှင့် ပန်းကန်တစ်လုံးကို ယူလိုက်သည် ။
သူက ထိုပစ္စည်းများကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုက်ထားရင်း သတိပေးလိုက်သည် ။
" ဒုတိယသား.. မင်းအမေ့ကို ဘယ်လို ရှင်းပြမလဲ .. "
ရန်ရွေ့ဟွားအတွက် ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ဟုတ်မဟုတ် ဆိုသည်က အရေးမကြီး ။ ပြောင်းဖူးမှုန့် အများကြီး ပေးလိုက်ရသဖြင့် ရှင်းပြရန် လိုအပ်ပေမည် ။
ယန်ကျီဝမ်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည် ။
" ရပါတယ်.. မနက်ဖြန်ကျရင် ပြောင်းဖူးမှုန့်နည်းနည်း ထပ်ရှာလာခဲ့မယ် .. "
" မင်းမှာ အစီအစဉ် ရှိရင် ပြီးတာပါပဲ .. "
Chapter 220
~
အခန်း ၂၂၀ : နှစ်သစ်ကူး ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူခြင်း ...
~
ပြောင်းပြန်အိမ်ထဲတွင် ယန်ကျီဝမ်သည် မှန်ရှေ့၌ ကော်လာကို သေသပ်စွာ ပြင်ဆင်နေပြီး ဆံပင်များကို သပ်ရပ်စွာ ဖြီးထားကာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညည်းနေလေ၏ ။
" ကျီဝမ်.. ပြီးပြီလား..အမေတို့က စောင့်နေပြီနော် .. "
ယွီလီ၏ အသံက အခန်းအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည် ။
" လာပြီ.. လာပြီ.. အခုပဲ ထွက်လာတော့မယ် .. "
ယန်ကျီဝမ်က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူ၏ ထူထဲသော စစ်အနွေးထည်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့လိုက်သည် ။
ယနေ့ ရာသီဥတုက အလွန်ပင် သာယာလှပ၏ ။ အေးစက်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသော်လည်း နေရောင်ခြည်မှာမူ အလွန်ပင် တောက်ပနေလေသည် ။
နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့က နှစ်ရက်သာ လိုတော့သဖြင့် တစ်မိသားစုလုံး နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် ပြင်ဆင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည် ။
အိမ်မကြီး၏ အဝင်ဝတွင် မိသားစုဝင်များအားလုံး ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်နေကြပေပြီ ။
ယန်ဖူကွေ့နှင့် ရန်ရွေ့ဟွားတို့က ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ကိုယ်စီရှိနေကြကာ ယန်ကျီဖန့်နှင့် အခြားသူများကလည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဝယ်ယူလိုသော ပစ္စည်းများအကြောင်းကို ဆွေးနွေးရင်း စကားစမြည် ပြောနေကြသည် ။
ယန်ကျီဝမ်သည် သူတို့ကို မုန့်ဖိုးအနည်းငယ် ပေးလေ့ရှိပြီး သူတို့အားလုံး နှစ်သစ်ကူးတွင် သုံးရန်အတွက် စုဆောင်းထားကြ၏ ။
ယန်ကျီဝမ်တို့လင်မယား ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ဖူကွေ့က လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ပြုံး၍ ....
" အားလုံး ရောက်ပြီဆိုတော့ သွားကြစို့ .. "
" ဟေး..သွားမယ်.. သွားမယ် .. "
ကလေးငယ်များက ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး မိသားစုလိုက် ကြီးမားသော ခရီးတစ်ခုအဖြစ် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည် ။
စက်ရုံမှ လစာထုတ်ပေးပြီး ဖြစ်သော်လည်း ယခင်နှစ်များနှင့် မတူ ။ လမ်းမပေါ်တွင် လူသွားလူလာ နည်းပါးလှပြီး ခြောက်ကပ်နေသည် ။
ခဏကြာပြီးနောက် ယန်မိသားစု ကုန်တိုက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည် ။
ကုန်တိုက်တွင်လည်း အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး စျေးဝယ်သူ အရေအတွက်ကို လက်ချိုးရေတွက်နိုင်လောက်အောင်ပင် နည်းပါးလှ၏ ။
ခက်ခဲသော အချိန်ကာလ ဖြစ်နေ၍ အစားတစ်နပ် စားရန်ပင် ပြဿနာ ဖြစ်နေရချိန်တွင် မည်သူက နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် ငွေကြေး တက်နိုင်ပါမည်နည်း ။
ကုန်တိုက်ထဲသို့ ရောက်ပြီးနောက် ယန်ကျီဝမ်က အကြံပြုလိုက်သည် ။
" အမေနဲ့ အဖေ.. ကလေးတွေအတွက် အနွေးထည်တွေ အရင် ဝယ်ပေးရအောင်.. ရာသီဥတုက အရမ်းအေးနေတာ သူတို့ရဲ့ အင်္ကျီဟောင်းတွေကလည်း သိပ်မနွေးတော့ဘူး .. "
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရန်ရွေ့ဟွားက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ညည်းလိုက်သည် ။
" ဘာလို့ အသစ်ဝယ်ရမှာလဲ.. အသစ်တွေက ပိုက်ဆံကုန်တာပေါ့.. အဟောင်းတွေက ဝတ်လို့ မရတာမှ မဟုတ်တာ.. အဲ့ဒီ ပိုက်ဆံတွေကို ဘာလို့ အလကားဖြုန်းတီးရမှာလဲ .. "
ဤခေတ်ကာလက သူမ ပြောသည့် အတိုင်းပင် ။ အဝတ်အစားများကို ဖာထေးရင်းဖြင့် မဆွေးမခြင်း ဝတ်ကြသည် ။
ဝတ်၍ ရနေသေးသရွေ့ အသစ်မဝယ်ကြချေ ။
ဆွေးသွားသည့် အခါမှသာ အထည်စများ ဝယ်ယူပြီး ကိုယ်တိုင် ချုပ်ကြ၏ ။
ယန်ကျီဝမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး...
" ဒါက နှစ်သစ်ကူးလေ.. ကလေးတွေကိုတော့ နွေးနွေးထွေးထွေး ဝတ်ခွင့် ပေးသင့်တာပေါ့.. ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုမှာ ငွေကြေး မခက်ခဲတော့ပါဘူး .. "
ရန်ရွေ့ဟွားက တစ်ခုခု ပြောချင်နေသေးသော်လည်း ကလေးများ၏ မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေသော မျက်ဝန်းများကို မြင်လျှင် သူမ၏ စိတ် ပျော့ပြောင်းလာသည် ။ သို့သော်လည်း သူမက ခေါင်းမာစွာဖြင့် ဆက်ပြောသေး၏ ။
" ဟမ့်.. ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်.. ဒီပိုက်ဆံတွေက ငါ့ပိုက်ဆံတွေ မဟုတ်တော့ နင် ဘယ်လိုသုံးသုံး ငါ မတားနိုင်ဘူး .. "
ယန်ကျီဝမ်က သူမ သဘောတူလိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ကလေးငယ်များကို ခေါ်ယူကာ အဝတ်အစားများ ရွေးချယ်စေလိုက်သည် ။
" အစ်ကိုနှစ်.. သမီး ဒါလေး လိုချင်တယ် .. "
ယန်ကျီတိက အနီရောင် အနွေးထည်ကို လက်ညိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည် ။
" အစ်ကိုနှစ်.. ကျွန်တော် ဒါလေး လိုချင်တယ် .. "
ယန်ကျီခွမ်းကလည်း တစ်ခုကို လက်ညိုးထိုးပြကာ ပြောပြန်သည် ။
ယန်ကျီဖန့်သည်တော့ ရှက်ရွံ့နေသဖြင့် ဘာမှ မပြောရဲပေ ။
ယန်ကျီဝမ်က သူ နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် အရောင်းစာရေးမအား ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် ။
" ရဲဘော်... ဒါတွေကို စမ်းဝတ်ကြည့်လို့ ရမလား .. "
အမျိုးသမီး အရောင်းစာရေးက အသက်သုံးဆယ် ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပြီး ယန်ကျီဝမ်၏ စစ်တပ်သုံး ကုတ်အင်္ကျီကို ကြည့်ပြီး အထင်မသေးရဲချေ ။
" ရပါတယ်.. စမ်းဝတ်ကြည့်လို့ ရတယ် .. "
အရောင်းစာရေးမက သဘောတူလိုက်ပြီး ယန်ကျီခွမ်းနှင့် ယန်ကျီတိတို့ စမ်းဝတ်ကြည့်နိုင်ရန်အတွက် အင်္ကျီများကိုပင် ချပေးလိုက်သည် ။
ယန်ကျီဝမ်က ယန်ကျီဖန့်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် ။
" တတိယညီ.. မင်း ဘယ်တစ်ခု လိုချင်လဲ .. "
ယန်ကျီဖန့်သည် သူလည်း အဝတ်အသစ် ရတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၍ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည် ။
သူ အရင်ကတည်းက စိတ်ကူးထားသည့် မီးခိုးရောင် အင်္ကျီကို လက်ညိုးထိုးပြလိုက်သည် ။
"ရဲဘော်... အဲ့ဒီ မီးခိုးရောင် အင်္ကျီလေးကိုလည်း ယူပေးပါ .. "
အရောင်းစာရေးမက ချက်ချင်းပင် အောက်ချပေးလိုက်သည် ။
( တန်းတွေနဲ့ အပေါ်မှာ ချိတ်ထားတာ.. )
မကြာမီ ကလေးငယ်များအားလုံး စမ်းဝတ်ကြည့်ပြီးနောက် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင် နေကြလေသည် ။
ယန်ကျီဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အရောင်းစာရေးမအား ပြောလိုက်သည် ။
" ဒါတွေ အကုန်လုံး ယူမယ်.. ထုပ်ပေးပါ .. "
" ဟုတ်ကဲ့.. ရပါတယ်ရှင့် .. "
အရောင်းစာရေးမက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အမြန် ထုတ်ပေးလိုက်သည် ။
ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျီဝမ်က ယန်ဖူကွေ့နှင့် ရန်ရွေ့ဟွားအား ပြောလိုက်သည် ။
" အမေနဲ့ အဖေ.. တစ်ထည်စီ ရွေးလိုက်ပါလား .. "
ယန်ဖူကွေ့၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားပြီး..
" အာ.. အဖေတို့လည်း ရမှာလား .. "
" ဘာကို ရမှာလားလို့ မေးနေရတာလဲ .. "
ရန်ရွေ့ဟွားက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီးနောက် ယန်ကျီဝမ်အား လှည့်ကြည့်ကာ...
" သူတို့ကိုပဲ ဝယ်ပေးလိုက်ပါ.. အမေတို့က ဒီအရွယ် ရောက်နေပြီဆိုတော့ ဘာဝတ်ဝတ် အတူတူပါပဲ.. ပိုက်ဆံတွေ အလကား မကုန်ပါစေနဲ့ .. "
ယန်ကျီဝမ်က သူမ၏ စကားကို နားမထောင်ပေ ။ သူက အရောင်းစာရေးမအား သူတို့၏ အသက်အရွယ်နှင့် ကိုက်ညီမည့် အင်္ကျီနှစ်ထည်ကို ယူခိုင်းလိုက်ပြီး သူတို့ကို စမ်းဝတ်ကြည့်ရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည် ။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ယန်ကျီဝမ်ကို မငြင်းနိုင်တော့သဖြင့် သဘောတူလိုက်ရသည် ။
ယွီလီသည် ယန်ကျီဝမ်က သူ၏မိသားစုအတွက် အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည် ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမက သူမ၏ မိဘများ ၊ ညီမငယ်နှင့် မောင်ငယ်တို့ကို ပြေးမြင်မိသွား၍ပင် ။ သူမလည်း သူတို့ကို အနွေးထည်များ ဝယ်ပေးချင်မိ၏ ။
သို့သော်လည်း သူမတို့ လက်ထပ်သည်က တစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးသည့်အပြင် ယန်ကျီဝမ်က သူမ၏ မိသားစုကိုလည်း အများကြီး ကူညီပေးထားပြီး ဖြစ်၍ သူမ ထပ်ပြီး တောင်းဆိုရန် ခက်ခဲနေသည် ။
ယန်ကျီဝမ်က သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမ တွေးနေသည်ကို ချက်ချင်းပင် ခန့်မှန်းမိသွားသည် ။
သူက အရောင်းစာရေးမအား ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည် ။
" ရဲဘော်... နောက်ထပ် လေးထည်လောက် ထပ်ယူပေးပါ.. ကျွန်တော့်ရဲ့ ယောက္ခမ တွေနဲ့ ကျွန်တော့်မိန်းမရဲ့ မောင်နှမတွေအတွက်ပါ .. "
အရောင်းစာရေးမက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး..
" လူငယ်လေး.. မင်းက တကယ်ကို သိတက်တာပဲ... "
ယွီလီက ယန်ကျီဝမ်ကို ကြောင်တောင်တောင်လေးဖြင့် ကြည့်နေမိသည် ။
" ကျီဝမ်.. ရှင်.. "
သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကျေးဇူးတင်စကားများ ပြည့်နှက်နေ၏ ။
ယန်ကျီဝမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး...
" ကိုယ်တို့အားလုံးက မိသားစုတွေပဲလေ.. မင်းရဲ့ မိဘတွေကလည်း ကိုယ့်ရဲ့ မိဘတွေပဲ.. ကိုယ့်ကို ဘာလို့ အားနာနေတာလဲ .. "
ယွီလီသည် စကားပင် မပြောနိုင်တော့အောင် ထိမိသွားပြီး ယန်ကျီဝမ်၏ လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ စီးဆင်းလာချေသည် ။
ငွေနှင့် ကူပွန်များ ပေးချေပြီးနောက် ယန်မိသားစုသည် အထုတ်များကို ဆွဲ၍ စကားတပြောပြော ရယ်ရယ်မောမောနှင့် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည် ။
ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါတွင် ကျားဒုံရွှီနှင့် ချင်ဟွိုင်ရုတို့ လင်မယား အပြင်မှ ပြန်လာသည်ကို မတော်တဆ တွေ့လိုက်ရ၏ ။
ကျားဒုံရွှီက မြေပဲနှင့် သကြားလုံး အနည်းငယ် ပါသော အိတ်ကို ကိုင်ထားသည် ။
သူတို့လည်း နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းများ ဝယ်ရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့ပုံရ၏ ။
သို့ပေသိ ယန်မိသားစု၏ အိတ်ကြီးအိတ်ငယ်များဖြင့် ပြန်လာခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေလေသည် ။
ချင်ဟွိုင်ရုသည် ယွီလီ ဝတ်ဆင်ထားသော အနွေးထည်အသစ်နှင့် အသားအရေ ထိန်းသိမ်းသော ခရင်မ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မနာလိုမှုတို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည် ။
သူမက အကြိမ်အနည်းငယ် စိုက်ကြည့်နေမိပြီး ရင်ထဲတွင် တဆစ်ဆစ်နာကျင်လျက် တွေးမိသည် ။
'ငါ ဘာလို့ ယန်ကျီဝမ်လိုမျိုး အရည်အချင်းရှိ.. ပိုက်ဆံရှာနိုင်.. မိန်းမအပေါ်ကို အရမ်းကောင်းတဲ့ ယောကျာ်းမျိုးကို မရခဲ့ရတာလဲ... '
အထူးသဖြင့် ယွီလီ၏ ယောက္ခမများသည်လည်း ယွီလီအပေါ် အလွန်ပင် ကောင်းမွန်နေသည် ။
သို့သော် သူမ၏ ဘဝ သည်ကရော ။
ကျားမိသားစုထဲတွင် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လို အလုပ်လုပ် ရသည့်အပြင် အဘွားကြီးကျား၏ ဆူပူမှုကို နေ့တိုင်း ခံနေရသည် ။
ကျားဒုံရွှီက သူမအပေါ် မဆိုးသော်လည်း အလွန်ပင် မိခင်ကို ရိုသေသူ ဖြစ်နေသည် ။
အဆူအဆဲ ခံရတိုင်းတွင် ကျားဒုံရွှီက အနည်းငယ်သာ ဝင်ပြောပေးတတ်ပြီး အဘွားကြီးကျား နားမထောင်လျှင် သူ ထပ်ပြီး မပြောတော့ပေ ။
အထူးသဖြင့် မကြာသေးမီက အဘွားကြီးကျားသည် သူမ၏ အဖေနှင့် ဒုတိယဦးလေးကို အိမ်ထဲဝင်ခွင့်မပေးဘဲ တားဆီးထားခဲ့သည် ။
သူမက ကျားဒုံရွှီကို ပြောပြသော်လည်း ကျားဒုံရွှီက တုံ့ပြန်မှု မရှိဘဲ မိသားစု ခက်ခဲနေ၍ သူမ အများကြီး တွေးမနေသင့်ကြောင်းသာ ပြောကာ နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့၏ ။
ထိုအချိန်တွင် ချင်ဟွိုင်ရု အလွန်ပင် စိတ်ထိခိုက် ခဲ့ရသည် ။
သူမ လိုချင်သည်မှာ လက်တွေ့ မဟုတ်လျှင်ပင် သဘောထား ဖြစ်သည် ။ ကျားမိသားစု ခက်ခဲနေမှန်း သူမ သိသော်လည်း အိမ်ထဲသို့ အဝင်မခံဘဲ ရေနွေးတစ်ခွက်ပင် မတိုက်ရလောက်အောင်အထိ ဖြစ်နေရမည်လော ။
နောက်ပိုင်းတွင် ယန်ကျီဝမ်က သူတို့ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပြီး သူတို့ပြန်ခါနီးတွင်ပင် အစားအစာအချို့ ပေးလိုက်သေးသည် ။
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ကျားမိသားစု လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့်အရာမှာ အပြင်လူဖြစ်သည့် ယန်ကျီဝမ် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်ထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားနေလေသည် ။
ဤအရာကို သူမ မည်သို့ လက်ခံရမည်နည်း ။
သို့သော် သူမ ဘာမှ မတက်နိုင် ။
ဤသည်က သူမကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး မည်မျှပင် ခါးသီးနာကျင်နေပါစေ အံကြိတ်ပြီး ကြံ့ကြံ့ခံနေရပေဦးမည် ။
ထိုအကြောင်းကို စဥ်းစားရင်း ချင်ဟွိုင်ရုသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ကျားဒုံရွှီနောက်သို့ လိုက်ကာ အလယ်ခြံဝင်းဘက်သို့ လျှောက်သွားလေတော့သည် ။