အခန်း ၃၂၉

အခန်း (၃၂၉)

ပြင်းထန်သော ဆောင်းရာသီ

ဝမ်ကျင်းသည် လူပြည်နယ်သို့ ပြန်ရန် ဝမ်ရှန့်ထံမှ လျှို့ဝှက်စာလွှာကို လက်ခံရရှိပြီးနောက်၊ ယန်ပြည်နယ်နှင့် လူပြည်နယ် နယ်စပ်ရှိ ရှူးရှန့်ခရိုင်မှနေ၍ လူပြည်နယ်သို့ အလစ်အငိုက် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် ထိပ်သီးမြင်းစီးစစ်သည် တစ်သောင်းကို ဦးဆောင်ရန် ယွဲ့ကျင်းအား ချက်ချင်း စေလွှတ်လိုက်လေသည်။

ဝမ်မျိုးနွယ်စုသည် အတွင်းအပြင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်ရန် လူများကို စီစဉ်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး ဝမ်ရှန့် အတိအကျ သတ်မှတ်ထားသော အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုများကို လျင်မြန်စွာ အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းသွားမည် ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို နယ်စပ်သို့ တိုးကပ်စေခြင်းသည် ရန်သူကို ရိပ်မိသတိပြုမိစေရုံသာ ရှိလိမ့်မည်။

ထိပ်တန်း စစ်သည်တော်များဖြင့် အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲဆင်နွှဲခြင်းကသာ အမှန်ကန်ဆုံးသော နည်းဗျူဟာ ဖြစ်ပေသည်။

မည်သို့မျှ ပြင်ဆင်ထားခြင်းမရှိသော လူပြည်နယ်ရှိ အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုများသည် ထိရောက်သော ခုခံမှုတစ်စုံတစ်ရာ ပြုလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ စိုးစဉ်းမျှ သတိကြီးစွာ ထားနေကြသော အချို့သော မျိုးနွယ်စုကြီးများသည်ပင် ဒေသတွင်းရှိ အင်အားကြီး မျိုးနွယ်စုကြီးများ၏ လမ်းလွဲပြသခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။ ဆောင်းရာသီကာလတွင် စစ်မက်မပြုကြခြင်းမှာ ရေးသားမထားသော ဓလေ့ထုံးတမ်း ဥပဒေသတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ဟန် တူပေသည်။

ယွဲ့ကျင်းသည် သူ၏ မြင်းစီးစစ်သည်တော်များကို ဦးဆောင်၍ လန်ယာစီရင်စုသို့ တိုက်ရိုက် ချီတက်ဝင်ရောက်သွားချိန်တွင် ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ တည်းခိုရာ စားပွဲတော်သို့ ဖိတ်ကြားခြင်း ခံထားရသော မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် မည်သည်ကိုမျှ ရိပ်မိခြင်း မရှိကြသေးချေ။ မှန်ပေသည်၊ သူတို့သည် ထောင်ချောက်ဆင် ဖိတ်ခေါ်သော စားသောက်ပွဲအကွက်ကို ကစားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤလောကတွင် ထိုစားပွဲတော်သို့ တက်ရောက်မည့် လျိုပန်း မရှိသလို၊ ၎င်းကို အိမ်ရှင်အဖြစ် ကျင်းပမည့် ချူနယ်မြေ၏ ဘုရင် လည်း မရှိချေ။ ဝမ်ကျင်းသည် သူတို့အား လူ့လောက၏ စိတ်နှလုံးသားများ မည်မျှအထိ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲကြောင်း ကောင်းကောင်းကြီး သင်ခန်းစာ ပေးနိုင်ပေသည်။

ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ ကိုယ်ရံတော်များနှင့် အစေအပါးများ၊ ယွဲ့ကျင်း၏ ထိပ်သီးမြင်းစီးစစ်သည်များနှင့် ပုန်းအောင်းနေသော တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်တပ်တို့၏ သုံးထပ်ကွမ်း အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် လှည့်ဖြားခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသော အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုများ၏ အဓိက အနှစ်သာရ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးမျှ လွတ်မြောက်သွားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ဤသည်မှာ ဝမ်ကျင်း စစ်သည်တော်များ စေလွှတ်ခြင်း၏ အစစ်အမှန် ရည်ရွယ်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။ မြို့ရွာများကို သိမ်းပိုက်၍ နယ်မြေလုယူရန် မဟုတ်ဘဲ မိမိအပေါ် ရန်လိုမုန်းတီးသူ အားလုံးကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ရှင်းလင်းရန် ဖြစ်ပေသည်။ ခုခံတွန်းလှန်မည့်သူများ မရှိတော့လျှင် ဤမြေပြင်တစ်ခုလုံးသည် သူ၏ လက်ဝါးကြီးအုပ်ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်မလာနိုင်စရာ အကြောင်းရှိမည်နည်း။

သူတို့အနက် ဝမ်ရှန့်သည် ဝမ်မျိုးနွယ်စုအတွက် အကြီးမားဆုံးသော အကျိုးကျေးဇူးကို စွမ်းဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် စစ်မြေပြင်သို့ ကိုယ်တိုင်ဝင်ရောက်ကာ ခန်းနားထည်ဝါသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးကို ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ထားပြီး ၎င်းအား ဝန်ခံကတိစာရေးရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနေခဲ့သည်။

"မုန့်ညီလေး... မင်း ဒီစာအပေါ်မှာ လက်မှတ်ရေးထိုးပြီး လက်ဗွေနှိပ်ပေးသရွေ့တော့ မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ ဖခင်၊ ညီအစ်ကိုတွေအားလုံး အိမ်ကို ဘေးအန္တရာယ်ကင်းကင်းနဲ့ ပြန်နိုင်ဖို့ ငါ အာမခံပါတယ်..."

ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ခံထားရသော ခန်းနားထည်ဝါသော ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်သည် ဝမ်ရှန့်အား သွေးဆိုးရောင် လျှံနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ၊ ခဲနေသော သွေးပုပ်တစ်လုပ်ကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး ဝမ်ရှန့်အား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လေသည်။

"ဟဲဟဲ... အိမ်ပြန်ရမယ်ဟုတ်လား။ အိမ်ပြန်ပြီး ငါတို့ရဲ့ တစ်မျိုးနွယ်စုလုံး အသတ်ခံရမယ့် အချိန်ကို ထိုင်စောင့်နေရမှာလား။"

ဝမ်ရှန့်သည် သူထွေးထုတ်လိုက်သော သွေးပုပ်ကို ကိုယ်ကိုတိမ်း၍ ရှောင်လိုက်ပြီး စိုးစဉ်းမျှ ဒေါသထွက်ခြင်း မရှိချေ။ သူသည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကာ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ တစ်ချက်တည်းဖြင့် ခေါင်းကို ဖြတ်ချလိုက်ရာ၊ လည်ပင်းမှ ပန်းထွက်လာသော သွေးနီရောင်များသည် မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို လျင်မြန်စွာ ရဲရဲနီသွားစေတော့သည်။

ထို့နောက် ဝမ်ရှန့်သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် နောက်ထပ် လူတစ်ဦးထံသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ အမှန်တရားက သက်သေပြနေသည်မှာ သေဘေးကို မကြောက်ရွံ့သူဟူသည် အနည်းစုသာ ရှိစမြဲ ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ရှန့်သည် ခြိမ်းခြောက်အကျပ်ကိုင်၍ ရယူထားသော လက်မှတ်နှင့် လက်ဗွေနှိပ်ထားသည့် ဝန်ခံကတိစာရွက် အထပ်လိုက်ကို ယွဲ့ကျင်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ချိန်တွင်၊ ယွဲ့ကျင်းသည် မိမိလက်ထဲရှိ သွေးစွန်းနေသော စာရွက်များကို ကြည့်ကာ ဝမ်ရှန့်အား ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး၊ ချက်ချင်းပင် သူ၏ စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်၍ တံခါးများကို ရိုက်ချိုးကာ လူသတ်ပွဲ ဆင်နွှဲတော့သည်။

လုံးဝဥဿုံသော အာဏာစွမ်းအားကို ချုပ်ကိုင်ထားနိုင်သည်တောင်မှ လူသတ်ရန်အတွက်မူ ကျင့်ဝတ်နှင့် ဥပဒေကြောင်းအရ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုတော့ ရှိရပေမည်။

ယွဲ့ကျင်းသည် လူပြည်နယ်၌ ဝမ်ကျင်းအတွက် အတိုက်အခံများကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းနေစဉ်တွင်၊ ဝမ်ကျင်းသည် မြောက်ဘက်မြေရိုင်း ဒေသများ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အစဉ်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ မြောက်ဘက်မြေရိုင်း ဒေသတစ်ခုလုံးသည် ဝမ်ကျင်း၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော နည်းလမ်းများကို သည်းခံနိုင်ခြင်း မရှိကြတော့ချေ။ အထူးသဖြင့် အင်အားကြီး အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုကြီးများသည် သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ အုပ်ချုပ်သူ ခေါင်းဆောင်များအား တောင်ဘက်သို့ စစ်ချီတက်ရန် အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းဆော်ဩနေကြတော့သည်။

'နှုတ်ခမ်းမရှိလျှင် သွားများ ချမ်းစိမ့်ရမည်' ဟူသော စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့်ဖြစ်စေ၊ 'ယုန်သေလျှင် မြေခွေး ဝမ်းနည်းရမည်' ဟူသော သံဝေဂကြောင့်ဖြစ်စေ၊ သူတို့သည် ဝမ်ကျင်းက အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုကြီးများ၏ သိက္ခာကို ခြေတော်တင် နင်းချေနေခြင်းကို ဘယ်လိုမှ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ကြချေ။

သူတို့၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော လှုပ်ရှားမှုများနှင့် ပတ်သက်၍မူ၊ ခိုင်မာစွာ တောင့်ခံထားနိုင်ဆဲဖြစ်သော ကျိန်းကျွင်းမှအပ၊ မာထူနှင့် လီယီ သားအဖနှစ်ဦးတို့မှာ နှိမ်နင်းရန် လွန်စွာ ခက်ခဲနေခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ လက်အောက်ခံ စစ်ဗိုလ်ချုပ်များနှင့် အရာရှိ အမြောက်အမြားမှာ ထိုအထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုများမှ ဆင်းသက်လာကြသူများ ဖြစ်ကြပြီး၊ သူတို့၏ စစ်ဗျူဟာမှူးများနှင့် အကြံပေးများသည်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

စစ်တပ်ကို ထောက်ပံ့ပျိုးထောင်ရန် ရိက္ခာအခွန်အခများနှင့် ဒေသတွင်း အုပ်ချုပ်ရေး ယန္တရားများမှာ ထိုမျိုးနွယ်စုကြီးများ၏ ကူညီပံ့ပိုးမှု မရှိဘဲနှင့် မည်သို့မျှ မလည်ပတ်နိုင်ချေ။ အကယ်၍ မျိုးနွယ်စု တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်ပါက အရေးမကြီးသော်လည်း၊ အားလုံး ပူးပေါင်းညီညွတ်သွားကြပါက တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် ရန်သူအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အပြန်အလှန် ပျက်စီးခြင်းသို့ မရောက်မချင်း နှိမ်နင်းရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

အခြားနည်းလမ်းမရှိချေ။ အကျိုးအမြတ်ကို လက်ခံရရှိထားပြီးနောက်တွင် ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးဟူသည် အမြဲရှိစမြဲဖြစ်ကြောင်း ဝမ်ကျင်းသည် ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ထားသည်။ ဥပမာအားဖြင့်ဆိုရသော် ထိုဩဇာကြီးမားသော ခေါင်းဆောင်များသည် ကုန်သည်ကြီးများအသင်း၏ ဥက္ကဋ္ဌများ ဖြစ်ကြပြီး၊ အခြားသော အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုများသည် အစုရှယ်ယာရှင်များ ဖြစ်ကြကာ၊ သာမန်ပြည်သူများနှင့် အခြေခံစစ်သည်တော်များသည် အလုပ်သမားများသဖွယ် ဖြစ်နေကြသည်။

စီမံကိန်းတစ်ခုသည် အစုရှယ်ယာရှင် အများစု၏ အကျိုးစီးပွားကို ထိခိုက်လာသောအခါ ဥက္ကဋ္ဌပင်လျှင် ၎င်းကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ ပြောင်းပြန်အားဖြင့်၊ အစုရှယ်ယာရှင် အားလုံးက တစ်ခုခုကို ပြုလုပ်လိုကြသောအခါ ဥက္ကဋ္ဌအနေဖြင့်လည်း ဖိနှိပ်ရန် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အထက်အောက် အမိန့်နာခံမှု သက်သက်တင် မဟုတ်ဘဲ အကျိုးတူ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သူများသဖွယ် ပိုမိုဆင်တူလှပေသည်။

အကယ်၍ ဥက္ကဋ္ဌသည် အစုရှယ်ယာရှင်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းနှင့် နည်းလမ်းများ ရှိပါက ဥက္ကဋ္ဌရာထူးသည် ခိုင်မြဲနိုင်ပေသည်။ ပြောင်းပြန်အားဖြင့် ဥက္ကဋ္ဌက အရည်အချင်းမရှိပါက အစုရှယ်ယာရှင်များသည် ဥက္ကဋ္ဌကိုပင် အစားထိုးလဲလှယ်ပစ်နိုင်ကြသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် သုံးသပ်လိုက်သည်မှာ မိမိအနေဖြင့် ယွီပြည်နယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် အနည်းငယ်မျှ အရိပ်အယောင် ထပ်မံပြသလိုက်ရုံဖြင့်၊ ဤပြင်းထန်လှသော ဆောင်းရာသီကြီးအတွင်း၌ပင် မြောက်ဘက်မှ နယ်စားပဒေသရာဇ်များကို တောင်ဘက်သို့ အတင်းအကျပ် စစ်ချီတက်လာစေရန် ဖိအားပေးနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

မြောက်ဘက်မြေရိုင်း ဒေသများတွင် စစ်စခန်းအမြောက်အမြားနှင့် ရေတွက်မကုန်နိုင်သော မြို့ရိုးခံတပ်ကြီးများ ရှိနေသဖြင့်၊ အကယ်၍ တစ်မြို့ပြီးတစ်မြို့ တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ရမည်ဆိုပါက မည်မျှအထိ စစ်အင်အားနှင့် ရိက္ခာဘဏ္ဍာများ ကုန်ဆုံးသွားမည်ကို မသိနိုင်ချေ။

သူသည် သူတို့အား မြို့ရိုးများအပြင်ဘက်သို့ ဆွဲထုတ်ကာ မျှတသော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုအောက်တွင် အသေအလဲ တိုက်ပွဲဝင်စေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သွေးချောင်းစီးမည့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင်မူ ဝမ်ကျင်းသည် မည်သူ့ကိုမျှ ကြောက်ရွံ့ဖူးခြင်း မရှိချေ။

ပင်းပြည်နယ်၏ မြို့တော်အတွင်း၌မူ လီဟန်သည် အောက်ခြေမှ တင်ပြလာသော စာလွှာများကို ကြည့်ကာ မျက်နှာပျက်လျက် ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုစာများထဲတွင် တောင်းပန်ခြင်း၊ ခြိမ်းခြောက်ခြင်း၊ အကျပ်ကိုင်ခြင်း စသည့် သဘောထားမျိုးစုံ ပါဝင်နေပြီး လီဟန်အား တောင်ဘက်သို့ စစ်တပ်ဦးဆောင် ချီတက်ရန် အတင်းအကျပ် ဆော်ဩနေကြသည်။

ဤအရာသည် လီဟန်အား လွန်စွာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း တောင်ဘက်သို့ ချီတက်လိုသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ လုံးဝ မဟုတ်သေးချေ။ အပြင်ဘက်တွင်မူ ရာသီဥတုက အေးခဲနေပြီး လူသားများကို မပြောလျှင်တောင်မှ သိုးနွား တိရစ္ဆာန် အမြောက်အမြားပင် အေးခဲသေဆုံးနေကြရသည်။

အကယ်၍ ဤအချိန်တွင် စစ်သည်တော်များကို လှုပ်ရှားစေပါက စစ်မြေပြင်သို့ပင် မရောက်ရှိသေးမီ အအေးဒဏ်ကြောင့် နာမကျန်းဖြစ်ခြင်းနှင့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်းများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။

သူ၏ လက်အောက်ခံ စစ်ဗိုလ်ချုပ်များနှင့် ရဲမက်များသည် လီမျိုးနွယ်စုမှ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပင်ပန်းကြီးစွာ မွေးမြူပျိုးထောင်ထားခဲ့ရသူများ ဖြစ်ကြရာ၊ ဤကဲ့သို့သော နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုများကို မခံနိုင်ကြသလို သူကိုယ်တိုင်လည်း မရက်စက်နိုင်ချေ။

ထို့အပြင် လေပြင်း၊ နှင်းမုန်တိုင်းများနှင့် အေးစက်လှသော ဆောင်းရာသီကြီးကို ဖြတ်သန်းကာ လူပြည်နယ်နှင့် ယွီပြည်နယ်များသို့ မိုင်ပေါင်းများစွာ ချီတက်ပြီးနောက်တွင် စစ်တပ်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် မည်မျှအထိ ကျန်ရှိတော့မည်ကို မသေချာချေ။ ထိုအချိန်ကျမှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော သူ၏ ယောက်ဖဖြစ်သူကို အနိုင်တိုက်နိုင်မလားဟူသည်မှာ မေးခွန်းထုတ်စရာပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

သို့သော်လည်း အကယ်၍ စစ်တပ်မစေလွှတ်ပါက ဒေါသထွက်နေကြသော အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုကြီးများကို နှိမ်နင်းနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။ ပင်းပြည်နယ်သည် ယခုအထိ မငြိမ်မသက်မှုများ မဖြစ်ပေါ်သေးခြင်းမှာ လီမျိုးနွယ်စု၏ ရာစုနှစ်ချီသော ဂုဏ်သတင်း အရှိန်အဝါကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။

လျန်ပြည်နယ်တွင်မူ မာထူသည် သူတို့ကို ထပ်မံမနှိမ်နင်းနိုင်တော့ဘဲ အလျှော့ပေးလိုက်ရကာ စစ်တပ်စေလွှတ်ရန် ပြင်ဆင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်...

လီဟန်၏ အခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်သံကြောင့် သူ၏ အတွေးစများ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရသည်။

"ဝင်ခဲ့ပါ..."

လေအေးနှင့် နှင်းခဲများ ကြားထဲမှ လီအန်းသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဖခင်က ကျွန်တော်တို့ကို ကိစ္စရပ်တွေ ဆွေးနွေးဖို့ လာခိုင်းနေပါတယ်..."

လီဟန်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး လီအန်း၏ ပုခုံးနှင့် ဆံပင်များပေါ်မှ နှင်းပွင့်များကို ခါချပေးလိုက်သည်။

"တောင်ဘက်ကို စစ်ချီမယ့် ကိစ္စလား။"

"ဟုတ်ပါတယ်..."

"ဟူး... သွားကြစို့"

လီဟန်၏ အနည်းငယ် နွမ်းနယ်နေသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လီအန်းသည် ခေတ္တမျှ မိန်းမောသွားခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူသည် လျင်မြန်စွာပင် သတိပြန်ဝင်လာကာ သူ၏နောက်သို့ လိုက်ပါသွားတော့သည်။

ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး ဆွေးနွေးပွဲခန်းမသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လီမျိုးနွယ်စု၏ အဓိက အနှစ်သာရ အဖွဲ့ဝင်အားလုံး စုံလင်စွာ ရှိနေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ အခြေအနေမှာ အလွန်တရာ အရေးကြီးနေသော်လည်း လီဟန်သည် အကြီးအကဲ တစ်ဦးချင်းစီအား ရိုသေစွာဖြင့် ဂါရဝပြု နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

လီကျုံး၏ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်လှသော မျက်နှာထက်တွင် စိတ်သက်သာရာရမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"ထိုင်ကြဦး..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီဟန်နှင့် လီအန်းတို့သည် နေရာအသီးသီးတွင် ထိုင်လိုက်ကြပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့ကြသည်။

"လျန်ပြည်နယ်က မာထူကတော့ စစ်တပ်စေလွှတ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီ။ ငါတို့ ပင်းပြည်နယ်ကလည်း သူတို့ကို ထပ်ပြီး ဖိနှိပ်ထားလို့ မရတော့ဘူး။ သို့သော်လည်း ထိုမြေခွေးအိုကြီး ကျန်းကျင်းကတော့ ဘေးကနေ အေးအေးလူလူ စောင့်ကြည့်နေတုန်းပဲ။ ဒါကတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

ကျိန်းမျိုးနွယ်စုသည် အင်အားတောင့်တင်းလှသည်။ သူတို့ ထိန်းချုပ်ထားသော လျောင်ပြည်နယ်သည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ပြည်နယ်တစ်ခု မဟုတ်သော်လည်း မည်သည့် အတားအဆီးမျှမရှိဘဲ တစ်ကိုယ်တော် ကြီးစိုးထားနိုင်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ လီကျုံးသည် လျန်ကျိုးနှင့် ပင်းပြည်နယ်များ လှုပ်ရှားတော့မည်ကို သိရှိသော်လည်း လျောင်ပြည်နယ်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ရာ လှုပ်ရှားမှုမရှိသည်ကို မြင်တွေ့ရရာ မည်သို့လျှင် သည်းခံနိုင်မည်နည်း။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် လျောင်ပြည်နယ်ကိုပါ ဤစစ်မီးထဲသို့ ဆွဲသွင်းရန် နည်းလမ်းရှာရပေမည်။ မဟာမိတ် ဖွဲ့စည်းထားပြီးဖြစ်၍ အတူတကွ ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် ပြုလုပ်ကြရပေမည်။

"ငါ လျောင်ပြည်နယ်ဆီကို လူလွှတ်ထားပြီးပြီ။ ကျန်းကျင်းလည်း သဘောတူလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်..."

"ဟန်အာ... မင်းလည်း စစ်တပ်ကို ပြင်ဆင်စုစည်းဖို့ လုပ်ထားတော့..."

"ကျန်းကျင်းဘက်က စစ်တပ်စေလွှတ်တာနဲ့ အတူတူ စစ်ချီကြမယ်"

လီကျုံး၏ စီစဉ်ညွှန်းဆိုမှုများကို နားထောင်ရင်း လီဟန်သည် သူ၏ ခံတွင်းထဲတွင် ခါးသီးလှသော အရသာကိုသာ ခံစားလိုက်ရပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ ဆိုရန် ခက်ခဲနေခဲ့တော့သည်။

ဤဆောင်းရာသီကာလအတွင်း ရဲရင့်လှသော စစ်သည်တော်များ၏ ဝိညာဉ်ပေါင်း မည်မျှအထိ မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း ခံရမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်တော့ချေ။