အခန်း ၃၅၂

အခန်း (၃၅၂)

စစ်အင်အား

ပင်းပြည်နယ်၊ လျောင်ပြည်နယ်နှင့် လျန်ပြည်နယ်တို့သည် ပြည်တွင်းရေးရာ ရှုပ်ထွေးမှုများကြောင့် တောင်ဘက်သို့ ချီတက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သေချာစွာ တွက်ချက်ပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် မြို့တော်သို့ ချီတက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဤအချိန်၌ သူသည် လောက၏ အမြင်ကို ဂရုစိုက်ရန် မလိုတော့ချေ။ သူသည် ဧကရာဇ်အား ထီးနန်းစွန့်လွှတ်ရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးပြီး ထီးနန်းကို သိမ်းပိုက်တော့မည် ဖြစ်သည်။ မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်၏ နှစ်ပေါင်းရာချီသော အုပ်ချုပ်မှုကို ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာဖြင့် အဆုံးသတ်ပေးရန် သူ ရည်ရွယ်ထားသည်။

ထီးနန်းလုယူခြင်း ဆိုသည်မှာ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းစွာ ပြုလုပ်၍ မရချေ။ ဝမ်ကျင်းသည် မဟာကျင်း၏ အမတ်တစ်ဦး၊ နယ်စားတစ်ဦးနှင့် မင်းသားတစ်ပါးအနေဖြင့် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်ရာ သူ၏ နောက်မျိုးဆက်များအတွက် ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းထားရန် လိုအပ်ပေသည်။

မိမိခေတ်ကာလတွင် စနစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး တိုင်းပြည်အနှံ့ ပုန်ကန်မှုများကို သူ၏ စွမ်းအားဖြင့် နှိမ်နင်းနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်သော်လည်း၊ နောင်မျိုးဆက်များတွင်မူ ဤမျှ စွမ်းအားရှိပါ့မလားဟု ဝမ်ကျင်း မသေချာပေ။

ထို့ကြောင့် ဧကရာဇ်အား ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော နိဂုံးတစ်ခုကို ပေးအပ်ရန်သာ သူ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ မဟာကျင်း ပျက်သုဉ်းသွားချိန်တွင် ကျောက်တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုမှလွဲ၍ မည်သူမျှ နိုင်ငံကို ပြန်လည်ထူထောင်ရန် ကြိုးပမ်းကြမည် မဟုတ်ချေ။ ပြည်သူတို့၏ အမြင်တွင်မူ ဧကရာဇ်၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ အလွန်ပင် နိမ့်ကျနေပြီဖြစ်၍ မဟာကျင်း ပျက်သုဉ်းခြင်းကိုပင် ဝမ်းမြောက်ကြလိမ့်မည်။

အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုများမှာမူ ကရုဏာတရားဖြင့် မဟုတ်ဘဲ အကြွင်းမဲ့ အင်အားဖြင့်သာ ထိန်းကျောင်းမှ ရနိုင်မည်ဟု ဝမ်ကျင်း နားလည်ထားသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုမိသားစုများကို ကိုင်တွယ်ရန် အစီအစဉ်များ အဆင်သင့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

မြို့တော်သို့ ချောမွေ့စွာ သွားရောက်နိုင်ရန်အတွက် ဝမ်ကျင်းသည် ယခင် စစ်ပွဲများတွင် ကျဆုံးသွားသော စစ်သည်များနေရာတွင် အစားထိုးဖြည့်တင်းပြီး အရည်အချင်းရှိသော စစ်သည်များကို ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြင့် ကျန့်နန်စစ်တပ်၏ အင်အားမှာ ပိုမိုတောင့်တင်းလာခဲ့ပြီး အထူးစစ်သည်တော်များ၏ အချိုးအစားမှာလည်း တိုးပွားလာခဲ့သည်။ စစ်သည်တော် ၃၀၀,၀၀၀ ရှိသော စစ်တပ်ကြီးသည် အလံများဝေကာ ချီတက်လာသည်။ မာချောင်ကို ကျိပြည်နယ်တွင် စစ်သည် ၅၀,၀၀၀ နှင့်အတူ ချန်ထားခဲ့ပြီး ကျန်ရှိသော အင်အားဖြင့် ဝမ်ကျင်းသည် ထီးနန်းကို သိမ်းပိုက်ရန် မြို့တော်သို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။

ထွက်ခွာရန် တစ်ညအလိုတွင် ထောင်ထဲ၌ ရှိနေသော ကျန်းကျုံးသည် အဆိပ်သင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရသော်လည်း ဝမ်ကျင်းအတွက် အံ့အားသင့်ဖွယ် "သူရဲကောင်းသက်သေခံလက်မှတ်" တစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းကို အသုံးပြုလိုက်သောအခါ အံ့မခန်း စွမ်းအားရှင်တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဦးခေါင်းတွင် ခရမ်းရောင် ရွှေဆံထိုး၊ အနီရောင် ပိုးထည်ဝတ်ရုံ၊ သားရဲပုံစံ သံချပ်ကာဝတ်စုံနှင့် လက်တွင် ပန်းချီကားကဲ့သို့ လှပသော လှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ထိုသူမှာ လွေပုပင် ဖြစ်သည်။ သုံးပြည်ထောင်ခေတ်၏ အကျော်ကြားဆုံး စစ်သည်တော်ဖြစ်သည့်အပြင် အုပ်ချုပ်မှုနှင့် စစ်ရေးဗျူဟာတွင်လည်း ထူးချွန်သူ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားပြီး နှစ်မီတာနီးပါး အရပ်အမောင်းဖြင့် "စစ်ဘုရား" ဟူသော အမည်နှင့် ထိုက်တန်လှသည်။ ဝမ်ကျင်း၏ ဘေးတွင် အစောင့်အဖြစ် နေရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး၊ လွေပု၏ အစောင့်အရှောက်ဖြင့် ဝမ်ကျင်းမှာ ပိုမိုစိတ်အေးလက်အေး ရှိသွားခဲ့သည်။

ဝမ်ကျင်း၏ စစ်တပ်ကြီး ချီတက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လောက၏ မျက်လုံးများအားလုံး သူ၏ဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ဘယ်ဘက်မှ လမ်းကြောင်းများတွင် မည်သူမျှ ဝမ်ကျင်းကို တားဆီးရန် မရဲဝံ့ကြပေ။

မဟာကျင်း၏ ဂုဏ်ကျက်သရေကို ကာကွယ်ရန် သစ္စာရှိသူဟူ၍ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ ပြည်သူတို့မှာလည်း အစိုးရနှင့် အာဏာရှင်များ၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီး မဟာကျင်း၏ နိဂုံးကိုသာ မျှော်လင့်နေကြသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် အာဏာအသစ်ကို တည်ဆောက်ရန်အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုများကို အပေါ်ယံသို့ ပေါ်လာစေရန် ရည်ရွယ်ထားပြီး မည်သည့် အလျှော့ပေးမှုကိုမျှ ပြုလုပ်ရန် အစီအစဉ် မရှိချေ။