အခန်း ၃၂၇

အခန်း (၃၂၇)

သေဆုံးခြင်း

အရုဏ်ဦး၏ ပထမဆုံးသော နေရောင်ခြည်သည် ဟွန်းလူမျိုးတို့၏ စစ်စခန်းကို ကျဆင်းလာသောအခါ၊ ထီလီရှန်ယုသည် သံချပ်ကာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လျက် သူ၏ လက်နက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ဝံပုလွေသက်တော်စောင့်များကို နောက်သို့ဆုတ်စေပြီး မြင်းကို တစ်စီးတည်းစီး၍ စစ်စခန်း၏ မြောက်ဘက်အရပ်ဆီသို့ တစ်ကိုယ်တော် ဒုန်းစိုင်းမောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ပတ်ပတ်လည်၌ တဲများ ကျိုးတိုးကျဲတဲသာ ရှိတော့သည့် မြက်ခင်းပြင်တစ်ခုတွင် မြင်းဇက်ကို တားလိုက်ပြီး၊ အဆုံးမရှိ ဆက်တိုက်သွယ်တန်းနေသော တဲများနှင့် အဝေးဆီမှ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော စင်းရန်မြို့တော်ကြီးကို ငေးမောကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

ထီလီရှန်ယု၏ သံဦးထုပ်ထက်မှ လင်းယုန်ငှက်မွေးနှစ်ပင်သည် လေညင်းထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ပျံနေကြသည်။ သူသည် လက်ထဲမှ လှံရှည်ကို မြှောက်ကိုင်ကာ စင်းရန်မြို့တော်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌ ပြတ်သားသော သန္နိဋ္ဌာန်ရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

ထို့နောက် သူသည် မြင်းဇက်ကို လှည့်ကာ စစ်စခန်းအတွင်းသို့ တစ်ဖန်ပြန်၍ ဒုန်းစိုင်းဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြန်သည်။ သူ၏ လျင်မြန်သော စစ်မြင်း ဒုန်းစိုင်းမောင်းနှင်နေစဉ် လေပြင်းများသည် သူ၏ နားရွက်ဘေးမှ တဝူးဝူး ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားရာ သူသည် ဤခံစားချက်ကို လွန်စွာ မြတ်နိုးလှပေသည်။

စစ်စခန်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသည်နှင့် ထီလီရှန်ယုသည် စင်းရန်မြို့တော်ကို ပြင်းထန်စွာ အစွမ်းကုန် ထိုးစစ်ဆင်ရန် ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

စစ်ပန်းနေကြပြီဖြစ်သော မျိုးနွယ်စုအသီးသီးမှ သူရဲကောင်းများသည် မိမိတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို အတင်းအကျပ် ပြန်လည်နှိုးဆွကာ စင်းရန်မြို့တော်ဆီသို့ ဦးတည်၍ ထိုးစစ်ဆင် ချီတက်လာကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် သန္နိဋ္ဌာန်များသည် ပင်းပြည်နယ်စစ်တပ်၏ လှံရှည်များနှင့် သံဓားမြှောင်များအောက်တွင် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျက်စီးယုတ်လျော့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ ယခုအခါတွင်မူ သူတို့သည် အမိန့်ကို နာခံရန်အတွက်သာ ထုံထိုင်းစွာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မိမိ၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များ ပင်းပြည်နယ်စစ်တပ်၏ မြှားမိုးရွာသွန်းမှုအောက်တွင် တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် လဲပြိုကျဆုံးနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ထီလီရှန်ယု၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် ပိုမိုပြင်းထန်သော ဒေါသတရားများနှင့် မကျေနပ်မှုများကြောင့် တောက်လောင်လာခဲ့သည်။

သူသည် စစ်ဗျူဟာနှင့် စစ်ပွဲများကို မသိနားမလည်သူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သူသည် စကားအပြောကောင်းရုံမျှဖြင့် 'ရှန်ယု' ဘုရင် ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ချေ။ မရေမတွက်နိုင်သော စစ်ပွဲပေါင်းများစွာကို ဆင်နွှဲခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤကဲ့သို့ တန်ခိုးမဲ့ကာ အားကိုးရာမဲ့သည့် ခံစားချက်မျိုးကို ယခုပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

လီဟန်၏ စစ်ဗျူဟာမြောက် အတတ်ပညာသည် သူ၏ စစ်ရေးပရိယာယ်အားလုံးကို အသုံးမဝင်အောင် ပြုလုပ်ထားခဲ့ပြီး၊ ဘေးပန်းမှ ညှပ်ပိတ်တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ လှည့်ဖြားခြင်းနှင့် ရန်သူကို အနက်ရှိုင်းဆုံးအထိ မျှားခေါ်ခြင်း စသည့် သူ၏ စစ်ဗျူဟာအားလုံးကို ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးထားခဲ့သည်။

စစ်ရေးဗျူဟာများ ရှုံးနိမ့်ခဲ့မှုကြောင့် သူတို့အနေဖြင့် စင်းရန်မြို့တော်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးစစ်ဆင်ရန် ဖိအားပေးခြင်း ခံခဲ့ရသော်လည်း၊ ဤခိုင်ခံ့ထည်ဝါလှသော ခံတပ်မြို့တော်ကြီးသည် သူ၏ ရည်မှန်းချက်များနှင့် မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ထားသည့် ကျော်လွှားနိုင်ခြင်းမရှိသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် မိမိ၏ အနာဂတ်ကို ကြိုတင်မြင်တွေ့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ ငြိမ်းချမ်းစွာဖြင့် ရာထူးမှ ဆင်းပေးရန်ဟူသည်မှာ သူ၏အတွက် လွန်စွာ အလှမ်းဝေးလွန်းလှသော စည်းစိမ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။ စစ်ပွဲ၏ ခါးသီးလှသော အကျိုးဆက်များကို သူတစ်ဦးတည်းသာလျှင် ခံစားထမ်းရွက်သွားရမည် ဖြစ်သည်။ သူ၏ မိသားစုသည်လည်း သူ၏ အမှားများကြောင့် အရှက်ရသိက္ခာကျရပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဇာတိမြေသို့ ပြန်မသွားလိုတော့ချေ။ မိသားစုဝင်များ၏ စိတ်ပျက်အားလျော့မှုကို ရင်ဆိုင်ရန် မဝံ့ရဲသလို၊ မိမိကြောင့် သူတို့ကိုလည်း ဒုက္ခမရောက်စေလိုတော့ပေ။ เขาသည် မိမိ၏ သွေးနှင့် ရန်သူတို့၏ သွေးကို အသုံးပြု၍ မိမိအပေါ်၌ ရှိနေသော အရှက်သိက္ခာများကို ဆေးကြောသန့်စင်ပစ်မည် ဖြစ်သည်။

"စစ်သည်တို့... လင်းယုန်အလံတော်ကို မြှောက်တင်စမ်း"

ငွေရောင်လင်းယုန်ငှက်ရုပ်ကို ရေးဆွဲထားသည့် စစ်အလံတော်ကြီးသည် လေထဲတွင် မြင့်မားစွာ ပျံလွင့်လာခဲ့သည်။ မြင်းဇက်ကြိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသော ထီလီရှန်ယု၏ လက်များသည် အနည်းငယ် တုန်ရင်နေခဲ့သည်။ သူ၏ စစ်မြင်းသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းလိုက်ရာ သူ၏ ဝံပုလွေသက်တော်စောင့်များသည်လည်း နောက်ကွယ်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာကြသည်။

"ငါ့နောက်က လိုက်ပြီး သတ်ကြစမ်း"

တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ပျံနေသော လင်းယုန်စစ်အလံတော် ဖြတ်သန်းသွားရာ နယ်မြေတိုင်းတွင် ဟွန်းလူမျိုး စစ်သည်တော်များအားလုံး၏ စိတ်ဓာတ်များသည် တစ်ဖန်ပြန်လည် နိုးကြားတက်ကြွလာခဲ့ကြသည်။ မိမိတို့၏ ရှန်ယုဘုရင် ကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာပြီး ရှေ့တန်းမှနေ၍ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထိုးစစ်ဆင်မှုကို ဦးဆောင်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့အားလုံး သိရှိသွားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လင်းယုန်စစ်အလံတော်၏ နောက်ကွယ်တွင် ဟွန်းစစ်သည်များသည် ကောင်းကင်ယံ တုန်ဟည်းမတတ် ကြွေးကြော်သံများ ပြုလုပ်ရင်း ထီလီရှန်ယု၏ နောက်သို့ လိုက်ပါကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးစစ်ဆင်လာကြတော့သည်။

မြို့ရိုးထက်တွင်မူ လီဟန်သည် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ရွှေရောင်လင်းယုန်စစ်အလံတော်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း သရော်ပြုံး တစ်ချက် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါက သေခါနီး ရုန်းကန်တာသက်သက်ပဲ။ မိုက်မဲတဲ့ အရိုင်းအစိုင်းတွေ... အရူးအမူး တိုက်ခိုက်ရုံနဲ့ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ထီလီရှန်ယု ဝတ်ဆင်ထားသော တောက်ပဆန်းပြားလှသည့် သံချပ်ကာဝတ်စုံသည် မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ပင်းပြည်နယ်စစ်တပ်အတွက် အကောင်းဆုံး ပစ်မှတ်ကြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော မြှားမိုးများသည် သူ့ထံသို့ ဦးတည်ပျံသန်းလာခဲ့သော်လည်း သူ၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ ဝံပုလွေသက်တော်စောင့်များ၏ ဒိုင်းလွှားများဖြင့် ကာကွယ်ပိတ်ဆို့ထားနိုင်ခဲ့သည်။ မြှားမိုးများကြားမှ တိုးထွက်ရင်း ထီလီရှန်ယုသည် စင်းရန်မြို့ရိုးခြေရင်းသို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ယံတုန်ဟည်းမတတ် အော်ဟစ်ကာ ဟွန်းစစ်သည်များ၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကို သေကြောင်းကြံစည်သကဲ့သို့ ပြုလုပ်သော လုပ်ရပ်သည် ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာတစ်ခုလုံးရှိ မျိုးနွယ်စုဝင်များကို အမှန်တကယ်ပင် အားတက်လာစေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း နောက်တန်းတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဟွန်းလူမျိုးတို့၏ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများသည်မူ လုံးဝ မပျော်ရွှင်နိုင်ကြပေ။

ထီလီရှန်ယု ဘာကို ရည်ရွယ်နေသည်ကို သူတို့ ခန့်မှန်းမိကြပေသည်။ သူသည် စစ်ပွဲအတွင်း၌ အသက်အသေခံရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် သိက္ခာမဲ့စွာဖြင့် ပြန်လည်ဆုတ်ခွာပြီး အမှားအားလုံးအတွက် တာဝန်ခံရမည့်အစား စစ်မျက်နှာပြင်ထက်၌ ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ လဲပြိုကျဆုံးသွားရန် ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်ယုဘုရင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ မည်မျှပင် ကြီးမားသောအမှားကို ပြုလုပ်ခဲ့ပါစေ၊ စစ်ပွဲအတွင်း ကျဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်မူ သူ၏ ကောင်းကွက်ဆိုးကွက် အားလုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။ ထိုအခါ သူတို့အနေဖြင့် အပြစ်အားလုံးကို ထီလီရှန်ယုအပေါ်သို့ ပုံချ၍ ရတော့မည်မဟုတ်ရာ၊ ၎င်းက သူတို့ကို လွန်စွာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

တောင်ဘက်သို့ စစ်မက်ပြုခြင်းကို ထီလီရှန်ယုတစ်ဦးတည်းကသာ စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ စစ်ပွဲရှုံးနိမ့်သွားသောအခါ သူက သေခြင်းတရားဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ရွေးချယ်လိုက်ပြီး၊ ကြီးမားစွာ စနစ်တကျ အနစ်နာခံခဲ့ရသော သူတို့မှာမူ မည်သည့်အရာမျှ ရရှိလိုက်ခြင်း မရှိချေ။

'ကုရယ်' မျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်သည် မျက်ဝန်းထဲ၌ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရောင်အဝါများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ စစ်မြင်းကို ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးမောင်းလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ ရှုံးတော့မှာပဲ၊ ဒါဆိုရင် ရှန်ယုနဲ့အတူ ဘာလို့ အသေခံပြီး မတိုက်ခိုက်ရမှာလဲ။ ကုရယ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ သူရဲကောင်းတို့... ငါ့နောက်က လိုက်ပြီး သတ်ကြစမ်း"

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရှေ့ဆုံးမှ ထိုးထွက် တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။ ကုရယ်မျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်သည် စိတ်လိုက်မာန်ပါ ပြုလုပ်နေပုံရသော်လည်း၊ အမှန်စင်စစ် ၎င်းသည် ထိုအချိန်အခါတွင် အမှန်ကန်ဆုံးသော လုပ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

အန္တရာယ်ကို ဖက်ပြိုင်၍ လောင်းကြေးထပ်ကြည့်ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍ နိုင်ပါက အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမည်ဖြစ်ကာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့လျှင်လည်း မြက်ခင်းပြင်ကျယ်ကြီးဆီသို့ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာ၍ အင်အားပြန်လည် ဖြည့်တင်းရုံသာ ရှိတော့သည်။

၎င်းကို မြင်လျှင် အခြားသော မျိုးနွယ်စုများ၏ ခေါင်းဆောင်များသည်လည်း မိမိတို့၏ အထူးရွေးချယ်ထားသော ထိပ်သီးစစ်သည်တော်များကို ထိုးစစ်ဆင်ရန် စေလွှတ်လိုက်ကြတော့သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ကိုယ်တိုင်မူ ရှေ့တန်းမှ ဦးဆောင်ခြင်းမရှိဘဲ နောက်တန်း၌သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ၊ ရှုံးနိမ့်ပါက ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာနိုင်ရန်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်နေကြသည်။

စင်းရန်မြို့ရိုးခြေရင်း၌ မြှားမိုးများကို အလူးအလဲ ခံယူနေရသော ထီလီရှန်ယုသည် မိမိ၏ နောက်ကွယ်မှ မျိုးနွယ်စုအသီးသီး၏ ထိပ်သီးစစ်သည်တော်များ တိုးဝင်လာကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်၌ ကြေကွဲဖွယ်ရာ အပြုံးတစ်ချက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ မိမိ၏ အသက်ကို စတေး၍ အနစ်နာခံခြင်းအားဖြင့်သာ မျိုးနွယ်စုအသီးသီး၏ တိုက်ခိုက်ရေးစိတ်ဓာတ်ကို နိုးကြားစေနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လှည့်ပြန်ကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လင်းယုန်အလံတော်ကို ကိုင်စွဲလျက်၊ မြို့ရိုးတက်လှေကားကို အသုံးပြု၍ မြို့ရိုးထက်သို့ အသည်းအသန် စတင်တွားတက်လေတော့သည်။

မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲများသည် ဟွန်းလူမျိုးတို့ ကျွမ်းကျင်သောအရာ မဟုတ်သော်လည်း၊ အနောက်ဘက်ဒေသရှိ နယ်မြေများကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ဖူးမှုကြောင့် သူတို့သည် အတွေ့အကြုံ အမြောက်အမြားနှင့် ကျွမ်းကျင်သော လက်မှုပညာရှင်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့ကြသည်။ ၎င်းက သူတို့အတွက် ကောင်းမွန်လှသော လက်နက်များ၊ သံချပ်ကာများနှင့် မြို့သိမ်းလက်နက်ကြီးများကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့အနေဖြင့် စင်းရန်မြို့တော်ကို တိုက်ခိုက်ရန် စဉ်းစားဝံ့ကြမည်ပင် မဟုတ်ချေ။

ထီလီရှန်ယုသည် မြို့ရိုးတက်လှေကားထက်၌ မြှားမိုးများကို အံတုရင်း မြို့ရိုးထက်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး၊ လက်ထဲမှ လင်းယုန်အလံတော်ကို မြင့်မားစွာ မြှောက်ကိုင်လျက် ကောင်းကင်ထိတိုင်အောင် ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။ ဤလုပ်ရပ်သည် မြို့ရိုးခြေရင်းရှိ ဟွန်းစစ်သည်တော်များ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ကြီးမားစွာ တက်ကြွသွားစေခဲ့သည်။

မြို့ရိုးထက်တွင်မူ လီဟန်သည် ထီလီရှန်ယုကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်ရေးစိတ်ဓာတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူသည် ထီလီရှန်ယုကို မြို့ရိုးထက်သို့ တက်လာနိုင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် တမင်သက်သက် လွှတ်ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ထီလီရှန်ယုကို မိမိကိုယ်တိုင် လက်ဝါးချင်းရိုက်၍ သတ်ဖြတ်လိုပြီး၊ ဟွန်းလူမျိုးတို့၏ ဤရှန်ယုအသစ်သည်လည်း ကျင်းလူမျိုးတို့၏ လက်ချက်ဖြင့်သာ အသက်ပျောက်ရမည်ဟူသောအချက်ကို သမိုင်းတွင်စေချင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လျင်မြန်လှသော လှံရိပ်တစ်ခုသည် ထီလီရှန်ယု၏ လည်ချောင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လာခဲ့သော်လည်း သူသည် မိမိ၏ လှံကို မြှောက်၍ အတင်းအကျပ် ကာကွယ်လိုက်နိုင်သည်။ မိမိကို တိုက်ခိုက်သူမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို သိရှိသွားသောအခါ ထီလီရှန်ယု၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် ချက်ချင်းပင် သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီလာခဲ့တော့သည်။

မိမိ၏ ကြီးမားလှသော ရည်မှန်းချက်အားလုံးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးခဲ့သည့် ဤလူသား လီဟန်ကို သူသည် နက်ရှိုင်းစွာ နာကျည်းမုန်းတီးလှပေသည်။ သူသည် ပတ်ပတ်လည်ရှိ ပင်းပြည်နယ်စစ်သည်များ မိမိအား ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မည်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ၊ သေကျေပျက်စီးရမည့် အခြေအနေကိုပင် ဖက်ပြိုင်ကာ လီဟန်ထံသို့ အသည်းအသန် တိုးဝင်တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ထီလီရှန်ယု၏ ဆင်ခြင်တုံတရားကင်းမဲ့သော လုပ်ရပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီဟန်သည် သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ ပထမဆုံးသော လလှံချက်သည် စမ်းသပ်ခြင်းသက်သက်သာဖြစ်ပြီး အင်အားအပြည့် သုံးထားခြင်းမဟုတ်ချေ။ ထို့ပြင် ထီလီရှန်ယု၏ အင်အားသည် သူ၏အမြင်တွင် လွန်စွာ အားနည်းလွန်းလှသည်။

လီဟန်သည် သူ၏ စွမ်းအားအားလုံးကို ထုတ်ဖော်ကာ ထပ်မံထိုးနှက်လိုက်ရာ၊ လျင်မြန်ဆန်းကြယ်လှသော လလှံရိပ်များသည် ထီလီရှန်ယုကို ချက်ချင်းပင် အကျပ်ရိုက်သွားစေခဲ့သည်။

ပတ်ပတ်လည်ရှိ ပင်းပြည်နယ်စစ်သည်များသည် ထီလီရှန်ယုကို ကယ်တင်ရန် တိုးဝင်လာကြသော ဝံပုလွေသက်တော်စောင့်များနှင့် ဟွန်းစစ်သည်များကို ချက်ချင်းပင် ကြားဖြတ်ပိတ်ဆို့၍ လူစုခွဲပစ်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းက လီဟန်အတွက် သူ၏ အသာစီးရမှုကို တဖြည်းဖြည်း ချဲ့ထွင်နိုင်စေခဲ့ပြီး အဆုံးသတ်တွင် ထီလီရှန်ယု၏ လက်ထဲမှ လက်နက်ကို လွင့်စင်သွားအောင် ရိုက်ချပစ်လိုက်တော့သည်။

မိမိ၏ လည်ချောင်းဝတွင် အချိန်မရွေး အသက်နုတ်နိုင်ရန် တေ့ထားသော လှံသွားကို ကြည့်ရင်း၊ သေလိုစိတ် ပြင်းထန်နေသော ထီလီရှန်ယုသည် လီဟန် တစ်စုံတစ်ရာ စကားမဆိုနိုင်မီမှာပင် ရှေ့သို့ အတင်းအကျပ် တိုးဝင်လိုက်တော့သည်။ သူ၏ လည်ပင်းသည် ထက်မြက်လှသော လှံသွားကြောင့် ချက်ချင်းပင် ပွင့်ထွက်သွားခဲ့ပြီး သွေးနီရောင် အလျဉ်များသည် ပန်းထွက်လာခဲ့လေသည်။

ထီလီရှန်ယု လဲပြိုကျဆုံးသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လီဟန်သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ ရှေ့သို့ လှမ်းကာ သူ၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်တောက်၍ အထက်သို့ မြင့်မားစွာ မြှောက်ကိုင်လိုက်တော့သည်။

"အရိုင်းအစိုင်းတွေရဲ့ ခေါင်းဆောင် သေပြီ။ မင်းတို့တွေ ဘာလို့ မြန်မြန် လက်နက်မချကြသေးတာလဲ"

မြင့်မားစွာ မြှောက်ကိုင်ထားသော ဦးခေါင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပတ်ပတ်လည်ရှိ ဟွန်းစစ်သည်များသည် ခေတ္တမျှ ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း မကြာမီမှာပင် စစ်တပ်တစ်ခုလုံး ဖရိုဖရဲ ပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။ ခေါင်းဆောင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရသဖြင့် သူတို့သည် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေသော ပင်းပြည်နယ်စစ်တပ်၏ မောင်းထုတ်ခြေမှုန်းခြင်းကို ခံရကာ အနောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားကြရသည်။

ဆုတ်ခွာသွားသော ဟွန်းစစ်သည်များကို ကြည့်ရင်း လီဟန်သည် အတန်ကြာ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် သူတို့ကို နောက်ထပ် လိုက်လံမတိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထီလီရှန်ယု၏ ဦးခေါင်းကို ရရှိလိုက်ခြင်းကပင် လုံလောက်လှပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဟွန်းလူမျိုးတို့၏ စိတ်ဓာတ်သည် အလွန်အမင်း ကျဆင်းနေခဲ့သော်လည်း နောက်တန်းစစ်ပြင်မှာမူ ကြီးမားစွာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်မနေခဲ့သည်ကို သူ သတိပြုမိပေသည်။ အတင်းအကျပ် လိုက်လံတိုက်ခိုက်ပါက ရန်သူတို့၏ အသည်းအသန် ပြန်လည်တုံ့ပြန် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရနိုင်သည်။ မိမိတို့တွင် မြို့ရိုးခံတပ်၏ အသာစီးရမှု မရှိတော့ပါက ပင်းပြည်နယ်စစ်တပ်၏ အကျအဆုံးသည်လည်း မနည်းလှပေ။

ထီလီရှန်ယုသည် မိမိ၏ အမှားများကို သွေးဖြင့် ဆေးကြောသွားခဲ့သော်လည်း၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ အသက်ကို အသုံးပြု၍ သူ အမုန်းတီးဆုံးသော ရန်သူ လီဟန်၏ စစ်မှုထမ်းကောင်းမှတ်တမ်းထက်၌ ကြီးမားလှသော ဂုဏ်သရေတစ်ခုကို ထပ်မံဖြည့်စွက်ပေးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လက်ထဲမှ ပြတ်တောက်နေသော ဦးခေါင်းကို ကြည့်ရင်း လီဟန်သည် ကျေနပ်စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ အရိုင်းအစိုင်းတို့၏ ခေါင်းဆောင်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်ဟူသော ကျော်စောမှုသည် ဟွန်းလူမျိုးတို့၏ နောက်ဆုံးအကြိမ် အသည်းအသန် ထိုးစစ်ဆင်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ရသော ဆုံးရှုံးမှုများကို မနည်းမျှသာ ပြန်လည်ကာမိစေခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဟွန်းလူမျိုးများသည် ရွှံ့စေးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် အရုပ်များမဟုတ်ကြရာ ပင်းပြည်နယ်စစ်တပ်အပေါ်သို့လည်း ကြီးမားသော ထိခိုက်ကျဆုံးမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။