အခန်း ၃၄၈

အခန်း (၃၄၈)

ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်း

ပြည်နယ်သုံးခု မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့သည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော အရှိန်အဝါများဖြင့် တောင်ဘက်သို့ ချီတက်လာခဲ့သော်လည်း၊ အဆမတန် အကျအဆုံး များပြားလှသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ဖရိုဖရဲ ကစဉ့်ကလျား ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရလေသည်။

သူတို့သည် ဝမ်ကျင်းကို ယှဉ်ပြိုင်အနိုင်ယူရန် ရှိသမျှထဲတွင် တစ်ခုတည်းသော အဖိုးတန်ဝှက်ဖဲကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရရုံသာမက၊ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ရည်မှန်းချက် အာသီသများကိုပါ လက်လွှတ်လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့ စစ်ရှုံးသွားသည့်သတင်း ပြန့်နှံ့သွားသောအခါ၊ ဤလောကကြီးကို နောက်ဆုံးတွင် မည်သူက စိုးမိုးအုပ်ချုပ်မည်နည်းဟူသည်ကို လောကရှိ လူသားအားလုံး ကောင်းစွာ သိရှိသွားကြတော့သည်။

အစကတည်းကပင် ဤစစ်ပွဲကို လူအများက စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အမျှော်အမြင်နှင့် ဉာဏ်ပညာ အနည်းငယ်ရှိရုံမျှဖြင့် ဤစစ်ပွဲသည် ကမ္ဘာလောကကြီး၏ လားရာရေစီးကြောင်းကို အဆုံးအဖြတ်ပေးမည် ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။ ဤသတင်းသည် လူအများစုအတွက် ခြောက်လှန့်သော အိမ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ မည်သူမျှ မမြင်တွေ့လိုသော ရလဒ်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်မိသားစုကဲ့သို့သော သွေးသားရင်းချာများ သို့မဟုတ် လှေတစ်စင်းတည်းစီးကာ အလောင်းအစား ပြုလုပ်ထားပြီးဖြစ်သည့် ကျိမိသားစုကဲ့သို့သော အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုများမှလွဲ၍၊ အခြားသော အထက်တန်းလွှာ မိသားစုများသည် ဝမ်ကျင်း ဤမျှ မြင့်မြတ်လှသော အထွတ်အထိပ် ရာထူးနေရာသို့ တက်လှမ်းမည့်အရေးကို လုံးဝ မလိုလားကြချေ။

သူသည် အထက်တန်းလွှာ မိသားစုများအပေါ် လွန်စွာ တင်းကျပ်လွန်းပြီး၊ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ၍ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော စကားမဟဘဲ နားလည်ထားကြသည့် သဘောတူညီချက်များနှင့် ဓလေ့ထုံးတမ်း စည်းမျဉ်းများကို လုံးဝ လိုက်နာခြင်းမရှိပေ။

အထူးသဖြင့် ကျိပြည်နယ်၏ အထက်တန်းလွှာ မိသားစုများအဖို့မူ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျန်းကျုံးကဲ့သို့ အကွက်စိပ်စိပ် တွက်ချက်တတ်သည့် လူတစ်ယောက်ပင် ယခုအခိုက်အတန့်တွင် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန် ခက်ခဲနေပြီး၊ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းလျက် သူ၏စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ကိုယ်တိုင် ပိတ်လှောင်ထားလေတော့သည်။

သူ အားကိုးတကြီး မျှော်လင့်ချက် ထားခဲ့သော ပြည်နယ်သုံးခု မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့သည် စစ်ရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ သူတို့၏ ကျိပြည်နယ် အထက်တန်းလွှာ အင်အားစုများမျှဖြင့် ကျန့်နန်စစ်တပ်မကြီး၏ အရှိန်အဝါကို ဘယ်လိုမှ မတွန်းလှန်နိုင်တော့ချေ။

ထို့အပြင် ဝမ်ကျင်းသည် သူတို့ပြုလုပ်ခဲ့သမျှ အပြုအမူများအတွက် ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်လိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ မြို့တော်ကြီး ကျဆုံးသွားသည့်နေ့သည် သူတို့ သေဆုံးမည့်နေ့နှင့် သူတို့၏ ဆွေခုနစ်ဆက် မျိုးခုနစ်ဆက် မျိုးပြုတ်မည့်နေ့ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ မြန်မြန်ဆန်ဆန် သေခွင့်ရခြင်းသည်ပင် သူတို့အတွက် ကြီးမားလှသော ဆုလာဘ်တစ်ခု ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့သည် လွန်စွာ နောင်တရနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကျိပြည်နယ် ဘုရင်ခံကို ဖြုတ်ချရန်အတွက် အင်အားများစွာ အသုံးပြုခဲ့ရပြီး၊ နှစ်ဖက်ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်မှုများကြောင့် ကျယ်ပြောလှသော ကျိပြည်နယ်အတွင်း၌ အသုံးပြုနိုင်မည့် စစ်သည်တော် အနည်းငယ်မျှပင် မကျန်တော့ချေ။ ယခုအခါတွင်မူ ကျိပြည်နယ် မြို့တော်ကြီးတစ်ခုလုံး၌ လွန်ကဲလှသော ခံစားချက် နှစ်ရပ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

ဥပမာအားဖြင့် အထက်တန်းလွှာ မိသားစုများနှင့် အာဏာရှိ အရာရှိကြီးများသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်းများဖြင့် တုန်ရီနေကြသည်။ အောက်ခြေရှိ အဖိနှိပ်ခံ ဆင်းရဲသား ပြည်သူများမှာမူ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းမြောက်နေကြသည်။

ကျန့်နန်မင်းသားကြီး မြို့ထဲသို့ ချိုးဖောက် ဝင်ရောက်လာပါက သူတို့ကို မည်သို့ ဆက်ဆံမည်ကို မသိကြသော်လည်း၊ သူတို့ကို အမြဲတမ်း နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခဲ့သည့် ထိုအထက်တန်းလွှာ မိသားစုများမှာမူ ကောင်းသောနိဂုံးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ ကောင်းစွာ သိရှိကြသည်။

ဒုက္ခပင်လယ်ဝေနေသော ဤပြည်သူများကို သူတို့ အမုန်းဆုံးသောသူမှာ မည်သူနည်းဟု မေးမြန်းပါက၊ ၎င်းမှာ ဧကန်မုချ ဤကျိပြည်နယ်၏ အထက်တန်းလွှာ မိသားစုများပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် သူတို့နှင့် လွန်စွာ ဝေးကွာလွန်းလှပြီး၊ ကမ္ဘာလောကကြီး အဘယ်ကြောင့် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေရသည်ကိုလည်း သူတို့ နားမလည်ကြချေ။ သူတို့ သိသည်မှာ မည်သူက သူတို့၏ ငွေကြေး၊ ကောက်ပဲသီးနှံနှင့် လယ်ယာမြေများကို လုယူသွားသနည်း၊ သူတို့၏ သားသမီးများကို မည်သည့်မိသားစုထံသို့ ရောင်းချခဲ့ရသနည်း ဟူသည်ကိုသာ ဖြစ်သည်။

သူတို့ကို ဝက်များ ခွေးများကဲ့သို့ ဆက်ဆံပြီး မြင့်မြတ်လှပါသည်ဟု မာန်တက်နေခဲ့ကြသော ထိုအထက်တန်းလွှာ မိသားစုများ ဒုက္ခရောက်တော့မည့်အရေးကို မြင်ရသဖြင့် သူတို့ ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချနိုင်ကာ စိတ်သက်သာရာ ရနေကြသည်။

အထူးသဖြင့် မာချောင်သည် သူ၏ စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ကာ ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါတွင် ဤခံစားချက်သည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ခုခံကာကွယ်သူများထဲတွင် အထက်တန်းလွှာ မိသားစုများ၏ သားသမီးများနှင့် သူတို့၏ ယုံကြည်ရသော အစေခံများမှလွဲ၍၊ အောက်ခြေလူတန်းစား မိသားစုများမှ လာသော စစ်သည်တော်များ၌ တိုက်ခိုက်လိုသော စစ်စိတ်ဓာတ် လုံးဝ မရှိတော့ချေ။

အတိတ်ကာလက သူတို့သည် ကျိပြည်နယ် အထက်တန်းလွှာ မိသားစုများ၏ ဂုဏ်ဒြပ်အရှိန်အဝါကြောင့် အမိန့်ကို နာခံခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး၊ မည်သည့် မဆင်မခြင် လှုပ်ရှားမှုကိုမျှ မလုပ်ဝံ့ခဲ့ကြချေ။ သို့သော် ယခုအခါတွင် ထိုယုတ်မာသော အထက်တန်းလွှာ မိသားစုများ ပျက်စီးတော့မည်ကို မြင်တွေ့နေရပြီဖြစ်ရာ၊ သူတို့အတွက် အဘယ်ကြောင့် အသက်စွန့်ရမည်နည်း။ ဆုလာဘ်များကို မည်မျှပင် မြှင့်တင်ပေးပါစေဦးတော့၊ ဘာထူးခြားမည်နည်း။

အထူးသဖြင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ကျိပြည်နယ် ဘုရင်ခံနောက်သို့ လိုက်ပါခဲ့ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော စစ်သည်အချို့သည် ယခုအခိုက်အတန့်တွင် မြို့တံခါးကို တိုက်ရိုက်ပင် ဖွင့်လှစ်ပေးလိုစိတ် ပြင်းထန်နေကြသည်။

ထို့ကြောင့် မာချောင်၏ တပ်ဖွဲ့က စမ်းသပ်ထိုးစစ် ဆင်နွှဲလိုက်သောအခါ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ခုခံစစ် တုံ့ပြန်မှုမှာ မထင်မှတ်ထားလောက်အောင် အားနည်းနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ပြည်နယ်သုံးခု မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ခြင်းကြောင့် မာချောင်အနေဖြင့် 'ဝိုင်းရံပြီး စစ်ကူကို တိုက်ခိုက်ခြင်း' စစ်ဗျူဟာကို အသုံးပြုရန် မလိုတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အင်အားရှိသမျှ အသုံးပြု၍ ပြင်းထန်လှသော ထိုးစစ်ကြီးကို ဆင်နွှဲလိုက်တော့သည်။ သူသည် ဝမ်ကျင်း မရောက်ရှိမီ ဤမြို့တော်ကြီးကို လက်ဆောင်အဖြစ် တင်ဆက်လိုပြီး၊ သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည် အရည်အချင်းကို သက်သေပြလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကာလအတွင်း ကျန်းကျုံးနှင့် အခြားသူများသည် မာချောင်နှင့် တွေ့ဆုံရန် လူပေါင်းများစွာကို အကြိမ်ကြိမ် စေလွှတ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မာချောင်က သူတို့ကို ထွက်ခွာခွင့်ပြုရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် သူတို့၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို လာဘ်ထိုးရန် အသင့်ရှိနေခဲ့ကြသော်လည်း၊ ကံဆိုးစွာပင် သူတို့အားလုံးမှာ ငြင်းပယ်ခြင်း ခံခဲ့ရလေသည်။

သူတို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့သော ငွေပမာဏသည် အခြားသူများကို ဖျက်ဆီး သွေးဆောင်နိုင်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလာခဲ့သော သူတို့၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတိုင်းအတာသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး၊ သူတို့၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ကမ်းလှမ်းခဲ့သော ပမာဏမှာလည်း မဟာစွမ်းအားကြီးမားလှသော ရတနာသိုက်ကြီးများပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့ ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်မှာ မာချောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် စနစ်မှ လဲလှယ်ရယူထားသော စစ်သူကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ ဝမ်ကျင်းအပေါ် လုံးဝဥဿုံ သစ္စာစောင့်သိသူ ဖြစ်သည်။

ရွှေနှင့် ငွေများဖြင့် လာဘ်ထိုးခြင်းသည် သာမန်ကာလျှံကာဟု ထင်ရသော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင်မူ လွန်စွာ စွမ်းအားကြီးမားလှသော အတိအလင်း ကြံစည်သည့် ကစားကွက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦးကာလအတွင်း ကျင်နိုင်ငံ၏ အမတ်ကြီး စွန့်ရှီးသည် ကော်နိုင်ငံကို တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် ယွီနိုင်ငံမှ လမ်းငှားရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ယွီနိုင်ငံ၏ ဘုရင်အား ကောင်းမွန်သော မြင်းများနှင့် လှပသော ကျောက်စိမ်းရတနာများကို ဆက်သခဲ့သည်။

ယွီနိုင်ငံ၏ ဘုရင်သည် ရတနာများကို မက်မောသဖြင့် လမ်းခရီးကို ငှားရမ်းရန် သဘောတူခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျင်နိုင်ငံသည် ကော်နိုင်ငံကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက် ယွီနိုင်ငံကိုပါ အလွယ်တကူ သိမ်းပိုက် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့လေသည်။

စစ်ပြိုင်ခေတ်အတွင်း ချင်နိုင်ငံသည် နိုင်ငံအသီးသီး၏ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီးကို ဖြိုခွဲရန်အတွက် ကျန်းရိအား ရတနာအမြောက်အမြားဖြင့် စေလွှတ်ခဲ့သည်။

ကျန်းရိသည် ချူနိုင်ငံ၏ အမတ်ကြီးများ ဖြစ်ကြသော ကျင်ရှန့်တို့ကို လာဘ်ငွေ အမြောက်အမြား ပေးခဲ့ပြီး၊ ချင်နိုင်ငံကို ဆန့်ကျင်ရန် မဟာမိတ်ဖွဲ့ခြင်းကို ထောက်ခံအားပေးနေသည့် ချွီယွမ်အား ချူဘုရင်၏ အရှေ့တွင် ကုန်းချောစကား ပြောဆိုရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ဤသည်က ချွီယွမ်အား ချူဘုရင်၏ အဝေးသို့ ဖယ်ထုတ်ခြင်း ခံရစေခဲ့ပြီး၊ ချူနိုင်ငံ၏ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီးလည်း ပြိုကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

ဟန်မင်းဆက်အစောပိုင်းကာလတွင် ဟန်ရှင်းဘုရင်သည် တာထုံဒေသတွင် ပုန်ကန်ခြားနားခဲ့ပြီး၊ ရှုန်းနူးလူမျိုးစုများနှင့် ပူးပေါင်းကာ ထိုက်ယွမ်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြံစည်ခဲ့သည်။

လျိုပန်းသည် ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရန် စစ်တပ်မကြီးကို ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ သူသည် ကနဦး အောင်ပွဲကို ရရှိခဲ့ပြီး ရန်သူ့နောက်သို့ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

သို့သော် ရန်သူကို အထင်သေးမိခြင်းနှင့် မဆင်မခြင် ရှေ့တိုးမိခြင်းတို့ကြောင့် သူသည် မြင်းတပ်ငယ်လေးတစ်ခုကို ဦးဆောင်ကာ ရန်သူနောက်သို့ လိုက်လံစဉ် ဖျင်ချန်ရှိ ပိုင်တိန့်တောင်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ရှုန်းနူးတို့၏ ထောင်ချောက်အတွင်းသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး၊ မော့ဒူ ချန်ယုဦးဆောင်သော ရှုန်းနူးမြင်းတပ်သား လေးသိန်းကျော်၏ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

ဟန်စစ်တပ်သည် ခုနစ်ရက်နှင့် ခုနစ်ညတိုင်တိုင် ဝိုင်းရံခြင်း ခံခဲ့ရပြီး၊ ရိက္ခာများ ပြတ်တောက်ကာ အခြေအနေမှာ လွန်စွာ စိုးရိမ်ရသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် လျိုပန်းသည် ချန်ဖျင်၏ စစ်ဗျူဟာကို အသုံးပြုကာ ရှုန်းနူး မိဖုရားကြီးကို လာဘ်ထိုးရန် လူတစ်ဦးအား စေလွှတ်ခဲ့ပြီး၊ ထိုမိဖုရားကြီးက မော့ဒူ ချန်ယုအား ဖျောင်းဖျပြောဆို၍ လျိုပန်းကို လွှတ်ပေးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လျိုပန်သည် အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ရသည်။

ဤကဲ့သို့သော မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ရသည့် အဖြစ်အပျက်မျိုးစုံသည် လက်တွေ့တွင်မူ လူသားတို့၏ သဘာဝကို စစ်မှန်စွာ ရောင်ပြန်ဟပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရွှေတောင် ငွေတောင်ကြီးများကို သူတို့အရှေ့တွင် အမှန်တကယ် ချပြလိုက်မည်ဆိုပါက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်နိုင်မည့်သူမှာ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

ငွေကြေးဖြင့် လာဘ်ထိုးခြင်း မအောင်မြင်သော ကျိပြည်နယ်၏ အထက်တန်းလွှာ မိသားစုများသည် အလှအပဖြင့် မာချောင်ကို တုန်လှုပ်စေရန် မိန်းမလှထောင်ချောက်ကိုပင် ကြံစည်ခဲ့ကြသော်လည်း အောင်မြင်မှုမရှိဘဲ လက်ဗလာဖြင့်သာ ပြန်လာခဲ့ကြရသည်။

သူတို့ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် အသက်ဆက်နိုင်ရန်သာ တွေးတောရင်း ပြည်နယ်မြို့တော်ကြီးကိုသာ အားကိုးတကြီး ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ကြသည်။ ဝမ်ကျင်း ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ မရောက်ရှိမီ တစ်ရက်အလိုတွင် အသက်ငင်နေပြီဖြစ်သော ပြည်နယ်မြို့တော်ကြီးသည် ရဲစွမ်းသတ္တိရှိလှသော ကျန့်နန်စစ်တပ်မကြီး၏ ချိုးဖောက် ဝင်ရောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

ဝမ်ကျင်း ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ကျန့်နန်စစ်တပ်၏ စစ်အလံကြီးသည် မြို့ရိုးထက်တွင် လွင့်ပျံနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျင်းသည် ဤအခြင်းအရာအတွက် အံ့ဩခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ အမှန်စင်စစ် မာချောင်အနေဖြင့် မည်သည့် စစ်ကူမျှမရှိဘဲ အထီးကျန်နေသော ပြည်နယ်မြို့တော်ကြီးကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခြင်း မရှိပါက ၎င်းသည်သာ ထူးဆန်းသောအရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဝမ်ကျင်းသည် တန်းစီ၍ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာခြင်း ခံရသော ကျိပြည်နယ် အထက်တန်းလွှာ မိသားစုဝင်များကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ရင်ထဲ၌ တကယ့်ကို ထူးခြားစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤလူများသည်လည်း မျက်လုံးနှစ်လုံး၊ နှာခေါင်းတစ်ခု၊ ပါးစပ်တစ်ခုနှင့် ပုခုံးထက်တွင် ခေါင်းတစ်လုံး ရှိကြသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ ဆင်းရဲသား ပြည်သူများကိုမူ မိမိတို့နှင့် မျိုးစိတ်တူအဖြစ် မသတ်မှတ်ခဲ့ကြဘဲ ကျိပြည်နယ်ကြီးကို ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေအထိ ပျက်စီးအောင် ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် သွေးအေးပြီး နှလုံးသားမာကျောသူ တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော်လည်း၊ သူသည် စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း သို့မဟုတ် သူတော်ကောင်းများကို တမင်သက်သက် နှိပ်စက်ခြင်းမျိုးကို မလုပ်ဆောင်ပေ။ သို့သော် သူ၏ ကွန်ရက်မှတဆင့် ဝမ်ကျင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ကျိပြည်နယ် အထက်တန်းလွှာ မိသားစုများ၏ လုပ်ရပ်များသည် ဘယ်လိုမှ ခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာများ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

သူတို့၏ ယုတ်မာသော အပြစ်ဒုစရိုက်များတွင် အလွန်အကျွံ ဖြုန်းတီးခြင်းနှင့် ကာမဂုဏ် လိုက်စားခြင်း၊ လူ့အသက်ကို မျက်စိတစ်မှိတ်စာ မြက်ပင်ကဲ့သို့ သဘောထားခြင်း၊ အခြားသူများ၏ ဇနီးမယားနှင့် သမီးပျိုများကို ဖျက်ဆီးခြင်း၊ လယ်ယာမြေများကို လုယူခြင်း၊ ငွေညှစ်ခြင်း၊ သူတော်ကောင်းများကို ပြည့်တန်ဆာအဖြစ် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခြင်းနှင့် ပြည်သူ့ဝန်ထမ်း ရာထူးများကို အလွဲသုံးစားလုပ်ခြင်း အစရှိသည်တို့ ပါဝင်ပြီး သူတို့ထက်မက များပြားလှသည်။

မည်သည့် ရှုထောင့်မှကြည့်ကြည့် ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် သူတို့ကို ချမ်းသာပေးရန် အကြောင်းပြချက် မရှိချေ။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ကျင်းသည် အမျိုးသား အားလုံးကို ခေါင်းဖြတ်သတ်ရန်နှင့် အမျိုးသမီး မိသားစုဝင်များကိုမူ ဖမ်းဆီး ထိန်းသိမ်းထားရန် တိုက်ရိုက်ပင် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်တွင် နန်းတွင်းဖျော်ဖြေရေးနှင့် ဂီတဌာန မရှိသေးသဖြင့် ဝမ်ကျင်းက ၎င်းသည် ဖြုန်းတီးမှုတစ်ခုဟု တွေးတောမိသည်။ လူများကို သတ်ပစ်လိုက်ပါက ခြေတစ်ချက်ဆန့်ပြီး သေဆုံးသွားရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ နန်းတွင်းဖျော်ဖြေရေးနှင့် ဂီတဌာန တစ်ခုကို တည်ထောင်ခြင်းဖြင့် ရာဇဝတ်ကောင်များ၏ အမျိုးသမီး မိသားစုဝင်များကို သူ့အတွက် ဆက်လက်၍ ငွေရှာပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ သန့်စင်လာခဲ့သော ထိုအထက်တန်းလွှာ အမျိုးသမီးများ၏ သွေးမျိုးဆက်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း သတ်ပစ်လိုက်ခြင်းမှာ အမှန်ပင် ဖြုန်းတီးရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။ သူသည် ဤအထက်တန်းလွှာ မိသားစုများထံမှ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသော တန်ဖိုးအားလုံးကို အစွမ်းကုန် ညှစ်ထုတ်ယူလိုခြင်း ဖြစ်သည်။