အခန်း ၃၅၈

အခန်း (၃၅၈)

အပေးအယူ အလျှော့အတင်း

ထျန်းဖုန်းခေတ်၏ ပထမဆုံးနှစ်တွင် မင်းဆက်သစ်သည် ပထမဆုံးအကြိမ် နန်းတွင်းကို ကျင်းပခဲ့ပြီး ကျင်းရှပညာရှင် ၂၈ ဦးနှင့် အခြားဘာသာရပ်များမှ ကိုယ်စားလှယ် ၄၀ ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ဧကရာဇ်နှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် သူတို့ကို ငွေကြေးဆိုင်ရာ ဆုလာဘ်များစွာ ပေးအပ်ခဲ့ပြီး၊ နယ်ပယ်အသီးသီးသို့ အရာရှိများအဖြစ် သွားရောက်တာဝန်ထမ်းဆောင်ရာတွင် အစောင့်အရှောက်များနှင့် အလုပ်သမားများကိုလည်း ခွဲဝေချထားပေးခဲ့သည်။

အတွေ့အကြုံ မရှိခြင်းမှာ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ လူတို့သည် အချိန်နှင့်အမျှ ရင့်ကျက်လာကြမည်သာ ဖြစ်သည်။ အလုပ်သစ် စတင်သူအများစုမှာ အလုပ်မစခင်တွင် အားငယ်ကြသော်လည်း၊ အလုပ်တွင် ကျွမ်းကျင်လာသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အဆင်ပြေသွားကြမည် ဖြစ်သည်။

အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်လာခြင်းမှာ အမှားများကို သည်းခံနိုင်မှု မြင့်မားသည့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင်က သူတို့ကို တမင်တကာ ထောက်ခံအားပေးနေချိန်တွင် ပို၍ပင် အရေးပါသည်။

သူတို့ကို နယ်ပယ်အသီးသီးသို့ စေလွှတ်၍ အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များကို လေ့လာလာချိန်တွင်၊ ထိုဒေသများရှိ အထက်တန်းလွှာ မိသားစုများကြားတွင် မငြိမ်မသက်သော အတွေးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့မရှိလည်း ဤလောကကြီးမှာ ကောင်းမွန်စွာ လည်ပတ်နေနိုင်သည်ဟူသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ပညာရေးနှင့် နိုင်ငံရေး အရင်းအမြစ်များကို များစွာ ထိန်းချုပ်ထားသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုအချက်က အဘယ်သို့နည်း။ နန်းတော်မှ ရွေးချယ်လိုက်သော အရာရှိသစ်များသည် ရှေးဟောင်း ပညာရှိတို့၏ သီအိုရီများနှင့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်များကို မည်မျှသိသည်ကို ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့၊ သူတို့၏ ဂုဏ်သတင်း သို့မဟုတ် ကျင့်စဉ်အဆင့်ကိုလည်း စိတ်မဝင်စားကြပါ။ စာဖတ်တတ်ခြင်း၊ ရုံးစာများကို ရေးသားနိုင်ခြင်း၊ ဂဏန်းသင်္ချာကို နားလည်ခြင်းနှင့် စွမ်းဆောင်ရည်ရှိခြင်းတို့ကပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အောက်ခြေအဆင့်တွင်မူ ဝမ်ကျင်းသည် အခြေခံ အုပ်ချုပ်ရေး ဝန်ထမ်းအများအပြားကို တိုက်ရိုက် အစားထိုးလိုက်ပြီး နိုင်ငံ၏ အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်မှာ လူအင်အား ချို့တဲ့မှုကြောင့် ရပ်တန့်မသွားစေရန် အာမခံချက် ပေးထားခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် ဝမ်ကျင်းကို ဆက်လက် ဆန့်ကျင်နေပါက၊ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အရာရှိလောက၌ သူတို့အတွက် နေရာမရှိတော့မည်ကို သိရှိသဖြင့် လူအချို့မှာ စိုးရိမ်လာကြသည်။

အထူးသဖြင့် မျိုးရိုးစဉ်ဆက် ရှည်လျားသော အင်အားကြီး မိသားစုများလောက် နောက်ခံမရှိသည့် မိသားစုငယ်များမှာ ပို၍ ခံစားရသည်။ သူတို့သည် ဤအပြောင်းအလဲနှင့် ဆုံးရှုံးမှုများကို ခံနိုင်ရည်မရှိသည့်အပြင် အမှားတစ်ခုကြောင့် ဖြစ်လာမည့် အကျိုးဆက်များကိုလည်း မခံစားနိုင်ကြပေ။

သူတို့သည် အပေးအယူ အလျှော့အတင်း ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် လက်နက်ချခြင်းကိုသာ ရွေးချယ်နိုင်တော့ပြီး၊ ရာထူးသစ်များကြောင့် ဒေသခံအရာရှိများ၏ အာဏာ လျော့ပါးသွားမည်ကို သိသော်လည်း ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ အကယ်၍ သင် အရာရှိအဖြစ် မလုပ်ဆောင်ပါက၊ ထိုနေရာကို ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်မည့်သူများစွာ ရှိနေသည်။

မိသားစုငယ်များ စတင် လက်နက်ချလာချိန်တွင်၊ အင်အားကြီး မိသားစုများမှာလည်း အကျပ်ရိုက်သွားကြသည်။ သွားကိုကြိတ်ပြီး ဆန့်ကျင်နေခြင်းမှာ အကျိုးမရှိဘဲ အပေးအယူ အလျှော့အတင်း ပြုလုပ်ခြင်းကိုသာ ရွေးချယ်နိုင်တော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပင်းပြည်နယ်၊ လျန်ပြည်နယ်၊ လျောင်ပြည်နယ်၊ ယွီပြည်နယ်နှင့် ရှင်းပြည်နယ်ကဲ့သို့သော မြောက်ပိုင်းပြည်နယ်များ အားလုံးတွင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

စီရင်စု-ခရိုင်စနစ်ကို ဖျက်သိမ်းပြီး စနစ်သစ်ကို အပြည့်အဝ ကျင့်သုံးခဲ့ကာ၊ လက်ရှိ အရာရှိများကို အဆင့်တူနေရာများသို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးခဲ့ပြီး ဝမ်ကျင်း စေလွှတ်လိုက်သော အရာရှိများကိုလည်း ထည့်သွင်းပေးခဲ့သည်။ ပြည်နယ်တစ်ခုစီ၏ စစ်ရေးအာဏာကိုလည်း ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီး စစ်ရေးနှင့် အရပ်ဘက် အုပ်ချုပ်ရေးကို ခွဲခြားလိုက်သည်။

၎င်းမှာ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့် ခရိုင်တရားသူကြီးများက စစ်ရေးနှင့် အရပ်ဘက်အာဏာ နှစ်ရပ်စလုံးကို ကိုင်တွယ်ခဲ့သည့် ယခင်ကာလများနှင့် မတူညီပေ။ ပင်းပြည်နယ်မှ လီမိသားစု၊ လျောင်ပြည်နယ်မှ ကျန့်မိသားစုကဲ့သို့သော အင်အားကြီး မိသားစုများအားလုံးသည် မဆန့်ကျင်ရဲကြဘဲ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။ အနည်းဆုံးတော့ မျက်နှာသာပေးသည့်အနေဖြင့် ပူးပေါင်းခဲ့ကြသည်။

အကောင်အထည်ဖော်နေစဉ်အတွင်း ဆန့်ကျင်သည့် အသံများလည်း ရှိခဲ့သည်။ ဤသူများသည် သူတို့၏ ကိုယ်ကျိုးအတွက် သို့မဟုတ် အခြားသူများ၏ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ အရေးမကြီးပေ။

သူတို့အားလုံးမှာ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် နှိမ်နင်းခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ဖမ်းဆီးရမည့်သူများကို ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး၊ သတ်ရမည့်သူများကိုလည်း ကရုဏာတရားမထားဘဲ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ဝမ်ကျင်း၏ လုပ်ရပ်များနှင့် ပတ်သက်၍ ပြည်သူများကြားတွင်လည်း ဝေဖန်မှုများ ရှိခဲ့သော်လည်း ဝမ်ကျင်းက ဂရုမစိုက်ပေ။

ဧကရာဇ်အများစုမှာ အာဏာကြီးမားသော်လည်း အပြစ်တင်ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကြပြီး၊ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် နာမည်ဆိုးကျန်ရစ်မည်ကို စိုးရိမ်ကြသည်။ သို့သော် ဝမ်ကျင်းသည် ထိုအချက်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ လူတစ်ယောက် သေဆုံးသွားလျှင် မျက်လုံးများ ပိတ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ မည်သည့်အရာကိုမျှ ကြားနိုင်၊ မြင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်သဖြင့် ထိုအရာများကို အဘယ်ကြောင့် ဂရုစိုက်ရမည်နည်း။

ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်သရွေ့ ဝမ်ကျင်းသည် ဓားကိုကိုင်ဆောင်လျက် မည်သည့် တွန့်ဆုတ်မှုမျှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ နောင်လာနောက်သားများအတွက် တည်ငြိမ်သော အင်ပါယာတစ်ခု ချန်ရစ်ပေးခဲ့ခြင်းမှာ အခြားအရာအားလုံးထက် ပို၍ အရေးကြီးသည်။

ထျန်းဖုန်းခေတ်၏ ပထမဆုံးနှစ်ကုန်ဆုံးချိန်အထိ ရာထူးသစ်များမှာ အထက်မှ အောက်သို့ အပြည့်အဝ အကောင်အထည် ဖော်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤတစ်နှစ်အတွင်းတွင် 'ကွန်ရက်' အဖွဲ့၏ ထောက်လှမ်းရေးများ လက်ထဲရှိ ဓားများမှာ သွေးလွန်းသဖြင့် အနည်းငယ် ထုံထိုင်းသွားလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်များမှာလည်း ပိုင်ဆိုင်မှုများ သိမ်းဆည်းရာတွင် လက်များပင် ပျော့ခွေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

သူတို့သတ်ဖြတ်ခဲ့ရသူ အများစုမှာ အင်အားကြီး မိသားစုများ မဟုတ်ဘဲ ခရိုင်များတွင် အမြစ်တွယ်နေသော ဒေသခံများသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အမြင်တိမ်ဝင်မှုသည် အခြေအနေကို မခွဲခြားနိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့ပြီး အလွယ်တကူ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်ခံရကာ ကြီးမားသော ဘေးဆိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

မဟာကျင်းခေတ်ဟောင်း အရာရှိရာထူးများတွင် ရာထူးများကို သွေးသားအရင်းအချာများကသာ အမွေဆက်ခံလေ့ရှိသည်။ အထက်လူကြီးများက အန္တရာယ်ကို မသိရှိခြင်းမဟုတ်ဘဲ အချက်များစွာ ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ပထမဦးစွာ မိသားစုနှင့် ပထဝီဝင် ဆက်နွှယ်မှုများ၏ လွှမ်းမိုးမှု ဖြစ်သည်။ အချို့သော ရာထူးများကို သတ်မှတ်ထားသော မိသားစုများက လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားပြီး၊ အတွေ့အကြုံနှင့် ဗဟုသုတများကို မိသားစုအတွင်း နှုတ်ဖြင့် လက်ဆင့်ကမ်းကာ သူတို့၏ လူမျိုးဆက်များအား လုပ်ငန်းခွင်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အချို့ဒေသများတွင် ဒေသခံများကပင် အရာရှိများအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခြင်းမှာ ထုံးစံဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ပထဝီဝင် အားသာချက်ကို အသုံးချကာ တည်ငြိမ်သော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းပြီး အချင်းချင်း ပံ့ပိုးပေးကာ ရာထူးများကို လက်ဆင့်ကမ်းကြသည်။

ထို့အပြင် ကျွမ်းကျင်မှုဆိုင်ရာ လျှို့ဝှက်ချက်များလည်း ရှိသည်။ အိမ်ထောင်စု မှတ်ပုံတင်ခြင်းနှင့် အခွန်ကောက်ခံခြင်းကဲ့သို့သော ရုံးစာရေးများ၏ ကျွမ်းကျင်မှုမှာ ရေရှည် လေ့ကျင့်မှုများမှ ရရှိလာခြင်းဖြစ်ပြီး ယုံကြည်ရသော လူယုံများ သို့မဟုတ် ဆွေမျိုးသားချင်းများကိုသာ သင်ကြားပေးကာ သူတို့၏ အခွင့်အရေးကို ထိန်းသိမ်းထားကြသည်။

ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ အရာရှိများနှင့် အမှုထမ်းများမှာ ကွဲပြားပြီး ရာထူးတိုးတက်မှု အခွင့်အလမ်း မရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ ရာထူးတိုးတက်မှု မရှိခြင်းကြောင့် အမှုထမ်းအဖွဲ့အစည်းမှာ ပိုမိုခိုင်မာလာပြီး မိမိတို့၏ မိသားစု အကျိုးစီးပွားကို ကာကွယ်ရန် အတွင်းပိုင်းတွင်သာ အမွေဆက်ခံမှု စနစ်ကို ပို၍ အားပေးကြသည်။ ဒေသခံ အင်အားစုများ၏ ပံ့ပိုးမှုနှင့်အတူ ရုံးစာရေးများသည် ဒေသခံ လူကုံထံများနှင့် အင်အားကြီး မိသားစုများနှင့် အပေးအယူလုပ်ကာ အမှီသဟဲပြုနေကြသည်။

ထို့ကြောင့် ရာထူးသစ်များကို စတင် အကောင်အထည်ဖော်သည့်အခါ ဒေသခံ အမှုထမ်းများ၏ ဆန့်ကျင်မှုမှာ အင်အားကြီး မိသားစုများထက် မလျှော့သော ပြင်းထန်မှု ရှိခဲ့သည်။ စဉ်ဆက်မပြတ် စစ်ဆေးခြင်းနှင့် ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်းများဖြင့် မဟာကျင်းခေတ်မှ အရာရှိများသည် ယခင်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က အရေးပါသော ရာထူးများ မရရှိခဲ့ဘဲ တိုးတက်ခွင့်မရှိခဲ့သူများကို အရာရှိလောကထဲသို့ ထည့်သွင်းပေးခဲ့သည်။ သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ နိမ့်ကျသော နောက်ခံရှိသူများ ဖြစ်ကြပြီး၊ မဟုတ်ပါက ငွေကြေးဖြင့် လမ်းခင်းကာ အခြားသူများ၏ အကူအညီဖြင့် ရာထူးတိုးနေကြလိမ့်မည်။ သူတို့သည် ရရှိလာသော အခွင့်အရေးကို တန်ဖိုးထားပြီး ဝမ်ကျင်းအပေါ် အလွန် ကျေးဇူးတင်ကြသည်။

ထျန်းဖုန်းခေတ်၏ ဒုတိယနှစ်အစတွင် အင်အားကြီး မိသားစုများမှ သားသမီးများသည် ဝမ်ကျင်းနှင့် နီးစပ်သော ဝမ်မိသားစုနှင့် ကျိမိသားစုကဲ့သို့သော မိသားစုများထံ ချဉ်းကပ်ကာ အကြံပေးချက်များ စတင် ပေးလာကြသည်။ အထူးသဖြင့် ရာထူးမှ နုတ်ထွက်သွားခဲ့သူအချို့မှာ ပို၍ စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။ နုတ်ထွက်ခြင်းမှာ ခေတ်ဆန်ပြီး လွတ်လပ်သည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် သူတို့၏ နေရာများကို အခြားသူများက အစားထိုးလိုက်သည့်အခါ သူတို့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာကြသည်။ သူတို့သည် ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် သူတို့မရှိလျှင် မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် လမ်းပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူက လုံးဝ အလျှော့မပေးဘဲ လူအင်အား အရှားပါးဆုံး ကာလကိုပင် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကာ နောင်တွင်လည်း လူမရှားပါးတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူတို့မှာ အမှန်တကယ် စိုးရိမ်လာကြသည်။ အာဏာကို လက်ထဲတွင် ကိုင်စွဲထားမှသာ အင်အားကြီး မိသားစုများသည် သူတို့၏ ဂုဏ်ကျက်သရေကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံရေးနှင့် အာဏာမှ ဝေးကွာသွားသည်နှင့် သူတို့သည် မည်သူများ ဖြစ်လာမည်နည်း။

သူတို့တွင် ငွေ၊ မြေနှင့် ဆက်သွယ်ရေးများ ရှိသော်လည်း အရာရှိလောကတွင် သူတို့မိသားစု၏ သြဇာ လျော့နည်းလာခြင်းမှာ ကျဆင်းလာခြင်း၏ လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။ မိသားစုအတွင်း မည်သူမျှ အရာရှိအဖြစ် မရှိတော့သည့်အခါ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလာပြီး၊ မိသားစု၏ ငွေ၊ စပါးနှင့် မြေများသည် အလွန် ပူလောင်သော အရာများ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ လူတိုင်းက ကောင်းသော အရာများကို လိုချင်ကြပြီး တပ်မက်သူများလည်း ရှိလာမည်၊ သူတို့ကို ကာကွယ်ရန် အင်အား မရှိပါက အားလုံးကို အခြားသူများက လုယူသွားကြလိမ့်မည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ဝမ်မိသားစုနှင့် အခြားသူများ၏ အကြံပေးချက်အရ အင်အားကြီး မိသားစုများမှ သားသမီးများကို ခေါ်ယူ၍ ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ မြေခွန်ကို ပြုပြင်မပြောင်းလဲမီတွင် အင်အားကြီး မိသားစုများကို လုံးဝ အကျပ်ရိုက်သွားအောင် မတွန်းပို့သေးဘဲ သူတို့ကို သင့်တော်သလို လျှော့ပေါ့ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့အပြင် အင်အားကြီး မိသားစုများတွင် စွမ်းရည်ရှိသူများလည်း မရှိသည်မဟုတ်၊ အကယ်၍ သူတို့တွင် စစ်မှန်သော အရည်အချင်းနှင့် ပညာရှိပါက ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် သူတို့ကို ပြန်လည် အသုံးပြုရန် ငြင်းဆိုမည် မဟုတ်ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့ မည်သို့ ရွေးချယ်သည်ကို စောင့်ကြည့်ပြီးမှသာ ဆက်လက် ဆောင်ရွက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။