အခန်း ၁၈၆

အခန်း (၁၈၆) ချန်ဖုန်း၏ ဆုကြီး

အခန်းတွင်း၌။ ချန်ဖုန်းသည် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ထံမှ ငွေအပ်များကို ဆွဲနှုတ်ပြီးဖြစ်လေ၏။

သူလည်း အလွန်ပင်ပန်းနေပြီး အနည်းငယ် မောဟိုက်နေခဲ့သည်။

သူက ဘေးရှိ အမျိုးသမီးအား တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "သူမအဝတ်အစားတွေ ချွတ်လိုက်ပါ..."

"ဟင်..." ရှောင်လန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။ ‘ဒါက အပ်စိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ အဝတ်အစားတွေ ထပ်ချွတ်ရပြန်တာလဲ…’

"ရှင်... ရှင်... ရှင်က စစ်သေနာပတိအပေါ် မကောင်းကြံချင်လို့တော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

"မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ..." ချန်ဖုန်းက အနည်းငယ် အနေခက်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။ "မင်းတို့ရဲ့ စစ်သေနာပတိမှာ ရောဂါအမျိုးမျိုး ရှိနေပြီး အပ်စိုက်ရမယ့် နေရာတွေက မတူညီဘူးလေ... နောက်ထပ် အပ်စိုက်ရမယ့်နေရာက ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ..."

"ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ မင်းကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်လိုက်... တကယ်လို့ မသင့်တော်ဘူးလို့ ထင်ရင်တော့ ငါ ဆက်ပြီး အပ်မစိုက်ပေးတော့ဘူး... သူ ဆက်အသက်ရှင်နိုင်မရှင်နိုင် ဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ..."

"ဟင်..." ရှောင်လန် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ပေသည်။

သဘာဝကျကျပင် သူမက စစ်သေနာပတိ ပြန်နိုးလာရန် မျှော်လင့်နေခဲ့၏။

သို့သော် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် မည်သူကမျှ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အခြားသူများ မြင်တွေ့စေချင်မည် မဟုတ်ချေ။ သူစိမ်းတစ်ယောက်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။

ထို့အပြင် စစ်သေနာပတိသည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန၏ အကြီးအကဲဖြစ်ပြီး ဘုရင်မတစ်ပါးအလား မွန်မြတ်ကာ တန်ခိုးကြီးမားလှပေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လူတွေက ကြိုက်သလို ကြည့်နိုင်တယ်တဲ့လား။

ချန်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောဆိုလိုက်၏။ "ငါ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်က လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ဖို့ပဲ... တကယ်လို့ မင်း စိုးရိမ်နေရင် ဘေးကနေ စောင့်ကြည့်နေလို့ ရပါတယ်... ယင်ယန် အပ်ကိုးချောင်း ကို ငါပဲ ကိုင်တွယ်နိုင်တာ... တကယ်လို့ ငါသာ ဝင်မပါရင် သူ ဆယ်ရက်အတွင်း သေချာပေါက် သေသွားလိမ့်မယ်..."

"ကျွန်မ... ကျွန်မ ချွတ်ပေးပါ့မယ်..." ရှောင်လန်က အံကြိတ်လျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

သူမက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်၏။ ‘စစ်သေနာပတိ... အို စစ်သေနာပတိ... ရှောင်လန်ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့နော်... စစ်သေနာပတိကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် အဝတ်အစားတွေကို ကျွန်မ ချွတ်ပေးရတာပါ…’

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် အခြား မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အသက်ထက် ပိုအရေးကြီးသော အရာ မရှိပေ။

ထို့အပြင် တစ်ဖက်လူ၏ ဆေးပညာ စွမ်းရည်များသည် စစ်သေနာပတိ၏ အခြေအနေအတွက် အမှန်တကယ် အသုံးဝင်ခဲ့သဖြင့် သူမတွင် လိုက်နာရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

ရှောင်လန်သည် တံခါးဆီသို့ အလျင်အမြန်သွားကာ သော့ခတ်လိုက်လေ၏။ ထို့နောက်မှသာ သူမသည် ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ အဝတ်အစားများကို ဖြည်းညင်းစွာ ချွတ်လိုက်သည်။ ကြယ်သီးများကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ဖြုတ်လိုက်လေ၏။

ချန်ဖုန်းသည် တစ်ဖက်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် ဖမ်းစားခံလိုက်ရတော့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ရှန်ကွမ်ယွဲ့သည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန၏ အကြီးအကဲဖြစ်ပြီး လေ့ကျင့်ခန်း အများအပြား ပြုလုပ်လေ့ရှိသဖြင့် သူမတွင် အပိုအဆီများ လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။

အသားအရေမှာ တင်းရင်းနေပြီး သွယ်လျသင့်သည့်နေရာတွင် သွယ်လျကာ ပြည့်ဖြိုးသင့်သည့်နေရာတွင် ပြည့်ဖြိုးနေလေ၏။

ရွှေရောင်အချိုးအစားရှိသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့်အတူ ချန်ဖုန်းမှာ ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် သွေးများ ဆူပွက်လာခဲ့ပေသည်။

သူသည် သူ၏ အတွေးများကို အလျင်အမြန် ဖယ်ရှားပစ်လိုက်၏။ ‘ချီးပဲ... အတွေးမှားလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်…’

သူ၏ လက်ထဲရှိ ငွေအပ်များမှာ သွေးကြောဆုံရာ အမှတ်များထဲသို့ အလျင်အမြန် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

သတိလစ်နေသော ရှန်ကွမ်ယွဲ့သည် အိပ်မက်ရှည်ကြီးတစ်ခု မက်နေသည့်အလား စစ်မြေပြင်တွင် ရန်သူများကို တိုက်ခိုက်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း အိပ်မက်မက်နေခဲ့ပေ၏။

ဤအချိန်၌ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အေးစက်စက် အထိအတွေ့တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ ‘ဟင်... ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ…’

သူမသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူမတွင် ခွန်အား လုံးဝ မရှိတော့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရလေ၏။ လက်မောင်းကိုပင် မမြှောက်နိုင်တော့ချေ။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့သည် သူမ၏ ခွန်အားအားလုံးကို စုစည်းလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ မျက်ခွံများ အနည်းငယ် ပွင့်လာခဲ့ပေ၏။

သူမ၏ရှေ့တွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးက သူမ၏ အပေါ်တွင် တစ်ခုခုကို တစ်ခါတစ်ရံ ကစားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

‘ဟင်... သူက ဘာလို့ ချန်ဖုန်းနဲ့ နည်းနည်း တူနေရတာလဲ... ငါက နယ်စပ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား... သူလည်း ဒီရောက်နေတာလား…’

သူမတွေးနေရင်း မျက်လုံးများက အောက်ဘက်သို့ ထပ်မံကြည့်လိုက်မိ၏။

‘တောက်... ငါ့အဝတ်အစားတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ... ငါဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကော... နင်က ဘယ်လိုလုပ် ငါ့အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်ရဲရတာလဲ…’

နောက်တစ်ခဏတွင် အလွန်ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

‘ချန်ဖုန်း... ငါက နင့်ကို မိတ်ဆွေတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံပြီး နင့်ကို စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနရဲ့ အကြီးအကဲ ရာထူးကို ဆက်ခံစေချင်ခဲ့တာ... ဒါကို နင်က ငါနဲ့ အိပ်ချင်နေတာလား’ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူမ၏ အတွေးလည်းဆုံးရော ပြန်လည် မေ့မျောသွားတော့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ ဒဏ်ရာများမှာ အလွန် ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမသည် နောက်တစ်ကြိမ် သတိလစ်သွားပြန်လေ၏။

ရှောင်လန်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။ စစ်သေနာပတိက ယခုလေးတင် သတိပြန်လည်လာခဲ့ပုံရပေသည်။ ‘သူမ နိုးလာရင် စာရင်းရှင်းမှာများလား... ဘုရားရေ... အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ’

ချန်ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များလည်း တွန့်ကွေးသွားခဲ့လေ၏။

‘ချီးပဲ... တစ်နေ့နေ့ အပ်စိုက်နေတုန်း တစ်ဖက်လူက အဲဒီလိုမျိုး နိုးလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... ထားလိုက်ပါတော့လေ’

‘မဖြစ်ဘူး... မဖြစ်ဘူး... ရှန်ကွမ်ယွဲ့ မနိုးလာခင် သူ လစ်ထွက်သွားမှ ရမယ်... အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးနဲ့ သူက သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်သွားတယ်ဆိုတာကိုသာ သိသွားရင်... ကမ္ဘာမြေရဲ့ အဆုံးစွန်အထိ လိုက်ဖမ်းမှာ မဟုတ်ဘူးလား’

နောက်ထပ် ဆယ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ချန်ဖုန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ငွေအပ်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်လေ၏။

ထို့နောက် သူက အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "သူမက နောက်ထပ် သုံးကြိမ်လောက် ကုသဖို့ပဲ လိုတော့တယ်... တရုတ်တိုင်းရင်းဆေး နည်းနည်း ထပ်ပေးထားခဲ့မယ်... ပြီးတော့ သူမ ဆေးကို အချိန်မှန် သောက်ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးပါ..."

"အင်း..." ရှောင်လန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ချန်ဖုန်းက သူမအား ရုတ်တရက် စိုက်ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို မင်းချွတ်ပေးခဲ့တာလေ... အဲဒါ ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး မဟုတ်လား..."

"ဟင်..." ရှောင်လန် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပေ၏။ ထို့နောက် သူမက ရယ်မောလိုက်လေသည်။

သူမက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့... ရှင်က စစ်သေနာပတိရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့တာလေ... သူ နိုးလာတဲ့အခါ ရှင့်အတွက် ကျွန်မ ရှင်းပြပေးပါ့မယ်... သူ ရှင့်ကို သတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ စစ်သေနာပတိကို ရှင်က အသက်ကယ်ခဲ့တာပဲ အဆိုးဆုံးအနေဖြင့် သူမက ရှင့်ခြေထောက်ငါးချောင်းကို ချိုးပစ်ရုံပဲ ရှိမှာပါ…”

"..." ချန်ဖုန်းမှာ စကားပြောစရာမဲ့ ဖြစ်သွားရ၏။ ‘ကောင်မလေး... မင်းက တကယ်ကို ရဲတင်းလွန်းတာပဲ ကြည့်ရတာ သူ့အနေနဲ့ အချိန်မရွေး ကားမောင်းထွက်ဖို့ အဆင်သင့် ပြင်ထား ရတော့မယ့်ပုံပဲ…’

"ကောင်းပြီ... သူ့ကို မြန်မြန် ပြန်ဝတ်ပေးလိုက်... မင်းတို့ရဲ့ စစ်သေနာပတိက အခု အန္တရာယ်ကင်းသွားပြီ... မနက်ဖြန် ဒီအချိန်ကျရင် အပ်စိုက်တာ ဆက်လုပ်မယ်..."

"မစ္စတာချန်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..." ရှောင်လန်သည် သူမ၏ နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ရိုးသားစွာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပေသည်။

သူမအတွက် ရှန်ကွမ်ယွဲ့သည် အစ်မတစ်ဦးသာမက ကျေးဇူးရှင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်လေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှောင်လန်သည် နယ်စပ်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ ကယ်တင်ခဲ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ သူမနောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချန်ဖုန်း ထွက်လာချိန်တွင် ချင်းလုံနှင့် အခြားသူများက သူ့ကို အလျင်အမြန် ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

"စစ်သေနာပတိ အခြေအနေ ဘယ်လိုနေလဲ..."

"ဘာမှမဖြစ်တော့ပါဘူး..."

ချန်ဖုန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ "အခြေအနေက တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်... သုံးရက်အတွင်း ပြန်နိုးလာလိမ့်မယ်... တစ်လလောက် အနားယူပြီးရင် ခန္ဓာကိုယ်က အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး ပြန်ဖြစ်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

“ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်လအတွင်းတွင် စစ်မြေပြင်ကို မသွားတာတော့ အကောင်းဆုံးပဲ…”

"ဒါက..." ချင်းလုံက နက်ရှိုင်းစွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့အတွက် ဤကိစ္စသည် အမှန်တကယ်ပင် ကိုင်တွယ်ရန် ခက်ခဲသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်လေ၏။

နယ်စပ်ရှိ အခြေအနေမှာ အလွန် ထူးခြားလှပေသည်။ စစ်ပွဲက အချိန်မရွေး ဖြစ်ပွားလာနိုင်ပြီး ရှန်ကွမ်ယွဲ့က ဒီအတိုင်း ရပ်ကြည့်နေမည် မဟုတ်ချေ။

သူက သက်ပြင်းချလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။ "ငါ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်... အဆိုးဆုံးအနေနဲ့ ငါ နယ်စပ်မှာ နောက်ထပ် တစ်လလောက် ဆက်နေပြီး စစ်သေနာပတိရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်ကင်းတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ ပြန်မယ်..."

ချန်ဖုန်းက ရုတ်တရက် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဝန်ကြီးကျန်း က ငါ့ကို နယ်စပ်ကို စောင့်ကြပ်ဖို့ လွှတ်လိုက်တာလေ... ဒီနေရာမှာ ငါက ဆုံးဖြတ်ချက်ချတဲ့သူလို့ ထင်ပါတယ်... ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား..."

"ဟုတ်ပါတယ်..."

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တွေ အကုန်လုံးကို အခုချက်ချင်း စုဝေးခိုင်းလိုက်... တစ်နာရီအတွင်း ငါတို့ ရန်သူတွေကို သတ်မယ်..."

"ဘာ..." ချင်းလုံ အလန့်တကြား ဖြစ်သွားခဲ့ပေ၏။ တိုက်ပွဲက ယခုလေးတင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့တာလေ ယခုတော့ တစ်ဖက်လူက ပြဿနာ ထပ်ရှာချင်နေပြန်ပီလား။

"စစ်သေနာပတိ ယင်းရှား က ဒဏ်ရာရသွားပေမဲ့ သူတို့ဘက်မှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ ရှိနေဦးမှာပဲ... ငါ့အထင် အခုလုပ်ဖို့ လိုအပ်တာက လျှပ်တစ်ပြက် ဝင်တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ..."

"သူတို့ကို အရင် ခေါ်လိုက်စမ်းပါ..." ချန်ဖုန်း၏ သဘောထားမှာ အလွန် ပြတ်သားနေခဲ့လေသည်။

ပေ့ဟူတွင် ရှိစဉ်က ရှန်ကွမ်ယွဲ့သည် သူ့အား ကြီးမားသော လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးခဲ့ပြီး ယခုအခါ ထိုလက်ဆောင်ကို ပြန်လည်ပေးအပ်ရန် အချိန်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေ၏။

သူက ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့တွေကို သေလုမြောပါး ဖြစ်တဲ့အထိ သတ်ဖြတ်ပြီးသွားတဲ့အချိန်ကျရင် နယ်စပ်က သဘာဝကျကျပဲ စစ်ပွဲတွေ ကင်းစင်သွားလိမ့်မယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့က လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာနဲ့ သူ့ကို ဆက်ဆံရလိမ့်မယ်လေ။

‘စစ်သေနာပတိ ယင်းရှား... အာ စစ်သေနာပတိ ယင်းရှား... မင်းကို နာရီအနည်းငယ်လောက် အသက်ရှင်ခွင့် ပေးခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ အခု မင်း သေသင့်ပြီ’

ချန်ဖုန်းက တွေးလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... လူသွားခေါ်လိုက်မယ်..." ချင်းလုံက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး များများစားစား ထပ်မပြောတော့ချေ။

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနကို ကပ်ဘေးမှ ကယ်တင်ပေးခဲ့သည့်အတွက် ချန်ဖုန်းအား သူ ကျေးဇူးတင်သော်လည်း အချို့သော ဆုံးဖြတ်ချက်များကိုမူ သူ သဘောမတူနိုင်သေးပေ။

ဤအချိန်၌ ဟွမ်ဇီ လျှောက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့၏။

"စစ်သူကြီး ယွီပါထျန် ကို မှတ်မိသေးလား..."

"မှတ်မိတယ်... သူက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနကနေ အထုတ်ခံလိုက်ရတာ မဟုတ်ဘူးလား..." ချန်ဖုန်းမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

တစ်ဖက်လူက အဘယ်ကြောင့် ဤကိစ္စကို ထုတ်ပြောလာသနည်းဆိုတာကို သူ မသိခဲ့ချေ။

ဟွမ်ဇီက ခေါင်းခါလျက် မြည်တွန်တောက်တီးလိုက်ပေ၏။ "ငါလည်း အရင်က အဲဒီကောင်ကို မကြိုက်ခဲ့ဘူး... သူက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ... မူလက ဝန်ကြီးကျန်း က သူ့ကို အပြစ်ပေးဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာလေ..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ လဝက်လောက်က သူက နယ်စပ်အတွက် အကူအညီပေးဖို့ သူ့သဘောဆန္ဒအရ တောင်းဆိုခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ ပြစ်မှုတွေအတွက် အပြစ်ဖြေဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့တာ... စောစောက စစ်သေနာပတိ အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ သူက အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ သေစေနိုင်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကနေ ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်..."

"အဲဒီကောင်က အသက်ရှင်စဉ်တုန်းက နာမည်ကောင်း မရှိခဲ့ပေမဲ့ သေခါနီးမှာတော့ မှန်ကန်တဲ့ လုပ်ရပ်ကို လုပ်သွားခဲ့တယ်..."

"ငါ နားလည်ပါပြီ..." တစ်ဖက်လူ ဘာကို ဆိုလိုသနည်းဆိုတာကို ချန်ဖုန်း နားလည်သွားလေ၏။

စစ်သူကြီး ယွီပါထျန် နှင့် သူ၏အကြားတွင် ပဋိပက္ခရှိခဲ့ပြီး ယခု သူ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ရန်ငြိုးများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။ ယွီပါထျန်က တကယ့် ယောကျ်ားစစ်စစ် တစ်ယောက် ဖြစ်နေဆဲဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားခဲ့မည်နည်း။