အခန်း ၁၈၅

အခန်း (၁၈၅) စွမ်းရည်များကို ထုတ်ဖော်ပြသခြင်း

"ကုလို့ရတယ်..."

ချန်ဖုန်းက ရိုးရှင်းသော စကားအနည်းငယ်သာ ပြောခဲ့သော်လည်း ချင်းလုံနှင့် အခြားသူများ၏ အမြင်တွင် ၎င်းတို့ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပေ၏။

ချင်းလုံက ချန်ဖုန်း၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "တကယ် ကုလို့ရတာ သေချာလား... ဒါက နောက်စရာ မဟုတ်ဘူးနော်... မင်းက အရည်အချင်းရှိပေမဲ့ ကုသတာနဲ့ တိုက်ခိုက်တာက မတူညီတဲ့ ကိစ္စနှစ်ခုပဲ..."

အနီးရှိ တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးမှာလည်း သိသိသာသာ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့၏။ "မစ္စတာချန်... တကယ်ပဲ ယုံကြည်မှု ရှိလို့လား..."

"ရာခိုင်နှုန်း ရှစ်ဆယ်လောက် ယုံကြည်မှုရှိတယ်..." ချန်ဖုန်းက ခဏတာ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အခြေအနေက အရမ်း ရှုပ်ထွေးလွန်းတယ်... အမြန်ကုသလို့တော့ မရဘူး... အနည်းဆုံး တစ်ပတ်လောက်တော့ ဆက်တိုက် ကုသဖို့ လိုအပ်တယ်...သူမ ဘယ်အချိန်မှာ ပြန်နိုးလာမလဲဆိုတာကတော့ သူမအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတယ်…”

"အင်း... နားလည်ပါပြီ..." အမျိုးသမီးက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမသည် ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သည်မှာ ငါးနှစ်ရှိပြီ ဖြစ်ပေ၏။ အပေါ်ယံတွင် သူမတို့သည် အထက်လူကြီးနှင့် လက်အောက်ငယ်သားများ ဖြစ်ကြသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ညီအစ်မနှစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန တစ်ခုလုံးတွင် ဤအမျိုးသမီးနှစ်ဦးသာ ရှိပေသည်။

တစ်ဖက်လူက စစ်သေနာပတိကို ကယ်တင်နိုင်သရွေ့ သူမကိုယ်သူမ သူ့ထံ ပေးအပ်ရန်ပင် ဆန္ဒရှိနေခဲ့၏။

ဤအချိန်၌ ချင်းလုံ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန် တည်ကြည်လေးနက်နေခဲ့သည်။ "မစ္စတာချန်... စစ်သေနာပတိရဲ့ ရောဂါက မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတယ်... ငါ မင်းကို ယုံကြည်တယ်... ဒေါက်တာမြောင်... ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လိုပြောမလဲ..."

"ဒေါက်တာချန်မှာ ယုံကြည်မှုရှိနေမှတော့ သူ့ကို အရင် ကုသခွင့်ပြုလိုက်ပါ... ယင်ယန် အပ်ကိုးချောင်း ကိုလည်း ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်... ဒေါက်တာချန် ကန့်ကွက်မလားတော့ မသိဘူး..." မြောင်ရန်က ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

အကယ်၍ ကိုယ်တိုင် ကုသရန် တောင်းဆိုခံရမည်ဆိုပါက သူ လှုပ်ရှားရဲမည် မဟုတ်ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လူနာမှာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန၏ စစ်သေနာပတိပင် ဖြစ်လေသည်။

အခြားဆရာဝန်များကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။ "ကျွန်တော်တို့လည်း ကြည့်ချင်ပါတယ်..."

"ကောင်းပြီလေ..." ချန်ဖုန်းကလည်း မငြင်းပယ်ခဲ့ချေ။

ယင်ယန် အပ်ကိုးချောင်း မှာ သူ့အတွက် အထူးတလည် အဖိုးတန်သည့်အရာ မဟုတ်သော်လည်း ဤလူများ သင်ယူနိုင်မည်ဆိုပါက ဟွာရှနိုင်ငံအတွက် ကောင်းသောအရာတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ သင်ယူနိုင်မည်မဟုတ်သည်က ပို၍ သေချာသလောက်ပင် ဖြစ်၏။

လာမည့်ရက်များအတွင်း ငွေအပ်များကို ပိုးသတ်ရန်အတွက် ချန်ဖုန်းက ချင်းလုံအား အရက်ပျံများ ပြင်ဆင်ခိုင်းခဲ့သည်။

သူ ရောက်လာချိန်တွင် စနစ်မှ ဆုချထားသော ငွေအပ်များကို အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ပေ၏။

အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်နေလေပြီ။

သူသည် ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ လက်မောင်းများ၊ ခြေထောက်များနှင့် ခေါင်းတို့ကို ဖော်ထုတ်ထားစေခဲ့ပြီး ယင်ယန် အပ်ကိုးချောင်း အတွက် ဤနေရာများတွင် အပ်စိုက်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

"ဝှစ်..." ချန်ဖုန်းသည် သူ၏ လက်ချောင်းကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်၏။ အပ်၏ အမြီးပိုင်းမှာ လိမ်ကောက်သွားလေသည်။ သွေးကြောဆုံရာ အမှတ်တစ်ခုသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားတော့၏။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ ပိုမို မြန်ဆန်လာပြီး သူ၏ နည်းစနစ်များမှာလည်း ပိုမို ရှုပ်ထွေးလာခဲ့ပေသည်။

"ဒါက..." မြောင်ရန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ စူးစမ်းချင်စိတ်မှသည် အံ့အားသင့်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားလေ၏။

မှန်ပေသည်။ သူ တကယ်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

ချန်ဖုန်း၏ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်ကြောင့် လှည့်စားမခံလိုက်ပါနှင့်... သွေးကြောဆုံရာ အမှတ်များအပေါ် သူ၏ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန် တိကျလွန်းလှပေသည်။

ဒါတင်မကသေးချေ။ ဤယင်ယန် အပ်ကိုးချောင်း အစုကိုလည်း တစ်ဖက်လူက ဆရာတစ်ဆူအလား ကျွမ်းကျင်စွာ တတ်မြောက်ထားလေ၏။

မြောင်ရန်ကိုယ်တိုင်တွင် ရှေးဟောင်း အပ်စိုက်ကုထုံးများနှင့် ပတ်သက်၍ ကျယ်ပြန့်သော ဗဟုသုတများ ရှိထားပြီး ချန်ဖုန်း၏ နည်းစနစ်ကို ကြည့်ရခြင်းအားဖြင့် ၎င်းက လုံးဝ အတုအယောင် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ သိရှိလိုက်ပေသည်။

၎င်းသည် ရိုးရှင်းသော အပ်စိုက်ခြင်းတစ်ခုနှင့် တူပုံရ၏။ သို့သော် ၎င်းတွင် အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေပြီး ခန့်မှန်း၍မရနိုင်သော နည်းစနစ်များနှင့်အတူ မရေမတွက်နိုင်သော ပုံစံများ ပါဝင်နေပေသည်။

သူသည် အပ်များ၏ တည်နေရာများနှင့် နည်းစနစ်များကို မှတ်သားထားနိုင်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားခဲ့လေသည်။

သို့သော် အံ့သြဖွယ်ကောင်း

လောက်အောင်ပင် သူ လုံးဝ မှတ်မိနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ ကျန်သည့်သူများလည်း ထိုအခြေအနေတွင်ပင် ရှိနေကြလေ၏။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... နောက်ဆုံး အပ်ဆယ်ချောင်းကိုပဲ မှတ်မိတော့တယ်... ပထမ သုံးချောင်းကို မေ့သွားပြီ..."

"ငါလည်း မမှတ်မိတော့ဘူး..."

"အရမ်း ထူးဆန်းတာပဲ... နည်းစနစ်က အရမ်း ရှုပ်ထွေးလွန်းနေလို့များလား..."

အကယ်၍ လူတစ်ယောက်တည်းသာ မမှတ်မိပါက နားလည်ပေးနိုင်သော်လည်း ထိုနေရာရှိ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ ယင်ယန် အပ်ကိုးချောင်း ၏ နည်းစနစ်ကို ပြန်လည် မမှတ်မိနိုင်ကြချေ။ နည်းစနစ်များ တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းမှာ ပိုမို မြန်ဆန်လာကာ ၎င်းတို့အား ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

ထိုအချိန်၌ ချင်းလုံသည် ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ရှန်ကွမ်ယွဲ့ကို ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်မိပြီး ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။ "စစ်သေနာပတိ... စစ်သေနာပတိ လှုပ်လာပြီ..."

လူတိုင်း မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အမှန်တကယ်ပင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ လက်ချောင်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပေ၏။

ရိုးရှင်းသော လှုပ်ရှားမှုလေးတစ်ခုသာ။

သို့တိုင်အောင် ၎င်းက လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းသွားစေပြီး ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို အလိုအလျောက် တုန်ရီသွားစေခဲ့လေသည်။

ယခင်က စစ်သေနာပတိ၏ လက်ချောင်းများသည် လုံးဝ လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ယခုအခါ အပ်စိုက်ကုသပြီး ဆယ်မိနစ်ပင် မပြည့်မီ တုံ့ပြန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု အမှန်တကယ် ရှိလာခဲ့ပေပြီ။ တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်တာပဲ။

ဘေးရှိ တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးသည် သတိပြန်ဝင်လာရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူရသည့်အလား သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ "စစ်သေနာပတိ... စစ်သေနာပတိတော့ ကယ်တင်ခံရပြီ..."

သူမ အော်ဟစ်လိုက်ချိန်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့တော့သည်။

ဤအချိန်၌ ၎င်းတို့သည် မျှော်လင့်ချက်ကို တကယ်ပင် မြင်တွေ့လိုက်ကြရလေပြီ။

"စစ်သေနာပတိ..."

"စစ်သေနာပတိ..."

အခန်းအပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနမှ အဖွဲ့ဝင်များမှာလည်း ထပ်တူပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပေ၏။

စစ်သေနာပတိ သတိရနေသရွေ့ သူမ သေချာပေါက် ပြန်လည်နိုးထလာမည် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည်လည်း စစ်သေနာပတိနှင့်အတူ နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ပွဲဝင်ရန်နှင့် ရန်သူများကို အတူတကွ ရဲရင့်စွာ တိုက်ခိုက်ရန် မျှော်လင့်နေကြလေ၏။

စစ်မြေပြင်မှာ ဘယ်သူက မရှုံးနိမ့်ဖူးလို့လဲ။

နယ်စပ်မှာ ဘယ်သူက အမြင့်ဆုံး အာဏာကို ချုပ်ကိုင်ထားမလဲ စစ်သေနာပတိပဲ…

ဤအချိန်၌ ချန်ဖုန်းသည် သူ၏ အပ်စိုက်ကုသမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေပြီး သူ၏ နဖူးတွင် ချွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ပေသည်။

ယင်ယန် အပ်ကိုးချောင်း တွင် သေသူကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေနိုင်သော အံ့ဖွယ်အကျိုးသက်ရောက်မှုများ ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့ကို အသုံးပြုရန်မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အလွန် တောင်းဆိုမှုများပြားပြီး ချန်ဖုန်းအတွက် အတော်လေး စိန်ခေါ်မှု ဖြစ်နေလေ၏။

တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက သူ၏ ချွေးများကို သုတ်ပေးရန် မျက်နှာသုတ်ပုဝါတစ်ထည်ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

မြောင်ရန်က အတန်ကြာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပေ၏။

ရုတ်တရက် သူက သက်ပြင်းချလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "အားလုံး အပြင်ထွက်ကြ... ယင်ယန် အပ်ကိုးချောင်း က အရမ်း နက်နဲလွန်းတယ်... ငါတို့ နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်သလို မှတ်မိနိုင်မှာလည်း မဟုတ်ဘူး... ဒေါက်တာချန် ကို ဒီနေရာမှာ အနှောင့်အယှက် မပေးကြနဲ့..."

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ငါတို့ အရင်ထွက်သွားကြရအောင်... ဒေါက်တာချန် ကို အနှောင့်အယှက် ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး..." ပရော်ဖက်ဆာ ရှားဟွာကလည်း အလျင်အမြန် ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်၏။

လူတိုင်းက အခန်းထဲမှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်သွားကြလေသည်။

အခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ချန်ဖုန်းနှင့် ကူညီပေးနေသော အမျိုးသမီးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့၏။

အပြင်သို့ ထွက်လာချိန်တွင် ဒေါက်တာမြောင်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "သခင်လေး ချင်းလုံ... ကျန်တဲ့အချိန်တွေမှာ တံခါးကို တစ်ယောက်ယောက် စောင့်ခိုင်းထားပေးပါ... ဘယ်သူ့ကိုမှ ဝင်ခွင့်မပြုပါနဲ့..."

"ဟင်..." ချင်းလုံမှာ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပေ၏။

ဒေါက်တာမြောင်က အနေရခက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "နောက်ထပ် စစ်သေနာပတိကို အပ်စိုက်မယ့် နေရာက တော်တော်လေး..."

"..." ချင်းလုံ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားလေ၏။ ‘ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဘယ်လောက်တောင် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဆန်နေလို့လဲ... ချန်ဖုန်းက အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ခိုင်းမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်…’

‘ငါ့ဖင်ကြီးထဲမှ... တကယ်လို့ စစ်သေနာပတိ ပြန်နိုးလာပြီး ချန်ဖုန်းက သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်သွားတယ်ဆိုတာကို သိသွားရင် သူ့ကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား…’

တစ်ခုတည်းသော မေးခွန်းမှာ ထိုနှစ်ဦးအနက် မည်သူက ပိုမို အထင်ကြီးစရာ ကောင်းသနည်းဆိုသည်ပင်။

ချင်းလုံသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တခိုး ရယ်မောလိုက်ပေ၏။ ‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ... စစ်သေနာပတိကို အရင် ပြန်လည်နိုးထအောင် လုပ်ရမယ်…’

မြောင်ရန်သည် အများအားဖြင့် ဆေးလိပ်မသောက်သော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စီးကရက်တစ်လိပ် ရရှိခဲ့ပြီး အပြင်ဘက် လှေကားထစ်တွင် ထိုင်ချလိုက်လေသည်။ သူက ဆေးလိပ်ကို ရှိုက်ဖွာလိုက်၏။

ထို့နောက် သူက သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်၏။"ဒေါက်တာချန် က အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်လေးပဲ ရှိသေးတယ်... သူက ငါ့ကို တကယ်ပဲ စိတ်ဓာတ်ကျသွားစေတာပဲ... ဝန်ကြီးကျန်း က ငါ့ကို ဒီကို ဖိတ်တုန်းက ငါ မလာခဲ့သင့်ဘူး... ဒေါက်တာချန် ရှိနေမှတော့ စစ်သေနာပတိရဲ့ အခြေအနေက အဆင်ပြေသွားမှာပါ..."

"တကယ်တော့..." ချင်းလုံက ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။ "ချန်ဖုန်း ဆေးပညာကို နားလည်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်လည်း မသိခဲ့ဘူး... သူက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနကို ကြီးကြပ်ဖို့ အဓိက လာခဲ့တာလေ..."

လွန်ခဲ့သော နာရီဝက်ခန့်က ချန်ဖုန်းသည် ရန်သူ့နိုင်ငံဘက်မှ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကို ပြန်လည်တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ်ခန့်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ပြိုင်ဘက် စစ်သေနာပတိ၏ လက်တစ်ဖက်ကိုပင် ဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့လေ၏။

ယခုအခါ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန မပျက်စီးသေးခြင်းမှာ သူ၏ ကျေးဇူးကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဘုတ်... မြောင်ရန်၏ စီးကရက်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျသွားလေတော့၏။

သူသည် ဆရာဝန်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာမှန်း သူ နားမလည်ချေ။ ရန်သူ့နိုင်ငံ၏ စစ်သေနာပတိကိုပင် သူ မသိရှိခဲ့ပေ။

မြောင်ရန် သိရှိထားသည်မှာ ချန်ဖုန်း၏ ပေါ်ထွက်လာမှုက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့များကို ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်သွားအောင် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သည်ဆိုသည်ကိုသာ ဖြစ်ပေ၏။ ၎င်းသည် လုံးဝ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလှချေ။

သူက ဆရာဝန်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား... ပေ့ဟူတက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား... ကုမ္ပဏီတစ်ခုခုက ဥက္ကဋ္ဌလေးချန် မဟုတ်ဘူးလား... သူက ဘယ်လိုလုပ် စစ်မြေပြင်ကိုတောင် သွားနိုင်ရတာလဲ... ပြီးတော့ သူက တစ်ကိုယ်တော်တည်းနဲ့ စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးရဲ့ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တာတဲ့လား... မြောင်ရန်မှာ လုံးဝတုန်လှုပ်သွားပီး ကျောက်ရုပ်အလား ဖြစ်သွားတော့၏။