အခန်း (၁၀၀၅-၁၀၀၆)

အခန်း(၁၀၀၅) လမ်းပျောက်ခြင်း

ရောင်ဝါဟင်းလင်းပြင် မှော်ရတနာ၏ အရှိန်မြှင့်တင်မှုတွင် အဆင့်ငါးဆင့်ရှိရာ ပဉ္စမအဆင့်သည် အမြန်ဆုံးဖြစ်ပြီး အလင်း၏အလျင်ထက် အဆပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ သာလွန်ပေသည်။ အကယ်၍ ယင်းတို့သည် အရှိန်အပြည့်ဖြင့် ခရီးနှင်ရန် ပဉ္စမအဆင့်ကို အသုံးပြုခဲ့ပါက တျန်ကျောက်ကြယ်သို့ ရောက်ရှိရန် နှစ်အနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။ သို့ရာတွင် ထိုသို့သော အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လှသည့် အရှိန်နှုန်းကို ယင်းတို့အနေဖြင့် ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲလှသည် ဖြစ်တန်ရာသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မည်သည့်အဆင့်၌မဆို ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ်ဂါထာများကိုသာ ထိန်းချုပ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။ မှော်ရတနာကိုယ်တိုင်ကသာ အမှန်တကယ် လည်ပတ်လှုပ်ရှားနေခြင်းဖြစ်ရာ ယင်း၏ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအင်ကုန်ဆုံးမှုမှာ လွန်စွာမပြင်းထန်လှချေ။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ယင်း၏ လက်ရှိကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ဖြင့် အလင်းအသွင်သို့ ပြောင်းလဲနိုင်လျှင်ပင် ပျံသန်းရုံမျှဖြင့် အကွာအဝေး အနည်းငယ်အကြာ၌ ပြန်လည်ကုစားရန် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။ ယင်းက တျန်ကျောက်ကြယ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်မူ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ၍ပင် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်တန်ရာသည်။

"တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်ရအောင်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် ယင်းသည် စတုတ္ထအဆင့်အတွက် ဝိညာဉ်ဂါထာကို လှုံ့ဆော်လိုက်လေသည်။

မှော်ရတနာသည် ချက်ချင်းဆိုသလို မြားတစ်စင်စာ အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားချေသည်။ လူတိုင်းသည် ပြင်ပသို့ ချက်ချင်းကြည့်လိုက်ကြရာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးသည် အလင်းမဲ့ မှောင်မိုက်သော ဝဲကရက်ကြီးတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားသည်ကိုသာ မြင်တွေ့ကြရတော့သည်။

ယင်းတို့သည် ပြင်ပရှိ မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်တွေ့နိုင်တော့ချေ။ အလင်းတန်းများသည်ပင် ပြတ်တောက်၍ အပိုင်းပိုင်း ပြန့်ကျဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်ရသည်မှာ ယင်းတို့၏ ပျံသန်းမှုအရှိန်သည် လွန်စွာမြန်ဆန်လှပြီး ဟင်းလင်းပြင်သည်လည်း မှော်ရတနာ၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ပုံပျက်ရှုံ့တွသွားခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

အလင်း၏အလျင်သည်ပင် ယင်းတို့ကို မမှီနိုင်တော့ဘဲ အကွာအဝေး အနည်းငယ်အကြာ၌ နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ချေပြီ။

အကယ်၍ မှော်ရတနာက ယင်းတို့ကို အကာအကွယ် မပေးထားပါက ထိုလူများသည် ပျံသန်းမှု၏ ပြင်းထန်လှသော ဖိအားဒဏ်ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်များ စုတ်ပြတ်သတ်သွားကြလိမ့်မည် ဖြစ်တန်ရာသည်။

"မြန်မြန်ရပ်လိုက်တော့" ဟု တောက်ကျန့်ရန်က အရေးတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မှော်ရတနာကို ရပ်တန့်ရန် ဝိညာဉ်ဂါထာကို ချက်ချင်း ရွတ်ဆိုလိုက်သော်လည်း ယင်းက ဂါထာကို ရွတ်ဆိုပြီးနောက်တွင် မှော်ရတနာသည် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ ပြသခြင်းမရှိချေ။ တစ်ခဏချင်းတွင်ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာသည် အဆမတန် ဖြူလျော်သွားခဲ့ရသည်။

"ယွမ်ဖုန်း... ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု ကျွမ်ယွမ်က ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လျှင် မြင်ချင်း တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီးနောက် "အခုလေးတင် မှော်ရတနာကို ရပ်ဖို့ ဝိညာဉ်ဂါထာ ရွတ်ဆိုလိုက်တာ... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မရပ်ဘူး..." ဟု ဆိုလိုက်ချေသည်။

"ဘာ"

ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုး ကြုံတွေ့ရသဖြင့် လူတိုင်းသည် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကြတော့သည်။

"ဒါက အမှန်တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု အကိုနဂါးက ပြင်ပတွင် အစဉ်အမြဲ ပြောင်းလဲနေသော အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ကြည့်ရင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ မေးလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင်မူ ယင်းတို့ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို ကိုယ်တိုင်ပင် မသိရှိကြတော့ချေ။

အကယ်၍ မှော်ရတနာသည် မရပ်တန့်နိုင်ပါက တောက်ကျန့်ရန်က လမ်းကြောင်းပြမြေပုံကို အသုံးပြုလျှင်ပင် ယင်းတို့၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်ပေရာ အကြောင်းမှာ ထိုကြယ်စုတန်းကြီးသည် လွန်စွာ ကျယ်ပြောလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယင်းတို့ ရှာဖွေနိုင်လျှင်ပင် လွန်စွာ ကြာမြင့်လှသော အချိန်ကာလတစ်ခု ကုန်လွန်သွားပေလိမ့်မည်။

"အားလုံး စိတ်မလောကြနဲ့ဦး" ဟု ကျွမ်ယွမ်က လူတိုင်းကို အမြန်ပဲ နှစ်သိမ့်လိုက်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို "ဒီမှော်ရတနာရဲ့ မိတ်ဆက်စာအုပ်ကို မြန်မြန်ကြည့်လိုက်ဦး... ဒီလိုအခြေအနေမျိုးအတွက် တစ်စုံတစ်ရာ ရှင်းလင်းချက် ရှိနေမလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"အဲဒါက ပျက်သွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်" ဟု အကိုနဂါးက မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ဆိုလိုက်သည်။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယင်း၏ စိတ်နှလုံးသည် လေးလံထိုင်းမှိုင်းသွားခဲ့ရသည်။

ဤမှော်ရတနာသည် အဆုံးတွင်မူ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သန့်စင်သွန်းလုပ်၍ အသုံးပြုခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ ယင်းက လှုပ်ရှားနိုင်သည်ကိုပင် တော်လှန်လှပြီဟု ဆိုရမည်။ အကယ်၍ ယခုကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသော ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံကြီးထဲတွင် အမှန်တကယ် ပျက်စီးသွားခဲ့ပါက ယင်းတို့သည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ လုံးဝ လမ်းပျောက်သွားကြပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ယင်းတို့သည် ယခင်က နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပါက နတ်ဘုရားလမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် နတ်ဘုရားနယ်မြေသို့ တိုက်ရိုက် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြပေလိမ့်မည်။ သို့ရာတွင် ယခုအခါ၌မူ နတ်ဘုရားလမ်းကြောင်းသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယင်းတို့သည် ထိုသို့သော ကြီးမြတ်လှသည့် အခွင့်အရေးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးရလဒ်မှာ လူတိုင်း ဤနေရာ၌ လမ်းပျောက်သွားရခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ငါ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်မယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မှော်ရတနာကို ဖော်ပြထားသည့် လက်စွဲစာအုပ်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်ရာ အခြားလူများသည်လည်း ယင်းတို့၏ စာအုပ်များကို ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။ ဤမှော်ရတနာနှင့် ပတ်သက်၍ မှတ်တမ်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း အကြောင်းအရာများမှာ လွန်စွာ ကျယ်ပြန့်လွန်းလှသဖြင့် ထိုစဉ်က မည်သူမျှ အပြည့်အစုံ မမှတ်မိခဲ့ကြဘဲ အသုံးပြုပုံကိုသာ မှတ်သားထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါ ထိုသို့သော ချို့ယွင်းမှုနှင့် ကြုံတွေ့ရသဖြင့် ယင်းတို့သည် မှော်ရတနာ လက်စွဲစာအုပ်ကိုသာ ထပ်မံ၍ ကိုးကားရတော့မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အခြားသုံးဦးစလုံးသည် စာအုပ်ကို ဖတ်ရှုပြီးနောက်တွင် ထိုသို့သော ချို့ယွင်းမှုနှင့် ပတ်သက်၍ မည်သည့်မှတ်တမ်းကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြချေ။

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အခြားလူများသည် တစ်ခဏချင်းတွင်ပင် စိတ်ဓာတ်ကျသွားကြတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှောင်လင်ထံမှ အကူအညီ တောင်းခံရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ယင်းမိန်ကလေးက ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မိပေသည်။

"အရှင်သခင်... နင်က ဘာလို့ အခုမှ ငါ့ကို သတိရရတာလဲ" ဟု ရှောင်လင်က အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ယင်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ရှောင်လင်ကို လိုအပ်သည့် အချိန်မှသာ ဆက်သွယ်လေ့ရှိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤကာလအတောအတွင်း ယင်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ စိမ်းကားလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသဖြင့် ယင်းက မိန်ကလေးကို တောင်းပန်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး ထို့နောက် ဤအခြေအနေက ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုသည်ကို မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။

"ခဏလောက် စောင့်လိုက်ဦး" ဟု ရှောင်လင်က ဆိုလိုက်ချေသည်။

"ဘာကို စောင့်ရမှာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဝေခွဲမရဖြစ်စွာဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။

---

အတိအကျပင် ထိုအချိန်၌ ပြင်ပရှိ အပြောင်းအလဲများကို အာရုံစိုက်နေခဲ့သည့် အကိုနဂါးက ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "မြန်မြန်ကြည့်ကြဦး... မှော်ရတနာရဲ့ အရှိန်က နှေးသွားတာ မဟုတ်ဘူးလား... အပြင်က ရှုခင်းတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လူတိုင်းသည် ပြင်ပသို့ ထပ်မံကြည့်လိုက်ကြသည်။

ယင်းက အမှန်တကယ်ပင် အကိုနဂါး ပြောသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ပြင်ပရှိ ရှုခင်းများသည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အရာခပ်သိမ်းသည် လွန်စွာ နှေးကွေးသွားခဲ့သည့်အလား ရှိနေတော့သည်။

လူတိုင်းသည် အနည်းငယ်မျှ ထပ်မံစောင့်ဆိုင်းလိုက်ကြရာ ထိုအရာများသည် ပိုမို၍ နှေးကွေးသွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်ကြည်လင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယင်း၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း အနည်းငယ် အနေခက်စွာဖြင့် "စောစောက အဲဒါ မရပ်နိုင်ခဲ့တာက မှော်ရတနာရဲ့ အရှိန်က လွန်စွာ မြန်လွန်းနေပြီးအရှိန်အဟုန်က ငါတို့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ကျော်လွန်သွားခဲ့လို့ ရပ်တန့်ဖို့ အချိန်အများကြီး ယူလိုက်ရတာလို့ မထင်ကြဘူးလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အမ်...

လူတိုင်းသည် ဆွံ့အသွားကြရတော့သည်။

ထိုအရာက အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပေသည်။

ဤသို့ ရှင်းပြလိုက်ခြင်းဖြင့် အကြောင်းရင်းမှာ လွန်စွာ ရိုးရှင်းလှကြောင်း ထင်ရှားသွားခဲ့ရသည်။

မလွဲမသွေပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှောင်လင်နှင့် ထပ်မံ၍ အတည်ပြုရဦးမည်ဖြစ်ရာ ရှောင်လင်၏ အဖြေမှာလည်း ယင်းခန့်မှန်းခဲ့သည့်အတိုင်း အတိအကျပင် ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လူတိုင်းကို သေချာရေရာသော အဖြေတစ်ခု ချက်ချင်း ပေးလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့လည်း ဒီအခြေအနေကတော့ အကောင်းမြင်လို့ မရဘူး" ဟု တောက်ကျန့်ရန်က ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့က လမ်းကြောင်းပြမြေပုံရဲ့ တည်နေရာ သတ်မှတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီမို့လို့ပဲ"

လူတိုင်းသည် လမ်းကြောင်းပြမြေပုံကို ကြည့်လိုက်ကြရာ မြေပုံပေါ်ရှိ ယင်းတို့၏ တည်နေရာမှာ ယခင်က ယင်းတို့ ပျံသန်းထွက်ခွာလာခဲ့သည့် ကြယ်စုတန်း၏ အလွန် အကွာအဝေးတစ်ခုတွင်သာ ရှိနေသေးပြီး လွန်စွာ မဝေးကွာလှသေးကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။

သို့ရာတွင် ယခုအခါ ပြင်ပရှိ ကြယ်စုတန်းကို ကြည့်လိုက်လျှင်မူ ကမ္ဘာမြေကြီး တုန်ဟိန်းမတတ် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဤနေရာသည် နက်ဗျူလာ မြူတိမ်တိုက်ကြီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"လမ်းကြောင်းပြမြေပုံကို မြန်မြန် ရွှေ့ပြီး ကြည့်လိုက်ဦး" ဟု အကိုနဂါးက စိုးရိမ်တကြီး ဆိုလိုက်သည်။

တောက်ကျန့်ရန်သည် လမ်းကြောင်းပြမြေပုံကို လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်ရွှေ့ပြောင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကြယ်စုတန်းတစ်ခုပြီးတစ်ခု ကုန်လွန်သွားသော်လည်း ယင်းတို့ လက်ရှိရောက်ရှိနေသည့် ကြယ်စုတန်းနှင့် ထပ်တူကျသော နေရာမျိုး တစ်နေရာမျှ မရှိချေ။

ရှိနေလျှင်ပင် ကွဲပြားခြားနားမှုများ ရှိနေပေရာ ယင်းက ယင်းတို့၏ စစ်မှန်သော ကိုဩဒိနိတ် တည်နေရာ မဟုတ်သည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ ယင်းတို့သည် မည်မျှအထိ ဝေးကွာအောင် ပျံသန်းခဲ့မိသည်ကို ကိုယ်တိုင်ပင် မသိရှိကြတော့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် ပိုမို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ မည်သည့် အရပ်မျက်နှာကိုမျှ အာရုံမရခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

"ဒီလိုမျိုး လမ်းတစ်လျှောက် တစ်စစီ လိုက်ရှာနေရင်တော့ ဘယ်တော့မှ ပြီးမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကုတ်လျက် ဆိုလိုက်သည်။

တောက်ကျန့်ရန်က "ဟုတ်တယ်... ငါတို့က မှော်ရတနာရဲ့ အရှိန်အဟုန်ကြောင့် နှေးကွေးသွားတဲ့ အကွာအဝေးတင်တင်နဲ့တင် လွန်စွာ ဝေးကွာတဲ့နေရာကို ပျံသန်းလာခဲ့မိတာ... ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ လက်ရှိ ပျံသန်းတဲ့ အရပ်မျက်နှာကိုလည်း မသိရတော့ ငါတို့ရဲ့ လက်ရှိတည်နေရာကို ရှာဖွေဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုလိုက်ချေသည်။

လူတိုင်းသည် တိတ်ဆိတ်သွားကြတော့သည်။ ယင်းတို့သည် ယခုအခါ အမှန်တကယ်ပင် လမ်းပျောက်သွားခဲ့ပြီ မဟုတ်လော။

လွန်စွာ ကြာမြင့်လှသော အချိန်ကာလတစ်ခု ကုန်လွန်ပြီးနောက်တွင် အကိုနဂါးက တုန်ရင်နေသော အသံဖြင့် "ငါတို့ အနီးအနားကို သွားပြီး စုံစမ်းကြည့်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ... ဒီနေရာမှာ နေထိုင်တဲ့ ဒေသခံတွေ ရှိနေမလားဆိုတာ..." ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဟင်"

လူတိုင်းသည် ထပ်မံ၍ တိတ်ဆိတ်သွားကြရပြန်သည်။

ဤမျှ ကျယ်ပြောလှသော ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံကြီးထဲတွင် သက်ရှိဟူ၍ အမှန်တကယ် ရှိမရှိဆိုသည်မှာပင် မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ရှိနေလျှင်ပင် ယင်းတို့၏ စွမ်းအားက မည်သည့်အတိုင်းအတာအထိ ရောက်ရှိနိုင်မည်နည်း။

အခန်း(၁၀၀၆) ရောက်ရှိခြင်း

ယင်းကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းသို့ တက်လှမ်းနိုင်သည့် သိုင်းပညာရှင် အရေအတွက်မှာ အလွန်တရာ နည်းပါးလှပေရာ ထိုသို့သော လူများနှင့် ဆုံတွေ့နိုင်ခွင့်မှာ ပင်လယ်ပြင်၌ အပ်ရှာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေသည်။ အပြင်သို့ထွက်၍ လမ်းမေးရန် တွေးတောခြင်းမှာ အလှမ်းဝေးလွန်းလှသော ကိစ္စဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။ လတ်တလောတွင်မူ သူသည် ရောင်ဝါဟင်းလင်းပြင် မှော်ရတနာကိုသာ ရှေးဦးစွာ ဦးတည်မောင်းနှင်နိုင်သည်။

တောက်ကျန့်ရန်၏ လက်ထဲ၌ရှိသော လမ်းကြောင်းပြမြေပုံမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ကြယ်တာရာများကို စောင့်ကြည့်လေ့လာပြီးနောက် ကိုယ်တိုင်ရေးဆွဲထားခဲ့သည့် ပြည့်စုံလှသော ကြယ်စုမြေပုံ ဖြစ်ချေသည်။

ထိုသို့ဖြင့် တောက်ကျန့်ရန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား “ငါတို့ ခရီးနည်းနည်းလောက် ဆက်သွားကြည့်ရအောင်၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ငါသိတဲ့ ကြယ်စုတန်းတွေ ရှိမလားလို့ ကြည့်ချင်သေးတယ်” ဟု ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယင်းကို ကြားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ ထိုအကြံအစည် အောင်မြင်နိုင်မလား မသိသော်လည်း တောက်ကျန့်ရန်သည် ဤကိစ္စရပ်တွင် အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နိုင်ပေသည်။

ချက်ချင်းပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရောင်ဝါဟင်းလင်းပြင် မှော်ရတနာကို တတ်နိုင်သမျှ အနှေးဆုံး အရှိန်နှုန်းဖြင့် မောင်းနှင်ကာ ကြယ်တာရာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းပျံသန်းလေသည်။ ထိုသို့ နှေးကွေးစွာ သွားနေသည့်တိုင် ကြယ်တာရာများသည် သူတို့၏ မျက်စိရှေ့မှောက်၌ ဥက္ကာပျံများကဲ့သို့ တရိပ်ရိပ် ဖြတ်ပြေးနေဆဲပင် ဖြစ်ရာ ဤရောင်ဝါဟင်းလင်းပြင် မှော်ရတနာ၏ စွမ်းပကားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှချေသည်။

“ခဏစောင့်ဦး”

အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည်မသိ၊ တောက်ကျန့်ရန်က ရုတ်တရက် လှမ်း၍ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အမြန်ပင် ရပ်တန့်လိုက်၏။ ထို့နောက် တောက်ကျန့်ရန်က အနီးအနားရှိ ကြယ်စုတန်းတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ “ဒီနေရာကို ငါ ရင်းနှီးနေတယ်” ဟု ဆိုပြီး လမ်းကြောင်းပြမြေပုံကို ဖွင့်လှစ်ကာ အဆက်မပြတ် လှန်လှော ရှာဖွေတော့သည်။

မြေပုံပေါ်ရှိ ကြယ်စုတန်းများမှာ လျင်မြန်စွာပင် ဖြတ်ပြေးသွားကြ၏။ အားလုံးက စောင့်ကြည့်နေကြပြီး အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင်မှ ပြင်ပရှိ ကြယ်စုတန်းများနှင့် ထပ်တူကျသော မြင်ကွင်းက ပေါ်ထွက်လာချေသည်။

“ငါတို့တွေ အဝေးကြီး ပျံလာခဲ့တာပဲ” အကိုနဂါးက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းလည်း ထိတ်လန့်သွားရပြီး “ဒီလောက် ဝေးတဲ့အကွာအဝေးကနေ ငါတို့ရဲ့ တည်နေရာကို ပြန်ပြီး တိတိကျကျ တွက်ချက်နိုင်မလား” ဟု မေးလိုက်၏။

“ငါ စမ်းကြည့်မယ်” တောက်ကျန့်ရန်က ဆိုကာ တည်နေရာကို ပြန်လည် တွက်ချက်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။ အချိန်ဟူသော အယူအဆပင် ပျောက်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေသည့် ကာလတစ်ခု ကုန်လွန်ပြီးနောက်တွင်မှ တောက်ကျန့်ရန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချနိုင်တော့ကာ “ရပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအရှိန်နှုန်းနဲ့ပဲ ပျံတာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ ဒီထက် ပိုမြန်ရင် တွက်ချက်ဖို့ တကယ် ခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်၊ ဒီအရှိန်ကတော့ အတော်ပဲ၊ နောက်သုံးနှစ်လောက်ဆိုရင် တျန်ကျောက်ကြယ်ကို ရောက်နိုင်တယ်” ဟု ဆိုလေသည်။

တောက်ကျန့်ရန်က အမှန်တကယ် အချိန်ဇယားကို တွက်ချက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကြားရသဖြင့် အားလုံးက စိတ်အေးသွားကြတော့သည်။ ထို့နောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရောင်ဝါဟင်းလင်းပြင် မှော်ရတနာကို ပြန်လည် စတင်မောင်းနှင်ကာ စတုတ္ထအဆင့်အထိ အရှိန်မြှင့်လိုက်၏။

ပျံသန်းနှုန်းမှာ အကန့်အသတ်သို့ပင် ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်သွားချေသည်။ ပြင်ပရှိ မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်တွေ့နိုင်တော့ဘဲ လမ်းကြောင်းပြမြေပုံမှတစ်ဆင့်သာ သူတို့၏ တည်နေရာကို ပြသနိုင်တော့သည်။

ထို့နောက် တောက်ကျန့်ရန်၏ ညွှန်ကြားမှုအတိုင်း သူတို့သည် ဂြိုဟ်များနှင့် တိုက်မိခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန် ပျံသန်းမှု လမ်းကြောင်းကို အဆက်မပြတ် ညှိနှိုင်းပြင်ဆင်ခဲ့ကြရသည်။

ယင်းနောက်တွင်မူ သူတို့သည် အတော်အတန် ရှည်လျားသော ပျံသန်းမှု ကာလအပိုင်းအခြားတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။

ထိုဖြစ်စဉ်အတွင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရောင်ဝါဟင်းလင်းပြင် မှော်ရတနာကို ထိန်းချုပ်မောင်းနှင်နေပြီး ကျန်ရှိသောလူများမှာမူ ရောင်ဝါဟင်းလင်းပြင် မှော်ရတနာ၏ အတွင်း၌ တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို ပြုလုပ်နေကြ၏။

အချိန်သည်လည်း တရွေ့ရွေ့ ကုန်လွန်သွားခဲ့ချေသည်။

ပျံသန်းနေစဉ်အတွင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ မည်မျှပင် သေးငယ်သိမ်ဖျားလှကြောင်း တွေးတောကာ အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်နေမိသည်။ ဤမျှ ကျယ်ပြောလှသော စကြဝဠာကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူသည် ဘာမှမဟုတ်ချေ။ ထို့ပြင် ယခု ခရီးစဉ်မှာ မဟာကြယ်စုတန်းတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းရုံမျှသာ ရှိသေးပြီး စကြဝဠာကြီးထဲ၌ ယင်းကဲ့သို့သော မဟာကြယ်စုတန်းများမှာ ရေတွက်၍မရနိုင်အောင် ရှိနေပေရာ မည်သည့်နေရာတွင် အဆုံးသတ်မည်ကို သူ မသိနိုင်ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် သုံးနှစ်ဟူသော အချိန်ကာလမှာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တောက်ကျန့်ရန်၏ သတိပေးချက်အရ သူတို့သည် တျန်ကျောက်ကြယ်သို့ နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ရောင်ဝါဟင်းလင်းပြင် မှော်ရတနာကို စတင် ရပ်တန့်ရန်နှင့် အရှိန်အဟုန် အရှိန်စွဲအားကို အသုံးချကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် ရွေ့လျားရန် သတိပေးလိုက်၏။

ထပ်မံ၍ အချိန်ကာလတစ်ခု ကုန်လွန်သွားပြီးနောက်တွင်မူ မဟူရာနီရောင် ကြယ်တာရာကြီးတစ်ခုသည် အားလုံး၏ မျက်စိရှေ့မှောက်သို့ တရွေ့ရွေ့ ပေါ်ထွက်လာချေသည်။

၎င်းပေါ်ရှိ ကျောက်ခဲများနှင့် သစ်ပင်များအားလုံးမှာလည်း မဟူရာနီရောင်များ ဖြစ်နေကြပုံရပြီး ထိုဂြိုဟ်၏ လည်ပတ်မှု လမ်းကြောင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှ၏။ ယင်းက မည်သည့်ကြယ်ကိုမျှ ဗဟိုပြု၍ မလှည့်ပတ်ဘဲ မိမိဘာသာ အလှည့်ပတ်တက်လှမ်းနေခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ရောင်ဝါဟင်းလင်းပြင် မှော်ရတနာက အားလုံးကို ခေါ်ဆောင်၍ တျန်ကျောက်ကြယ်နှင့် နီးကပ်သွားသောအခါမှ ထိုမဟူရာနီရောင် မျက်နှာပြင်မှာ အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် ဂြိုဟ်၏ လေထုအလွှာ ဖြစ်နေကြောင်း သူတို့ သိရှိလိုက်ကြရသည်။ ၎င်းသည် သွေးမြူများကဲ့သို့ မဟူရာနီရောင် သန်းနေချေသည်။

မတော်တဆမှုများ ဖြစ်ပွားခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရောင်ဝါဟင်းလင်းပြင် မှော်ရတနာ၏ အရှိန်ကို အနှေးဆုံးအဆင့်အထိ လျှော့ချလိုက်ပြီး ထိုဂြိုဟ်သို့ စတင် ချဉ်းကပ်လေတော့သည်။

အားလုံးက တျန်ကျောက်ကြယ်၏ လေထုအလွှာ မျက်နှာပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရောင်ဝါဟင်းလင်းပြင် မှော်ရတနာကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ရောင်ဝါဟင်းလင်းပြင် မှော်ရတနာ၏ အရှိန်မှာ ပြင်းထန်လွန်းလှပြီး အကွာအဝေးမှာလည်း အလွန် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် အကယ်၍ ရောင်ဝါဟင်းလင်းပြင် မှော်ရတနာကို ဆက်လက်အသုံးပြု၍ ပျံသန်းပါက လွန်ကဲလှသော အရှိန်ကြောင့် တျန်ကျောက်ကြယ်နှင့် ဆောင့်မိသွားနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင်မူ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းအစကိုသာ အားကိုး၍ တျန်ကျောက်ကြယ်၏ မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

“အားလုံး ဂရုစိုက်ကြ၊ အဲဒီပေါ်မှာ ဘာတွေ ရှိနေမလဲဆိုတာ ငါတို့ မသိနိုင်ဘူး” ကျွမ်ယွမ်က အားလုံးကို သတိပေးလိုက်၏။

ချက်ချင်းပင် လူတိုင်းသည် ဂြိုဟ်၏ မြေပြင်ဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းကာ မဟူရာနီရောင် လေထုအလွှာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။ ထိုခဏ၌ပင် လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ဆွဲဖြဲခံရတော့မည့်အလား ပြင်းထန်လှသော ဆွဲဖြဲအားတစ်ရပ်ကို ခံစားလိုက်ကြရ၏။

ဤလေထုအလွှာမှာ အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် တျန်ကျောက်ကြယ်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လည်ပတ်နေသည့် ဧရာမ မုန်တိုင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ၎င်းအတွင်း၌ ပါရှိသော စွမ်းပကားမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အခြားလူများကိုပင် ကြီးမားသော ဖိအားကို ခံစားရစေချေသည်။

ဤမုန်တိုင်းကို ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် သူတို့သည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ရံစွမ်းအင် အကာအကွယ်အားလုံးကို မလွှဲမရှောင်သာဘဲ ဖွင့်လှစ်ထားခဲ့ကြရသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် ဂြိုဟ်၏ မျက်နှာပြင်ဆီသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် ပျံသန်းသွားကြ၏။ တျန်ကျောက်ကြယ်မှာ ပြင်ပမှ ကြည့်လျှင် အလွန်ပင် ကြီးမားလှပြီး အချို့သော ကြယ်တာရာများထက်ပင် ကြီးမားနေသေးသော်လည်း ယင်းမှာ အဓိကအားဖြင့် ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ထူထပ်လှသော ဓာတ်ငွေ့မုန်တိုင်းအလွှာကြောင့် ဖြစ်ချေသည်။

အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည်မသိ၊ အားလုံးက ဤမုန်တိုင်းအလွှာကို ခက်ခက်ခဲခဲ ဖြတ်သန်းကျော်လွန်ခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တျန်ကျောက်ကြယ်၏ မြေပြင်မျက်နှာပြင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရတော့သည်။

---

မြည်ဟီးနေသော မိုးခြိမ်းသံများက သူတို့၏ နားထဲ၌ အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲနေပြီး ငွေရောင်မြွေများကဲ့သို့သော ငွေရောင်လျှပ်စီးတန်းများသည်လည်း မိုးကောင်းကင်မှ မြေပြင်ဆီသို့ အဆက်မပြတ် ကွေ့ကောက်ဆင်းသက်နေကာ လှိုင်းထနေသော တောင်ထိပ်များဆီသို့ပင် ပျံ့နှံ့နေချေသည်။

ပြင်းထန်လှသော မိုးကြိုးလျှပ်စီးများသည် အတွင်းရှိ တောင်တန်းများကို ရိုက်ခွဲဖျက်ဆီးပစ်နေပြီး ထိုတောင်တန်းများမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒေါသတကြီး စီးဆင်းနေသော ရေလွှမ်းမိုးမှုများအောက်တွင် နစ်မြုပ်သွားကြရ၏။

အားလုံးက ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်တရာ အံ့ဩသွားကြပြီး ဤနေရာသည် ယခုကဲ့သို့ ဆိုးရွားခြောက်သွေ့လှသော မြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြချေ။

“ဒီကြယ်ကတော့ အဆုံးသတ်ဖို့ နီးနေပြီပဲ” တောက်ကျန့်ရန်က ဆို၏။ “ငါတို့ တွက်ချက်ထားချက်အရဆိုရင် အဆုံးသတ်ခါနီးအချိန်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်စဉ်အချို့ ပေါ်လာရလိမ့်မယ်၊ အားလုံးပဲ အရင်ဆုံး ဆင်းသက်ဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာရအောင်”

ပြောပြီးနောက် သူက မြေပြင်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ မြေပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ဒေါသတကြီး စီးဆင်းနေသော ရေလွှမ်းမိုးမှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသောကြောင့် အားလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် မြင့်မားသော တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆင်းသက်လိုက်ကြရ၏။

ထို့နောက် သူတို့က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုကြသည်။ ဤဆိုးရွားလှသော မြင်ကွင်းမှတစ်ပါး ဤနေရာ၌ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်တွေ့ရသလောက်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ယခုကဲ့သို့သော မိုးကြိုးထန်လှသည့် ဆိုးရွားလှသော မြင်ကွင်းသည် နောက်ဆုံးအဆင့်တွင် မည်သည့်အရာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်နည်း။

“ဒီနေရာမှာ သက်ရှိသတ္တဝါတွေ ရှိနေဦးမလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

တောက်ကျန့်ရန်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် “အကယ်၍ သက်ရှိတွေ ရှိနေဦးမယ်ဆိုရင်တောင် သာမန်သက်ရှိတွေတော့ ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်တဲ့ သတ္တဝါတွေက အလွန်ပဲ အစွမ်းထက်ကြရမယ်လေ” ဟု ဆိုလေသည်။

“အဲဒါ ဘာလဲ”

အားလုံးက ဤမေးခွန်းကို ဆွေးနွေးနေကြစဉ်မှာပင် အကိုနဂါးက ရုတ်တရက် လှိုင်းထနေသော ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီးဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ဧရာမလှိုင်းလုံးကြီးများ၏ အထက်တွင် ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် သူတို့ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေပြီး ၎င်းသည် အန္တရာယ်ရှိသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည့် အေးစက်စက် အလင်းရောင်တစ်ချက်နှင့် တူလှချေသည်။

“တစ်ခုခုလာနေပြီ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ၏မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းများထဲမှ အလင်းတန်းနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ မှုံမှိုင်းလှသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လျှပ်စီးတန်းများက လင်းလက်၍ ဤနေရာကို အလင်းပေးနိုင်သည်ဆိုသော်လည်း ရှင်းလင်းပြတ်သားမှုတော့ မရှိလှသေးချေ။

သူတို့သည် မိမိတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်းအပေါ် မူတည်၍သာ ခန့်မှန်းတွက်ချက်နိုင်ကြပေသည်။

တောက်ပလှသော ဖြူဖွေးသည့် အလင်းတန်းက အဆက်မပြတ် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ နောက်ဆုံးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။