အခန်း ၃၄၄

အခန်း (၃၄၄)

လှုပ်ခတ်လာခြင်း

မာချောင်သည် စစ်တပ်တစ်ခုကို ဦးဆောင်ကာ ခွဲထွက်၍ ကျိပြည်နယ်မြို့တော်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်ဦးတည်ချီတက်သွားသောအခါ

လှည့်ပတ်ကောက်ကျစ်ပြီး ပါးနပ်လှသော မာထူ၊ ရဲစွမ်းသတ္တိနှင့် ပြည့်စုံကာ အရည်အချင်းရှိသော လီဟန် သို့မဟုတ် အမြဲတစေ သတိကြီးစွာထားတတ်သည့် ကျန့်မောင်နှမများ ဖြစ်စေ၊ ထိုသူအားလုံးသည် ဤရုတ်တရက်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြရသည်။

ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်ကြောင့် မိမိ၏စစ်အင်အားကို ခွဲထုတ်လိုက်သည်ကို ၎င်းတို့ တွေးတော၍မရနိုင်သဖြင့် ယာယီအားဖြင့် မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိဘဲ ဝေဝါးနေခဲ့ကြသည်။

၎င်းတို့၏အမြင်တွင်မူ ကျန့်နန်စစ်တပ်သည် ယခုကဲ့သို့ အရေးကြီးသောအချိန်၌ စစ်အင်အားခွဲထုတ်ခြင်းမှာ မိမိကိုယ်ကို အင်အားချည့်နဲ့အောင် ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

‘မင်းက ကျိပြည်နယ်မြို့တော်ကို ဝိုင်းရံဖို့ စစ်သားတွေ စေလွှတ်လိုက်တာ ဟုတ်လား။ ကြည့်ရတာတော့ အင်အားကြီးမားပြီး ပြင်းထန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ပင်မစစ်တပ်ကြီးကကော။ မင်း တကယ်ပဲ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခံရမှာကို မကြောက်ဘူးလား။’

‘ဝမ်ကျင်း... မင်းက ဘယ်လိုအကြောင်းကြောင့် စစ်အင်အားခွဲပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့အထိ ယုံကြည်ချက်တွေ အရမ်း ပြည့်ဝနေရတာလဲ။’

‘မင်းက တကယ်ပဲ ပြည်နယ်သုံးခုမဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့ကို အရှိန်အဝါပြရုံ သက်သက်ပဲလို့ ထင်နေတာလား။’

၎င်းတို့တွင် သံသယများ ရှိနေသော်လည်း ကနဦးတွင် သွေးရူးသွပ်ခြင်း မပြုဝံ့ကြချေ။ အကြောင်းမှာ တစ်စုံတစ်ရာသော ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှု သို့မဟုတ် လှည့်ကွက်ပရိယာယ် ရှိနေမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ပြည်နယ်သုံးခုမဟာမိတ်စစ်တပ်၏ အဆင့်မြင့်ခေါင်းဆောင်များသည် ယခုအချိန်တွင် အလွန်အမင်း ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေကြသည်။ ဝမ်ကျင်းကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရအောင် ချေမှုန်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကြီးက မျက်စိရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ထဲမှ မည်သူမျှ လက်လွတ်မခံလိုကြချေ။

ကျူးမားမြစ်တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီးကတည်းက ကျန့်နန်စစ်တပ်၏ အင်အားတောင့်တင်းမှုနှင့် ကိုင်တွယ်ရခက်ခဲမှုတို့သည် ၎င်းတို့၏အပေါ်၌ မဟာတောင်ကြီးတစ်လုံး မိုးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ အသက်ရှူရခက်လောက်အောင် လေးလံလွန်းလှသည်။

ဤမဟာတောင်ကြီးကို ဖြိုချဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခြင်း မရှိပါက ၎င်းတို့၏ ရည်မှန်းချက်အာသာအားလုံးသည် လေထဲ၌သာ ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။

ယခုအခါ ဤအခွင့်အရေးကြီး ပေါ်ပေါက်လာပြီဖြစ်ရာ ၎င်းတို့အနေဖြင့် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲနေတော့သည်။

ဤသည်မှာ ကျူးမားမြစ်တိုက်ပွဲတွင် အကျအဆုံး အများဆုံးနှင့် အနာကျင်ရဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည့် ပင်းပြည်နယ်စစ်တပ် အတွက်မူ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။

လီဟန်သည် ကျန့်နန်စစ်တပ် စစ်အင်အားခွဲထုတ်လိုက်သည့် စစ်ရေးသတင်းကို ရရှိပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် သူ၏ စစ်သူကြီးများနှင့် စစ်ဗျူဟာမှူးများကို ဆင့်ခေါ်ကာ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်တော့သည်။

နဂိုမူလက လီဟန်၏ စိတ်နှလုံးသည် အေးစက်အားလျော့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန့်နန်စစ်တပ်နှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ပြီးနောက် တောင်ပိုင်းသို့ ချီတက်သိမ်းပိုက်မည့် သူ၏ယုံကြည်ချက်များမှာ တစ်စစီ ပြိုလဲပျက်စီးခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ကျန့်နန်စစ်တပ်က စစ်အင်အား အမှန်တကယ် ခွဲထုတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ၊ ၎င်းသည် ရန်သူကို တစ်ဖွဲ့ချင်းစီ လိုက်လံချေမှုန်းရန် အခွင့်အရေး ပေးလိုက်ခြင်း မဟုတ်ပါလား။

“စစ်သူကြီးတို့... ကျန့်နန်စစ်တပ်က စစ်အင်အား ခွဲထုတ်လိုက်ပြီ။ ငါကတော့ ကျန့်နန်စစ်တပ်ရဲ့ ပင်မစစ်တပ်ကြီးကို အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်။ မင်းတို့ ဘယ်လိုထင်ကြလဲ။”

လီဟန်သည် စကားကို လှည့်ပတ်မပြောဘဲ သူ၏အစီအစဉ်ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်ပြောကြားလိုက်ရာ ကြားရသူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများမှာ အမျိုးမျိုး ကွဲပြားသွားကြသည်။

လီမျိုးနွယ်စုဝင်များအားလုံးသည် လက်သီးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လျက်၊ တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့်ဟန်ဖြင့် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

သို့သော်လည်း မီချန်နှင့် အခြားသော အထက်တန်းလွှာမျိုးနွယ်စုကြီးများမှ လာသည့် စစ်သူကြီးများနှင့် စစ်ဗျူဟာမှူးအချို့မှာမူ ဝေဝေဝါးဝါး တုံ့ဆိုင်းနေကြသည်။

ထိုလူအချို့သည် မီချန်အား တိတ်တဆိတ် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ၊ မီချန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ညင်သာစွာ ချလိုက်ပြီးနောက်

“စစ်သူကြီး... ခွဲထွက်သွားတဲ့ အဲဒီစစ်တပ်ကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မှာလဲ။ ကျိပြည်နယ်မြို့တော်မှာ ခိုင်ခံ့ထူထဲတဲ့ မြို့ရိုးတွေ ရှိနေပေမဲ့၊ တိုက်ပွဲဝင်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ ကျွမ်းကျင်စစ်သည်တွေ မရှိဘူး။ အကယ်လို့ မြို့တော်ကြီး အဖောက်ခံလိုက်ရရင်တော့...”

စကားကို အဆုံးထိ ရှင်းလင်းစွာ မပြောသော်လည်း၊ ဝမ်ကျင်း၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော နည်းလမ်းများနှင့်ဆိုပါက မြို့ရိုးကျိုးပေါက်သွားသည်နှင့် အတွင်းရှိ အထက်တန်းလွှာမျိုးနွယ်စုကြီးများကို ဧကန်မုချ ညှာတာမည်မဟုတ်ကြောင်း အားလုံးက သိရှိနေကြသည်။

ခဏမျှအတွင်း လေထုကြီးမှာ တစ်နည်းနည်း ထူးဆန်းသွားတော့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လက်ရှိအချိန်တွင် သူတို့သည် သူတစ်ပါး၏ စည်းစိမ်ရိက္ခာကို မှီခိုစားသောက်နေရခြင်းဖြစ်ရာ၊ ယခုကဲ့သို့ ဘေးဒုက္ခကြုံတွေ့ရချိန်တွင် လျစ်လျူရှုထားရန်မှာ မသင့်တော်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လီဟန်၏ မျက်လုံးများသည် လူအုပ်ကြီးအပေါ်သို့ အေးစက်စွာ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီး

“သူခိုးကို ဖမ်းချင်ရင် ခေါင်းဆောင်ကို အရင်ဖမ်းရမယ်။ လူကို ပစ်ချင်ရင် မြင်းကို အရင်ပစ်ရမယ်။ ငါတို့သာ ကျန့်နန်စစ်တပ်ရဲ့ ပင်မတပ်ကြီးကို အောင်နိုင်ပြီး ဝမ်ကျင်းကို ဖမ်းဆီးနိုင်မယ်ဆိုရင်၊ ခွဲထွက်သွားတဲ့ အဲဒီတပ်က အလိုအလျောက် ပြိုလဲပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် သစ်ပင်က ရွေ့ရင် သေတတ်ပေမဲ့ လူက ရွေ့ပြောင်းရင် အသက်ရှင်နိုင်တယ်။ ကျန့်နန်စစ်တပ်က တိုက်ခိုက်လာနေပြီပဲ၊ သူတို့က ထိုင်ပြီး အသေခံနေကြမှာမို့လို့လား။ သူတို့ မပြေးနိုင်ကြဘူးလား။”

သူ၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။ သူတို့အနေဖြင့် ကျိပြည်နယ် အထက်တန်းလွှာမျိုးနွယ်စုများကို ဂရုစိုက်နေမည်မဟုတ်ချေ။ ထိုလူများအနေဖြင့် ပါးနပ်စွာဖြင့် အသက်လွတ်ရုံ အမြန်ထွက်ပြေးသင့်သည်။

အကယ်၍ မပြေးပါကလည်း မြို့တော်ကြီးထဲ၌ ကြံ့ကြံ့ခံ စောင့်ဆိုင်းနေရုံသာ ရှိသည်။ သူတို့ ခံနိုင်ရည်ရှိပါက ဝမ်ကျင်းကို ဖမ်းဆီးရမိသည်အထိ တောင့်ခံထားရမည်ဖြစ်ပြီး၊ မတောင့်ခံနိုင်ပါက သေကြရုံသာ ရှိတော့သည်။

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ မီချန်သည် လီဟန်၏ အေးစက်လှသော အကြည့်ကို မြင်ပြီး ဆက်လက်၍ နားချခြင်း မပြုတော့ချေ။ အကယ်၍ ယခုအချိန်တွင် လီဟန်ကို ဗြောင်ကျကျ ဆန့်ကျင်ကန့်ကွက်ပါက ညှာတာမှုကို ရရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

လီဟန် ဤကဲ့သို့ ပြုလုပ်ခြင်းအပေါ် မီချန် အံ့ဩမနေတော့ချေ။ သူသည် လီဟန်၏ ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နားလည်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ လီဟန် မြင်သကဲ့သို့ပင် မီချန်လည်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

ဤသည်မှာ ကျန့်နန်စစ်တပ်ကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရအောင် ချေမှုန်းနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤအခွင့်အရေးကို လွဲချော်သွားပါက ပင်းပြည်နယ်စစ်တပ်အတွက် တောင်ပိုင်းသို့ ချီတက်နိုင်မည့် အခွင့်အလမ်း ဘယ်သောအခါမျှ ရှိလာတော့မည် မဟုတ်ချေ။

“လျောင်ပြည်နယ်စစ်တပ်နဲ့ လျန်ပြည်နယ်စစ်တပ်ဆီ သတင်းပို့ပြီး စစ်ချီဖို့ ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်။ သူတို့ကို ပြောလိုက်စမ်း... အကယ်လို့ သူတို့တစ်သက်လုံး ကိုယ်ပိုင်ဇာတိဒေသလေးထဲမှာပဲ အောင်းနေချင်တယ်ဆိုရင် လာမပတ်သက်ဘဲ နေနိုင်တယ်လို့။”

လီဟန်၏ စာချွန်လွှာသည် မာထူနှင့် ကျန့်ပြန့်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ၊ နှစ်ဦးစလုံးသည် အမှန်တကယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှား တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

မာထူအနေဖြင့် ယခုကဲ့သို့သော ရာထူးအဆင့်အတန်းသို့ တစ်လှမ်းချင်း တက်လှမ်းလာနိုင်ခြင်းကပင် သူသည် သာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ် မနေလိုကြောင်းနှင့် သူ၏ ကြီးမားလှသော ရည်မှန်းချက် အာဏာလောဘကို သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန့်မျိုးနွယ်စုသည် လျောင်ပြည်နယ်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ပင်ပန်းကြီးစွာ အခြေချ ပျိုးထောင်လာခဲ့ခြင်းမှာ သူတစ်ပါးက အလွယ်တကူ လာရောက် ရိတ်သိမ်းသွားသည်ကို ထိုင်ကြည့်နေရန် မဟုတ်ချေ။

အကယ်၍ သူတို့သည် အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲကို မဆင်နွှဲပါက၊ ကျန့်နန်စစ်တပ်သည် ယခုနေရာ၌ အထိနာသွားလျှင်တောင်မှ လောက၏ ထက်ဝက်ကျော်ကို သိမ်းပိုက်ထားသည့် အားသာချက်ကို အသုံးချကာ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်အင်အားဖြည့်တင်းပြီး သူတို့ကို တစ်ဖွဲ့ချင်းစီ ချေမှုန်းလာပေလိမ့်မည်။

ကျန့်မျိုးနွယ်စု စီမံအုပ်ချုပ်နေသော လျောင်ပြည်နယ်သည်လည်း သိမ်းပိုက်ခြင်း ခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ မာထူ ပင်ပန်းကြီးစွာဖြင့် မာမျိုးနွယ်စုကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည့် အထွတ်အထိပ် အဆင့်အတန်းများသည်လည်း သုညသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း လီဟန်၏ ပြတ်သားမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူတို့က ပိုမို၍ သတိကြီးစွာ ထားကြသည်။ သူတို့သည် ဝမ်ကျင်းက စစ်အင်အား ခွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်အစီအစဉ်များ သို့မဟုတ် အရန်အင်အားများ ရှိနေမည်ကို စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့၏ ကင်းထောက်များထံမှ ကျန့်နန်စစ်တပ်၏ နောက်ထပ် တပ်မကြီးတစ်ခု ပင်မတပ်ဆီသို့ ရောက်ရှိပူးပေါင်းလာပြီဟူသော သတင်းကို ရရှိသောအခါမှသာ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးများ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

“ကြည့်ရတာ ဒါက ဝမ်ကျင်းရဲ့ နောက်ဆုံးဝှက်ဖဲပဲ ထင်တယ်။”

မာထူသည် ကင်းထောက် ပေးအပ်လာသော စစ်ရေးအစီရင်ခံစာကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် သူ၏မျက်ဝန်းများအတွင်းရှိ အကြည့်များသည် တဖြည်းဖြည်း ကြမ်းကြုတ်ခက်ထန်လာတော့သည်။

“မောက်မာလွန်းတယ်၊ လီဟန်ဆီ စာပြန်လိုက်... စစ်တပ်ကို စေလွှတ်လိုက်တော့”

အလားတူပင်၊ ကျန့်ပြန့် သည်လည်း ကျန့်နန်စစ်တပ်၏ စစ်ကူများကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက် ထို့အတူပင် စစ်တပ်စေလွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်လေသည်။ မိမိတို့ဘက်တွင် အကြွင်းမဲ့ သာလွန်လှသော စစ်အင်အား အရေအတွက် ရှိနေသဖြင့် ဧကန်မုချ ရှုံးနိမ့်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသည်။

တိုက်ပွဲဝင်စိတ်များ ထက်သန်နေသော ပြည်နယ်သုံးခုမဟာမိတ်စစ်တပ်နှင့် မတူဘဲ၊ ကျိပြည်နယ်မြို့တော်ကြီးအတွင်း၌မူ မီးတောင်ပေါက်ကွဲတော့မည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ရောက်ရှိနေကြသော အထက်တန်းလွှာမျိုးနွယ်စုကြီးများ အားလုံးသည် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားလျက် ရှိနေကြသည်။

လူတိုင်းသည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ လမ်းပျောက်နေကြသည်။ အကယ်၍ ထွက်ပြေးမည်ဆိုပါကလည်း မိမိတို့၏ မျိုးနွယ်စု ရတနာပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးမှာ ဤနေရာ၌ ရှိနေသဖြင့် စွန့်ခွာသွားရန် လက်မရဲကြချေ။

ဤခေတ်ကာလတွင် ရွှေ့ပြောင်းနိုင်သော စည်းစိမ်အနည်းငယ်မျှဖြင့်သာ ထွက်ပြေးကြမည်ဆိုပါက သူတစ်ပါးမြေတွင် သတ်ဖြတ်ခြင်းခံရမည့် သိုးသူငယ်များကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် မပြေးဘဲ နေမည်ဆိုပါကလည်း ကျန့်နန်စစ်တပ်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မြို့တော်ကြီးက တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မည်ဟု အမှန်တကယ် ယုံကြည်ချက်မရှိကြချေ။ မြို့တော်ကြီး ကျိုးပေါက်သွားပါက၊ သူတို့သည် မဟာမိတ်စစ်တပ်ကို အစွမ်းကုန်ကူညီပြီး ကျန့်နန်စစ်တပ်ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့ကြသဖြင့် ဝမ်ကျင်းသည် သူတို့အား လုံးဝ ညှာတာမည်မဟုတ်ပေ။

သူတို့သည် ကျန့်နန်စစ်တပ်ကို အမှန်တကယ်ပင် နာကျည်းမုန်းတီးသလို ကြောက်ရွံ့လည်း ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ အကယ်၍ အခြားသူတစ်ဦးဦးသာ မြို့တော်ကြီးကို သိမ်းပိုက်မည်ဆိုပါက သူတို့ ဤမျှ ကြောက်ရွံ့နေမည်မဟုတ်သော်လည်း ဝမ်ကျင်းကမူ လုံးဝ ထူးခြားကွဲပြားလှသည်။

သူတို့၏ အဆင့်အတန်းက မည်မျှ မြင့်မြတ်နေပါစေ၊ ဝမ်ကျင်းသည် အမှန်တကယ်ကို သတ်ဖြတ်ဝံ့သူ ဖြစ်ရာ၊ သူတို့အနေဖြင့် မည်သို့ မကြောက်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။ ပူပန်ခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းများ လွှမ်းမိုးနေသဖြင့် သူတို့သည် ယခုအခါ အိုးပူပေါ်က ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ ပျာပျာသလဲနှင့် ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်နေကြရသည်။

ကျန်းကျုံ (Jiang Zhong) ပင်လျှင် ခဏမျှ ယိမ်းယိုင်ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။ ကျန့်နန်စစ်တပ်သည် ပြည်နယ်သုံးခုမဟာမိတ်စစ်တပ်ကိုပင် တွန်းလှန်နိုင်လောက်အောင် ဤမျှအထိ အင်အားတောင့်တင်းလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့မိချေ။ ထို့အပြင် ကျန့်နန်စစ်တပ်က မိမိကိုယ်ကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်မှုလွန်ကဲကာ မြို့တော်ကြီးကို တိုက်ခိုက်ရန် စစ်အင်အား ခွဲထုတ်လိမ့်မည်ဟုလည်း မျှော်လင့်မထားခဲ့မိချေ။

သို့သော်လည်း ကနဦး ထိတ်လန့်မှု လွန်မြောက်သွားပြီးနောက်၊ သူသည် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာပြီး ထူးခြားပြောင်မြောက်သော သတ္တိနှင့် အရှိန်အဝါ အာဏာစက်ကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သည်။

တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်အတွင်းမှာပင် သူသည် အထက်တန်းလွှာမျိုးနွယ်စုကြီးများအားလုံးကို မြို့တော်ကြီးအား အသေခံခုခံရန် ဖျောင်းဖျနားချနိုင်ခဲ့ပြီး၊ သူ၏ အဆက်အသွယ်များနှင့် ဩဇာအာဏာအားလုံးကို အသုံးချကာ မြို့တော်ကို ကာကွယ်ရန် လူအင်အားများကို စုဆောင်းတော့သည်။

သူသည် ကျိပြည်နယ်လက်အောက်ရှိ စီရင်စုနှင့် ခရိုင်အသီးသီးကို လှုံ့ဆော်ကာ စစ်သည်အင်အားသစ်များကို အလျင်အမြန် စုဆောင်းတိုးချဲ့ပြီး မြို့တော်ကြီး၏ စစ်ကူအဖြစ် စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူသည် ပြည်နယ်သုံးခုမဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့အပေါ် ဖိအားပေးနိုင်ရန်အတွက်လည်း လူများကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။

ကျန်းကျုံသည် မြို့တော်ကြီးအတွင်းရှိ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ပွားမှုများကို လျင်မြန်စွာ နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သည်။ ယခင် ကျိပြည်နယ် ဘုရင်ခံကို ရာထူးမှ ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့သူပီပီ သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် သေးနုပ်သည်မဟုတ်ကြောင်း ဝန်ခံရပေလိမ့်မည်။

သူ၏ စိတ်နှလုံးသည် မှန်ချပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြတ်သားနေသည်။ အခြားသူများ ထွက်ပြေးပါက အသက်ရှင်သန်နိုင်ခွင့် ရှိကောင်းရှိနိုင်သော်လည်း၊ သူ၏ ကျန်းမျိုးနွယ်စုမှာမူ ဝမ်ကျင်း၏ မျက်စိထဲက ဆူးတစ်ချောင်း ဧကန်မုချ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ထွက်ပြေးသွားပုန်းအောင်းလျှင်တောင်မှ သူတို့သည် အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ရှင်းလင်းခြင်း မခံရမချင်း အဆုံးမရှိသော လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် မိမိဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အင်အားအားလုံးကို စုစည်းကာ လူတိုင်းကို လှေတစ်စင်းတည်းစီး၊ လက်တွဲခရီးသွားဖြစ်အောင် ချည်နှောင်ပြီး ဝမ်ကျင်းကို ခုခံတိုက်ခိုက်မှသာလျှင် အသက်ရှင်သန်နိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက်ကလေး ရှိပေလိမ့်မည်။

သူတို့သာ ကြံ့ကြံ့ခံ တောင့်ခံထားနိုင်ပြီး၊ ပြည်နယ်သုံးခုမဟာမိတ်စစ်တပ်က ကျန့်နန်စစ်တပ်၏ အခြားသောစစ်အင်အားစုကို အောင်နိုင်သည်အထိ သို့မဟုတ် ဝမ်ကျင်းကို ဖမ်းဆီး သတ်ဖြတ်နိုင်သည်အထိ ဆွဲဆန့်ထားနိုင်မည်ဆိုပါက

ထိုအခါမှသာ သူတို့သည် လုံးဝဥဿုံ ဘေးကင်းလုံခြုံသွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်းမျိုးနွယ်စုသည်လည်း ကျန်းမျိုးနွယ်စုအဖြစ် ဆက်ရှိနေကာ ကျိပြည်နယ်၏ ဒေသခံဘုရင်တစ်ပါးအဖြစ် ဆက်လက် စိုးစံနိုင်ပေလိမ့်မည်။