အခန်း ၃၃၄

အခန်း (၃၃၄)

ရူးသွပ်ခြင်း

ကွမ်လင်စီရင်စုအတွင်း၌ ပင်းပြည်နယ်ကို ဦးဆောင်လာသော လီဟန်သည် ခံစစ်တာဝန်များကို လွှဲပြောင်းရယူရန်အတွက် တစ်ဟုန်ထိုး ချီတက်လာခဲ့သည်။

ကွမ်လင်စီရင်စု၏ နယ်စားမင်းသည် သူ့ကို ကြားဖြတ်ဟန့်တားရန် မဝံ့ရဲဘဲ အောက်ကျို့ခေါင်းငုံ့ကာ ရိုသေပျာယာခတ်ပြနေခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ရင်ထဲ၌ မည်မျှအထိ အောင့်သက်သက်ဖြစ်နေသည်ကိုမူ သူကိုယ်တိုင်သာ သိပေလိမ့်မည်။

ကွမ်လင်စီရင်စုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီဟန်သည် သူ၏ကိုယ်ရံတော်တပ်ကို ဦးဆောင်ကာ နယ်မြေလှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို ထောက်လှမ်းရန်အတွက် ကင်းထောက်များကို ချက်ချင်း စေလွှတ်လိုက်တော့သည်။

မြို့တော်၏ ကျယ်ပြန့်လှသော လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ဝတ်စုတ်ဝတ်ပြတ်များ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပိန်လှီခြောက်ကပ်ကာ မျက်နှာပျက်နေကြသော အရပ်သားပြည်သူများ တန်းစီ၍ သွားလာနေကြသည်ကို လီဟန် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့၏ အဝတ်အစားများမှာ ကိုယ်ခန္ဓာအရှက်အကြောက်ကိုပင် မနည်းဖုံးကွယ်ထားရပြီး လေစိမ်းကို ကာကွယ်နိုင်စွမ်းမရှိသဖြင့် လူတိုင်းမှာ ချမ်းစိမ့်လှသော လေပြင်းထဲတွင် တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်နေကြရရှာသည်။ ထိုလူများထဲမှ ဆောင်းရာသီကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မည့်သူ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိလိမ့်မည်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ပေရာ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော မြင်ကွင်းကြောင့် လီဟန်၏ရင်ထဲ၌ အသက်ရှူရကျပ်တည်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

စီရင်စုမြို့တော်ကြီး၌ပင် ဤမျှအထိ ဖြစ်ပျက်နေပါက ၎င်း၏လက်အောက်ခံ ခရိုင်၊ မြို့နယ်အသီးသီးတွင်မူ မည်မျှအထိ စိတ်ပျက်ဖွယ်ရာ ကောင်းနေမည်နည်း။ လီဟန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် မတင်မကျဖြစ်မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ စတင်ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။

"ကွမ်လင်ရဲ့ လက်အောက်ခံ ခရိုင်တွေဆီကို ကင်းထောက်တွေလွှတ်ပြီး အခြေအနေကို သွားကြည့်ခိုင်းလိုက်စမ်း"

ကိုယ်ရံတော်သည် စစ်မိန့်ကို ရရှိပြီးနောက် အမြန်ဆုံး သွားရောက်အကြောင်းကြားလိုက်သည်။

ကျိပြည်နယ်၏ အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုကြီးများသည် အရပ်သားပြည်သူများကို အလွန်အမင်း ခေါင်းပုံဖြတ်အမြတ်ထုတ်ကြသည်ကို လီဟန် သိရှိထားသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ မိမိမျက်စိဖြင့် ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အချိန်တွင်မှ "အရိုးထဲက ခြင်ဆီကိုပါ စုတ်ယူစားသောက်ကြသည်" ဟူသော စကား၏ အဓိပ္ပာယ်မှန်ကို သူ အမှန်တကယ် နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့တော့သည်။

ဤအခြေအနေက မုချပင် ကြီးမားသော ပြဿနာများကို ဖိတ်ခေါ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကွမ်လင်စီရင်စု၏ နယ်စားမင်း ဝမ်ဆန်းကို တွေ့ဆုံရန် တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့တော့သည်။

ဝမ်ဆန်းသည် ဆူဖြိုးဝဖြိုးပြီး အသားအရေဝင်းပကာ နုနယ်ချောမွေ့သော ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ရှိသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုကြီးတစ်ခုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ပြီး သို့မဟုတ်ပါက ဤကဲ့သို့သော အုပ်ချုပ်သူ ရာထူးသည် သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာစရာ အကြောင်းမရှိချေ။

လီဟန် သူ့ထံသို့ လာရောက်တွေ့ဆုံသောအခါ ဝမ်ဆန်းသည် စိုးစဉ်းမျှ ပေါ့ဆခြင်းမရှိဘဲ စားသောက်ပွဲကြီးတစ်ခုကို ပြင်ဆင်၍ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဧည့်ခံကြိုဆိုခဲ့သည်။

စားပွဲတစ်ခုလုံးတွင် အရသာထူးကဲလှသော အစားအစာများနှင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း လီဟန်၌မူ စားချင်သောက်ချင်စိတ် အနည်းငယ်မျှ မရှိခဲ့ချေ။

သူသည် ယခုအခါ ဝမ်ဆန်းအပေါ်၌သာမက ကျိပြည်နယ်၏ အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုကြီးများအပေါ်တွင်ပါ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ မကျေမနပ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ရာ အာဏာနှင့် အကျိုးအမြတ်ဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များကို ဝေဖန်ပြောဆိုလိုခြင်းမရှိသော်လည်း သူတို့က အရပ်သားပြည်သူများအား အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် လမ်းစ လုံးဝမချန်ထားဘဲ ရက်စက်ကြပုံမှာ သူ့အနေဖြင့် လုံးဝ သဘောမတူနိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်။

ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေပါက ပြည်သူလူထု၏ ဆူပူအုံကြွမှုကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖိတ်ခေါ်နေသကဲ့သို့ မဖြစ်ပေဘူးလား။ အကယ်၍ လူတိုင်းသာ သေဆုံးကုန်ကြလျှင် သူတို့အနေဖြင့် ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းသော လုပ်သားလူငယ်များကို မည်သည့်နေရာမှ ရှာဖွေနိုင်တော့မည်နည်း။

ထို့ကြောင့် လီဟန်သည် စကားကို လှည့်ပတ်မပြောတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။

လီဟန်၏ မေးခွန်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဝမ်ဆန်းသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိခဲ့ချေ။ သူ အုပ်ချုပ်ရသော ကွမ်လင်နယ်မြေတင်မကဘဲ ကျိပြည်နယ်၏ အခြားသော ဒေသအများစုသည်လည်း ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှုပ်ထွေးလှသော အခွန်အတုတ်မျိုးစုံနှင့် မြင့်မားလှသော လယ်ယာသီးနှံခွန်များကြောင့် အရပ်သားပြည်သူများ၏ လက်ထဲတွင် ပိုလျှံသော စစ်ရိက္ခာ စပါးဆန် မဆိုထားနှင့်၊ ကြေးပြားတစ်ပြားမျှပင် ကျန်ရှိခြင်းမရှိတော့ချေ။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေသေးသူ အများစုမှာပင် အစိုးရမင်းများနှင့် အာဏာရှိ မျိုးနွယ်စုကြီးများထံတွင် ရိက္ခာနှင့် ငွေကြေးများ အကြွေးတင်နေကြပြီး ကြီးမားလှသော အတိုးနှုန်းများကြောင့် သူတို့တစ်သက်တွင် မည်သို့မျှ ဆပ်နိုင်တော့မည်မဟုတ်ရာ နောက်ဆုံးတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကျေးကျွန်အဖြစ် ရောင်းချခြင်းမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိကြတော့ချေ။

ယခင် ကျိပြည်နယ် ဘုရင်ခံသည် ဤကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်များကို သဘောမကျသဖြင့် စစ်သည်တော်များကို စုဆောင်းကာ မိမိ၏ သြဇာအာဏာကို တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး ကျိပြည်နယ် အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုကြီးများနှင့် ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ကျိပြည်နယ်၏ ထိပ်တန်းစစ်အင်အားစု အားလုံးမှာ ပြည်တွင်းစစ်ပွဲအတွင်း ပြုန်းတီးသွားခဲ့ရပြီး ပြည်နယ်ဘုရင်ခံသည်လည်း သူ၏နန်းတော်အတွင်း၌ပင် ရောဂါဝေဒနာဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရသည်။

ကျိပြည်နယ် အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုကြီးများသည်လည်း ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသဖြင့် ထိုဆုံးရှုံးမှုများကို ပြန်လည်ကာမိစေရန်အတွက် သူတို့သည် အရပ်သားပြည်သူများအပေါ် ခေါင်းပုံဖြတ်မှုကို ပိုမိုပြင်းထန်စွာ တိုးမြှင့်လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။

အရပ်သားပြည်သူများ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများအကြောင်းကို ပြောဆိုနေစဉ်တွင် ဝမ်ဆန်း၏ လေသံမှာ ဝက်ဝံ၊ ခွေးအများအကြောင်းကို ပြောနေသကဲ့သို့ ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်လှပေသည်။ သူသည် ဒုက္ခသည်များထဲမှ မိန်းကလေးငယ် အမြောက်အမြားကို ရွေးချယ်ပြီး မွေးမြူထားခြင်းဖြင့် ရရှိလာသော ပျော်ရွှင်မှု အပျော်အပါးများကိုပင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောဆိုနေခဲ့သေးသည်။

ဤအရာက လီဟန်၏ ရင်ထဲ၌ အမည်မဖော်နိုင်သော ဒေါသတရားနှင့် မတတ်နိုင်ခြင်းဟူသော ခံစားချက်ကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ရင်ထဲမှ ပူပြင်းလှသော သွေးများက သူ့ကို အမျက်ဒေါသထွက်စေသော်လည်း လက်တွေ့ဘဝကမူ သူ့ကို တန်ဖိုးမရှိသလို ခံစားရစေသည်။

ဤကဲ့သို့သော နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းတတ်သည့် လူများကိုသာ ဝမ်ကျင်းက ကျိပြည်နယ်ထဲသို့ စစ်ချီဝင်ရောက်ပြီး အားလုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်မည်ဆိုပါက အရပ်သားပြည်သူများမှာ သောင်းသောင်းဖျဖျ အောင်ပွဲခံကြပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ပြည်သူများအနေဖြင့် ဝမ်ကျင်းကို ဆက်လက်တော်လှန်ပုန်ကန်နေစရာ အကြောင်းရင်း မည်သို့ရှိနိုင်တော့မည်နည်း။

အကယ်၍ ယခုအချိန်တွင် သူတို့သည် မဟာမိတ်များ မဟုတ်ကြဘဲ ကျိပြည်နယ် အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုကြီးများ၏ ထောက်ပံ့မှုကို မလိုအပ်ခဲ့ပါက သူသည် ဓားကိုဆွဲထုတ်ကာ ထိုလူအားလုံးကို တစ်စစီ ခုတ်ပိုင်းပစ်ခဲ့ပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

လင်ချိုးနှင့် လိုင်ယွမ်တို့တွင်လည်း အခြေအနေမှာ ထပ်တူထပ်မျှပင် ဖြစ်နေသဖြင့် မာထူနှင့် ကျန့်မောင်နှမတို့၏ မျက်စိများကို ပွင့်သွားစေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ကျန့်မောင်နှမများအဖို့ ပို၍ အံ့သြစရာဖြစ်ခဲ့ရသည်။

မာထူမှာမူ ကမ္ဘာအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာဖူးပြီး အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူဖြစ်ရာ ကျိပြည်နယ်၏ ဤအခြေအနေသည် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် မရှိခဲ့သော်လည်း ချန်လူမျိုးစုများနှင့် လျန်ပြည်နယ်အတွင်း ယခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးပေသည်။

သို့သော် ကျန့်မောင်နှမများမှာမူ ကွဲပြားခြားနားလှပေသည်။ ကျန့်ကျင်း၏ ကောင်းမွန်လှသော စီမံအုပ်ချုပ်မှုကြောင့် သူတို့သည် လျောင်ပြည်နယ်အတွင်း၌ ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးချေ။

ဤအရာက သူတို့၏ ဘိုးဘေးဖြစ်သူ ကျန့်ကျင်း ပြောကြားခဲ့ဖူးသော စကားတစ်ခွန်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရစေခဲ့သည်။

"ဒီကမ္ဘာကြီးက မင်းတို့ စိတ်ကူးထားတာထက် ပိုပြီးတော့ ဆိုးဝါးပြီး ပုပ်ပွနေတာပဲ"

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ကျိပြည်နယ်၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် သူတို့အနေဖြင့် အရပ်သားပြည်သူများ၏ ထောက်ခံအားပေးမှုကို ရရှိရန်မှာ အခြေခံအားဖြင့် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း နားလည်သွားစေခဲ့သည်။ အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် ယခုအချိန်တွင် မည်မျှအထိ များပြားလှသော ပြည်သူလူထုကြီးက ဝမ်ကျင်း အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိလာပါစေကြောင်း မျှော်လင့်တောင့်တနေကြသည်ကို မည်သူ သိနိုင်ပါမည်နည်း။

ဝမ်ကျင်း စစ်တပ်၏ စစ်အလံတော်ကြီးများ ကျိပြည်နယ်အတွင်း၌ တဖျတ်ဖျတ် လွှင့်ပျံလာသောအခါ... ဝမ်ကျင်းသည်လည်း ကျိပြည်နယ်အတွင်းရှိ အရပ်သားပြည်သူများ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ "နေရာအနှံ့ ငတ်ပြတ်နေသော ဒုက္ခသည်များ" ဟူသော စကားလုံးမှာ စာအုပ်ထဲက စာသားသက်သက်မျှ မဟုတ်တော့ချေ။

သူ၏ စစ်မြင်းကို စီးနင်းရင်း ဝမ်ကျင်းသည် လမ်းဘေးရှိ ခြောက်သွေ့နေသော မြက်ပင်များကြားတွင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖက်လှဲတကင်းဖြင့် သေဆုံးနေကြရှာသော မိခင်နှင့် ကလေးငယ်၏ ရုပ်အလောင်းများကို ကြည့်ကာ သူ၏လက်သီးများကို မသိစိတ်ဖြင့် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်မိသည်။

သူသည် လောဘရမ္မက်ကြီးလှသော အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုများကို မြင်တွေ့型ဖူးခဲ့ပြီး ပြည်သူလူထုကို ခေါင်းပုံဖြတ်သော အကျင့်ပျက်ခြစားသည့် အရာရှိများကိုလည်း မြင်ဖူးခဲ့သည်၊ ထို့ပြင် သူကိုယ်တိုင်ကလည်း အုပ်ချုပ်သူ လူတန်းစားတစ်ရပ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည့် ယုတ်မာမှုမျိုးက သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို တောက်လောင်လာစေခဲ့သည်။

ကျိပြည်နယ် အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုကြီးများ၏ လုပ်ရပ်များကို လောဘကြီးရုံသက်သက်ဟု မဖော်ပြနိုင်တော့ချေ။ ဤအရာသည် တိုင်းပြည်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကိုပင် လှုပ်ခါသွားစေနိုင်သည့် ယုတ်မာရိုင်းစိုင်းသော လုပ်ရပ် ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ဤကဲ့သို့သော မာနထောင်လွှားမှုများကို ပြင်းထန်စွာ မနှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ပါက အကျိုးဆက်များမှာ အဆုံးသတ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

နောက်ထပ် လီအနည်းငယ် ခရီးနှင်ပြီးနောက် လူဦးရေ တစ်ထောင်ကျော်ခန့်ရှိသော ဒုက္ခသည်အုပ်စုကြီးတစ်ခုကို ရှေ့ပြေးကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့က ကြားဖြတ်တားဆီးလိုက်သည်။ လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းများနှင့် ပြည့်နှက်နေလျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေကြရပြီး သူတို့အား ခုတ်ထစ်သတ်ဖြတ်ပစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် စိုးစဉ်းမျှ မလှုပ်ရှားရဲကြချေ။

အဆုံးစွန်၌မူ ဤကမ္ဘာကြီးတွင် စစ်ရေးအကျိုးအမြတ် သို့မဟုတ် ကောင်းမှုအရာအတွက် အပြစ်မဲ့ပြည်သူများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ ထူးဆန်းသောအရာမဟုတ်သလို၊ သံခြေကျင်း၊ သံကွင်းများဖြင့် ချည်နှောင်ကာ ပြစ်မှုစွပ်စွဲပြီး သေဆုံးသည်အထိ ပင်ပန်းကြီးစွာ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ခိုင်းခြင်းများလည်း မကြာခဏ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သန်စွမ်းသော လုပ်သားလူငယ်များဖြင့်သာ လုံးဝနီးပါး ဖွဲ့စည်းထားသည့် ဤဒုက္ခသည်အုပ်စုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီးမှ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်မိတော့သည်။

"မင်းတို့ထဲမှာ ဘယ်သူက ခေါင်းဆောင်လဲ"

ထိုလူအုပ်ကြီးသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပူးကပ်နေကြပြီး မည်သူမျှ စကားမပြောရဲကြချေ။ ဤအရာကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကျင်း၏ မျက်မှောင်မှာ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားခဲ့သည်။

ရှေ့ပြေးကင်းထောက်အချို့က သူတို့၏ မြင်းကြိမ်လုံးများကို မြှောက်ကာ ဒုက္ခသည်အချို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်သို့ ရိုက်နှက်လိုက်ရာ သွေးစွန်းသော ဒဏ်ရာအစင်းကြောင်းများ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"သခင်ကြီး မေးနေတယ် မဟုတ်လား မင်းတို့တွေ ဆွံ့အကုန်ကြပြီလား"

"ပြောစမ်း ဘယ်သူက ခေါင်းဆောင်လဲ"

အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်ချုံးနေသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အခြေအနေကို ကြည့်ကာ လူအုပ်ထဲမှ တိုးထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အရိုးပေါ် အရေတင်အောင် ပိန်လှီနေသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ထည်အက္ခရာမှာ သိသာထင်ရှားစွာပင် ကြီးမားလှပေရာ အကယ်၍ အစားအသောက် ဝဝလင်လင် စားသောက်ရမည်ဆိုပါက ခွန်အားဗလနှင့် ပြည့်စုံသော ယောကျာ်းကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

"အရာရှိမင်း... ကျေးဇူးပြုပြီး မရိုက်ပါနဲ့ခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော်... ကျွန်တော်ပါပဲ"

"တောက်... ကျိန်စာသင့်စမ်း၊ မင်းလို အောက်တန်းစား ကောင်"

ထိုလူသည် လူအုပ်ထဲမှ မနည်းတိုးထွက်လာခဲ့ပြီး ခြေစုံပင် ကောင်းကောင်းမရပ်နိုင်သေးမီမှာပင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကြိမ်လုံးဖြင့် နှစ်ချက်ဆင့်၍ ရိုက်နှက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

"မင်းကို နည်းနည်းပါးပါး မဆုံးမရင် မင်းက ရှေ့ကို ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား"

ထိုလူသည် ဝုန်းခနဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့ပြီး လုံးဝ မတော်လှန်ရဲရှာချေ။

"ကျွန်တော် ကြောက်လို့ပါ ခင်ဗျာ၊ အရာရှိမင်း... ကျေးဇူးပြုပြီး မရိုက်ပါနဲ့"

ဝမ်ကျင်းက လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ကင်းထောက်များသည် သူတို့၏ ကြိမ်လုံးများကို အောက်သို့ ချလိုက်ကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများကမူ ဒုက္ခသည်များအပေါ်၌ နိုးနိုးကြားကြားဖြင့် စောင့်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ငါ မေးတာကို မင်း ဖြေရမယ်။ ဘာပြဿနာရှိလဲ"

ထိုလူသည် ပျာပျာသလဲ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

"မရှိပါဘူးခင်ဗျာ... ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး..."

"မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

"ကျွန်တော့်နာမည် ဝူထဲ့ ပါခင်ဗျာ ကျွန်တော်က ပန်းပဲဆရာတစ်ဦးပါ"

"မင်း ဘယ်မှာ နေထိုင်သလဲ။ ဘယ်ကို သွားနေတာလဲ"

"ကျွန်တော် သော့ပေါင်မြို့နယ်မှာ နေထိုင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျေးရွာကို တောင်ဓားပြတွေက လုယက်တိုက်ခိုက်ပြီး စားနပ်ရိက္ခာတွေကို အကုန်ယူသွားကြလို့ ဆက်ပြီး မရှင်သန်နိုင်တော့တာကြောင့် ရှီခရိုင်မှာရှိတဲ့ ဆွေမျိုးတွေဆီကို ခိုလှုံဖို့ သွားနေကြတာပါ ခင်ဗျာ"

ဝမ်ကျင်းသည် သူ့ကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် လူအုပ်ကြီးဆီသို့ မျက်စိတစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း လိမ်ညာနေတာပဲ။ အကယ်၍ မင်းတို့ရွာကို ဓားပြတွေ တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ တစ်ယောက်မှ ဒဏ်ရာအနာတရ မရရှိထားကြတာလဲ"

ထို့နောက် သူသည် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ ဟောက်လိုက်တော့သည်။

"မင်းတို့မှာ ခရီးသွားလာခွင့် အမိန့်စာလွှာ ရှိကြသလား"

ဝမ်ကျင်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့သည် ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ ဓားများကို အစွပ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ကြပြီး မြားများကို လေးကြိုး၌ တပ်ဆင်ကာ ဒုက္ခသည်များဆီသို့ တည့်တည့် ချိန်ရွယ်လိုက်ကြတော့သည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်..."

ထိုလူသည် လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ထားသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကြောင့် အကြောက်လွန်ကာ မှင်တက်မိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့တွေ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးလာကြတာ မဟုတ်လား"

"တရားဝင် အထောက်အထား သို့မဟုတ် ခရီးသွားလာခွင့် လက်မှတ်မရှိဘဲ မိမိတို့ မှတ်ပုံတင်ထားတဲ့ နေရပ်ဒေသကနေ စွန့်ခွာထွက်ပြေးတာက ဘယ်လောက်ကြီးမားတဲ့ ပြစ်ဒဏ်လဲဆိုတာ မင်းတို့ သိကြရဲ့လား"

ဝမ်ကျင်း၏ ခြိမ်းခြောက်ဟောက်လိုက်မှုကြောင့် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသဖြင့် ဝူထဲ့၏ ဝိညာဉ်မှာ ကိုယ်ခန္ဓာပြင်ပသို့ပင် လွင့်ထွက်သွားမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ထိုပြစ်မှုက မည်မျှအထိ ကြီးမားသည်ကို သူ ဧကန်မုချ သိရှိသော်လည်း သူတို့သည် ဆက်လက်၍ မရှင်သန်နိုင်တော့သည့် အတိုင်းအဆအထိ ခေါင်းပုံဖြတ် နှိပ်စက်ခြင်း ခံထားရသဖြင့် ဤသို့ ပြုလုပ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ဆန်အိုးထဲတွင် ဆန်တစ်စေ့မျှ မရှိတော့သည့်အပြင် အစိုးရမင်းများနှင့် ဒေသခံ အာဏာရှိ မိသားစုကြီးများထံတွင်လည်း စပါးဆန်များ အကြွေးတင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မဆပ်နိုင်ပါက လူများကို အိမ်ထဲမှ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲထုတ်ကာ ကျေးကျွန်အဖြစ် ပြုလုပ်ကြပြီး၊ ဇနီးမယားများနှင့် သမီးပျိုများကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားကြကာ တော်လှန်ရဲသူများကိုမူ သေသည်အထိ ရိုက်နှက်ကြပေသည်။

သူတို့၌ အသက်တစ်ချောင်းသာ ကျန်ရှိတော့သည့် တိုင်အောင် အငြိုးအတေးကြီးစွာဖြင့် လိုက်လံ ဖိအားပေးခြင်း ခံနေရသဖြင့် သူတို့အနေဖြင့် ထိုဒေသတွင် ဆက်လက်၍ မနေထိုင်နိုင်တော့ခြင်း အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဝူထဲ့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ပတ်ကြည့်ရှုခဲ့ရာ အများစုမှာလည်း ထပ်တူထပ်မျှသော အခြေအနေဆိုးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်ကျမှသာ သူသည် စိတ်အေးသွားခဲ့တော့သည်၊ သူတို့သည် အမှန်တကယ်ပင် ဆက်လက်မရှင်သန်နိုင်တော့သဖြင့် ထွက်ပြေးလာကြရှာသော သနားစရာ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသူများသာ ဖြစ်ကြပြီး ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်မှ တခြားသော ရည်ရွယ်ချက်ဆိုးများဖြင့် စေလွှတ်ထားသည့် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။

"သူတို့ကို စပါးဆန်ရိက္ခာအချို့ ပေးလိုက်ပြီး သွားခွင့်ပြုလိုက်ပါ"

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏မြင်းခေါင်းကို လှည့်ကာ တစ်ရှိန်ထိုး ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။