အခန်း ၁၃၆

အခန်း ၁၃၆

မိုးကြိုးတောင်၏ ကောင်းကင်ထက်တွင် အမြဲတမ်း မိုးတိမ်များ အုံ့မှိုင်းနေလေ့ရှိသဖြင့် နံနက်ခင်းဖြစ်စေ၊ ညနေခင်းဖြစ်စေ နေမင်းကြီးကို မြင်တွေ့နိုင်ခြင်း မရှိချေ။ ကျန်းဟန် နိုးလာချိန်တွင် ငါးနာရီကျော်နေပြီ ဖြစ်ရာ သူသည် နေဝန်းနီ ပေါ်ထွက်လာမည့် အရပ်မျက်နှာသို့ မျက်နှာမူရင်း အာရုဏ်ဦး ထင်းရှူးစိမ်းကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုကာ စိတ်တည်ငြိမ်အောင် စတင်ကျင့်ကြံလိုက်တော့သည်။

နှစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် နံနက် ခုနစ်နာရီခွဲတွင် ကျန်းဟန်သည် ကျင့်ကြံခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူသည် အကြားအာရုံအတွက် စိတ်စွမ်းအားကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်မှာ အတန်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ နားစည်အနီးတစ်ဝိုက်တွင် သေးငယ်သော စွမ်းအင်ဗဟိုချက်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပုံပေါ်လာနေပြီး စိတ်စွမ်းအင် စီးဆင်းမှုမှာလည်း ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုချောမွေ့လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အကြားအာရုံဗဟိုချက် အပြည့်အဝ ဖြစ်ပေါ်လာရန်အတွက်မူ လမ်းခရီး အဝေးကြီး လိုပါသေးသည်။

“ဝေါင်းးးးး”

ကောင်းကင်တွင် ပိုင်လင်းသည် လေဟုန်စီးကာ အဆက်မပြတ် ပျံသန်းနေပြီး အထက်မှ ကျရောက်လာသော မိုးကြိုးလျှပ်စီးများကို ဝါးမြိုနေခဲ့သည်။ မိုးကြိုးဒဏ် ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် ၎င်း၏ စွမ်းအားကို အသုံးချကာ ဤနေရာတွင် ကျင့်ကြံရခြင်းမှာ ၎င်းအတွက်မူ ရေထဲမှ ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အပန်းမကြီးလှပေ။

နှစ်နာရီမျှသော အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ၎င်း၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သည် လက်ရွေးစင်အဆင့်၏ အစောပိုင်းအဆင့်မှ အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ယခင်ကထက်ပင် ပိုမိုခိုင်မာကာ အခြေကျလာခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံမှု နယ်ပယ်အသေးစားတစ်ခု တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းနှင့်အတူ ကျန်းဟန် ၎င်းအား ဖြည့်ဆည်းပေးထားသော စိတ်စွမ်းအင်ပါရမီတို့ ပေါင်းစပ်သွားသည့်အခါ ပိုင်လင်းသည် ၎င်း၏ နဂါးသွေးမျိုးဆက်ကို မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက စွမ်းရည်အသစ်တစ်ခုဖြစ်သည့် မိုးကြိုးဝါးမြို လျှပ်စစ်စားသုံးခြင်းကိုပါ ရရှိသွားခဲ့သည်။

ဤစွမ်းရည်မှာ ပိုင်လင်းအား မိုးကြိုးများကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ဝါးမြိုနိုင်စေရန်နှင့် မိုးကြိုးစွမ်းအားများကို စုပ်ယူနိုင်စေရန် ကူညီပေးသည့် အထောက်အကူပြု စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

မိုးကြိုးဟူသည်မှာ ဖျက်ဆီးခြင်း စွမ်းအားတစ်ရပ် ဖြစ်ပြီး မိုးကြိုးဒဏ် ခံနိုင်ရည်ရှိသော နဂါးမျိုးနွယ်ပိုင်လင်းသာလျှင် ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

သဘာဝအတိုင်း ပစ်ခတ်သော မိုးကြိုးများထဲတွင် ပြင်းထန်သော မိုးကြိုးနိယာမများ ကိန်းအောင်းနေပြီး မိုးကြိုးဝါးမြို လျှပ်စစ်စားသုံးခြင်းစွမ်းရည်က ထိုနိယာမများကို စုပ်ယူကာ ၎င်း၏ နဂါးအကြေးခွံများအတွင်း၌ မိုးကြိုးရှေးဟောင်းသင်္ကေတများအဖြစ် သိုလှောင်ထားနိုင်သည်။

ဤအရာက ပိုင်လင်း၏ ခံစစ်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး စွမ်းရည်များကို အသုံးပြုသည့်အခါ ပိုမိုကျွမ်းကျင် လျင်မြန်စေမည်ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ၎င်း၌ မိုးကြိုးနိယာမ ရှိနေခြင်းကြောင့် မိုးကြိုးဝိဉာဉ်စွမ်းအင်ထံမှ ထောက်ပံ့မှုကို ပိုမိုရရှိစေကာ ၎င်း၏ စွမ်းရည်များကို ပိုမိုပြင်းထန် ထက်မြက်လာစေမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ထိုမိုးကြိုးနိယာမများကို အကြေးခွံများအတွင်း သိုလှောင်ထားခြင်းကြောင့် ပိုင်လင်းအနေဖြင့် မိုးကြိုးနိယာမများကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နားလည် သဘောပေါက်လာနိုင်သည်။

စိတ်စွမ်းအား ကျင့်စဉ်ကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် နံနက်စာ ပြင်ဆင်ရန် ဂူရှေ့ရှိ မြေကွက်လပ်သို့ ပြန်လာခဲ့လိုက်၏။

သူသည် ပန်းကန်ပြားပုံစံ လှီးဖြတ်ထားသော မီးတောင်ချော်ရည် အနီရောင်ကျောက်ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် သိုလှောင်သေတ္တာထဲမှ အမဲသားတုံးကြီး နှစ်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ကျောက်ပြားပေါ်တွင် ထောပတ်အနည်းငယ် သုတ်လိမ်းပြီးနောက် အသားတုံးများကို စကင်လိုက်တော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ကင်ထားသော အသားတုံးများမှ မွှေးကြိုင်သော အနံ့အသက်များ လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။ ကျန်းဟန်၏ ဝမ်းဗိုက်မှာ ဆာလောင်မှုကြောင့် အသံမြည်လာခဲ့ပြီး သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် သွားရည်များကိုပင် မျိုချလိုက်မိသည်။

မွှေးကြိုင်သော အသားကင်ကို ကြည့်ရင်း သူသည် ယခင်ဘဝက လူသားများကို သက်သတ်လွတ်စားရန် တိုက်တွန်းနှိုးဆော်ခဲ့ကြသော လူအချို့ကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်မိသွား၏။ ၎င်းမှာ တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလှသည်။

သက်သတ်လွတ်စားခြင်းကကော သက်ရှိတွေကို မထိခိုက်စေဘူးတဲ့လား။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေနဲ့ သစ်သီးဝလံတွေက သက်ရှိတွေ မဟုတ်ကြဘူးလား။

၎င်းအပြင် လူသားများသည် အစာကွင်းဆက်၏ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိရန် နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ အချိန်ယူခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အသားစားခြင်းက သဘာဝတရားသာ ဖြစ်ပြီး ဤသည်မှာ လူသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် ရရှိထားသော လွတ်လပ်ခွင့်ပင် ဖြစ်သည်။ မိမိက မစားချင်လျှင် ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်ရှိသော်လည်း အခြားသူများကို မစားရန် တားဆီးခြင်းမှာမူ မိုက်မဲခြင်း သို့မဟုတ် ယုတ်မာခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျန်းဟန်သည် အသားကို အလွန်နှစ်သက်သော အသားစားသတ္တဝါတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အသားစားရခြင်းက သူ့ကို ပျော်ရွှင်စေသည်။ ၎င်းကို တွေးတောရင်း သူသည် ကင်ရန်အတွက် နောက်ထပ် အသားတစ်တုံးကို ထပ်မံထုတ်ယူလိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤကမ္ဘာတွင် ထိုကဲ့သို့သောလူမျိုးများ မရှိကြသဖြင့် ကျန်းဟန် အလွန်ကျေနပ်မိသည်။

မကြာမီ အသားကင် ကျက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းဟန်သည် တစ်တုံးကို ကောက်ယူကာ စတင်စားသောက်လိုက်တော့သည်။ အပူဒဏ်ကြောင့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိပါက ပိုင်လင်းထံသို့ ဒဏ်ရာများ လွှဲပြောင်းသွားမည်ဖြစ်သဖြင့် သူသည် အပူရှိန်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိပေ။

ဤမျှလောက်သော အပူချိန်မှာ ပိုင်လင်းအတွက်မူ အာရုံခံစားမိရုံမျှပင် မရှိချေ။ ၎င်းသည် ခေါင်းကို ဆက်စိုက်ထားရင်း ၎င်း၏ ဆေးရည်များကို သောက်ကာ ကျန်းဟန် ပြင်ဆင်ပေးထားသော နဂါးသွေးဝိဉာဉ်အပင်များကို စားသုံးနေခဲ့သည်။

၎င်း၏ဘေးတွင် ဟုတ်ဟုတ်သည်လည်း ဆေးရည်သောက်ရင်း နဂါးသွေးဝိဉာဉ်အပင်ကို စားနေသည်။

“ဝေါင်းးးးး”

လူသားတစ်ယောက်နှင့် သူ၏ သားရဲအိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင် ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေကြစဉ်မှာပင် ဝေးလံသော အရပ်မှ မိုးကြိုးမီးတောက်ဝံပုလွေတစ်ကောင်သည် အသားကင်နံ့ နောက်သို့ ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်ရင်း ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

၎င်းသည် ပြေးဝင်လာစဉ်မှာပင် ဟုတ်ဟုတ်နှင့် ပိုင်လင်တို့ဆီသို့ မိုးကြိုးမီးတောက်များကို ပစ်ခတ်လိုက်တော့သည်။ ဟုတ်ဟုတ်သည် မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသဖြင့် လက်ရွေးစင်အဆင့်၏ အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိသော ငွေဖြူရောင်ငှက်ကြီးတစ်ကောင်အသွင်သာ ပေါက်နေသောကြောင့် ထိုဝံပုလွေ၏ အဓိက ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ရမည့် ပစ်မှတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

“ဂူးးး”

ဟုတ်ဟုတ်သည် ထိုခေါင်းဆောင်အဆင့်’ အစောပိုင်း မိုးကြိုးမီးတောက်ဝံပုလွေကို စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ကိုယ်တိုင်ဝင်မတိုက်ဘဲ ရိပ်အလင်းဓား အနည်းငယ်ကိုသာ စုစည်းကာ ပြေးဝင်လာသော မိုးကြိုးမီးတောက်များကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ပိုင်လင်းကမူ ပို၍ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မိမိ၏ ထမင်းဝိုင်းကို သူတစ်ပါးလာနှောင့်ယှက်သည်ကို အမုန်းဆုံး ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ခေါင်းကိုပင် မော့မကြည့်ဘဲ ၎င်း၏ နဂါးအမြီးကို တစ်ချက်ခါးယမ်းလိုက်ရာ မိုးကြိုးလျှပ်စီးတစ်ကြောင်း ဖြာထွက်သွားတော့သည်။

ကျန်းဟန်သည် ဘာမှမပြောဘဲ ထိုမိုးကြိုးမီးတောက်ဝံပုလွေကို အမှုမထားသည့်အလား သူ၏ အမဲသားတုံးကိုသာ ဆက်လက်စားသုံးနေခဲ့သည်။

“အာဝူးးးးးး”

မိုးကြိုးမီးတောက်ဝံပုလွေသည် မူလက ပိုင်လင်းထုတ်လွှတ်လိုက်သော မိုးကြိုးလျှပ်စီးကြောင်းကို ဂရုမစိုက်ခဲ့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် ၎င်း၏ ဝံပုလွေမျက်လုံးကြီးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုသေးငယ်ပုံရသော မိုးကြိုးလျှပ်စီးကြောင်းသည် ပိုင်လင်းထံမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိုးကြိုးစွမ်းအင်များကို အဆက်မပြတ် ဆွဲငင်စုပ်ယူသွားခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးများထက်ပင် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခေါင်းဆောင်အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့တော့သည်။

မိမိမျက်စိရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိလာသော မိုးကြိုးကို ကြည့်ရင်း မိုးကြိုးမီးတောက်ဝံပုလွေသည် ဘာဖြစ်သွားသည်ကိုပင် သေသေချာချာ သဘောမပေါက်သေးချေ။ ဤစွမ်းရည်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလိုအလျောက် ပိုမိုကြီးထွားလာနိုင်ရတာလဲ။

၎င်းအနေဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ပြေးချင်စိတ် ပေါက်လာချိန်တွင်မူ အရာအားလုံး နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဂျိန်းကနဲ အသံနှင့်အတူ မိုးကြိုးမီးတောက်ဝံပုလွေသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လဲကျသွားခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းမာခဲသွားပြီး အမွေးအမှင်များ ထောင်ထကာ ပူပြင်းသော အခိုးအငွေ့များ လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အသက်ပျောက်၍ တုံးလုံးပက်လက် သေဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။

“မဆိုးဘူး... မနေ့ကထက် အများကြီး ပိုသန်မာလာတာပဲ။ ကြည့်ရတာ ဒီနဂါး၏ မူလသွေးနှင့် ဝိဉာဉ်က တကယ် အစွမ်းထက်တာပဲ။”

ကျန်းဟန် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။ ဤမူလသွေးနှင့် ဝိဉာဉ်သည် ပိုင်လင်းကို အကန့်အသတ်မဲ့ အလားအလာ ပေးစွမ်းနိုင်ရုံသာမက ၎င်း၏ ဉာဏ်ပညာကိုပါ ပွင့်လင်းစေပြီး အသိဉာဏ်ကို များစွာ မြင့်တက်စေခဲ့သည်။ စွမ်းရည်များအပေါ် ၎င်း၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုမှာ ယခင်ကထက် များစွာ သာလွန်နေပြီး စိတ်ကြိုက် လှည့်ပတ်အသုံးပြုနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

စောစောက တိုက်ကွက်မှာ အမြီးရိုက်ခတ်ခြင်းနှင့် လျှပ်စစ်ထုတ်လွှတ်ခြင်းစွမ်းရည်နှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ထားသည့် ပေါင်းစပ်စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ မူလက ပိုင်လင်းသည် လျှပ်စစ်ထုတ်လွှတ်ခြင်းကို ၎င်း၏ ပါးစပ်မှသာ ထုတ်ဖော်နိုင်သော်လည်း ယနေ့နံနက် ကျင့်ကြံပြီးနောက်တွင်မူ အမြီး၊ ခြေသည်းနှင့် နဂါးဦးချိုများမှတစ်ဆင့်ပါ ထုတ်လွှတ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မိုးကြိုးမီးတောက်ဝံပုလွေတစ်ကောင် သေဆုံးသွားပြီးနောက် အခြားမိစ္ဆာသားရဲများ မချဉ်းကပ်ဝံ့ကြတော့ပေ။ ကျန်းဟန်သည် နံနက်စာကို အေးအေးလူလူ အဆုံးသတ်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ပြုတ်သည့် ကိရိယာများနှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို သိမ်းဆည်းကာ ထိုဝံပုလွေအနီးသို့ လျှောက်သွား၍ ၎င်း၏ သားရဲအမြုတေနှင့် ဝံပုလွေသားရေကို စတင်ခွာယူလိုက်တော့သည်။

ဝံပုလွေသားရေကို ခွာ၍ ပြီးခါနီးအချိန်မှာပင် ပြင်ပမှ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျန်းဟန် မော့ကြည့်လိုက်ရာ လူခြောက်ယောက် ရုတ်တရက် အတင်းဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“တောင်းပန်ပါတယ် မိတ်ဆွေ... ဒီမှာ လူရှိနေမှန်း ကျွန်တော်တို့ မသိလို့ပါ။”

ဦးဆောင်လာသော အမျိုးသားက အားနာဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများကမူ တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေသည့်အလား နေရာအနှံ့ အဆက်မပြတ် ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေသည်။

ကျန်ရှိသော ငါးယောက်သည်လည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်သည်။ အချို့၏ အကြည့်များက ကျန်းဟန်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို အပြန်အလှန် စကင်ဖတ်သကဲ့သို့ ကြည့်ရှုနေကြပြီး အချို့၏ အကြည့်များကမူ ဟုတ်ဟုတ်နှင့် ပိုင်လင်းတို့အပေါ်၌ ရောက်ရှိနေကြသည်။

“လမ်းမှားလာတာဆိုရင်လည်း အခု ထွက်သွားကြတော့။”

ကျန်းဟန်သည် ထိုလူခြောက်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ၎င်းတို့၏ အကြည့်များကို သတိမပြုမိသည့်အလား တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

“မိတ်ဆွေ... မင်းက တစ်ယောက်တည်းလား။ ဒီမိုးကြိုးတောင်မှာ စွန့်စားခန်းဖွင့်ရတာ အန္တရာယ်များလွန်းတယ်။ ငါတို့အဖွဲ့ထဲကို ဝင်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘူးလား။”

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အမျိုးသားက ကျန်းဟန်ကို ကြည့်ကာ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူ၏ အမည်မှာ ပိုင်ရှန်းဖြစ်ပြီး ဤစွန့်စားသူအဖွဲ့၏ ကပ္ပတိန် ဖြစ်သည်။

ကျန်းဟန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်မိလိုက် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“လစ်လိုက်တော့...။ ငါ ထပ်ပြောဖို့ လိုသေးလား။”

“ဟဲဟဲ... ကောင်လေး...မနေ့က ငါတို့ရဲ့ လျှပ်စီးကွက် စပါးအုံးမြွေကို သတ်ပြီး မြွေဝိဉာဉ်သစ်သီးကို ခိုးယူသွားတဲ့ကောင်က နင်မလား။

ဒီမှာ လာပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ချင်ယောင် ဆောင်မနေနဲ့။ နင့်ရဲ့ အစွမ်းအစကို ငါတို့ မမြင်ဘူးများ မှတ်နေလား။ နင် အလိုက်သိတယ်ဆိုရင် ပစ္စည်းတွေကို ခုချက်ချင်း အပ်စမ်း။ ဒါဆို နင့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်။”

စကားပြောလိုက်သူမှာ ကပ္ပတိန်၏အနားရှိ မြွေကဲ့သို့ အေးစက်သော မျက်ဝန်းတစ်စုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ ပြုံးစိစိဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့သံမှာ ပိုမို၍ ယုတ်မာကောက်ကျစ်လှသည်။

မနေ့က မြွေဝိဉာဉ်သစ်သီး ခိုးယူခံလိုက်ရပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် အလွန်အမင်း မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ လက်မလျှော့နိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့သည် ကူညီပေးနိုင်မည့် ထူးခြားသော လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့၏။ ထိုသူ၏ သားရဲဖြစ်သော အပြာရောင် သလင်းကျောက်မြေခွေးတွင် ထူးခြားသော စွမ်းရည်တစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းမှာ တစ်ရက်အတွင်း မည်သည့်အရာကိုမဆို တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိပါးထားခဲ့လျှင် ထိုလူ၏ နောက်သို့ ခြေရာခံ လိုက်လံနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဟန်သည် ထိုအပြာရောင် သလင်းကျောက်မြေခွေး၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံလိုက်ရသူ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် လမ်းမှားလာသည်ဟူသော ဆင်ခြေကို အသုံးပြု၍ ဤနေရာ၏ အခြေအနေကို စမ်းသပ်ကြည့်ရှုခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းဟန်တွင် တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိကြောင်း သိရှိသွားပြီးနောက် သူမ၏အစ်ကိုဖြစ်သူ ပိုင်ရှန်းသည် စိုးရိမ်သတိကြီးစွာထားသည့် အယူအဆအတိုင်း ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုဘဲ ကျန်းဟန်အား အခြေအနေကို ပိုမိုနားလည်နိုင်ရန်အတွက် အဖွဲ့ထဲသို့ အရင်ဆွဲသွင်းချင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဒုတိယခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ပိုင်ပင်းကမူ ဤမျှအထိ သတိကြီးနေရန် မလိုဟု ခံစားရပြီး ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုကို တိုက်ရိုက် စတင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဟန်သည် ခေါင်းဆောင်အဆင့် အစောပိုင်း သားရဲတစ်ကောင်နှင့် လက်ရွေးစင်အဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့် သားရဲတစ်ကောင်ကိုသာ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အခြေခံအဆင့် သားရဲထိန်းချုပ်သူမျှသာ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့ဘက်တွင်မူ အခြေခံအဆင့် သားရဲထိန်းချုပ်သူ သုံးယောက် ရှိနေ၏။ သူမဖြစ်စေ၊ သူမ၏အစ်ကိုဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အပြာရောင် သခယလင်းကျောက်မြေခွေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် လျူလဲ့ဖြစ်စေ ၎င်းတို့အားလုံးသည် ခေါင်းဆောင်အဆင့် သားရဲနှစ်ကောင်စီ ပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီး သူမ၏အစ်ကိုတွင်မူ ခေါင်းဆောင်အဆင့်’ အနှောင်းပိုင်း လေမိုးကြိုးမြွေပါပင် ရှိသေးသည်။

၎င်းတို့ထဲမှ မည်သူမဆို ကျန်းဟန်ကို တစ်ယောက်တည်းဖြင့် အနိုင်ယူနိုင်စွမ်းရှိရာ ဤမျှ လူအင်အားအများကြီး ရှိနေသည်ကို ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။ အကယ်၍ ကျန်းဟန်က အလိုက်မသိတတ်ဘူးဆိုလျှင် ယနေ့ ၎င်းအား စွမ်းအားဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်းဟူသည်ကို ကောင်းကောင်းကြီး သိအောင် လုပ်ပေးမည် ဖြစ်သည်။

“ကောင်လေး... ငါ့ရဲ့ အပြာရောင် သလင်းကျောက်မြေခွေးက မင်းကို ပစ်မှတ်ထားပြီးသား။ မနေ့က မင်းခိုးသွားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မြန်မြန် အပ်လိုက်စမ်း။”

လျူလဲ့က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားသူများကလည်း ဝိုင်းဝန်း အော်ဟစ်ငေါက်ငမ်းကြတော့သည်။

ကျန်းဟန်သည် ၎င်းတို့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

“စကားကောင်းကောင်း ပြောလို့မရတဲ့ ငတုံးတွေပဲ။ မင်းတို့က မသေမချင်း မသိကြဘူးဆိုမှတော့... ပိုင်လင်း၊ ဟုတ်ဟုတ် သူတို့ကို သေလမ်းပို့ပေးလိုက်စမ်း။”