အခန်း ၃၃၉

အခန်း (၃၃၉)

အနက်ရောင် သံချပ်ကာ

သဘောတူညီမှုမရရှိနိုင်ကြောင်း မြင်သောအခါ မာထူနှင့် ကျန့်မောင်နှမတို့သည် တိုက်ရိုက်ထွက်ခွာသွားကြပြီး၊ ကျန့်နန်စစ်တပ်နှင့် အဆုံးအဖြတ်တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရန် သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာစစ်တပ်များဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့ကြလေသည်။

အပြန်လမ်းတွင် ကျန့်ပြန်သည် လေးနက်တည်ငြိမ်သောမျက်နှာထားရှိနေသည့် ကျန့်ရင်းကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာတွေတွေးနေတာလဲ။"

ကျန့်ရင်းက ပြန်မဖြေဘဲ သူမတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာသည့် ပေါ့ပါးသောသံချပ်ကာကိုဝတ်ဆင်ကာ တင်းပုတ်တစ်စုံကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးကို အစားထိုးမေးမြန်းလိုက်သည်။

"သတ္တမဦးလေး... ဦးလေးက ကန်းချီနယ်ပယ်ကို ရောက်နေပြီး အာရုံခံစားမှုကလည်း ထက်မြက်တယ်ဆိုတော့၊ ကျန့်နန်မင်းသားကြီးရဲ့ ကိုယ်ခံပညာအပေါ် ဘယ်လိုမြင်လဲဟင်။"

ကျန့်ကျုန်းသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် လန့်သွားခဲ့သည်။

"ကျန့်နန်မင်းသားကြီးရဲ့ ကိုယ်ခံပညာက ထူးချွန်ပြောင်မြောက်တယ်လို့ ကျွန်ုပ်တစ်ခါမှမကြားဖူးပါဘူး၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အကာအကွယ်အရှိန်အဝါကလည်း ထင်ထင်ရှားရှားမရှိတော့ ကျွန်ုပ် သူ့ကို သိပ်ပြီး အာရုံမစိုက်မိလိုက်ဘူး။"

ကျန့်ရင်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲတော့မသိဘူး၊ သူက အလွန်အန္တရာယ်များတဲ့သူတစ်ယောက်လို့ ကျွန်မ ခံစားရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အာရုံခံစားမှုက ငယ်ငယ်ကတည်းက အမြဲတမ်း မှန်ကန်ခဲ့တာ။"

ကျန့်ပြန်က သဘောမတူသလို သဘောတူသလိုဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး

"ရင်းအာ... မင်း စိုးရိမ်စိတ်လွန်ကဲနေတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဝမ်ကျင်းရဲ့ ကိုယ်ခံပညာက အဆင့်မမြင့်ပါဘူး။ ထောက်လှမ်းရေးသတင်းတွေအရ သူဟာ အရင်က ကိုယ်ခံပညာကို လေ့ကျင့်ခဲ့ဖူးပေမယ့် သူ့ရဲ့ညံ့ဖျင်းတဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ ဝီရိယအားနည်းမှုကြောင့် ကြီးကြီးမားမား အောင်မြင်မှုမရခဲ့ဘူးလို့ သိရတယ်။"

"သူက နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်အတွင်းမှာ ကန်းချီနယ်ပယ်ကို ရောက်သွားနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

ကျန့်ရင်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုအရာက မှန်ကန်သည်ဟု တွေးမိသည်၊ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ထိုကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်မျိုး မရှိနိုင်ပေ။

အကယ်၍ ဝမ်ကျင်းက ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ၏ကိုယ်ခံပညာစွမ်းရည်ကို တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့လျှင်မူ တစ်မျိုးပေါ့၊ သို့သော် သူမ ပြန်လည်တွေးတောမိသည်မှာ ထိုမျှလောက်များပြားလှသော နှစ်ရက်လများကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ရန် သူ၏ပရိယာယ်က မည်မျှအထိ နက်ရှိုင်းနေရမည်နည်း။

"ဒါက ကျွန်မရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက်ပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်..."

သူ၏ တဲအတွင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ ခတ္တမျှ တွေးတောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ယွဲ့ကျင့်နှင့် မာချောင်တို့ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

"စောစောက အဲဒီနေရာမှာ ကန်းချီနယ်ပယ်က ကျွမ်းကျင်သူ ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲဆိုတာ မင်းတို့နှစ်ယောက် အာရုံခံမိလိုက်လား။"

ထိုနှစ်ဦးသည် ခတ္တမျှ ပြန်လည်စဉ်းစားလိုက်ကြပြီး

"သူတို့ရဲ့ အကာအကွယ်အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့တဲ့သူ သုံးယောက်ရှိပါတယ်။ အကာအကွယ်အရှိန်အဝါကို အသုံးမပြုဘဲနဲ့ ထုတ်မပြထားတဲ့သူတွေကို အာရုံခံဖို့ကတော့ ခက်ခဲပါတယ်။"

ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ခန့်မှန်းတွက်ချက်လိုက်သည်။ သုံးယောက်က ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း ပုန်းကွယ်နေသူများလည်း ရှိနေနိုင်သေးသည်။ ထို့အပြင် ကျိပြည်နယ်၏ အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုကြီးများသည် သူတို့၏ အိမ်တော်များအတွင်း၌ မွေးမြူထားသော နောက်လိုက်များ သို့မဟုတ် မျိုးနွယ်စုဝင်များကို ပျိုးထောင်ထားနိုင်ပေသည်။

"သူတို့ ရှစ်ယောက်လောက် ရှိတယ်လို့ပဲ ယူဆလိုက်ရအောင်..."

ကန်းချီနယ်ပယ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများမှာ လမ်းဘေးရှိ မုန်လာထုပ်များကဲ့သို့ အလွယ်တကူရနိုင်သောအရာများ မဟုတ်ပေ။ သူတို့ကို ပျိုးထောင်ရန် အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

"ဆယ်ယောက်ထက် မကျော်သရွေ့တော့ ဒါက ပြဿနာအကြီးကြီး မဟုတ်ပါဘူး။"

အကြီးစား စစ်တပ်တိုက်ပွဲများတွင် ကန်းချီနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူများသည် အလွန်အမင်း သန်မာကြသေးသော်လည်း သူတို့၏ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းမှာ ကန့်သတ်ချက်ရှိပေသည်။

စစ်ဗျူဟာအပြင်အဆင်အတွင်း ပိတ်မိသွားပါက သူတို့၏ အကာအကွယ်အရှိန်အဝါ ကုန်ခမ်းသွားသည်နှင့် သေဆုံးရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ရန်ကျိုးပြည်နယ်ရှိ ရွှန်းထိုင်မြို့တွင် အင်အားကုန်ခမ်းပြီး သေဆုံးခဲ့ရသည့် ကန်းချီနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူလေးဦးမှာ စံနမူနာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

"မနက်ဖြန်မနက်မှာ စစ်ဆင်ရေးကို စတင်လိုက်တော့။"

"အမိန့်အတိုင်းပါ။"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပင်းပြည်နယ်စစ်တပ်၏ စခန်းအတွင်း၌ လီဟန်သည် တိုက်ပွဲမစတင်မီ စစ်သည်တော်များ၏ စိတ်ဓာတ်ကို လှုံ့ဆော်သည့် မိန့်ခွန်းကို ပြောကြားနေခဲ့သည်။ နှစ်ကုန်ပိုင်းသို့ ချဉ်းကပ်လာနေပြီဖြစ်ရာ စစ်တပ်အတွင်းရှိ စစ်သည်တော်များသည် စစ်ပွဲအပေါ် ငြီးငွေ့စပြုနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ဟွန်းလူမျိုးများနှင့် သွေးချောင်းစီးတိုက်ပွဲကို ဆင်နွှဲပြီးခါစသာ ရှိသေးပြီး၊ အမောဖြေရန် အခွင့်အရေးပင် မရရှိသေးဘဲ လေနှင့်နှင်းများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကျိပြည်နယ်သို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်းခံခဲ့ရပြီး ကျန့်နန်စစ်တပ်နှင့် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

အထူးရွေးချယ်ထားသော ပင်းပြည်နယ်စစ်တပ်ကြီးပင်လျှင် ဤအခြေအနေကို တောင့်ခံရန် ရုန်းကန်နေရပေသည်။

အကယ်၍ ပြည်ပကျူးကျော်သူများကို ခုခံရန်သာဆိုလျှင် သူတို့နောက်ကွယ်ရှိ ဇနီးမယားများ၊ သားသမီးများနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများကို ကာကွယ်ရန်အတွက် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ လက်နက်များကို ဆုပ်ကိုင်ကြမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော ပြည်တွင်းစစ်ပွဲမျိုးကမူ သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို အမှန်တကယ်ပင် မြှင့်တင်ပေးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လီဟန်ကိုယ်တိုင် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်နေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အခြားသူတစ်ဦးသာဆိုလျှင် သူတို့ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ရန် လွယ်ကူလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

သူ၏ မိသားစုနောက်ခံကို ထည့်မတွက်ဘဲ ပင်းပြည်နယ်စစ်တပ်တစ်ခုလုံးသည် လီဟန်၏ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ကိုးစားကြသည်။ စစ်တပ်အတွင်းရှိ လူငယ်စစ်သည်တော်များနှင့် စစ်ဗိုလ်အများအပြားမှာ လီဟန်ကြောင့် စစ်တပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လီဟန်၏ တိုက်ပွဲမစတင်မီ စိတ်ဓာတ်မြှင့်တင်မှုမှာလည်း အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှပေသည်၊ ဟန်ပြကတိကဝတ်များ သို့မဟုတ် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်များ မပါဝင်ဘဲ စစ်မှန်သော ရွှေနှင့်ငွေများကို တိုက်ရိုက်ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးအပ်ခြင်းဖြင့် စစ်တပ်၏ တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်ကို တောက်လောင်စေခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် လီဟန်သည် သူ၏သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး ကျန့်နန်စစ်တပ်ကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရန် ပင်းပြည်နယ်စစ်တပ်၏ ထိပ်တန်းအထူးရွေးချယ်ထားသော အနက်ရောင် သံချပ်ကာစစ်တပ်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဦးဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။

စစ်သေနာပတိချုပ်တစ်ဦးကိုယ်တိုင် ရှေ့တန်းမှ ဦးဆောင်ကာ တိုက်ပွဲဝင်ခြင်းမှာ အနည်းငယ် စိတ်လိုက်မာန်ပါ ပြုလုပ်ရာရောက်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ပင်းပြည်နယ်စစ်တပ်မှ မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိခဲ့ကြချေ။

လီဟန် တိုက်ပွဲမြေပြင်သို့ ကိုယ်တိုင်ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ အသစ်အဆန်းမဟုတ်တော့ဘဲ၊ ရောက်ရှိလာသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင်လည်း အောင်ပွဲများကို ဆွတ်ခူးနိုင်ခဲ့၍ ဖြစ်သည်။

အနက်ရောင်သံချပ်ကာစစ်တပ်သည် လီဟန်က ကြီးမားသော ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုဖြင့် ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ထားသည့် စစ်တပ်ဖြစ်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး သံချပ်ကာများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လှံများနှင့် ဒိုင်းလွှားများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည့် သူတို့သည် ဟွန်းလူမျိုးမြင်းစီးစစ်သည်များကို ခုခံရာတွင် ပင်းကျိုးပြည်နယ်၏ အဓိကကျောရိုးတိုင်ကြီး ဖြစ်ပေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဝမ်ကျင်းသည် အဆင့် (၆) ခြေလျင်စစ်သည်တော်များဖြစ်သည့် ကျားသံချပ်ကာကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့နှင့်အတူ ယွဲ့ကျင်းကို အရင်ဆုံး စေလွှတ်လိုက်ပြီး၊ အဓိကအားဖြင့် ကျားရဲမြင်းစီးတပ်ဖွဲ့နှင့် သူတို့၏ အမာခံဗဟိုချက်အဖြစ် ကျားသစ်ကျားရဲမြင်းစီးတပ်ဖွဲ့အနည်းငယ် ပါဝင်သော အင်အားကြီးမားသည့် စစ်တပ်ကြီးကို စစ်မြေပြင်သို့ စေလွှတ်လိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ယောက်ဖတော်စပ်သူ လီဟန်ကို သူ၏အင်အားကို မြည်းစမ်းကြည့်စေချင်သည်။ သူတို့ တွေ့ဆုံစဉ်က ဆွေမျိုးတော်စပ်မှုအကြောင်းကို တစ်ဦးမျှ ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့ကြသလို၊ လီဟန်သည်လည်း လီမီ၏အကြောင်းကို စုံစမ်းမေးမြန်းခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

၎င်းမှာ သူတို့အကြားရှိ မဟာမိတ်ပြုမှု ပျက်ပြားသွားခြင်းကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် ဝန်ခံလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျင်းသည်လည်း သဘာဝကျစွာပင် စိတ်ပျော့နေမည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဤတိုက်ပွဲဖြင့် သူ၏ အရှိန်အဝါကို တည်ဆောက်ကာ စစ်တပ်၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ရန် ရည်ရွယ်ထားပေသည်။

တိုက်ပွဲဝင်စည်တော်သံများ ဟိန်းထွက်လာသည်နှင့်အမျှ မတူညီသော အလံများကို လွှင့်ထူထားသည့် မဟာကျင်းအင်ပါယာ၏ စစ်တပ်ကြီးနှစ်ခုသည် ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်ကြတော့ရာ၊ သံချပ်ကာချင်း ရိုက်ခတ်မိသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံး၏ လေးလံလှသော သံချပ်ကာများကြောင့် ဓားများနှင့် လှံများမှာ များစွာထိရောက်မှုမရှိဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်၊ အထူးသဖြင့် ကျားသံချပ်ကာကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ နှစ်ထပ်ဝတ်ဆင်ထားသော သံချပ်ကာများမှာ ထက်မြက်လှသော လက်နက်များအတွက်မူ ကျိန်စာတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ထို့ကြောင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံပြီးနောက် ဖြစ်ပွားလာသည့် ဝရုန်းသုန်းကား တိုက်ပွဲအတွင်း၌ စစ်မြေပြင်အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်လှသော ထိုဝါရင့်စစ်သည်တော်များသည် နှုတ်ဆိတ်လျက်ပင် သဘောတူညီစွာဖြင့် သံတုတ်တိုများ၊ သံကြိုးတုတ်များနှင့် ဆူးချွန်ပါသော သံတူများကို ထုတ်ယူကာ ရန်သူ့စစ်သည်တော်များကို ထုနှက်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာ နေရာ၏ ဝဲယာနှစ်ဖက်လုံးတွင် စစ်တပ်နှစ်ခုလုံးမှ မြင်းစီးတပ်ဖွဲ့များသည် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေရန် လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ကျန့်နန်စစ်တပ်၏ လေးလံသော မြင်းစီးတပ်ဖွဲ့နှင့်မတူဘဲ ပင်းပြည်နယ်စစ်တပ်တွင်မူ အဓိကအားဖြင့် ပေါ့ပါးသော မြင်းစီးတပ်ဖွဲ့များသာ ပါဝင်သည်။

သူတို့သည် လှုပ်ရှားမှုအပိုင်းတွင် ပိုမိုသွက်လက်သော်လည်း ထိုးဖောက်တိုက်ခိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်းများတွင်မူ အားသာချက်မရှိချေ။ သုံးပြည်နယ်မဟာမိတ်စစ်တပ်အကြားတွင် လျောင်ပြည်နယ်၏ မြင်းစီးတပ်ဖွဲ့သာလျှင် သူတို့ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ယွဲ့ကျင်းသည် လက်ရှိတွင် ဓားသွားနှစ်ဖက်ပါသော လှံရှည်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ဧရာမလူကြီးတစ်ဦးနှင့် အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်နေရသည်။

သူတို့ပတ်လည်တွင် အကာအကွယ်အရှိန်အဝါများ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်နေသသဖြင့် အခြားသူများ ချဉ်းကပ်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်၊ ထိုအချိန်တွင် လီဟန်သည် သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များကို ဦးဆောင်ကာ စစ်ဗျူဟာအပြင်အဆင်အတွင်း လက်ဝဲလက်ယာ ထိုးဖောက်တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း ထိရောက်သော ရလဒ်များကိုမူ မရရှိနိုင်ခဲ့ချေ။

လီဟန်သည် ကိုယ်ခံပညာတွင် ကျွမ်းကျင်သော်လည်း အဆုံး၌ သူသည် ကန်းချီနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိခြင်းမရှိသေးရာ၊ သူ၏ အတွင်းအား၏ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းမှာ လေးလံသော သံချပ်ကာများနှင့် ထူထဲလှသော ဒိုင်းလွှားများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အကန့်အသတ်ရှိနေခဲ့သည်။

ကျားသံချပ်ကာကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး၏ ပြင်းထန်လှသော ထုနှက်မှုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အတွင်းအားများ အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ လီဟန်သည် သွားကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ နောက်ဆုတ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။

သူသည် ရှေ့တန်းမှ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဦးဆောင်နိုင်သည့် သတ္တိရှိသော်လည်း လူမိုက်တစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပေ။ ရန်သူ့စစ်ဗျူဟာကို ထိရောက်စွာ မဖောက်ထွင်းနိုင်သည့် အခြေအနေမျိုးတွင် သူသည် အသေခံ၍ ဇွတ်တိုက်ခိုက်မည်မဟုတ်ဘဲ နောက်တန်းသို့ ဆုတ်ခွာကာ စစ်တပ်ကို အမိန့်ပေးကွပ်ကဲရန်သာ ပြုလုပ်ပေလိမ့်မည်။

ကျန့်နန်စစ်တပ်၏ ဖိအားပေးမှုအောက်တွင် အနက်ရောင်သံချပ်ကာစစ်တပ်၏ စစ်ဗျူဟာအပြင်အဆင်မှာ ဖြည်းညှင်းစွာ နောက်ဆုတ်နေရသည်ကို ကြည့်ရင်း လီဟန်သည် အစစ်အမှန် ဖိအားကြီးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန့်နန်စစ်တပ်နှင့် ဟွန်းလူမျိုးတို့မှာ တစ်ဆင့်တည်းရှိသော ရန်သူများ မဟုတ်ကြချေ၊ အထူးသဖြင့် ခြေလျင်တိုက်ပွဲများတွင် ပို၍ပင် ကွာခြားလှသည်။ မြက်ခင်းပြင်ဒေသတွင် သံသတ္တုနှင့် သတ္တုအရည်ကျိုနည်းပညာများ ချို့တဲ့လှသဖြင့် ထုတ်လုပ်သော သံချပ်ကာများမှာ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းစုတ်ပြတ်လှသည်။

ထိုနေရာတွင် ထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိပြီး နှစ်ထပ်သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ကာ လေးလံသောလက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ကျားသံချပ်ကာကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့ဝင်များကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါဆန်းများ လုံးဝမရှိနိုင်ချေ။ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုတွင် ထိုကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းအထူးတပ်ဖွဲ့များသည် သက်သက်မဲ့ အင်အားသက်သက်ဖြင့်ပင် မည်သည့်အရာကိုမဆို ချေမှုန်းပစ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲလှိုင်းတံပိုးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားလာသည်နှင့်အမျှ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံးသည် သွေးချောင်းစီးတိုက်ပွဲအတွင်းသို့ သူတို့၏ စစ်အင်အားများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ထည့်သွင်းခဲ့ကြသည်။ တိုက်ပွဲသည် မွန်းလွဲပိုင်းအထိ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး လီဟန်က ဆုတ်ခွာရန် အမိန့်ပေးခဲ့ကာ ကျန့်နန်စစ်တပ်ကလည်း လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

ဤအရာမှာ အခြေအနေကို စမ်းသပ်ရုံမျှသာဖြစ်ပြီး၊ ဝမ်ကျင်းသည် ပင်းပြည်နယ်စစ်တပ်၏ အရည်အချင်းအဆင့်အတန်းကို ကြည့်ရှုလိုရုံသာ ဖြစ်သည်။ ပင်းပြည်နယ်စစ်တပ်၏ အရည်အသွေးအဆင့်အတန်းသည် ကျန့်နန်စစ်တပ် ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသမျှသော ရန်သူအားလုံးထက် သာလွန်နေသည်ဟု မပြောဘဲမနေနိုင်ပေ။ ယူရီလူမျိုးများ၊ ကျန့်ပြည်နယ် ပုန်ကန်သူများ သို့မဟုတ် ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်နှင့် အနောက်ဘက်ဒေသစစ်တပ်များပင် ဖြစ်စေကာမူ မည်သည့်စစ်တပ်မျှ ပင်းပြည်နယ်စစ်တပ်ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။

ဝမ်ကျင်းသည် အနက်ရောင်သံချပ်ကာသံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ထိုအထူးတပ်ဖွဲ့သည် သူ၏ အဆင့် (၅) စစ်သည်တော်များကို သာလွန်သော်လည်း၊ သူ၏ အဆင့် (၆) စစ်သည်တော်များထက်မူ အနည်းငယ် နိမ့်ကျနေသေးသည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဝမ်ကျင်းသည် လုံးဝတုန်လှုပ်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ပင်းပြည်နယ်စစ်တပ်တွင် ထိုကဲ့သို့သော အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် မည်မျှပင် ရှိနေပါစေ၊ တစ်ယောက် လျော့သွားလျှင် တစ်ယောက် အင်အားနည်းသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို အသေအလဲ လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ရန် အနည်းဆုံး နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် သုံးနှစ်ခန့် အချိန်ယူရမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ဝမ်ကျင်း၏ ထိပ်တန်းစစ်သည်တော်များကိုမူ ငွေကြေးအမြောက်အမြား အသုံးပြုရုံမျှဖြင့် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပြန်လည်ထုတ်လုပ်နိုင်ပေသည်။ ဤအရာမှာ သူ၏ အောင်ပွဲအပေါ် ယုံကြည်ချက်ရှိနေခြင်း၏ အရင်းအမြစ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူစုဆောင်းထားခဲ့သော ဓနဥစ္စာများနှင့် ရန်ပြည်နယ်တွင် သိမ်းပိုက်ရရှိခဲ့သော ပစ္စည်းဥစ္စာများဖြင့် ဤအကြီးစားစစ်ပွဲကြီးကို ရင်ဆိုင်ရန် လုံလောက်လှပေသည်။ သူသည် ဧကရာဇ်ဖြစ်လာမည့် လမ်းခရီးတွင် ပိတ်ဆို့နေသော အတားအဆီးအားလုံးကို အမှုန့်ခြေပစ်ပေလိမ့်မည်။