အခန်း ၁၄၀
Vol. 14 Ch. 140
အခန်း ၁၄၀
ပိုင်လင်းက ချော့ရလွယ်နေဆဲပင်။ အမှန်တော့ ၎င်းသည် ကျန်းဟန်အပေါ် ရာနှုန်းပြည့် နာခံသူဖြစ်ရာ ဆေးရည်နှစ်ပုလင်းဖြင့်တင် အားလုံး အဆင်ပြေသွားခဲ့သည်။
ပြန်လည်သက်သာလာရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူပြီးနောက် ပိုင်လင်းသည် လှပဆန်းကြယ်သော ခရမ်းစွဲသလင်းကျောက်နဂါးအသွင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း လေ့ကျင့်မှုက မပြီးဆုံးသေးချေ။ နောက်တစ်ဆင့်အနေဖြင့် ၎င်းသည် မိုးကြိုးလျှပ်စီးများကြားတွင် မိုးကြိုးအသက်ရှူသံအကြိမ် တစ်ထောင်၊ လျှပ်စစ်ထုတ်လွှတ်ခြင်းအကြိမ် တစ်ထောင်နှင့် ဆွဲဖြဲခြေသည်း၊ အမြီးဖြင့် ရိုက်ခတ်ခြင်းတို့ကို တစ်မျိုးလျှင် အကြိမ် ငါးရာစီ ပြီးမြောက်အောင် ထပ်မံထုတ်ဖော်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။
ဤနေရာတွင် လေ့ကျင့်ရသော မိုးကြိုးအသက်ရှူသံမှာ တိုက်ပွဲတွင် တိုက်ရိုက်ပစ်ခတ်သည့် တိုက်ကွက်မျိုးနှင့် မတူပေ။ ၎င်းသည် စွမ်းအားကို ပြင်ပသို့ မထုတ်လွှတ်ဘဲ ကိုယ်တွင်း၌သာ ထိန်းသိမ်းထားပြီး အဆက်မပြတ် လှည့်ပတ်နေရန် လိုအပ်သည်။ လျှပ်စစ်ထုတ်လွှတ်ခြင်း စွမ်းရည်မှာလည်း ထို့အတူပင်။ ၎င်း၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်အပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းနှင့် ကိုယ်တွင်းဝိဉာဉ်စွမ်းအင်သွေးကြောကို ချဲ့ထွင်နိုင်စွမ်းရှိစေရန် ဖြစ်သည်။
ဤလေ့ကျင့်မှု လေးမျိုးလုံးမှာ မခက်ခဲလှသော်လည်း စိတ်အာရုံ စူးစိုက်မှု အပြည့်လိုအပ်ပြီး အချိန်အတော်များများ ကုန်ဆုံးစေသည်။
ပိုင်လင်း လေ့ကျင့်နေစဉ်အတွင်း ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးတောင်ထွတ်၏ မြေပြင်မှ ထူးခြားသော နဂါးအရှိန်အဝါတစ်မျိုး စိမ့်ထွက်လာပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားသည်ကို ကျန်းဟန် ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။ ဤသည်မှာလည်း လေ့ကျင့်မည့်နေရာအတွက် မိုးကြိုးနဂါးတစ်ကောင် ကျဆုံးခဲ့ဖူးသည့် နေရာမျိုး အဘယ်ကြောင့် လိုအပ်ရခြင်း၏ အကြောင်းပြချက် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ထူးခြားသည်မှာ ဤနေရာတွင် မိုးကြိုးနဂါးတစ်ကောင်တည်းတင် ကျဆုံးခဲ့ဖူးခြင်းမဟုတ်ဘဲ အခြားသော နဂါးအချို့ပါ ကျဆုံးခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။
ပိုင်လင်း လေ့ကျင့်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း ကျန်းဟန်သည် သတ္တုပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်မ ပါသော သေတ္တာကို သူ၏ သိုလှောင်သေတ္တာထဲမှ ထုတ်ယူကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
ယခုအချိန်တွင် သေတ္တာထဲ၌ ပုရွက်ဆိတ် သုံးသုတ်ပင် ပေါက်ဖွားနေပြီ ဖြစ်သည်။ လုပ်သားပုရွက်ဆိတ်၊ ပုရွက်ဆိတ်အထီးနှင့် စစ်သည်တော်ပုရွက်ဆိတ်များ ပါဝင်ပြီး အားလုံးမှာ ယေဘုယျအားဖြင့် ကြေးနီရောင်သန်းနေကြကာ အရေအတွက်မှာ နှစ်ရာခန့်အထိ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းတို့အားလုံးသည် ကျန်းဟန် သေတ္တာထဲသို့ ထည့်ပေးထားသော သတ္တုကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများကို သတ္တုပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်မအား ကျွေးမွေးရန်အတွက် အလုပ်ရှုပ်ခံ သယ်ဆောင်နေကြပြီး ပုရွက်ဆိတ်တောင်ကိုလည်း စတင်တည်ဆောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ပုရွက်ဆိတ်အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံး စနစ်တကျ စတင်လည်ပတ်နေပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။
ကျန်းဟန် အနည်းငယ် တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ရွှေ၊ ငွေ၊ သံနှင့် ခဲ အစအနအချို့ကို သေတ္တာ၏ အနားသတ်တွင် ထားပေးလိုက်သည်။ ဤအရာများမှာ သာမန်သတ္တုများသာ ဖြစ်သော်လည်း အမျိုးအစားချင်း မတူကြချေ။ မတူညီသော သတ္တုအမျိုးအစားများကို စားသုံးခြင်းက သတ္တုပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်မအား မတူညီသော မျိုးဆက်များကို ပေါက်ဖွားလာစေနိုင်သည်။
ထိုအရာများအပြင် သူသည် အဆင့် ၂ သတ္တုဒြပ်စင် သားရဲအမြုတေနှင့် သားရဲအကြွင်းအကျန် အစိတ်အပိုင်းအချို့ကိုလည်း ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဝိဉာဉ်စွမ်းအင် ပါဝင်သော ဤထူးခြားသည့် သတ္တုများသည် ပုရွက်ဆိတ်ဦးရေ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ တိုးပွားလာစေရန် အထောက်အကူပြုနိုင်သည်။
သတ္တုပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်မမှာ လက်ရှိတွင် အစေခံအဆင့် အစောပိုင်းသို့ ကပ်ရုံမျှသာ ရောက်ရှိနေသေးပြီး အခြားသော သတ္တုပုရွက်ဆိတ်များမှာမူ အဆင့် သတ်မှတ်ချက် မရှိသေးချေ။
ပုရွက်ဆိတ်မွေးရခြင်းမှာ အလွန် ပျော်စရာကောင်းသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပိုင်လင်းတို့၊ ဟုတ်ဟုတ်တို့ကဲ့သို့သော သားရဲများကို မွေးမြူရခြင်းနှင့် ခံစားချက်ချင်း လုံးဝမတူညီဘဲ ကျန်းဟန်အနေဖြင့် ဤအရာကို အလွန် စိတ်ဝင်စားနေမိသည်။
ပုရွက်ဆိတ်များ အလုပ်လုပ်နေသည်ကို ခဏမျှ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် ၎င်းတို့ကို သိုလှောင်သေတ္တာထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ လက်ရှိတွင် ပုရွက်ဆိတ်အရေအတွက် နည်းပါးလွန်းသေးသဖြင့် မည်သည့်စမ်းသပ်ချက်မျှ လုပ်ဆောင်၍ မရသေးချေ။ သို့မဟုတ်ပါက ပုရွက်ဆိတ်အသိုက်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားနိုင်သည်။
ပုရွက်ဆိတ်အရေအတွက် သိန်းချီအထိ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါတွင်မူ ကျန်းဟန်အနေဖြင့် စမ်းသပ်ချက်တစ်ခု လုပ်ဆောင်ရန် စီမံထားသည်။ ၎င်းမှာ ဤပုရွက်ဆိတ်အဖွဲ့အစည်း မည်သို့ဖြစ်လာမည်နည်းဟူသည်ကို ကြည့်ရှုရန်အတွက် မျိုးရိုးဗီဇဆိုင်ရာ အတုအယောင် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း ရွေးချယ်မှုကို လုပ်ဆောင်ကြည့်ရန် ဖြစ်သည်။
မကြာမီမှာပင် အချိန်မှာ မွန်းလွဲ နှစ်နာရီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ပိုင်လင်းသည်လည်း ယနေ့အတွက် အံ့ဖွယ်ကျင့်စဉ် လေ့ကျင့်မှုကို နောက်ဆုံးတွင် ပြီးမြောက်သွားခဲ့သည်။
“ဒါက မင်းအတွက် ဆေးရည်... နောက်ဆုံးတစ်ပုလင်းပဲ။ ဒါကိုသောက်ပြီး သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲ ပြန်ပြီး အနားယူလိုက်တော့။”
ကျန်းဟန်သည် ခေါင်းပင်မမော့နိုင်တော့အောင် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေရှာသော ပိုင်လင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ယနေ့ လေ့ကျင့်မှု၏ ပြင်းထန်မှုနှုန်းက ၎င်းအား မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်လုနီးပါးအထိ ဖြစ်စေခဲ့သည်။
“ဝေါင်းး ဝူးးး”
ပိုင်လင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်လျက်ရှိနေပြီး ၎င်း၏ ညည်းတွားသံမှာ အလွန် ဖျော့တော့လှသည်။ ကျန်းဟန်မှာ မတတ်နိုင်တော့ဘဲ ၎င်း၏ပါးစပ်ကို အတင်းဟ၍ ဆေးရည်တိုက်ပေးလိုက်ရပြီးနောက်မှသာ သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။
ထို့နောက်တွင် သူသည် ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးတောင်ထွတ် ဧရိယာမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ဟုတ်ဟုတ်ကို အပြင် ထုတ်လိုက်သည်။
“ဂူးးး”
ဟုတ်ဟုတ်သည် ၎င်း၏ ဝိုင်းစက်နေသော မျက်နှာကြီးဖြင့် သူ့ဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာ၏။
“ငါတို့ ပြန်ဖို့ ပြင်ကြရအောင်။ ခဏလောက် အနားယူပြီးမှ ဒီကို ပြန်လာကြမယ်။”
ကျန်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။
“ဂူးး ဂူးး”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟုတ်ဟုတ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ကာ အရှေ့မှ ဦးဆောင်၍ လမ်းလျှောက်သွားတော့သည်။
တောင်ပေါ်မှ ဆင်းရခြင်းမှာ တောင်ပေါ်သို့ တက်ရခြင်းထက် ပိုမိုမြန်ဆန်လှသည်။ တစ်နာရီခွဲခန့် အချိန်ယူခဲ့ရပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် မိုးကြိုးတောင်ဧရိယာမှ ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ တောအုပ်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြတော့သည်။
ကျန်းဟန်၏ လက်ကိုင်ဖုန်းတွင် အင်တာနက် လိုင်းပြန်ရသည်နှင့် ကျန်းဟန်ထံသို့ မက်ဆေ့ခ်ျအများအပြား ဝင်လာခဲ့သည်။ မစစ်ဆေးရသေးမီမှာပင် သားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။
“ဟယ်လို... အစ်မ လျိုယွဲ့။”
ကျန်းဟန်က ဖုန်းဖြေလိုက်သည်။
“ကျန်းဟန်... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။ ဘာလို့ မိုးကြိုးတောင်ကနေ အခုမှ ထွက်လာတာလဲ။ မနေ့ညက ပြန်လာမယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်ဘူးလား။”
သားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့၏ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျန်းဟန် မနေ့ညက ပြန်မလာခဲ့သဖြင့် သူမ အလွန်စိုးရိမ်နေခဲ့ရ၏။ အကယ်၍ သူမ၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ကျန်းဟန် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါက ဆရာ ဝမ်ယိအား မည်သို့ ရှင်းပြရမည်ကို သူမ လုံးဝ မသိရှိပေ။
“ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်...အဆင်ပြေပါတယ်။ မနေ့က အထဲကို နည်းနည်း ပိုနက်နက် ရှေ့ဆက်သွားမိလို့ပါ။ မိစ္တာသားရဲတချို့ကို သတ်ပြီးတဲ့တော့ အချိန်က နောက်ကျနေပြီ။ အဲဒါကြောင့် တောင်ပေါ်မှာပဲ ခဏ နားလိုက်တာပါ။ စိတ်ပူအောင် လုပ်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ် အစ်မ လျိုယွဲ့။”
ကျန်းဟန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။
“မင်း အခု ဘယ်မှာလဲ။ ငါ မိုးကြိုးတောင်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ရှိတယ်။ ငါ လာခဲ့မယ်။”
ကျန်းဟန် အဆင်ပြေကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင်ကြီး လျိုယွဲ့က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ကျန်းဟန်ကို ရှာဖွေရန်အတွက် မိုးကြိုးတောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့ပြီးဖြစ်ပြီး ကျန်းဟန် စောစောထွက်လာသည့်အတွက် ကံကောင်းသွားခဲ့သည်။
“ကျွန်တော် မိုးကြိုးတောင်ရဲ့ အရှေ့တောင်ဘက်က တောအုပ်ထဲမှာပါ။”
ကျန်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။
နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် သားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင်ကြီး လျိုယွဲ့သည် တောင်ပံခြောက်ခုပါ လေနတ်ဘုရားငှက်ကို စီးနင်းကာ ကျန်းဟန်၏ ရှေ့တည့်တည့်ရှိ ကွင်းပြင်ထဲသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဥဒေါင်းနှင့် ဆင်တူပြီး အရောင်မှာ အပြာနုရောင်ရှိကာ အလွန်လှပသော အဆင့် ၅ ဧရာမငှက်ကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။
“အစ်မ လျိုယွဲ့။”
ကျန်းဟန်က ပြုံးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“မင်း အဆင်ပြေတာ ဝမ်းသာတယ်။ မြန်မြန် တက်လာခဲ့။ ငါလည်း ဒီနားမှာ ဝိဉာဉ်အပင်တွေ ရှာနေရင်းနဲ့ လမ်းကြုံလို့ မင်းကို လိုက်ရှာနေတာ။”
သားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့က သူ့ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ကျန်းဟန်သည် ဟုတ်ဟုတ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အတောင်ပံခြောက်ခုပါ လေနတ်ဘုရားငှက်၏ ကျောပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။
အတောင်ပံခြောက်ခုပါ လေနတ်ဘုရားငှက်က လမ်းပြပေးနေသဖြင့် လမ်းခရီးတစ်လျှောက် မည်သည့် မိစ္ဆာသားရဲမျှ အနီးသို့ ကပ်ရန်ပင် မဝံ့ရဲကြပေ။ သားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့အတွက်မူ ဝိဉာဉ်အပင်အချို့ကို ရှာဖွေစုဆောင်းခြင်းမှာ အလွန်လွယ်ကူသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် အဆင့် ၅ သားရဲတစ်ကောင်၏ ဖိအားပေးမှုမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ အဆင့် ၅ သားရဲများသည် ကန်မြို့ တစ်မြို့လုံးတွင်ပင် ရှားပါးလှပြီး စုစုပေါင်းအရေအတွက်မှာ တစ်ရာပင် ပြည့်ချင်မှ ပြည့်လိမ့်မည်။
“ဘယ်လိုလဲ။ မိုးကြိုးတောင်ပေါ်မှာ အရမ်း ရှုပ်ထွေးနေလား။”
သားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့က ပစ္စည်းများ စုဆောင်းရင်း ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့... အရမ်း ရှုပ်ထွေးတယ်။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ဤအကြောင်းကို ကောင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်နေပြီးဖြစ်သည်။
ကျန်းဟန်သည် မိုးကြိုးတောင်ပေါ်တွင် သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို သားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့အား ပြောပြရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အချို့သော အကြောင်းအရာများကိုသာ ရွေးချယ်၍ ပြောပြလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် မိုးကြိုးမျက်လုံးအမွှာဝံပုလွေ၏ အမြုတေကိုမူ ထုတ်ယူပြသလိုက်သည်။
“အစ်မ လျိုယွဲ့... ဒါကို ကြည့်ပါဦး။”
“အမြွှာ သားရဲအမြုတေလား။”
သားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့က ၎င်းကို ယူကြည့်လိုက်ရာ စူးစမ်းလိုစိတ် အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤအရာမျိုးမှာ အလွန်ရှားပါးသော ပစ္စည်းမျိုး ဖြစ်သည်။
“ဒါကို ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်ကို သတ်ပြီးတော့ ရလာတာပါ။ သူက အဲဒီအချိန်တုန်းက ဒီအမြုတေကို သုံးပြီး တခြားသူတွေရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူနေတာ။”
ကျန်းဟန်က အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ငါလည်း မြင်ပါတယ်။ ဒါက သာမန် အမြွှာသားရဲအမြုတေ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုပစ္စည်းမျိုး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားမိဘူး။ ဒါကို သေချာလေ့လာကြည့်ရင် ကြီးမားတဲ့ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်။”
သားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့သည် ဤသားရဲအမြုတေ နှစ်ခု၏ ထူးခြားမှုကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိသွားခဲ့သည်။
“အစ်မ လျိုယွဲ့... အစ်မက ဒါကို မြင်တတ်တဲ့အတွက် အားတဲ့အချိန်ကျရင် ကျွန်တော့်အတွက် သေချာ လေ့လာပေးပါဦး။ ကျွန်တော်ကတော့ ဘာမှ နားမလည်ဘူး။ ရလဒ်ထွက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ကိုလည်း အသိပေးပါ။”
ကျန်းဟန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
သားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့သည် ကျန်းဟန်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်မိ၏။ ဤကောင်လေးမှာ ငယ်ရွယ်နုနယ်ပုံ ပေါက်နေသော်လည်း ပြောဆိုသည့် စကားလုံးများမှာ အလွန်ရင့်ကျက်ပြီး လူကို နွေဦးလေညင်းကဲ့သို့ နွေးထွေးစေသည်။ သူသည် အဆင်အခြင်မဲ့သော လူငယ်တစ်ယောက်နှင့် လုံးဝ မတူချေ။
“ဒါဆိုရင်တော့ အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါ့ရဲ့ လေ့လာချက် ရလဒ်တွေကို မင်းကို အရင်ဆုံး ပြောပြမယ်။ မောင်လေး... နောက်အခါတွေကျ လိုအပ်တာရှိရင် အစ်မဆီ လာခဲ့ပါ။”
သားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့က ကျန်းဟန်၏ ပခုံးကို ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ကျန်းဟန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောနေသော်လည်း ဤအရာမှာ မရိုးရှင်းကြောင်းနှင့် ၎င်းကို ကျန်းဟန် ရရှိထားခြင်းက ပို၍ပင် မရိုးရှင်းကြောင်း သူမ သိရှိနေခဲ့သည်။
ဤအမြုတေ၏ အဆင့်အတန်းမှာ အဆင့် ၄ တစ်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သားရဲသေဆုံးသွားခဲ့သည်မှာလည်း နှစ်ရက်ထက်မပိုသေးချေ။ ၎င်းမှာ ကျန်းဟန် မနေ့ကမှ ရရှိခဲ့သည့် လတ်ဆတ်သော အမြုတေအစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
အဆင့် ၄ နီးပါးရှိသော ပြိုင်ဘက်နှင့် ထိုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အနိုင်ရရှိသူ ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့သည်ကိုကြည့်လျှင် ကျန်းဟန်မှာ လုံးဝ သာမန်မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။ ဤအရာမှာ အဆင့် ၃ အစောပိုင်း သွေးအရိပ်ညဇီးကွက် တစ်ကောင်တည်းဖြင့် လုံးဝ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ချေ။ ကျန်းဟန်တွင် လျှို့ဝှက်ထားသော စွမ်းအားများ သေချာပေါက် ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူမ ထိုအရာကို ဂရုမစိုက်ချေ။ လူတိုင်းတွင် လျှို့ဝှက်ချက်ကိုယ်စီ ရှိကြစမြဲဖြစ်ပြီး ကျန်းဟန်၏ အသက်အရွယ်နှင့် ဤမျှအစွမ်းထက်နေကာ ထိုစွမ်းအားကို မည်သို့ဖုံးကွယ်ရမည်ကိုပါ သိရှိနားလည်ထားသည့် သူ၏ စိတ်နေသဘောထားက သူမအား အလွန် ချီးကျူးမိစေခဲ့သည်။
ထို့ပြင် ကျန်းဟန်က ဤကဲ့သို့ ရှားပါးလှသော ပစ္စည်းကို သူမအား တိုက်ရိုက်ယုံကြည်စွာ ထုတ်ပေးလိုက်ခြင်းကလည်း သူ့အနေဖြင့် သူမအပေါ် မည်မျှအထိ ယုံကြည်မှုရှိကြောင်းကို အပြည့်အဝ သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဟားဟား... အစ်မ လျိုယွဲ့က အားနာစရာတွေ ပြောနေပြန်ပါပြီ။”
ကျန်းဟန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ ဤအရာကို သားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့အား ပေးအပ်ခြင်းမှာ သူ သေသေချာချာ စဉ်းစားတွေးခေါ်ပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ရှိ မွေးမြူရေးပညာရှင်အဆင့်မှာ နိမ့်လွန်းသေးသဖြင့် ၎င်း၏အတွင်း၌ရှိသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို လေ့လာနိုင်စွမ်း မရှိချေ။ ၎င်းကို လျိုယွဲ့အား လေ့လာရန် ငှားရမ်းပေးလိုက်ခြင်းဖြင့် ပထမအချက်အနေဖြင့် ပိုင်ဆိုင်ခွင့်မှာ သူ့ထံတွင်သာ ရှိနေဦးမည်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် လျိုယွဲ့၏ ဉာဏ်ပညာကို အသုံးချကာ ၎င်းကို သုတေသနပြုရန် ကူညီရာရောက်သည်။
အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့နှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ပြီး သူမကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လူယုံတစ်ဦးအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း တည်ဆောက်သွားရန် ဖြစ်သည်။ လျိုယွဲ့ကဲ့သို့သော မွေးမြူရေးပညာရှင်တစ်ဦးအတွက် ဤကဲ့သို့သော သုတေသနပြုခွင့်ရရှိခြင်းမှာ ကြီးမားသော အခွင့်အရေးတစ်ရပ်ပင်။ ကျန်းဟန်က ၎င်းကို သူမထံ တိုက်ရိုက်ပေးအပ်လိုက်ခြင်းက သူမအား သူ၏ မိတ်ဆွေစစ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဆက်ဆံလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိချေ။
“ငါက မင်းကို သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်လို သဘောထားလို့ ပြောတာပါ။ အားနာလို့ လျှောက်ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ကဲ... ပြန်ကြစို့။ မင်းလိုချင်တဲ့ ဆေးရည်ကိုလည်း ငါ ပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီ။”
သားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့က ကျန်းဟန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့... အစ်မ လျိုယွဲ့။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ သဘောတူလိုက်သည်။