အခန်း ၃၆၇

အခန်း (၃၆၇)

ဧကရာဇ်၏ နောက်ဆုံးခရီး

ထျန်းဖုန်း ဆယ်နှစ်မြောက်၊ နွေဦးကာလ။

ဤသည်မှာ ဝမ်ကျင်းထီးနန်းတက်လှမ်းပြီး နိုင်ငံတော်သစ်ကို ထူထောင်ခဲ့သည့် ဆယ်နှစ်မြောက်နှစ် ဖြစ်ပေသည်။

ဟွန်းလူမျိုးများကို တိုက်ခိုက်သည့် မြောက်ပိုင်း စစ်ဆင်ရေး၊ အရှေ့ပင်လယ်နိုင်ငံများကို ငြိမ်းချမ်းရေးရယူခြင်းနှင့် အနောက်ပိုင်းဒေသကို တည်ငြိမ်အောင် ဆောင်ရွက်ခြင်းတို့ကြောင့် သူ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကြီးမားလှသော ငွေကြေးနှင့် စပါးရိက္ခာ သုံးစွဲမှုများကြောင့် မဟာဟန်နိုင်ငံတော်၏ ဘဏ္ဍာတိုက်မှာလည်း ပြတ်လပ်သွားခဲ့ရသည်။

နယ်မြေအသစ်များကို သိမ်းပိုက်ခြင်း၏ အကြီးမားဆုံး ကုန်ကျစရိတ်မှာ စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှုထက် နောက်ပိုင်းတွင် အုပ်ချုပ်ရေးအတွက် လိုအပ်သည့် ကုန်ကျစရိတ်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤနယ်မြေများကို ပေါင်းစည်းနိုင်ရန်အတွက် ဝမ်ကျင်းသည် အရင်းအမြစ်များ အလွန်အမင်း သုံးစွဲရမှုကို ကြိတ်မှိတ်သည်းခံခဲ့ရသည်။

ဤအချက်မှာ လူတစ်ဦးချင်းအလိုက်မဟုတ်ဘဲ မြေယာပိုင်ဆိုင်မှုအလိုက် အခွန်ကောက်ခံခြင်းဟူသော အခွန်စနစ်သစ်ကို အောင်မြင်စွာ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်မှသာ ဖြစ်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ မဟုတ်ပါက ဘဏ္ဍာတိုက်အနေဖြင့် ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ဤနှစ်တွင် ဝမ်ကျင်းသည် နန်းတွင်းနှင့် ပြည်သူများအပေါ် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို လျှော့ချပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး သူတို့ကို ပြန်လည် နာလန်ထူစေရန် ခွင့်ပြုပေးခဲ့သည်။ နှစ်ရှည်လများ အခွန်တိုးမြှင့်ကောက်ခံခဲ့ရမှုကြောင့် ပြည်သူများမှာ အတော်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ကြသည်။

ယခင် မဟာကျင်း နိုင်ငံတော်ကဲ့သို့ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုများ မရှိသော်လည်း သူတို့မှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီး အစာဝဝ မစားရသည့် အခြေအနေမျိုးတွင် ရှိနေကြသည်။ ထပ်မံချဲ့ထွင်ပါက ကျယ်ပြောလှသော နယ်မြေများကို ထပ်မံရရှိမည်ဟု သိရှိထားသော်လည်း အုပ်ချုပ်ရေးစရိတ် မြင့်မားလွန်းသဖြင့် ဆက်လက်ဖွင့်လှစ်ရန် မသင့်တော်တော့ဟု ဝမ်ကျင်း ယူဆခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ပြည်သူတို့၏ လူမှုဘဝနှင့် စီးပွားရေးကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေခြင်းနှင့် ပြည့်စုံသော ဘဏ္ဍာတိုက်နှင့် ကျီတိုက်များကို ချန်ထားရစ်ခြင်းမှာ အရေးအကြီးဆုံး တာဝန် ဖြစ်သည်။ ၎င်းထက် ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ အရည်အချင်းရှိသော အရိုက်အရာဆက်ခံသူကို မွေးထုတ်ပေးခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ အရေးအကြီးဆုံး ဦးစားပေး ဖြစ်သည်။

ထီးနန်းဆက်ခံရေးတွင် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းသွားပါက သူ ကွယ်လွန်ပြီး မြေမြှုပ်ခံရပြီးနောက် သူ တည်ထောင်ခဲ့သည့် မဟာဟန်နိုင်ငံတော်မှာ မည်မျှကြာရှည်ခံမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ ထီးနန်းတက်ပြီး ဆယ်နှစ်အကြာတွင် သူ၏ သားသမီးများမှာလည်း များလွန်းခြင်း၊ နည်းလွန်းခြင်း မရှိဘဲ သား ခြောက်ယောက်နှင့် သမီး သုံးယောက် ရှိလာခဲ့သည်။

သူ အထူးအာရုံစိုက်ကာ မွေးထုတ်ပေးခဲ့သူများမှာ သားအကြီးဆုံး ဝမ်ချန်နှင့် ကျိဝမ်မှ မွေးဖွားသည့် သားအငယ် ဝမ်ပိုတို့ ဖြစ်ကြသည်။

ဝမ်ချန်မှာ တည်ငြိမ်ပြီး ဝမ်ပိုမှာ ဉာဏ်ကောင်းကာ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ထူးခြားသော အရည်အချင်းရှိကြသူများ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးလုံး ထီးနန်းရရှိရန် အခွင့်အလမ်းမှာ အမှန်တကယ်တွင် များလှသည် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ကျင်းသည် 'ကန်းချီ' အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူ၏ သက်တမ်းမှာ သာမန်လူများထက် နှစ်တစ်ရာ ပိုမိုရှည်လျားသွားခဲ့ရာ မတော်တဆမှု မရှိပါက နှစ်နှစ်ရာခန့် ရှင်သန်နိုင်ရန်မှာ ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။

ဤသူနှစ်ဦးသည် ကိုယ်ခံပညာတွင် ထူးချွန်ခြင်း မရှိပါက ဝမ်ကျင်းထက် ပိုမိုသက်တမ်းရှည်မည် မဟုတ်ဘဲ ထီးနန်းမှာ မြေးဖြစ်သူထံသို့ ရောက်ရှိသွားဖွယ်သာ ရှိသည်။ ဝမ်ကျင်းကို ကျေနပ်စေရန် လုံလောက်သော စွမ်းဆောင်ရည် ပြသနိုင်ပြီး ဝမ်ကျင်းက ဆန္ဒအလျောက် ထီးနန်းစွန့်မှသာ သူတို့တွင် အခွင့်အရေး ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်မျိုးနွယ်စုအတွင်း ပြည်တွင်းစစ်ပွဲများ မဖြစ်ပွားစေရန်နှင့် ပြည်သူပြည်သားများကို စိတ်ချစေရန်အတွက် ဝမ်ကျင်းသည် ထီးနန်းအမွေဆက်ခံမည့်သူကို ကြိုတင်၍ပင် သတ်မှတ်ပေးခဲ့သည်။

ဝမ်ချန်မှာ အမြဲတစေ မဟာဟန်၏ ထီးနန်းအရိုက်အရာ ဆက်ခံသူ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် ဝမ်ပိုအပေါ် မည်သည့်အခါမျှ ထင်ထင်ရှားရှား နှစ်သက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ဝမ်ချန်အနေဖြင့် အမှားများ မလုပ်မိပါက သူသည် အမြဲတစေ ထီးနန်းအရိုက်အရာ ဆက်ခံသူ ဖြစ်နေမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည် မကောင်းပါက ဝမ်ပိုမှာ သူ့ကို အစားထိုးနိုင်မည့်သူ ဖြစ်လာမည်။

ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် အခြားသားများအပေါ် ဂရုစိုက်ခြင်း မရှိပါ၊ ဤရာထူးတွင် မွေးဖွားလာကြသူများ ဖြစ်သည့်အတွက် သူတို့မှာ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုနှင့် ဂုဏ်ပုဒ်များဖြင့် အသက်ရှင်သန်နိုင်ရန် အာမခံချက် ရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။ သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပြီး ထီးနန်းအတွက် အငြင်းပွားခြင်းက သူတို့အတွက် ထိခိုက်မှုသာ ရှိစေမည်ဖြစ်ရာ ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် သူတို့ကို အခွင့်အရေး ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ထျန်းဖုန်း နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်မြောက်တွင် ဝမ်ကျင်းသည် ထီးနန်းအရိုက်အရာ ဆက်ခံသူ ဝမ်ချန်ကို သူ့ကိုယ်စား နိုင်ငံရေးရာများကို ကိုင်တွယ်ရန် အိမ်ရှေ့စံအဖြစ် ခန့်အပ်သည့် အမိန့်တော်ကို ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။

အရှေ့နန်းဆောင်တွင် ထီးနန်းအရိုက်အရာ ဆက်ခံသူ ဝမ်ချန်သည် ညဉ့်နက်သည်အထိ ရပ်နားရန် မဝံ့ရဲဘဲ အရေးကြီးသော မှတ်တမ်းများကို သေချာစွာ စစ်ဆေးနေခဲ့သည်။ ထီးနန်းအရိုက်အရာ ဆက်ခံသူအဖြစ် တာဝန်ယူသည့် နှစ်များအတွင်း ဝမ်ချန်သည် အနည်းငယ်မျှပင် ပျင်းရိမှု မပြဝံ့ခဲ့ပေ။

ဝမ်ကျင်းက သူ၏အပေါ်တွင် ထားရှိသည့် အရေးပါမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များကို ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် သူ သိရှိထားခဲ့သည်။ ဤကျယ်ပြန့်လှသော အင်ပါယာကို ဆက်လက် လည်ပတ်နိုင်စေရန်မှာ မည်မျှကြီးမားသော တာဝန်ဝတ္တရား ဖြစ်သည်ကိုလည်း သူ နားလည်ထားသည်။

ဒေသန္တရ စိုက်ပျိုးရေးနှင့် ပတ်သက်သည့် မှတ်တမ်းတစ်ခုကို စစ်ဆေးနေစဉ် တံခါးခေါက်သံကြောင့် သူ၏ အတွေးများ ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။ ဤအချက်က သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေသည်၊ သူသည် အလုပ်တွင် အာရုံစိုက်နေစဉ် အနှောင့်အယှက်ပေးခြင်းကို မနှစ်သက်ပေ။

"ဝင်ခဲ့ပါ"

စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ချန်သည် ထိုသူကို ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ အရေးတကြီးကိစ္စ မရှိပါက သူ့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးရန် မည်သူမျှ မဝံ့ရဲကြပေ။ ထိုသူက တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး မည်သူဖြစ်ကြောင်း ဝမ်ချန် သိလိုက်ရသည့်အချိန်တွင် သူသည် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"သားတော်က ခမည်းတော်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

တံခါးကို တွန်းဖွင့်ဝင်ရောက်လာသော ဝမ်ကျင်းသည် စားပွဲပေါ်ရှိ တောင်ပုံရာပုံ မှတ်တမ်းများနှင့် သူ၏ရှေ့မှ သိသိသာသာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ဝမ်ချန်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ချန်အာ၊ သားတော် ပင်ပန်းနေပြီလား"

"ခမည်းတော်ကို လျှောက်တင်ပါတယ်၊ ခမည်းတော်၏ ပူပင်သောကများကို မျှဝေပေးနိုင်ရန် သားတော် မပင်ပန်းပါဘူး"

မည်မျှပင် ပင်ပန်းနေပါစေ၊ ဤအချိန်တွင် ဝမ်ချန်အနေဖြင့် ပင်ပန်းသည်ဟု ဝန်ခံမည် မဟုတ်ပါ၊ နိုင်ငံရေးကို စတင်ကြီးကြပ်ရုံဖြင့် ပင်ပန်းနေပြီဆိုပါက သူသည် ထီးနန်းအရိုက်အရာ ဆက်ခံသူ မဖြစ်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းပေမည်။

"ထပါတော့"

ဝမ်ကျင်းသည် ကိုင်းညွှတ်ကာ ဝမ်ချန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်၍ ထူမပေးလိုက်ပြီး၊ သူ၏ ပိန်ပါးနေသော ပုခုံးကို ညှစ်ပေးလိုက်ရာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဧကရာဇ်ဟူသော အလုပ်အကိုင်မှာ အမှန်တကယ်တွင် သာမန်လူတစ်ယောက် လုပ်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။

အထူးသဖြင့် ဉာဏ်ပညာရှိသော အုပ်ချုပ်သူ၊ လက်တွေ့ကျသည့် အရာများကို လုပ်ဆောင်သော ရှင်ဘုရင် ဖြစ်လိုပါက ပို၍ပင် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချန်မှာ ကိုယ်ခန္ဓာမှအပ အရာရာတိုင်းတွင် ကောင်းမွန်နေသည်၊ ဝမ်ကျင်း အိုမင်းသွားမည့်နေ့ကို သူ မမြင်နိုင်တော့မည်မှာ သေချာသလောက် ရှိသည်။

ဝမ်ကျင်း၏ ကိုယ်ခံပညာ အရည်အချင်း ညံ့ဖျင်းမှုကို အမွေဆက်ခံမိသည့်အတွက်ကြောင့် ဝမ်ချန်၏ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဝမ်ကျင်းသည် ကိုယ်ခံပညာ သင်ကြားပေးရန် နာမည်ကြီး ဆရာများကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပြီး တန်ဖိုးကြီး ဆေးဝါးများစွာကို စုပုံပေးခဲ့သော်လည်း 'အတွင်းအား’ အဆင့်ထက် ပိုမိုတိုးတက်မှု မရှိခဲ့ပေ။

ဝမ်ချန်သည် ဝမ်ကျင်း၏ ချစ်ခင်သော အကြည့်ကို ကြည့်ပြီး သူ၏နှလုံးသားထဲမှ ဖိအားများမှာ နှစ်ဆ တိုးပွားလာခဲ့သည်။ စာဖတ်ဝါသနာပါသော ဝမ်ချန်သည် သူသည် အမှန်တကယ်တွင် ကံကောင်းသူဟု ခံစားရသည်၊ မွေးစမှသည် ယခုအချိန်အထိ ဝမ်ကျင်းသည် သူ့ကို မယိမ်းမယိုင် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး၊ ယုံကြည်ခဲ့ကာ ယခုအခါ သူ့ကို ရီဂျင့်အဖြစ် ခန့်အပ်ပြီး အာဏာလွှဲပြောင်းပေးရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

သမိုင်းတွင် သူကဲ့သို့ သက်သောင့်သက်သာရှိသော ထီးနန်းအရိုက်အရာ ဆက်ခံသူ မည်သူမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။ သို့သော် ဝမ်ကျင်း၏ ချစ်ခင်မှုကြောင့်ပင် သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် ပျင်းရိရန် မဝံ့ရဲဘဲ သူ မလုပ်ဆောင်နိုင်မည်ကို စိုးရိမ်ကာ ဝမ်ကျင်းကို စိတ်ပျက်စေမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

ဝမ်ချန်၏ ရှောင်လွှဲနေသော အကြည့်ကို သတိပြုမိသော ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "သားတော် ပင်ပန်းနေရင် ခမည်းတော်ကို ပြောပါ။ ခမည်းတော် မအိုသေးပါဘူး၊ သားတော်တို့အားလုံးအတွက် ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခုကို အခုထိ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ပါသေးတယ်"။

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဝမ်ချန်သည် ခဏမျှ ကြောင်ငေးနေကာ သူ၏ အမြင်အာရုံကို နှိပ်နယ်ပေးပြီး မှတ်တမ်းများကို ပြန်လည်စစ်ဆေးရန် ထိုင်ချလိုက်သည်၊ သူ၏ ကျောပြင်မှာ ယခင်ထက် ပိုမိုမတ်စောက်နေခဲ့သည်။ သူ ထီးနန်းတက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးမှာ နည်းပါးကြောင်း သူ သိထားသော်လည်း ဝမ်ကျင်း၏ ပူပင်သောကများကို မျှဝေပေးနိုင်သည့်အတွက် သူ အလွန်ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။

နန်းတော်အတွင်း လမ်းလျှောက်နေသော ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ အစောင့်များနှင့် နောက်လိုက်များကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ရှိ လမင်းကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဝမ်ချန်၏ ပင်ပန်းနေသော မျက်နှာကို ပြန်လည်တွေးတောရင်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ခါးသီးမှုတစ်စုံတစ်ရာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ သားအရင်း၊ သူ့လက်ဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်ထားသူ ဖြစ်သည်၊ မည်သို့လျှင် စိတ်မကောင်း မဖြစ်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

သို့သော် ဤဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှာ ဝမ်ချန်ထံသို့ ကျရောက်ရမည် ဖြစ်သည်။ တရားဝင် သားအကြီးဆုံးကို သတ်မှတ်ခြင်းမှာ ယခုရော နောင်တွင်ပါ မဟာဟန်အင်ပါယာအတွက် အတည်ငြိမ်ဆုံးသော ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သည်။ အရည်အချင်းရှိသူကို သတ်မှတ်ခြင်းမှာမူ ကွာခြားသည်၊ သူသည် ယခုအချိန်တွင် အရာရာကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော်လည်း နောင်မျိုးဆက်အချို့အကြာတွင် မည်သို့ ဖြစ်မည်နည်း။

ဤ 'အရည်အချင်းရှိသူကို သတ်မှတ်ခြင်း' နိယာမဖြင့် မည်သည့် အရည်အချင်းရှိသူကို သတ်မှတ်နေခြင်း ဖြစ်ပါသနည်း ဧကရာဇ်၏ အမြင်တွင် အရည်အချင်းရှိသူလား သို့မဟုတ် ဝန်ကြီးများ၏ အမြင်တွင်လား သို့မဟုတ် ပြည်သူများ၏ အမြင်တွင်လား အဆင်မပြေပါက နိုင်ငံတော်၏ ဆက်ခံရေးမှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဤရှေ့ပြေးနိမိတ်ကို မသတ်မှတ်နိုင်ပေ။ သူသည် ဝမ်ချန်ကိုသာ ခိုင်မာစွာ ထောက်ပံ့နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ဝမ်ချန်၏ ကလေးများ ကြီးပြင်းလာပြီးနောက် ဝမ်ချန်၏ သားသမီးများထဲမှ ရွေးချယ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချန်၏ ကလေးများ နည်းပါးခြင်း သို့မဟုတ် ပြုစုပျိုးထောင်၍ မရခြင်းမှလွဲ၍ ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် ဝမ်ပိုကို ထီးနန်းဆက်ခံစေမည် မဟုတ်ပေ။

ထျန်းဖုန်း နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်မြောက်တွင် နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကြာ အုပ်ချုပ်ခဲ့သော ထီးနန်းအရိုက်အရာ ဆက်ခံသူ ဝမ်ချန်သည် နန်းတွင်း၌ နိုင်ငံရေးဆိုင်ရာ ဂုဏ်သတင်းနှင့် အတွေ့အကြုံများ လုံလောက်စွာ စုဆောင်းရရှိခဲ့သည်။ ဤနှစ်တွင် ဝမ်ကျင်းသည် ထီးနန်းကို ဝမ်ချန်ထံသို့ တိုက်ရိုက် လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။

ထီးနန်းတက်ပြီးနောက် ဝမ်ချန်သည် နိုင်ငံရေးရာများကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် ပိုမို ကြိုးစားလာခဲ့သည်၊ မိုးမလင်းမီကပင် ထ၍ နိုင်ငံရေးရာများကို ကိုင်တွယ်ကာ အရာရာတိုင်းကို ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်ပြီး တစ်နှစ်ပတ်လုံးနီးပါး အနားမယူခဲ့ပေ။

တစ်ဖက်တွင်မူ ထီးနန်းစွန့်ခဲ့သော ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏မြေးကို ဧကရာဇ်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် မည်သို့ ပြုစုပျိုးထောင်ရမည်ကို စတင် သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ ဝမ်ချန် ထီးနန်းတက်ပြီး နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ် ကြာသည့်တိုင်အောင် အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော်သာ ရှိသေးသော ဝမ်ချန်သည် ရုတ်တရက် ဖျားနာလာခဲ့ပြီး ပြန်လည် ကျန်းမာလာခြင်း မရှိတော့ပေ။

ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော ဝမ်ချန်၏ အရေပြားမှာ တွန့်လိမ်နေပြီး ဆံပင်များမှာလည်း ဖြူဖွေးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ကုတင်နံဘေးတွင် ထိုင်နေသော ဝမ်ကျင်းမှာမူ အသက် သုံးဆယ်အရွယ်ကအတိုင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျင်းသည် ဝမ်ချန်၏ မျက်နှာကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "ချန်အာ၊ စိတ်အေးလက်အေး နားနေပြီး ပြန်လည် နာလန်ထူပေ။ သားတော် ပြန်ကောင်းလာမှာပါ”

ဝမ်ချန်၏ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေသော မျက်လုံးများသည် ကုတင်နံဘေးရှိ ဝမ်ကျင်းကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။ "ခမည်းတော်၊ သားတော် ခမည်းတော်ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်မိခဲ့ဘူး မဟုတ်လား..."

"မဟုတ်ပါဘူး၊ သားဟာ ငါ့ရဲ့ အထူးချွန်ဆုံး သားတော်ပါ"

"ခမည်းတော်..."

မျက်ရည်စက်များမှာ ဝမ်ချန်၏ မျက်လုံးမှ စီးကျလာခဲ့သည်။

"သားတော် ကြောက်တယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကျင်း၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် နီရဲလာခဲ့ပြီး ဝမ်ချန်၏ ရင်ဘတ်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ချန်အာ၊ မကြောက်ပါနဲ့... ချန်အာ၊ မကြောက်ပါနဲ့..."

ဝမ်ကျင်းသည် ဝမ်ချန်၏ အသက်ရှူသံ လုံးဝ ရပ်သွားပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ် အေးစက်သွားသည်အထိ ကြာမြင့်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဝမ်ကျင်းသည် ထရပ်ကာ သူ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။

"အစောင့်တွေ"

"အိမ်ရှေ့စံ ဝမ်ချန်ကို ခေါ်လာခဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့"

မဟာဟန်၏ တတိယမြောက် ဧကရာဇ် ဝမ်ချန်ထီးနန်းတက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ သားအကြီးဆုံးကို လွှတ်ပေးခဲ့ရသော ဝမ်ကျင်းသည် လောကီအရေးများကို လျစ်လျူရှုကာ ပျော်ရွှင်မှုများထဲတွင် နှစ်မြုပ်ရန် စတင်ခဲ့သည်။

သူ၏ သက်တမ်း ကုန်ဆုံးတော့မည့် အချိန်အထိ ဝမ်ကျင်းတွင် နောင်တ မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် ဤဘဝတွင် ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုနှင့် ဂုဏ်ပုဒ်အားလုံးကို ခံစားခဲ့ရပြီး သမိုင်းတွင် မှတ်တမ်းတင်နိုင်လောက်သည့် ကျော်ကြားမှုနှင့် အောင်မြင်မှုများကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။

၎င်းတို့အထဲတွင် မသေမျိုးဆေးရည်များကို ပေးအပ်ရန် အခွင့်အရေးကို အသုံးချခဲ့သည့် အဂ္ဂိရတ်ဆရာများကို ဝမ်ကျင်းက ကွပ်မျက်ခဲ့သည်။

မဟာဟန်၏ ပဉ္စမမြောက် ဧကရာဇ်လက်ထက်တွင် ဝမ်ကျင်းသည် သူ့အတွက် တည်ဆောက်ထားသော တော်ဝင်ဂူသင်္ချိုင်းတွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်စက်ခဲ့သည်။ နောင်တွင် သူ၏ ဂူသင်္ချိုင်းကို ခိုးယူခြင်း မခံရစေရန်အတွက် တန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းများကို သူ့နှင့်အတူ မြှုပ်နှံခြင်း မပြုရန် အထူး မှာကြားခဲ့သည်။ တော်ဝင် ဂူသင်္ချိုင်းကို ပိတ်လိုက်ခြင်းနှင့်အတူ ခေတ်တစ်ခုမှာ လုံးဝ နိဂုံးချုပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။