အခန်း ၃၃၈

အခန်း (၃၃၈)

တွေ့ဆုံခြင်း

ကျန့်နန်စစ်တပ်သည် ပင်းပြည်နယ်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ မာထူနှင့် ကျန့်မောင်နှမတို့သည်လည်း ပင်းပြည်နယ်၏ စခန်းချရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။

သူတို့သည် ဝမ်ကျင်းထံသို့ တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရန် ဖိတ်ကြားစာတစ်စောင် ပေးပို့ရန်အတွက် ကျန့်နန်စစ်တပ်ထံသို့ လူစေလွှတ်ခဲ့ပြီး၊ တွေ့ဆုံမည့်နေရာကိုမူ စစ်တပ်နှစ်ခု ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် စခန်းချထားသည့်နေရာ၏ အလယ်ဗဟို၌ သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

ဤဖိတ်ကြားချက်အပေါ် ဝမ်ကျင်း၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးမိခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ သေချာစွာ စဉ်းစားချင့်ချိန်ပြီးနောက် ၎င်းမှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်သောအရာတော့ မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ယခုအခါ ကန်းချီနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မိမိကိုယ်ကို ဘေးကင်းအောင် ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကျားသစ်ကျားရဲမြင်းစီးစစ်သည်များ၊ တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်တပ်မှူးများ၊ ယွဲ့ကျင်းနှင့် မာချောင်တို့ကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး၊ စစ်တပ်ကြီးကို ကွပ်ကဲရန်အတွက်မူ ကျန်းလျောင်ကို ချန်ထားခဲ့လေသည်။

စေလွှတ်လိုက်သော သံတမန်သည် ဝမ်ကျင်းက တွေ့ဆုံရန် သဘောတူညီခဲ့သည့် သတင်းနှင့်အတူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ လီဟန်၊ မာထူနှင့် အခြားသူများသည် ဝါရင့်ပြီး တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သူများပီပီ တည်ငြိမ်စွာပင် ရှိနေကြသည်။

သို့သော် ကျန့်ရင်းကမူ သူမ၏ ငယ်ရွယ်မှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ မျက်နှာထက်တွင် မျှော်လင့်စောင့်စားမှုများ အပြည့် ရှိနေခဲ့သည်။ သူမသည် မိမိနှင့် သက်တူရွယ်တူခန့်သာရှိသော ထိုဝမ်ကျင်းဆိုသည့် လူအပေါ် အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားမိနေသည်။

ဝမ်ကျင်း၏ နောက်ခံနောက်ကြောင်းမှာ သူတို့နှင့် လုံးဝဥဿုံ ကွဲပြားခြားနားကြောင်း သိထားရမည် ဖြစ်သည်။ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် သူတို့အားလုံးမှာ အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စု မျိုးဆက်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ ကွာဟချက်မှာမူ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ပင် ကြီးမားလှပေသည်။

သူမနှင့် ကျန့်ပြန့်တို့ ဆင်းသက်လာသော ကျန့်မျိုးနွယ်စုနှင့် လီဟန်၏ လီမျိုးနွယ်စုတို့မှာ ကာလရှည်ကြာသော အမွေအနှစ်များနှင့် နက်ရှိုင်းသော အုတ်မြစ်များ ရှိကြသည့် ထိပ်တန်းအထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုကြီးများ၏ တိုက်ရိုက်သွေးတော်စပ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ မာထူသည်လည်း လျန်ပြည်နယ်ရှိ မာမျိုးနွယ်စု၏ ယခင်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏ သားဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ဝမ်ကျင်းကမူ ကျိခရိုင်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသည့် ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ မိသားစုခွဲတစ်ခုမှ သာမန်လူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့ စေခိုင်းနိုင်သည့် အရင်းအမြစ်များနှင့် လှုံ့ဆော်စည်းရုံးနိုင်သည့် အင်အားစုများအကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

သို့သော်လည်း အချိန်တိုအတွင်း နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဝမ်ကျင်းသည် မျှော်လင့်မထားဘဲ ထောင်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ မဟာကျင်းအင်ပါယာ နယ်နိမိတ်၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို ဝါးမြိုကာ သူတို့ကို မဖြစ်မနေ မဟာမိတ်ဖွဲ့ ပူးပေါင်းစေရန် ဖိအားပေးနိုင်ခဲ့လေသည်။ တကယ့်ကို အံ့မခန်းစွမ်းဆောင်နိုင်သူတစ်ဦးပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

ထိုနေ့တွင် လီဟန်သည် လေနှင့် ဖုန်မှုန့်များရန်မှ ကာကွယ်နိုင်ရန်အတွက် စစ်တပ်နှစ်ခုကြားရှိ လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးတစ်ခုတွင် ရိုးရှင်းသော ယာယီစခန်းတစ်ခုကို ဆောက်လုပ်ရန် လူစေလွှတ်လိုက်ပြီး၊ သူကိုယ်တိုင် အရင်ဆုံး ရောက်ရှိကာ ဝမ်ကျင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

သူတို့သည် ရွှေအနားကွပ် သံချပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ကာ မြင်းစီး၍ ရှေ့သို့ ချီတက်လာသော ဝမ်ကျင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွားကြတော့သည်။ သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ဝမ်ကျင်းကို လူကိုယ်တိုင် မမြင်ဖူးကြသော်လည်း၊ သူ၏ 'အလွန်အမင်း ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ရုပ်ရည်' ဟူသည့် သတင်းစကားများနှင့် သူ၏ အသက်အရွယ်ကို တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးကြည့်ခြင်းဖြင့် လူအများကြားထဲမှ သူ့ကို ချက်ချင်းပင် ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဝမ်ကျင်း၏ မျက်နှာကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည့် ကျန့်ရင်းနှင့်မတူဘဲ လီဟန်၊ မာထူ၊ ကျန့်ပြန့်နှင့် သူတို့၏ ကိုယ်ရံတော်များနှင့် စစ်သူကြီးများသည် ဝမ်ကျင်းအပေါ်သို့ အချိန်အကြာကြီး အာရုံမစိုက်ခဲ့ကြချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူတို့၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားသည်မှာ ဝမ်ကျင်း၏ လက်အောက်ရှိ စစ်သည်တော်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

ဤခေတ်ကာလ၏ ထိပ်တန်းအထူးရွေးချယ်ထားသော စစ်တပ်ကြီးဖြစ်သည့် ကျားသစ်ကျားရဲမြင်းစီးစစ်သည်များ၏ အရှိန်အဝါသည် အပြည့်အဝ ထင်ဟပ်ပေါ်လွင်နေပေသည်။ သူတို့၏ ပြောင်မြောက်လှသော မြင်းစီးစွမ်းရည်၊ လူရောမြင်းပါ အပြည့်အဝ ဝတ်ဆင်ထားသော သံချပ်ကာများ၊ မြင့်မားထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်များနှင့် ကောင်းကင်ဘုံကို ထိုးဖောက်မတတ် ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါတို့သည် သူတို့၏ အင်အားကြီးမားမှုကို ကြွေးကြော်နေသကဲ့သို့ ရှိပေသည်။

စစ်တိုက်ခြင်းကို နှစ်ရှည်လများ လုပ်ကိုင်လာခဲ့ကြသော ထိုလူများသည် ကျားသစ်ကျားရဲမြင်းစီးစစ်သည်များ၏ ထူးခြားထက်မြက်သော အရည်အသွေးများကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိနိုင်ကြပေသည်။ သူတို့သည် ချဉ်းကပ်လာချိန်တွင် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် စစ်ဆင်လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ စစ်မြင်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာသာ စီးနင်းလာစေသော်လည်း၊ သူတို့ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရသူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဖိအားများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျင်း၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော မာချောင်နှင့် ယွဲ့ကျင်းတို့သည်လည်း လျစ်လျူရှုရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။ သူတို့သည် ယွဲ့ကျင်းကို သိရှိကြပြီး၊ ထောက်လှမ်းရေးသတင်းများအရ သူ့ကို ကန်းချီနယ်ပယ်မှ စွမ်းရည်ထက်မြက်သော စစ်သူကြီးတစ်ဦးအဖြစ် ဖော်ပြထားကြသည်။

မာချောင်မှာမူ သူတို့အတွက် စိမ်းနေသော်လည်း သူ၏ ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါကို ကြည့်ရုံဖြင့် ယွဲ့ကျင်းထက် မညံ့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စစ်သူကြီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။ ဝမ်ကျင်းကို ဝိုင်းရံကာကွယ်ထားသည့် တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်များမှာမူ ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် ကျွမ်းကျင်ထက်မြက်သော တိုက်ခိုက်ရေးသမားများ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

အင်အားကြီးမားလွန်းသည်။ တကယ့်ကို အင်အားကြီးမားလှပေသည်။ ဤအရာမှာ ထိုအချိန်၌ ရှိနေသူအားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော အတွေးပင် ဖြစ်တော့သည်။

စခန်းအနီးသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် အရင်ဆုံး မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး၊ သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များ၏ ခြံရံမှုနှင့်အတူ သူတို့ထံသို့ လျောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ လီဟန်နှင့် အခြားသူများသည် တန်းစီ၍ မတ်တတ်ရပ်ကာ အရင်ဆုံး ရိုသေစွာ ဂါရဝပြု လိုက်ကြသည်။

ဤအရာမှာ စစ်မှန်သော ရိုသေလေးစားမှုနှင့် သိပ်မသက်ဆိုင်လှချေ။ အဓိကအားဖြင့် ဝမ်ကျင်းသည် မဟာကျင်းအင်ပါယာ၏ ကျန့်နန်မင်းသား ဘွဲ့ကို ရရှိထားဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူတို့၏ ဘွဲ့ထူးများမှာ သူနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ စစ်ပွဲစတင်ချိန်တွင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ကြမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ အပြင်ပန်းတွေ့ဆုံမှုတွင်မူ ရိုင်းစိုင်းသော အမူအရာကို မပြလိုကြချေ။

"ဒီလို အရိုအသေပေးတာတွေကို ဖယ်ထားလိုက်ကြစမ်းပါ။"

ဝမ်ကျင်းသည် အနည်းငယ် ပြုံးလျက် သူတို့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး စခန်းအတွင်းကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ စည်းကမ်းသေဝပ်စွာ နေရာယူထားကြသော သံချပ်ကာဝတ် စစ်သည်တော်များနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါများ အပြည့်ရှိနေသည့် စစ်သူကြီးများကို မြင်ရရုံဖြင့် ဤမဟာမိတ်စစ်တပ်သည်လည်း အထူးပင် သတိကြီးစွာ ထားနေပြီး ပေါ့ဆဝံ့ခြင်းမရှိကြောင်း ဝမ်ကျင်း သိရှိလိုက်ပေသည်။

အမှန်စင်စစ်တွင် နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံးမှာ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ဖက်လူသည် ထိုမျှအထိ အရှက်မဲ့သောအလုပ်ကို လုပ်လိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်းနှင့် ထိုသို့ပြုလုပ်ပါက လောကတစ်ခုလုံး၏ ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်မှုကို ခံရမည်ကို သိရှိကြသော်လည်း၊ မိမိတို့၏ အသက်ကိုမူ အလွန်ပင် တန်ဖိုးထားကြပေသည်။

အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်စကားများ ပြောကြားပြီးနောက် နှစ်ဖက်လုံး နေရာယူ ထိုင်လိုက်ကြပြီး ဆွေးနွေးပွဲ စတင်ခဲ့သည်။ မျှော်လင့်ချက် အလွန်နည်းပါးလှသော်လည်း မာထူက အရင်ဆုံး စကားစတင်လိုက်သည်။

"မင်းသားကြီး... အခုလို အေးခဲလှတဲ့ ရာသီဥတုကြီးမှာ ဘာကြောင့် ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ စစ်အင်အားကို လှုပ်ရှားစေရတာလဲ။ လူထုဗိုလ်ပါတို့ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ရခြင်းမှ ကာကွယ်နိုင်ဖို့အတွက် မင်းသားကြီးအနေနဲ့ စစ်တပ်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းပေးဖို့ ကျွန်ုပ် ရိုသေစွာ တောင်းပန်အပ်ပါတယ်။"

မာထူ ပြောပြီးနောက် လီဟန်က ဆက်လက်ပြောကြားခဲ့သည်။

"စစ်မီးသာ တောက်လောင်သွားရင် သွေးချောင်းစီးရလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ ရေတွက်၍မရနိုင်တဲ့ အသက်ပေါင်းများစွာ ဆုံးရှုံးပျက်စီးရလိမ့်မယ်။"

သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် စစ်မှန်သော ရိုးသားမှုများဖြင့် ရင်ထဲမှ လာသော စကားများကို ပြောကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဤနေရာတွင် ဝမ်ကျင်းနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ပြီး သွေးမြေကျရမည့် အခြေအနေကို အမှန်တကယ်ပင် မလိုလားကြချေ။ ကျန့်ရင်းနှင့် ကျန့်ပြန့် မောင်နှမနှစ်ဦးမှာမူ စကားမပြောသော်လည်း သူတို့၏ ဆန္ဒမှာလည်း ထပ်တူပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဝမ်ကျင်း၏ မျက်ဝန်းများသည် အနည်းငယ် အေးစက်သွားခဲ့သည်။

"လူထုရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခလား၊ သွေးချောင်းစီးတာ ဟုတ်လား။ ငါ ကျိပြည်နယ်ကို လာခဲ့တုန်းက ဘာတွေကို မြင်ခဲ့ရလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိကြလား။ ဒီနှစ်ထဲမှာတင် ကျိပြည်နယ်မှာ လူဘယ်လောက်များများ ငတ်ပြတ်ပြီး သေဆုံးခဲ့ကြရသလဲဆိုတာ သိကြရဲ့လား။ သိန်းဂဏန်းလား... ဒါမှမဟုတ် သန်းဂဏန်းလား။"

"အရိုးစုတွေက လွင်ပြင်ကျယ်ထက်မှာ ပြန့်ကျဲနေပြီး၊ မိုင်ထောင်ချီ ခရီးအတွင်း ကြက်တွန်သံပင် မကြားရတော့ဘူး၊ လူတစ်ရာမှာ တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တော့တယ်။ ဒါကို တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရတယ်။ မြေပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ငတ်မွတ်ပြီး သေဆုံးနေတဲ့ အလောင်းတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်ဆိုတာထက်ကို ပိုပြီး ဆိုးဝါးလှတယ်။ ဒါတွေ ဘာကြောင့်ဖြစ်ရလဲဆိုတာ မင်းတို့ တကယ်ပဲ မသိကြဘူးလား။"

ဤစကားများက မာထူနှင့် လီဟန်တို့ကို စကားပြန်မပြောနိုင်အောင် ဆွံ့အသွားစေခဲ့သည်။

"ကျိပြည်နယ်ကို သန့်စင်ပစ်ဖို့ လိုအပ်နေပြီ၊ မဟုတ်ရင် အဲဒါမှ တကယ့် လူထုဗိုလ်ပါတွေရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခ အစစ်အမှန် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ဒီဆောင်းရာသီမှာ မတရားသေဆုံးခဲ့ရတဲ့ ဝိညာဉ်တိုင်းအတွက် မင်းတို့အားလုံးဟာ ကြံရာပါတွေပဲ။"

လီဟန်၏ မျက်နှာထက်တွင် မသက်မသာဖြစ်မှု အမူအရာတစ်ခု ထင်ဟပ်သွားခဲ့သည်။ ဝန်ခံရလျှင် လီဟန်သည်လည်း အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း၊ ကျိပြည်နယ်ရှိ အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုများမှာ တိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ ရက်စက်ယုတ်မာလွန်းသည်ဟု သူကိုယ်တိုင်လည်း တွေးမိနေ၍ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရင်ထဲ၌ လုံးဝကွယ်ပျောက်မသွားသေးသော လူသားဆန်မှုစိတ်ဓာတ်က ကျိပြည်နယ်ရှိ ကြေကွဲဖွယ် ဖြစ်ရပ်ဆိုးကြီးကို လုံးဝလျစ်လျူရှုထားရန် ခက်ခဲစေခဲ့သည်။

၎င်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် မာထူ၏ နှလုံးသားကမူ ပို၍ပင် မာကျောလှပေသည်။ ဝမ်ကျင်းကို ဖျောင်းဖျ၍ မရနိုင်ကြောင်း မြင်သောအခါ သူသည် အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"မင်းသားကြီးရဲ့ သာမန်လူထုအပေါ် ထားရှိတဲ့ သနားကြင်နာမှုနဲ့ ကရုဏာစိတ်က လေးစားစရာကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းသားကြီး... စစ်ပွဲကြီးသာ စတင်ခဲ့ရင် ကျိပြည်နယ်ရဲ့ အခြေအနေက ပိုပြီးတော့ပဲ ဆိုးဝါးလာပါလိမ့်မယ်။"

မာထူသည် စကားအလှည့်အပြောင်း ပြုလုပ်ကာ ဝမ်ကျင်းအပေါ် ကိုယ်ကျင့်တရားပိုင်းဆိုင်ရာ အသုံးချ၍ ဖိအားပေးရန် ကြိုးပမ်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဘဲ ဝမ်ကျင်းသည် ထိုစကားနောက်သို့ လုံးဝပါမသွားခဲ့ချေ။

"ဒါဟာ အရုဏ်ဦးမတိုင်ခင် ရင်ဆိုင်ရမယ့် ယာယီမှောင်မိုက်မှုတစ်ခုသက်သက်ပဲ။"

တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ကျန့်ပြန့်သည် ခတ္တမျှ တွေးတောပြီးနောက် ရုတ်တရက် စကားပြောလာခဲ့သည်။

"မင်းသားကြီး... အကယ်၍ ကျန့်နန်စစ်တပ်ဟာ ကျိပြည်နယ်မှာ ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေကို ရင်ဆိုင်ရရင်၊ မင်းသားကြီး လက်ရှိပိုင်ဆိုင်ထားသမျှ အရာအားလုံးကို ဆက်ပြီး ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပါ့မလားဆိုတာ ထည့်သွင်းစဉ်းစားဖူးလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းသားကြီးရဲ့ အခြေအနေက ကျွန်ုပ်တို့နဲ့ မတူဘူးလေ။ မင်းသားကြီးရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအပေါ် မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး နာကျည်းနေကြတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိနေပါတယ်။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် ကျန့်ပြန့်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။ ကျန့်ပြန့် ဆိုလိုသည်ကို သူ ကောင်းကောင်းနားလည်ပါသည်၊ လောကရှိ အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုအားလုံးသည် ယခုအခါ ဝမ်ကျင်းကို ရန်သူကဲ့သို့ သဘောထားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဝမ်ကျင်းသာ စစ်ရှုံးသွားခဲ့ပါက သူ ထိန်းချုပ်ထားပြီးဖြစ်သော နယ်မြေများပင်လျှင် ပြန်လည်တော်လှန်ပုန်ကန်ကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သူတို့ကမူ မတူညီချေ၊ မိမိတို့၏ နယ်မြေများသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပါက သူတို့ကို ဆက်လက်ထောက်ခံမည့်သူများ ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။

"ငါဟာ အတိတ်မှာလည်း စစ်မရှုံးဖူးသလို၊ အနာဂတ်မှာလည်း ဘယ်တော့မှ ရှုံးနိမ့်မှာမဟုတ်ဘူး။"

သူ၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်လှသည်မဟုတ်သော်လည်း ငြင်းပယ်၍မရနိုင်သော ယုံကြည်ချက်နှင့် ပြတ်သားမှုတို့ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ကျန့်ပြန့်နှင့် အခြားသူများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာထက်တွင် တတ်နိုင်စွမ်းမရှိသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်သွားခဲ့သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့... တို့တွေ လက်နက်ချင်း အားပြိုင်ပြီး တိုက်ခိုက်ကြရုံပဲ ရှိတော့တာပေါ့။"

ဝမ်ကျင်းသည် ဘာကြောင့် ယခုအချိန်တွင် သူတို့နှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် ဇွတ်အတင်း ပြုလုပ်နေရသလဲဆိုသည်ကို သူ တကယ်ပင် နားလည်ရ ခက်ခဲလှပေသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ထိုင်နေရာမှ ထရပ်လိုက်ပြီး သူတို့သုံးဦးကို ဝတ်ရုံလက်အင်္ကျီ ခါယမ်းပြကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။