အခန်း ၃၂၆

အခန်း (၃၂၆)

ရန်လိုမုန်းထားမှု

ဝမ်ကျင်းသည် အဆီတဝင်းဝင်း အသားတုံးကြီးကဲ့သို့ မက်မောဖွယ်ရာကောင်းလှသော ရန်ပြည်နယ်ကြီးကို သိမ်းပိုက်ခြေဖျက်နေဆဲအချိန်တွင်၊ ပင်းပြည်နယ် စင်းရန်မြို့တော်၏ ပြင်ပ၌မူ ပင်းပြည်နယ်စစ်တပ်နှင့် ဟွန်းလူမျိုးတို့အကြား ဖြစ်ပွားနေသော စစ်ပွဲသည် အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ဆိုက်ရောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဟွန်းလူမျိုးတို့၏ ကျူးကျော်မှုကို ခုခံကာကွယ်ရန်အတွက် ပင်းပြည်နယ်၏ အဓိကရှေ့တန်းခံတပ်ဖြစ်သော စင်းရန်မြို့တော်သည် မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာတစ်လျှောက် ထပ်မံမွမ်းမံတည်ဆောက်ကာ ခိုင်ခံ့အောင် ပြုလုပ်ထားခဲ့သဖြင့် လွန်စွာ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ကြံ့ခိုင်မြဲမြံလှပေသည်။ ယခုအခါတွင်မူ မြို့ရိုးပတ်ပတ်လည်၌ ဟွန်းလူမျိုး စစ်သည်တို့၏ သွေးစွန်းနေသော ရုပ်အလောင်းများသည် ပြန့်ကျဲထပ်ပုံနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထီလီရှန်ယုသည် ပင်းပြည်နယ်စစ်တပ်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို လျှော့တွက်ခဲ့မိသလို၊ ဟန်မျိုးနွယ်စုများကို ရာစုနှစ်တစ်ခုတိုင်တိုင် ကြံ့ကြံ့ခံတွန်းလှန်လာခဲ့သည့် ဤကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ခံတပ်မြို့တော်ကြီး၏ ခိုင်ခံ့မှုကိုလည်း သတိမမူမိခဲ့ချေ။

ပင်းပြည်နယ်ကို စစ်မက်ပြု တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် ပညာရှိရာမကျသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်ကြောင်း ထီလီရှန်ယုတစ်ယောက် ယခုအချိန်တွင် သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျိုးနွယ်စုမှ ရဲရင့်သော သူရဲကောင်းအမြောက်အမြားသည် ဤမြို့ရိုးခြေရင်း၌ အသက်ပျောက်ခဲ့ကြရပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသည် ယခုအချိန်တွင် စစ်တပ်ကို လက်လျှော့ရုပ်သိမ်းလိုက်ပါက နောင်အနာဂတ်တွင် မိမိ၏ လူမျိုးများအပေါ် မည်သို့မျှ ဩဇာညောင်းပြီး အမိန့်ပေးနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

လီဟန်ကို မြက်ခင်းပြင်ကျယ်ကြီး၌ လုယက်ဖျက်ဆီးခဲ့မှုအတွက် ကရင်ရမည့် သွေးကြွေးရန်ငြိုးကိုပင် မကျေဖျက်ရသေးမီ၊ ယခုအခါတွင် ရန်ငြိုးအသစ်တစ်ခု ထပ်မံတိုးပွားလာခဲ့ပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

စိတ်သောကရောက်နေသော ထီလီရှန်ယုသည် သူ၏ စစ်သေနာပတိ တဲကြီးအတွင်း၌ ပူပန်သောကရောက်လွန်းသဖြင့် နှုတ်ခမ်းလွှာများပင် ခြောက်သွေ့အက်ကွဲနေခဲ့သည်။

စစ်ရိက္ခာများနှင့် အသုံးအဆောင်များမှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အမြောက်အမြား ကုန်ဆုံးနေပြီး၊ ကင်းထောက်မြင်းတပ်များကို စေလွှတ်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကျေးရွာများကို လုယက်တိုက်ခိုက်စေခြင်းကလည်း ရေရှည်မခံနိုင်တော့ချေ။

အကြောင်းမူကား လီဟန်သည် ဟွန်းလူမျိုးများ မကျူးကျော်မီကတည်းက ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသများကို မြေလှန်ဗျူဟာ သုံးစွဲထားခဲ့သဖြင့်၊ ဟွန်းလူမျိုးတို့အနေဖြင့် လုယက်တိုက်ခိုက်ကာ စစ်ပွဲကို ရေရှည်ဆွဲထားမည့် မျှော်လင့်ချက်အားလုံး ဆိတ်သုဉ်းသွားခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဘေးပန်းနှစ်ဖက်လုံးတွင်လည်း လျန်ပြည်နယ်နှင့် လျှောင်ပြည်နယ်တို့က ပိတ်ဆို့ထားပြီး၊ သူတို့ကို အစဉ်မပြတ် နှောင့်ယှက်တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ယခုအခါ ထီလီရှန်ယု၏ရှေ့တွင် ရွေးချယ်စရာ လမ်းနှစ်လမ်းသာ ရှိတော့သည်။ ပထမလမ်းမှာ စင်းရန်မြို့တော်ကို ဆက်လက်၍ အသည်းအသန် အင်အားသုံး တိုက်ခိုက်ရန် ဖြစ်သော်လည်း၊ စစ်ရိက္ခာများ ပြတ်လပ်သွားသည်နှင့် ဘေးပန်းနှစ်ဖက်ရှိ ကျင်းစစ်တပ်၏ ဝိုင်းဝန်းညှပ်ပိတ် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရမည့် ကြီးမားသောအန္တရာယ် ရှိနေသည်။

ဒုတိယလမ်းမှာမူ အရှုံးကို လက်ခံကာ ခေါင်းငုံ့၍ မြက်ခင်းပြင်ကျယ်ကြီးဆီသို့ စစ်တပ်ကို ပြန်လည်ဦးဆောင် ဆုတ်ခွာသွားရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုသို့ပြုလုပ်ပါက သူ၏ 'ရှန်ယု' ဘုရင် ရာထူးနေရာသည် တည်မြဲတော့မည်မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခြားသော ဟွန်းလူမျိုး မျိုးနွယ်စုအသီးသီးသည် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သော ရှန်ယုတစ်ဦးထံသို့ နောက်နောင်တွင် ခစားကြတော့မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အထပ်ထပ် အခါခါ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက်တွင်မူ၊ ထီလီရှန်ယုသည် ရှေ့တိုးရမည်လား သို့မဟုတ် နောက်ဆုတ်ရမည်လားဟူသည်ကို ညှိနှိုင်းတိုင်ပင်ရန်အတွက် စစ်တပ်အတွင်းရှိ အဆင့်မြင့်အရာရှိများနှင့် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်အားလုံးကို ဆင့်ခေါ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် တဲပြင်ပတွင် စောင့်ကြပ်နေသော 'ဝံပုလွေသက်တော်စောင့်' တစ်ဦးကို အမိန့်စာ ပေးပို့ရန် ချက်ချင်း စေလွှတ်လိုက်လေသည်။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် အဆင့်မြင့်အရာရှိအများစုသည် မောက်မာမှုန်မှိုင်းသော မျက်နှာပေးများဖြင့် တဲကြီးအတွင်းသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြပြီး၊ သိုးဖြူမျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်မှာမူ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းတွင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာတစ်ခု ရရှိထားသည်ကို တွေ့ရသည်။

စစ်ပွဲအတွင်း ဆက်တိုက် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ရှုံးနိမ့်မှုများက သူတို့ စတင်ရောက်ရှိစအချိန်တွင် ရှိခဲ့သော ဟိတ်ဟန်များနှင့် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွမှုများကို လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ပင်းပြည်နယ်သို့ အားတက်သရော ချီတက်လာခဲ့ကြသော်လည်း စင်းရန်မြို့ရိုးခြေရင်း၌ အထိနာကာ အကျအဆုံး များပြားခဲ့ရသဖြင့်၊ ယခုအခါ သူတို့အားလုံး၏ စိတ်ထဲ၌ ဆုတ်ခွာလိုသောဆန္ဒများသာ စိုးမိုးနေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်မိလိုက်သောအခါ ထီလီရှန်ယုသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာချရင်း စကားဆိုလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ မင်းတို့ရဲ့ အမြင်တွေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောကြစမ်း။ ငါတို့ ဆုတ်ခွာသင့်သလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဆက်တိုက်ရမလား"

မျိုးနွယ်စုအသီးသီး၏ ခေါင်းဆောင်များသည် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ အပြန်အလှန် အကဲခတ်နေကြသည်။ အမှန်စင်စစ် သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ဆက်လက်မတိုက်ခိုက်လိုကြတော့သော်လည်း၊ ဆုတ်ခွာရန်ဟူသော စကားကို ပထမဆုံး စတင်ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန်မူ မဝံ့ရဲကြချေ။

အကယ်၍ ရှန်းယုက သူတို့၏ အကြံပြုချက်ကို လိုက်နာပြီး ဆုတ်ခွာရန် တိုက်ရိုက် အမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက်ပါက၊ ထိုစကားကို စတင်ပြောဆိုခဲ့သူသည် နောင်တွင် ကြီးမားသော တာဝန်ရှိမှုကို ထမ်းဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

မိမိတို့ မျိုးနွယ်စုများ၏ ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်များကို ထမ်းပိုးကာ လာရောက်ခဲ့ကြသော်လည်း ရိက္ခာနှင့် စည်းစိမ်များကို ယူဆောင်မသွားနိုင်ရုံမျှမက၊ အကျအဆုံးလည်း များပြားခဲ့ရရာ ဤအတိုင်းသာ ပြန်သွားပါက မျိုးနွယ်စုဝင်များအား မည်သို့ မျက်နှာပြ ရှင်းလင်းရပါမည်နည်း။

လူအများ၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထီလီရှန်ယု၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။ အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ ထီလီရှန်ယုသည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး ခက်ထန်ပြတ်သားသော အမူအရာဖြင့် အမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက်တော့သည်။

"ငါ့ရဲ့ အမိန့်ကို မျိုးနွယ်စုအားလုံးဆီ ပေးပို့လိုက်စမ်း။ မနက်ဖြန် မိုးသောက်ယံအချိန်မှာ စင်းရန်မြို့တော်ကို အစွမ်းကုန် ပြင်းထန်စွာ ထိုးစစ်ဆင်ရမယ်။ အကယ်၍ မြို့တံခါးကို မဖောက်ဖျက်နိုင်ရင်တော့... ငါတို့ ဆုတ်ခွာကြမယ်"

အဆုံးသတ်တွင်မူ တာဝန်အားလုံးကို သူကိုယ်တိုင် ထမ်းဆောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ မျိုးနွယ်စု အနာဂတ်အတွက် ထီလီရှန်ယုသည် အလျှော့ပေးရန် ရွေးချယ်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် သူသည် နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အစွမ်းကုန် လောင်းကြေးထပ် ကြိုးစားကြည့်လိုသေးသည်။

သူသည် ထိုကလေးငယ် လီဟန်ကို ရှုံးနိမ့်ရမည်ကို စိတ်ထဲက လုံးဝ မကျေနပ်နိုင်ဘဲ လက်မခံနိုင်ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ထွက်ခွာသွားရလျှင်ပင် လီဟန်အတွက် ဘယ်သောအခါမျှ မမေ့ပျောက်နိုင်စွမ်းမရှိသော နက်ရှိုင်းသည့် နာကျင်ဖွယ်ရာ ဒဏ်ရာတစ်ခုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့မည်ဟု သန္နိဋ္ဌာန်ချထားသည်။

ထီလီရှန်ယု၏ ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြင်လိုက်ရမှသာ မျိုးနွယ်စုအသီးသီး၏ ခေါင်းဆောင်များသည် စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။ သူတို့အားလုံးသည် စစ်ပွဲကို ဆက်လက်ဆင်နွှဲရန် အလွန်ပင် ရုန်းကန်နေရပြီ ဖြစ်ပြီး၊ မိမိတို့၏ ထိပ်သီးစစ်သည်တော်များ ဤမျှအထိ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ကျဆုံးခဲ့ရမှုက သူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို လွန်စွာ နာကျင်စေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ဘေးနှစ်ဖက်ကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် လျန်ပြည်နယ်နှင့် လျှောင်ပြည်နယ်တို့၏ တည်ရှိမှုကလည်း သူတို့ကို စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေစေခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူတို့၏ ဇာတိအရှိန်အဝါ သာ ကြီးမားစွာ ထိခိုက်ပျက်စီးသွားပြီး နောက်ကျောဘက် ဆုတ်လမ်းကိုပါ ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံရပါက ၎င်းသည် အကြီးအကျယ် ပျက်စီးခြင်း ဘေးဒုက္ခကြီး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ သူတို့အားလုံး ဤနေရာ၌ သေဆုံးပျက်စီးသွားကြပါက မြက်ခင်းပြင်ကျယ်ကြီးသည် ဟွန်းလူမျိုး မျိုးနွယ်စု တစ်ခုတည်းကသာ စိုးမိုးအုပ်ချုပ်နိုင်သည့် နယ်မြေ ဖြစ်တော့မည် မဟုတ်ချေ။ မြက်ခင်းပြင်ကျယ်ကြီးပေါ်တွင် ဟွန်းလူမျိုး မျိုးနွယ်စုတစ်ခုတည်း နေထိုင်သည်မဟုတ်ဘဲ၊ ဟွန်းလူမျိုး မျိုးနွယ်စုသည် အင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ စင်းရန်မြို့တော်အတွင်းရှိ လီဟန်သည်လည်း ကြီးမားသော ဖိအားများကို ရင်ဆိုင်နေရပြီး၊ မမှိတ်မသုန် လင်းထိန်နေသော ဆီမီးခွက်၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် သူ၏ မျက်နှာထက်၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ဟွန်းလူမျိုးတို့၏ ပြင်းထန်လှသော ထိုးစစ်ဆင်မှုအောက်တွင် ပင်းပြည်နယ်စစ်တပ်သည်လည်း သက်သောင့်သက်သာ ရှိမနေခဲ့ချေ။ စစ်မှုထမ်းရန် ဆင့်ခေါ်မိန့်ကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ထုတ်ပြန်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ၊ မြို့တော်ကို ဝိုင်းဝန်းခုခံကာကွယ်ရန်အတွက် လူငယ်အမြောက်အမြားကို စင်းရန်မြို့တွင်းသို့ ဆင့်ခေါ်ခိုင်းစေခဲ့ရသည်။

လာမည့်နှစ်တွင် ပင်းပြည်နယ်သည် ရိက္ခာပြတ်လပ်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲ ကြိုတင်မြင်တွေ့နိုင်ပြီး၊ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ တိုးပွားလာသော ကောက်ပဲသီးနှံ အခွန်အတုတ်များကြောင့် သာမန်ပြည်သူလူထုအကြားတွင်လည်း မကျေနပ်မှုများ စတင်ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ စစ်ပွဲသာ ဆက်လက်ရှည်ကြာနေပါက လီဟန်အနေဖြင့် စင်းရန်မြို့တော် ကျဆုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ လာမည့်နှစ်တွင် သူ၏လက်အောက်ခံ နယ်မြေအသီးသီးရှိ ပြည်သူများနှင့် ပင်းပြည်နယ်စစ်သည်တော်များ မည်သို့ ဝမ်းစာရှာဖွေ စားသောက်ကြမည်နည်းဟူသည်ကိုသာ စိုးရိမ်ပူပန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကိုက်ခဲနေသော သူ၏ နားထင်ကို အသာအယာ ဖိနှိပ်ရင်း၊ လီဟန်သည် မတ်တတ်ထရပ်ကာ တဲပြင်ပသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ရာ တိုက်ခတ်လာသော ညဉ့်ဦးလေအေးများက သူ၏ စိတ်ကို အနည်းငယ် လန်းဆန်းသွားစေခဲ့သည်။ ကွက်တိဆိုသလိုပင်၊ တောက်ပသော သံချပ်ကာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူတစ်ဦးနှင့် ပညာရှိဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးတို့သည် သူ၏ တဲရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။

လီဟန် အပြင်သို့ ထွက်လာသည်ကို မြင်လျှင် ထိုနှစ်ဦးစလုံးသည် သူ့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။

"အကိုတော်..."

"စစ်သူကြီး..."

လီဟန်သည် သူ၏ ညီငယ်ဖြစ်သူ လီအန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"ဟွန်းလူမျိုးတွေ လှုပ်ရှားမှု ရှိလို့လား..."

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အချိန်အထိ သံချပ်ကာကို ချွတ်ခြင်းမရှိသေးသော လီအန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးနေခဲ့သည်။

"ဟွန်းလူမျိုးတွေဟာ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ သူတို့ရဲ့ လူအင်အားအမြောက်အမြားကို ရွှေ့ပြောင်းနေကြတယ်၊ မနက်ဖြန် မနက်လင်းအားကြီးအချိန်မှာ သူတို့ ကြီးမားတဲ့ ထိုးစစ်ဆင်မှုတစ်ခု လုပ်လာမှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိတယ်"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီဟန်၏ မှုန်မှိုင်းနေသော မျက်နှာသည် ပိုမို၍ပင် တင်းမာသွားခဲ့တော့သည်။ ၎င်းကို မြင်လျှင် လီအန်၏ အနားတွင် ရှိနေသော လူငယ်က ဝင်ရောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီး... ဒါက တကယ်တော့ မကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး"

"ဟင်..." လီဟန်သည် မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်မိသည်။ "မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ကျိကျင်း..."

လီဟန်သည် ထိုလူငယ်၏ စကားကို လွန်စွာ လေးနက်စွာ ခံယူပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ လက်အောက်ရှိ အဓိက စစ်ဗျူဟာမြောက် အကြံပေးပညာရှိဖြစ်သော မိချန် (မိကျိကျင်း) ၏ စကားကို လီဟန်အနေဖြင့် လျှော့တွက်၍ မရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မိချန်သည် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် မြို့ပြင်အရပ်ဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဟွန်းလူမျိုးတွေဟာ တောင်ဘက်ကို ချီတက်လာတဲ့အခါ ရိက္ခာအသုံးအဆောင်တွေကို အမြောက်အမြား သယ်ဆောင်လာလေ့ မရှိကြပါဘူး၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ စစ်တပ်ကလည်း မြို့ပြင်မှာရှိတဲ့ ပြည်သူတွေကို ကြိုတင်ရွှေ့ပြောင်းထားခဲ့လို့ သူတို့မှာ ရိက္ခာရှာဖွေစရာ နေရာမရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ စစ်တပ်ရဲ့ ရိက္ခာတွေ ကုန်ဆုံးနေသလို၊ ဟွန်းလူမျိုးတွေရဲ့ ရိက္ခာတွေကလည်း အလားတူ ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်ပါတယ်"

"ယခုအချိန်မှာ ဟွန်းလူမျိုးတွေဟာ တစ်လက်မမျှပင် ရှေ့မတိုးနိုင်တော့ဘဲ ဖြစ်နေရလို့၊ သူတို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဆုတ်ခွာဖို့ အစီအစဉ်တွေ ရှိနေပြီလို့ ကျွန်တော်မျိုး ကောက်ချက်ချနိုင်ပါတယ်။ မနက်ဖြန် စစ်ပွဲဟာ နောက်ဆုံးအဆုံးအဖြတ် စစ်ပွဲ ဖြစ်လာဖို့ များပါတယ်"

လီဟန်သည် မိချန် ညွှန်ပြရာအရပ်သို့ လိုက်လံ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"ငါ စိုးရိမ်တာကတော့ ထီလီရှန်ယုက လွယ်လွယ်နဲ့ နောက်မဆုတ်ချင်တာပဲ"

"စစ်သူကြီး... ဟွန်းလူမျိုးတွေရဲ့ အခြေအနေက ကျွန်တော်တို့နဲ့ မတူပါဘူး။ ထီလီရှန်ယုဟာ ရာထူးနေရာကို မကြာသေးခင်ကမှ ဆက်ခံခဲ့တာဖြစ်ပြီး ကြီးမားတဲ့ သြဇာအာဏာ မရှိသေးပါဘူး။ စစ်ပွဲမှာ အခြေအနေမလှတာက မျိုးနွယ်စုတွေအပေါ်မှာ သူစကားပြောဆိုနိုင်မယ့် အာဏာကို ပိုပြီး အားနည်းသွားစေပါလိမ့်မယ်။ သူက ဆက်တိုက်ချင်ရင်တောင် အခြားမျိုးနွယ်စုတွေက ဆက်ပြီး အသက် အသေခံချင်ကြတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဟွန်းလူမျိုးတွေမှာတော့ မြက်ခင်းပြင်ကျယ်ကြီးဆီကို ပြန်ဆုတ်ဖို့ လမ်းစ ရှိနေသေးတယ်၊ နောက်ဆုတ်စရာ လမ်းမရှိတဲ့ ကျွန်တော်တို့ စစ်တပ်နဲ့ မတူပါဘူး"

မိချန်၏ စကားကို ကြားရပြီးနောက် လီဟန်၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် အရောင်တောက်သွားခဲ့သည်။

"ကျိကျင်း... မနက်ဖြန် စစ်ပွဲပြီးလို့ ဟွန်းလူမျိုးတွေ တကယ်ပဲ ဆုတ်ခွာသွားမယ်ဆိုရင်၊ သူတို့ကို အပြင်းအထန် အထိနာအောင် ချေမှုန်းနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိနိုင်မလား"

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လီဟန်၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဟွန်းလူမျိုးများ ဆုတ်ခွာသွားခြင်းက ကောင်းမွန်သော်လည်း၊ သူတို့သည် နောင်တွင် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤခြိမ်းခြောက်မှုကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေးသာ ရှိပါက လီဟန်အနေဖြင့် လက်လွတ်ခံလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ လက်ရှိအချိန်တွင် ဟွန်းလူမျိုးတို့သည် အထိနာနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် လုံးဝ ကုန်ဆုံးသွားခြင်းမရှိသေးချေ။

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ မိချန်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားတွေးတောပြီးမှ ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ကျဉ်းထဲကျပ်ထဲ ရောက်နေတဲ့ ရန်သူကို အတင်းအကျပ် မလိုက်လံပါနဲ့။ သူတို့ကို ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ပေးလိုက်ပါ၊ အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အင်အားတွေကို တောင်ဘက်အရပ်ဆီကိုပဲ အာရုံစိုက်ထားဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ မြက်ခင်းပြင်ကျယ်ကြီးပေါ်မှာတော့ ကျွန်တော်မျိုး လူစေလွှတ်ပြီး မဟာယွဲ့ကျိ မျိုးနွယ်စုရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေနဲ့ ဆက်သွယ်ထားပြီးပါပြီ၊ သူတို့ဘက်ကလည်း တုံ့ပြန်လာခဲ့ကြပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဘက်က သူတို့ကို သံထည်အသုံးအဆောင်တွေ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်သရွဲ့၊ သူတို့က ကျွန်တော်တို့အတွက် ဟွန်းလူမျိုးတွေကို နောက်ကွယ်ကနေ နှောင့်ယှက်ပိတ်ဆို့ပေးထားဖို့ အသင့်ရှိနေကြပါတယ်"

မိချန်က တောင်ဘက်အရပ်အကြောင်းကို ထည့်သွင်းပြောဆိုလိုက်သောအခါ၊ လီဟန်သည် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်မိပြီး မျက်ဝန်းထဲ၌ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများနှင့်အတူ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။

"ငါတို့မှာ အခွင့်အရေး ရှိပါဦးမလား... ငါ့ရဲ့ ယောက်ဖဖြစ်သူက ရန်ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးကိုတောင် သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီလေ"

အစဉ်အမြဲ မာနကြီးလှသော လီဟန်ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ မိမိကိုယ်ကို သံသယဝင်လာခဲ့ရသည်။ လောကကြီးတစ်ခုလုံး၏ နယ်မြေအများစုသည် ဝမ်ကျင်း၏ လက်တွင်းသို့ ဆိုက်ရောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ သူသည် မည်သို့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တော့မည်နည်း။

လီဟန် အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မိချန်သည် ရှေ့သို့ အမြန် တိုးလှမ်းလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီး... ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရတာလဲ၊ ကျန့်နန်မင်းသားက အင်အားကြီးမားလှပေမဲ့ သူဟာ ပြည်သူလူထုရဲ့ ထောက်ခံကြည်ညိုမှုကို မရရှိပါဘူး။ ဒါ့အပြင် လျှောင်ပြည်နယ်နဲ့ လျန်ပြည်နယ်ကိုလည်း မမေ့မထားပါနဲ့၊ သူတို့လည်း ဝမ်ကျင်းရဲ့ လက်အောက်ကို လွယ်လွယ်နဲ့ အညံခံကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

မိချန်ကိုယ်တိုင်သည်လည်း အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုကြီးမှ ပေါက်ဖွားလာသူတစ်ဦး ဖြစ်ရာ၊ လောကကြီးတစ်ခုလုံး ဝမ်ကျင်း၏ လက်အောက်သို့ ကျရောက်သွားမည်ကို လုံးဝ အလိုမရှိချေ။

ပင်းပြည်နယ်တွင် သူ၏ 'မိ' မျိုးနွယ်စုတစ်ခုတည်းသာ ဤကဲ့သို့ တွေးတောနေခြင်း မဟုတ်ချေ။ အလားတူပင် လျှောင်ကျိုးနှင့် လျန်ပြည်နယ်တို့ရှိ အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုကြီးများအားလုံးသည်လည်း ထိုနည်းတူ တွေးတောနေကြသည်။ မိမိတို့၏ အကျိုးစီးပွားနှင့် ရှင်သန်ရပ်တည်ရေးအတွက် သူတို့သည် လီဟန်ကို အစွမ်းကုန် ပံ့ပိုးကူညီကြရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် ရန်ပြည်နယ်ရှိ မျိုးနွယ်စုကြီးများကို ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ချေမှုန်းခဲ့ခြင်း၏ ဆိုးကျိုးသက်ရောက်မှုပင် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျင်း၏ သိမ်းပိုက်ခြင်းကို မခံရသေးသော နယ်မြေဒေသများသည် သူ့အပေါ် ပြင်းထန်သော ရန်လိုမုန်းထားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြတော့သည်။