အခန်း ၁၃၃

အခန်း ၁၃၃

ပွဲသိမ်းပစ္စည်းများအကြောင်း ပြောရလျှင် အဖိုးတန်ဆုံးအရာမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ ထိုအဆင့် ၄ မိုးကြိုးပန်းသာ ဖြစ်သည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် အဆင့် ၄ ဝိဉာဉ်အပင်များ၏ တန်ဖိုးမှာ သုံးသောင်းမှ စတင်လေ့ရှိပြီး မိုးကြိုးဒြပ်စင်မှာ ရှားပါးဒြပ်စင်တစ်ခု ဖြစ်သည့်အပြင် ဤမိုးကြိုးပန်းသည်လည်း အလွန်သန့်စင်သော မိုးကြိုးဝိဉာဉ်အပင်တစ်ပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် သန့်စင်သော မိုးကြိုးပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင်သာ ပေါက်ရောက်နိုင်သည်။ ကြီးထွားလာစဉ်ကာလအတွင်း ဝိဉာဉ်အပင်တစ်ခုလုံး မိုးကြိုးစွမ်းအားများနှင့် ပြည့်နှက်သွားသည်အထိ မိုးကြိုးစွမ်းအင်ကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူနေရန် လိုအပ်သည်။ ၎င်းသည် မိုးကြိုးအမျိုးအစား သားရဲများအတွက် အလွန်ရှားပါးသော ဝိဉာဉ်အပင်အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်း၏ ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးမှာ တစ်သိန်းမှ စတင်ပြီး အရည်အသွေးမြင့်မားပါက တစ်သိန်းငါးသောင်း ဝန်းကျင်အထိ ရောင်းချနိုင်သည်။

ဤဈေးနှုန်းက သာမန် အဆင့် ၅ ဝိဉာဉ်အပင်အချို့ကို ဝယ်ယူရန်ပင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ယေဘုယျ ဓာတ်ကြီးငါးပါးအမျိုးအစား အဆင့် ၄ ဝိဉာဉ်အပင်များသည် သုံးသောင်းမှ လေးသောင်းခန့်သာ ကျသင့်သည်။

အချို့လူများက ဤဈေးနှုန်းသည် အလွန်နည်းပါးသည်ဟု ထင်မြင်နိုင်သော်လည်း သားရဲထိန်းချုပ်သူများသည် ဆေးရည်များဖော်စပ်ရန် ဝိဉာဉ်အပင်တစ်ပင်တည်းကိုသာ အသုံးပြု၍မရဘဲ အမြောက်အမြား လိုအပ်သည်ကို နားလည်ထားရမည်။

ဟုတ်ဟုတ်နှင့် ပိုင်လင်းတို့အတွက်ပင် လက်ရှိတွင် တစ်လလျှင် ရှစ်သိန်းမှ ကိုးသိန်းအထိ ကုန်ကျနေပြီး ၎င်းကို တွက်ချက်ကြည့်ပါက တစ်ရက်လျှင် နှစ်သောင်းမှ သုံးသောင်းကျော်အထိ ကုန်ကျနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤပမာဏသည် အဆင့် ၃ ဝိဉာဉ်အပင် တစ်ဒါဇင်ခန့်ကို ဝယ်ယူရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရလျှင် အဆင့် ၁ ဝိဉာဉ်အပင်များ၏ ဈေးနှုန်းသည် ရာဂဏန်းအနည်းငယ်မှ တစ်ထောင် သို့မဟုတ် နှစ်ထောင်အထိ ရှိတတ်ပြီး အဆင့် ၂ သည် တစ်ထောင်မှ စတင်ကာ အများစုမှာ တစ်ထောင် သို့မဟုတ် နှစ်ထောင် ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၃ သည် သုံးထောင်မှ စတင်ပြီး အဆင့် ၄ သည် သုံးသောင်းမှ စတင်ကာ အဆင့် ၅ သည် တစ်သိန်းမှ စတင်၍ အဆင့် ၆ သည် တစ်သန်း လိုအပ်သည်။ ထိုအဆင့်ထက် ကျော်လွန်ပါက ထိုဝိဉာဉ်အပင်များကို ငွေကြေးဖြင့် ဝယ်ယူ၍မရနိုင်တော့ဘဲ ကုန်ပစ္စည်းချင်း ဖလှယ်သည့်စနစ်ဖြင့်သာ ရယူနိုင်သည်။

အထက်ပါအချက်များက ယေဘုယျ အခြေအနေများသာ ဖြစ်သည်။ အချို့သော အထူးဝိဉာဉ်အပင်များသည် ၎င်းတို့၏ အဆင့်အတန်း အလွန်နိမ့်ကျနေပါစေဦးတော့ အလွန်မြင့်မားသော ဈေးနှုန်းဖြင့် ရောင်းချနိုင်သည်။

ဝိဉာဉ်အပင်၏ အဆင့်မြင့်မားလေလေ ၎င်း၏ ကြီးထွားမှုပတ်ဝန်းကျင်အတွက် တောင်းဆိုချက်များ ပိုမိုတင်းကျပ်လေလေ ဖြစ်ပြီး ကြီးထွားရန် အချိန်ပိုမိုကြာမြင့်လေလေ ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၆ မှ စတင်၍ ငွေကြေးသည် အရာမထင်တော့ဘဲ အနည်းဆုံး ဝယ်ယူမှုပြုလုပ်ရန် ဝိဉာဉ်ပုံဆောင်ခဲများ လိုအပ်သည်။

ကျန်းဟန်၏ အဆင့်တွင်ရှိသော လူတစ်ဦးအတွက်မူ တစ်သိန်းငါးသောင်း ဆိုသည်မှာ သေချာပေါက် မြင့်မားသော ဈေးနှုန်းဖြစ်သည်။ သာမန်အခြေအနေများအောက်တွင် သူသည် မိမိ၏အသက်ကို ရင်း၍ တစ်ရက်လျှင် အဆင့် ၃ ဝိဉာဉ်အပင် ငါးပင် သို့မဟုတ် ခြောက်ပင်ခန့်သာ ရှာဖွေစုဆောင်းနိုင်ပြီး အခြားသော ဖြည့်စွက်ပွဲသိမ်းပစ္စည်းများနှင့် ပေါင်းမှသာ နှစ်သောင်းမှ သုံးသောင်းခန့်ဖြင့် ရောင်းချနိုင်သည်။

ဤသည်မှာပင် သူ၏ကံကောင်းခြင်းရှိနေသည့် အချိန်မျိုးဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ၏ကံဇာတာ ညံ့ဖျင်းနေပါက တစ်ရက်လျှင် သားရဲအမြုတေ အနည်းငယ်သာ ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။ အမြုတေများ၏ ဈေးနှုန်းမှာ ဝိဉာဉ်အပင်များနှင့် ယှဉ်လျှင် အလွန်နိမ့်ကျပြီး တစ်သောင်းကျော်မျှသာ ရှိတတ်သည်။

ဤငွေကြေးအနည်းငယ်မှာ သားရဲတစ်ကောင် တစ်ရက်အတွင်း စားသုံးရသော အမျိုးမျိုးသော ဆေးရည်များ၏ တန်ဖိုးကိုပင် မှီချင်မှမှီပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သားရဲသည် အနည်းငယ် ဒဏ်ရာရရှိသွားပါက သူသည် တစ်ပတ်လုံး အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် ပြားတစ်ချပ်မျှ မြတ်လိမ့်မည်မဟုတ်သည့်အပြင် ငွေအမြောက်အမြားပင် ပြန်လည်စိုက်ထုတ်ရပေလိမ့်မည်။

ဤသည်မှာ အောက်ခြေအဆင့် သားရဲထိန်းချုပ်သူများ၏ သာမန်ဓလေ့ပင် ဖြစ်သည်။ မိမိတို့ သားရဲများ၏ ကြီးထွားမှုကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် သားရဲထိန်းချုပ်သူများသည် အားလပ်ရက်ဟူ၍ မရှိကြဘဲ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်း၏ အစွန်းဖျားတွင် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေကြရသည်။

အကယ်၍ မတော်တဆမှုတစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့လျှင် ၎င်းသည် အောက်ခြေအဆင့် သားရဲထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးအတွက် ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လက်ရှိအချိန်တွင် ပေါက်စီတစ်လုံးလျှင် တစ်ယွမ်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း အောက်ခြေအဆင့် သားရဲထိန်းချုပ်သူများသည် သာမန်လူများထက်ပင် ပိုမိုကျပ်တည်းစွာ နေထိုင်ကြရသည်က များသည်။

ဤသည်မှာလည်း မုတ်ဆိတ်ဗရပွနှင့်လူသည် လှည့်လည်သွားလာနေရသော ဤအောက်ခြေဘဝမှ အသည်းအသန် ရုန်းထွက်ချင်နေပြီး အခြားသူများ၏ အထက်တွင် ရှိနေသောသူတစ်ဦး ဖြစ်လာချင်ရသည့် အကြောင်းအရင်းပင် ဖြစ်သည်။

သားရဲထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးသည် အဆင့် ၃ လက်ရွေးစင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီး သားရဲသုံးကောင် ပိုင်ဆိုင်ထားကာ အနည်းဆုံး သားရဲတစ်ကောင်မှာ အဆင့် ၄ အရှင်သခင်အဆင့်ဖြစ်လာသည့် အချိန်မှသာ အောက်ခြေအဆင့်မှ သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားပြီဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ၎င်းတို့သည် ပိုမိုအန္တရာယ်များသော တောရိုင်းဒေသများသို့ သွားရောက်နိုင်၏။ ထိုနေရာများတွင် လူသူနည်းပါးပြီး ပြန်လည်ရရှိမည့် အကျိုးအမြတ်မှာ များစွာ ပိုမိုမြင့်မားမည် ဖြစ်သော်လည်း အန္တရာယ်မှာလည်း ပိုမိုကြီးမားသည်။

ဤမိုးကြိုးပန်းအပြင် ကျန်းဟန်သည် အမြွှာလျှပ်စီးမျက်လုံးဝံပုလွေများ၏ ဂူထဲမှ ငါးထောင်ဖြင့် ရောင်းချနိုင်သော မိုးကြိုးနှလုံးသားမြက်ကိုလည်း ရရှိခဲ့သေးသည်။

မိုးကြိုးနှလုံးသားမြက်၏ ဗဟိုချက်ထဲတွင် သန့်စင်သော မိုးကြိုးဝိဉာဉ်အရည် အစုအဝေးတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းကို အဆင့် ၃ ဝိဉာဉ်အပင်များထဲတွင် အတော်အတန် ကောင်းမွန်သော ဝိဉာဉ်အပင်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော ဝိဉာဉ်အပင်များသည် မူလက အစုအဝေးလိုက် ပေါက်ရောက်တတ်သော်လည်း ကျန်းဟန်သည် တစ်ပင်တည်းကိုသာ တွေ့ရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားအပင်များကိုမူ လျှပ်စီးမျက်လုံးဝံပုလွေများက ၎င်းတို့၏ မိုးကြိုးဝိဉာဉ်အရည်များကို ထုတ်ယူ၍ သောက်သုံးခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် မိုးကြိုးပန်းကို စောင့်ကြပ်နေရသဖြင့် အမဲမလိုက်နိုင်ကြသောကြောင့် မိမိတို့ ရှင်သန်ရပ်တည်နိုင်ရေးအတွက် ဤမိုးကြိုးနှလုံးသားမြက်ကိုသာ မှီခိုအားထားခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

မိုးကြိုးနှလုံးသားမြက်ကို ပြန်ချလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် ကျန်ရှိနေသော အဆင့် ၃ မိုးကြိုးဒြပ်စင် ဝိဉာဉ်ပုံဆောင်ခဲ လေးခုကို ကြည့်လိုက်သည်။ မူလက ငါးခုရှိသော်လည်း တစ်တုံးကို ပိုင်လင်းအား ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ဤဝိဉာဉ်ပုံဆောင်ခဲများသည် ခရမ်းစွဲကျောက်များနှင့် အလွန်တူသော်လည်း ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တစ်ခုစီမှာ လက်သီးဆုပ်ခန့် ရှိကြသည်။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ အဆင့် ၃ ဖြစ်ပြီး လေးခုပေါင်းလျှင် နှစ်သောင်းဖြင့် ရောင်းချနိုင်သည်။

၎င်းတို့အပြင် လျှပ်စစ်သံလိုက်သားရဲ၊ ဆူးပင်မိစ္ဆည နှင့် ကျောက်လိပ်တို့၏ သားရဲအမြုတေများလည်း ရှိသေးရာ ၎င်းတို့သည်လည်း အဆင့် ၃ များဖြစ်ကြပြီး အားလုံးပေါင်းလျှင် တစ်သောင်းနှစ်ထောင် ဝန်းကျင်ခန့် ရရှိနိုင်သည်။

၎င်းတို့ကို သေသေချာချာ စီစစ်ထုပ်ပိုးပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် နောက်ထပ် ကျောပိုးအိတ်နှစ်လုံးကို ဖွင့်လိုက်၏။ ယင်းတို့မှာ မုတ်ဆိတ်ဗရပွနှင့်လူနှင့် အရပ်ရှည်ရှည် လူအိုကြီးတို့၏ အိတ်များ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုလူနှစ်ယောက်သည် တောရိုင်းထဲ၌ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုမက ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ကျောပိုးအိတ်ထဲတွင် အပိုပစ္စည်းများကို လုံးဝ ထည့်ထားလေ့မရှိကြချေ။ ဆေးရည်အနည်းငယ်မှအပ ယနေ့ ရှာဖွေစုဆောင်းရရှိထားသော ဝိဉာဉ်အပင်အချို့နှင့် သားရဲအမြုတေများသာ ရှိပြီး အားလုံးပေါင်းလျှင် သုံးသောင်းခန့် တန်ဖိုးရှိသည်။

ထူးခြားသော ပစ္စည်းနှစ်ခုလည်း ပါဝင်နေသေးသည်။ တစ်ခုမှာ သက်တမ်းကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သော အမြွှာလျှပ်စီးမျက်လုံးဝံပုလွေများ၏ သားရဲအမြုတေဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုမှာ ၎င်းတို့ နေထိုင်ရာနေရာ၏ သော့နှစ်ချောင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဟန်သည် သူ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ၎င်းတို့၏ နေအိမ်ကို ရှာဖွေပြီး အတွင်းသို့ဝင်ကာ ပစ္စည်းများ လုယက်ယူငြင်၍ ရနိုင်မလားဟု တွေးတောနေမိသည်။

၎င်းတို့၏ နေအိမ်တွင် ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းအချို့ ရှိနေနိုင်ပြီး အထူးသဖြင့် ထိုမုတ်ဆိတ်ဗရပွနှင့်လူ ရရှိထားသော မွေးမြူရေး ပညာရှင်၏အမွေအနှစ်မှာလည်း ထိုနေရာ၌ပင် ရှိနေနိုင်ခြေ ရှိသည်။

“အားလုံးပေါင်းလိုက်ရင် နှစ်သိန်းတစ်သောင်းကနေ နှစ်သိန်းနှစ်သောင်းလောက် ရှိတယ်ဆိုတော့ မရှုံးပါဘူး။”

ကျန်းဟန်က ပစ္စည်းများကို စနစ်တကျ သိမ်းဆည်းပြီးနောက် သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဤပမာဏထဲတွင် ထိပ်တန်းအဆင့် မွေးမြူရေးပညာရှင်အမွေအနှစ်နှင့် ဆက်စပ်နေသော အမြွှာလျှပ်စီးမျက်လုံးဝံပုလွေများ၏ အမြုတေတန်ဖိုးကို ထည့်သွင်းတွက်ချက်ထားခြင်း မရှိသေးပေ။

၎င်းကို အသုံးပြု၍ မရနိုင်တော့သော်လည်း လေ့လာ၍ သုတေသနပြုလုပ်နိုင်သည်။ အကယ်၍ စိတ်ပါဝင်စားသော မွေးမြူရေးပညာရှင်အချို့ထံ ရောင်းချမည်ဆိုပါက သိန်းဂဏန်းအထိ ရောင်းချနိုင်ချေ ရှိသည်။

ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် ဟုတ်ဟုတ်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ငါ မြွေသားနည်းနည်းလောက် ကင်စားဦးမယ်။ မင်းရဲ့ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားကို သုံးပြီး အနံ့နဲ့ အပူရှိန်တွေကို ဂရုတစိုက် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်ဦး။”

“ဂူး...”

ဟုတ်ဟုတ်က သိပ်ပြီး မလိုလားဟန်ဖြင့် ကျန်းဟန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းဟန်သည် လက်လှမ်း၍ ၎င်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ပါရမီကို ထည့်သွင်းပေးလိုက်မှသာ ၎င်းက နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်တော့သည်။

ကျန်းဟန်အနေဖြင့် အသားကင်ရန် မီးမွှေစရာ မလိုပေ။ သူသည် သိုလှောင်သေတ္တာထဲမှ အနက်ရောင် သေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုအရာမှာ အပူထိန်းသေတ္တာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အပူလှိုင်းတစ်ခုသည် သူ၏မျက်နှာဆီသို့ တိုးဝှေ့လာခဲ့ပြီး သေတ္တာထဲတွင်မူ နီရဲနေသော ကျောက်တုံးတစ်တုံး ရှိနေသည်။

ဤသည်မှာ မီးတောင်ချော်ရည်ကျောက်ဖြစ်ပြီး အပူချိန်ကို နှစ်ရာမှ သုံးရာဒီဂရီအထိကို နှစ်အတော်ကြာအောင် ထိန်းထားနိုင်သည်။ ၎င်းကို ကျောက်ပြားအဖြစ် ပြုလုပ်ထားပြီးပါက အသားကင်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံး ကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ အစားအစာကို အပူပေးရန် ၎င်းကို အသုံးပြုခြင်းက မီးမွှေစရာ မလိုသဖြင့် မိမိ၏ တည်နေရာ ပေါ်သွားမည့် အခွင့်အရေးကို များစွာ လျော့နည်းစေသည်။

ထောပတ်တစ်တုံးကို ထုတ်ယူ၍ ကျောက်ပြားပေါ်တွင် သုတ်လိမ်းပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် မြွေသားတစ်တုံးကို လှီးဖြတ်ကာ စကင်လိုက်တော့သည်။ မြွေသားတွင် အဆီဓာတ် လုံးဝမရှိသလောက်ဖြစ်သဖြင့် ကျန်းဟန်က ထောပတ်ကို အနည်းငယ် ပိုထည့်ပေးရသည်။ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် အလွန်မွှေးကြိုင်သော အသားကင်ကို ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းအပေါ်သို့ ဇီယာ၊ ငရုတ်ကောင်းနှင့် ငရုတ်သီးမှုန့် အနည်းငယ် ဖြူးလိုက်သောအခါ အရသာမှာ သွားရည်ယိုစရာ ကောင်းလောက်အောင် ဖြစ်သွားတော့သည်။

“မင်း စားဦးမလား။”

ကျန်းဟန်က ဟုတ်ဟုတ်ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ ဤမြွေသားသည် ဤကဲ့သို့ ချက်ပြုတ်ပြင်ဆင်ပြီးနောက်တွင် မည်သည့် ဝိဉာဉ်စွမ်းအားမျှ မရှိတော့သဖြင့် ဟုတ်ဟုတ်အတွက်မူ သာမန် အသားတစ်တုံးမျှသာ ဖြစ်သည်။

“ဂူး...”

ဟုတ်ဟုတ်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ ၎င်းသည် လတ်ဆတ်သော နှလုံးသားများကိုသာ ပိုမိုနှစ်သက်ပြီး ဤကဲ့သို့သော အသားကင်မျိုးကို စိတ်မဝင်စားပေ။

“ဝေါင်း...”

ပိုင်လင်းသည် သူ၏ ခွန်အားများ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာပြီးနောက် ကျန်းဟန်အား သူ့ကို အပြင်ထုတ်ပေးရန် အချက်ပြလိုက်၏။ ၎င်းသည် အသားကင်၏ ထက်ဝက်ကို ခွဲဝေစားသုံးကာ အလွန်ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်လည်း အားမရသေးဘဲ ကျန်းဟန်၏ လက်ထဲ၌ ကျန်ရှိနေသော မြွေသားအစိမ်းအားလုံးကိုပါ ကုန်စင်အောင် စားပစ်လိုက်သည်။

၎င်းသည် သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အလွန် ပိတ်လှောင်မွန်းကျပ်နေခဲ့သဖြင့် အခွင့်အရေးရတိုင်း အပြင်ထွက်၍ ဆော့ကစားချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

စားသောက်ပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် အချိန်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။ ညနေ ခြောက်နာရီ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ မူလကဆိုလျှင် မိုးချုပ်ရန် တစ်နာရီကျော် အချိန်လိုသေးသော်လည်း ဤနေရာတွင် မိုးတိမ်များ အုံ့မှိုင်းနေသောကြောင့် လုံးဝ မှောင်မည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“သွားကြစို့...အနောက်က နဂါးမြှုပ်နှံခြင်းချိုင့်ဝှမ်းကို သွားကြည့်ရအောင်။ ဒီနေ့တော့ ပြန်လို့မရတော့ဘူး။ မနက်ဖြန်မှပဲ ပြန်ကြစို့။”

ကျန်းဟန်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။