အခန်း ၄၃၀

အခန်း (၄၃၀) သုံးဆယ့်ခြောက်ခုမြောက် ပလက်ဖောင်း၊ 【ပင်လယ်စွန်ရဲကျွန်း】

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရဲချီယန်တစ်ယောက် ပြဿနာရှာလိုစိတ် အလျဉ်းမျှ မရှိခဲ့ချေ။ တစ်ကြိမ်တစ်ခါလောက်တော့ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်အေးလက်အေး အနားယူချင်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

"ငါက အမြဲတမ်း ဒီလောက် ကံဆိုးနေတာမှ မဟုတ်တာ... နေပါဦး ဒါကို ကံဆိုးတယ်လို့လည်း ပြောလို့မရပြန်ဘူး"

ပြောစရာစကားမဲ့စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်ရင်း ရဲချီယန်က ကျောက်လင်၏ သတင်းစကားကို ပထမဆုံး ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်လေ၏။

【"ဆုံမယ့်နေရာက ပင်လယ်စွန်ရဲကျွန်းလား၊ နင့်ဆီမှာ ဖိတ်စာကတ် ရှိလို့လား"】

လွင်တီးခေါင်ပြင်တစ်ခွင်။

ခေါက်ဆွဲပြုတ် စားနေသော ကျောက်လင်မှာ တက်ဘလက်ဆီမှ အချက်ပေးသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ပါးစပ်ထဲမှ ခေါက်ဆွဲများကို ကပျာကယာ မျိုချလိုက်လေသည်။

ရဲချီယန်၏ ပြန်စာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် သူမက မသိမသာ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

"ဟင်... ငါ မျက်စိများ မှားနေတာလား၊ အစ်ကို ရဲချီယန်က တကယ်ကြီး သွားမှာတဲ့လား၊ ဒါဆို အဲဒီနေရာမှာ တစ်ခုခု ထပ်ဖြစ်တော့မယ် ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်များလား"

ယခင်က သူမနှင့် ရဲချီယန် မြို့တော်တစ်ခုဆီသို့ အတူတကွ သွားရောက်ခဲ့စဉ်က ဖြစ်ရပ်အမှတ်တရများသည် ကျောက်လင်၏ စိတ်အစဉ်ထဲ၌ တရိပ်ရိပ် ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တော့သည်။ ကျောချမ်း တုန်လှုပ်သွားပြီး ထိုအတွေးတို့ကို ခေါင်းထဲမှ အလျင်အမြန် ခါထုတ်ပစ်လိုက်၏။

"ဟူး... ဘာမှမဖြစ်လောက်ပါဘူးလေ၊ အရင်တစ်ခေါက်က ကံကောင်းခြင်းတွေ အများကြီး ရခဲ့တာ အခုထိ အကြွင်းအကျန်တွေတောင် ရှိနေသေးတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းတွေ ရှိနေမှတော့ သေချာပေါက် အဆင်ပြေမှာပါ... မဟုတ်ဘူးလား"

【"ကျွန်မဆီမှာ ဖိတ်စာကတ် ရှိတယ်၊ အစ်ကို ရဲချီယန်လည်း သွားမလို့လား၊ ပင်လယ်စွန်ရဲကျွန်းမှန်း အစ်ကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ၊ ကျွန်မက အစ်ကို ဒီလိုကိစ္စမျိုးမှာ ပါဝင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေတာ"】

【"ငါ့ကို ဘယ်လိုလူလို့ ထင်နေတာလဲ၊ ငါလည်း မင်းတို့နဲ့ တစ်သုတ်တည်း ပါလာတဲ့ ရထားမောင်းနှင်သူ တစ်ယောက်ပါပဲ"】

【"အာ... ဟဲဟဲ... ဟုတ်တယ်လေ တစ်သုတ်တည်းသားတွေ..."】

ကျောက်လင်က ရဲချီယန်ကို တစ်သုတ်တည်း ပါလာသည့် အခြားသူများနှင့် စိတ်ထဲမှ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်လေသည်။ သေချာ စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း... သူက အားလုံးထဲမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံးသူ ဖြစ်နေလောက်တယ် မဟုတ်ပါလား။

【"ဒါ... ဒါဆိုရင် ဖိတ်စာကတ်ကို အခုချက်ချင်း ပို့ပေးလိုက်မယ်နော်၊ တကယ်တော့လေ အစ်ကို ရဲချီယန်... ကျောက်အန်းက အားလုံးဆီကို ပို့ပေးထားသင့်တာ။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကို သွားမယ့်အကြောင်း သူတို့ကို မသိစေချင်ဘူး မလား၊ ကျွန်မ နားလည်ပါတယ် ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူး"】

အမှန်တကယ်တော့ သူတို့လည်း ဖိတ်စာ ပို့ပေးထားခဲ့သည်ပင်၊ သူကသာ ပြန်စာ မပို့ရသေးခြင်း ဖြစ်၏။ ဖိတ်စာကတ်ကို ရရှိပြီးနောက် ရဲချီယန်၏ အကြည့်တို့သည် အခြားသော သတင်းစကားတစ်ခုဆီသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

【"ပင်ပန်းနေလို့ အနားယူမလို့"】

တိုတောင်းလှသော ပြန်စာလေး။ သူက ငြင်းပယ်သည်ဟု တိတိပပ မဆိုခဲ့သလို သူမ၏ ဖိတ်စာကတ်ကိုလည်း လက်မခံရသေးချေ။

"ပင်လယ်စွန်ရဲကျွန်း... ဟူး... အဲဒီနေရာပဲ"

စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း၊ တွန့်ဆုတ်နေခြင်း အလျဉ်းမျှ မရှိတော့ချေ။ ရဲချီယန်၏ ရထားကြီးက ပလက်ဖောင်းအသစ်ဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ စတင် ဦးတည် ခုတ်မောင်းသွားလေတော့သည်။

【ပင်လယ်စွန်ရဲကျွန်း】

【ဒေါင်... ဒေါင်】

【သင်သည် ပင်လယ်စွန်ရဲကျွန်းကို သုံးဆယ့်ခြောက်ခုမြောက် ပလက်ဖောင်းအဖြစ် ရွေးချယ်လိုက်ပါပြီ၊ ကံကြမ္မာ လမ်းဆုံလမ်းခွက ဤအခိုက်အတန့်၌ စတင် အလုပ်လုပ်နေပေပြီ။】

【အောက်ပါ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုထဲမှ ဆိပ်ကမ်းကပ် ရပ်နားမည့်နေရာကို ရွေးချယ်ပါလေ။】

【ရွေးချယ်စရာ ၁။ ပင်လယ်စွန်ရဲကျွန်း ဆိပ်ကမ်း ပလက်ဖောင်း】

【ရွေးချယ်စရာ ၂။ စောင့်ကြည့်ရေး ဒုတိယဆိပ်ကမ်း ပလက်ဖောင်း】

"နံပါတ်တစ်ကိုပဲ ရွေးမယ်"

ဤမြို့တော်၏ အသေးစိတ် အခြေအနေကို မသိရသေးသဖြင့် ရဲချီယန်က နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ ပိုမို ဘေးကင်းလုံခြုံပြီး ပုံမှန်အတိုင်း ဘူတာတွင်း ဝင်ရောက်သည့် နည်းလမ်းကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်၏။

ထိုမျှမက ထို ဒုတိယဆိပ်ကမ်း ပလက်ဖောင်းမှာ ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်နေသည့်ပုံလည်း မပေါ်ချေ။

【ရပ်နားမည့် ဆိပ်ကမ်းနေရာကို ရွေးချယ်ပြီးပါပြီ။】

【နေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေပေးပါ၊ ရထားသည် သင်၏ သုံးဆယ့်ခြောက်ခုမြောက် ပလက်ဖောင်းဖြစ်သော ပင်လယ်စွန်ရဲကျွန်းဆီသို့ ဆိုက်ရောက်တော့မည် ဖြစ်၏။】

ဥဩဆွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာကာ သံလမ်းများ ရှည်ထွက်လာသည်။ လေဟာနယ်ကြီး ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ရထားကြီးက ဖြတ်သန်း ခုတ်မောင်းသွား၏။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ ရှုခင်းများလည်း ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။

ဖြန်းခနဲ ရေလှိုင်းပုတ်သံနှင့်အတူ... မျက်စိရှေ့၌ ပေါ်လာသည်မှာ တလက်လက် တောက်ပနေသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးပင်။ ရေပေါ်ဗော်ယာများက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်မျောနေကြသည်။ ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင်တော့ ရွှေ့ပြောင်း ခုတ်မောင်းနေကြသော သင်္ဘောအချို့ကို မြင်တွေ့နေရ၏။

"ပင်လယ်ကြီးပါလား"

ရထားကြီးက ပင်လယ်ရေပြင်ထက်၌ ဖြတ်သန်း ခုတ်မောင်းနေခဲ့သည်။ ရှေ့သို့ ဆက်လက် ရွေ့လျားသွားသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုများပြားလှသော ရထားကြီးများသည် နေရာတစ်ခုတည်းဆီသို့ စုစည်း တန်းစီလာကြလေ၏။

မြို့တော်တိုင်း၌ ရှိတတ်သော ဝင်ပေါက် အများအပြားတွင် ၎င်းတို့က တန်းစီ စောင့်ဆိုင်းလာကြတော့သည်။ တန်းစီနေစဉ် အတွင်းမှာပင် ရဲချီယန်က ပင်လယ်စွန်ရဲကျွန်း၏ တရားဝင် အများသုံး ဝက်ဘ်ဆိုက်ဆီသို့ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး မြို့တော်၏ အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း နားလည် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ဤနေရာသည် မူလ မြို့တော် (၁၂) မြို့ထဲမှ တစ်ခု မဟုတ်ချေ။ အခြားတစ်နည်း ဆိုရသော် အိမ်ပြန်ချင်သူများနှင့် ဆက်နွှယ်နေရန် ဖြစ်နိုင်ချေ အလွန် နည်းပါးလှ၏။ သို့ဆိုလျှင် ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်လာနိုင်ချေ ရာခိုင်နှုန်းမှာလည်း သိသာစွာ ကျဆင်းသွားခဲ့ချေပြီ။

ထိုမျှမကသေးဘဲ ပင်လယ်စွန်ရဲကျွန်းသည် အပန်းဖြေ မြို့တော်တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤနေရာ၌ အမြဲတမ်း နွေရာသီ ဖြစ်တည်နေပြီး သမုဒ္ဒရာနှင့် နီးကပ်သောကြောင့် ဖျော်ဖြေရေးနှင့် အပန်းဖြေ ဆောက်အဦ အားလုံးမှာ ကမ်းခြေ အပန်းဖြေ ခရီးစဉ်အတွက် အဓိက ရည်ရွယ် ပြင်ဆင်ထားကြ၏။ ဤအချက်ကပင် ရဲချီယန်ကို ပို၍ ကျေနပ် အားရသွားစေခဲ့သည်။

သူ သိပ်ပြီး ကြာကြာ မစောင့်ဆိုင်းလိုက်ရချေ။ ဆေးတောင့်ပုံစံဥမင်လိုဏ်ခေါင်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် ရထားကြီးကို သိုလှောင်မှု မေးထရစ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

【မော်ဂျူး · အသွင်ယူခြင်း】

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှ အဝတ်အစားများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ ပေါ့ပါး လွတ်လပ်သော နွေရာသီ ဝတ်စုံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

လီဆက်က သူ၏ နောက်မှ တကောက်ကောက် လိုက်ပါလာ၏။ ရထားပေါ်မှ မဆင်းမီကပင် ရဲချီယန်က ကုန်သွယ်ရေး ပလက်ဖောင်းမှ ဂါဝန်ဖြူလေး တစ်ထည်ကို သူမအတွက် ဝယ်ယူပေးခဲ့သည်။ အိမ်စေမလေး ဝတ်စုံတွေက လှပပေမယ့် ခဏခဏ မြင်ရလွန်းရင်လည်း ရိုးအီသွားတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။ တစ်ခါတလေ ပုံစံ ပြောင်းလဲကြည့်တာကလည်း အတော်လေး ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ဘာပဲပြောပြော လီဆက်ကို စက်ရုပ် အိမ်စေမလေးဟု ဆိုသော်ငြား ခန္ဓာကိုယ်ထက်၌ မည်သည့် စက်ယန္တရား ဖွဲ့စည်းပုံကိုမှ အခြေခံအားဖြင့် မမြင်တွေ့နိုင်ချေ။ သူမကို လူသား တစ်ယောက်ဟု ပြောလိုက်လျှင်တောင် ပိုပြီး ယုံကြည် ယုတ္တိတန်နေဦးမည်သာ။

"တကယ့် နွေရာသီ အငွေ့အသက် အပြည့်ပဲ"

ဤမြို့တော်တွင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ သိပ်ပြီး မများပြားလှချေ။ လူဦးရေ၏ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းရှိသော ဘူတာရုံကမ္ဘာမှ ဌာနေ ပြည်သူများပင်လျှင် အခြား မြို့တော်များကဲ့သို့ ရထားမောင်းနှင်သူ ဖြစ်လာရန် သိပ်ပြီး စိတ်မထက်သန်ကြပေ။

ဤမြို့တော်၏ ပတ်ဝန်းကျင် အငွေ့အသက်ကို ဘယ်လို ဖော်ပြရမလဲ။ အေးအေးလူလူ ပျင်းရိပျင်းတွဲ နေထိုင်မှုလား။ ဤအခြေအနေကို သုံးပြီး မြို့သူမြို့သားများကို ဖော်ပြတာက လွန်ကဲလွန်းရာ မရောက်လောက်ချေ။

သို့သော် ဤသည်မှာ အမိန့် ကတ်ပြား၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော ပျင်းရိပျင်းတွဲ အခြေအနေမျိုး မဟုတ်ဘဲ ရင်တွင်း အနက်ရှိုင်းဆုံးဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် စစ်မှန်သော ငြိမ်းချမ်းမှုသာ ဖြစ်ပေ၏။

ငွေလဲကောင်တာ၌ ငွေကြေး လဲလှယ်ပြီးနောက် ရဲချီယန်သည် မည်သူ့ကိုမျှ ဆက်သွယ်ရန် ရည်ရွယ်မထားဘဲ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သော ကမ်းခြေတစ်ခုကိုသာ ရှာဖွေလိုက်တော့သည်။ လီဆက်က သူ့အတွက် နေကာထီးကြီး တစ်လက် ဖွင့်ဆောင်းပေးရှာ၏။ ဒန်းကုတင်လေးပေါ်၌ လှဲလျောင်းရင်း အိမ်စေမလေး ခွံ့ကျွေးသော သစ်သီးများကို အရသာခံ စားသုံးနေလိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ခံစွမ်းအားလည်း နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်လည် ပြည့်ဖြိုးလာလိမ့်မည်ဟု ရဲချီယန် ခံစားနေမိချေသည်။

————

ရဲချီယန်၏ သက်တောင့်သက်သာ ရှိမှုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်... ပင်လယ်စွန်ရဲကျွန်း၏ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဇုန်အတွင်း၌။ ငြိမ်းချမ်းရေး မဟာမိတ်အဖွဲ့အဖြစ် အမည် ပြောင်းလဲ သတ်မှတ်ထားသော အဖွဲ့ရုံးချုပ်၌ ကျောက်အန်းတစ်ယောက် ဂဏာမငြိမ် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေခဲ့သည်။

သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ သိပ်မကောင်းလှချေ။ ရထားစနစ် အများသုံး ချက်ဘောက်စ်ကို ဖွင့်လှစ်ထားသည့် ဖုန်းဆီမှ လက်ခံရရှိသော သတင်းစကားများကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ အလွန် အကျည်းတန် အကြည့်ရဆိုးနေလေ၏။

"လီရှောင်ရှန်း... အဲဒီ အရူးကောင်က ဒီလိုအချိန်ကြီးမှာ ပြန်ရောက်လာပြီးတော့ ငါ့ကို သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းပြီး သူ့လက်အောက်ခံ လုပ်ခိုင်းချင်တယ် ဟုတ်လား"

"သူများ ရူးနေတာလား"

ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် မျက်လုံး မှိတ်ကာ အနားယူနေသော ရှန်ကွမ်းရင်းရွှယ်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြန်ဖြေလာ၏။

"ပို့သင့်တဲ့ ဖိတ်စာကတ်တွေ အားလုံးကို ငါ ပို့ပြီးသွားပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူကတော့ ပြန်စာ မပို့ဘူး၊ သူက ပလက်ဖောင်းတစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ရှင်းလင်းပြီးခါစ ဖြစ်လောက်တယ်၊ ဒီကို လာဖို့ အချိန်ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ လူတစ်ယောက်တည်းပါပဲ"

ကျောက်အန်းက ဂရုမစိုက်စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို တည်ထောင်ပြီးကတည်းက သူ၏ အမြော်အမြင် တွေးခေါ်မှုသည် တစ်သုတ်တည်း ပါလာကြသော သာမန် ရထားမောင်းနှင်သူများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန် နေခဲ့ပြီဟု သူ ခံစားနေမိချေသည်။

"ငါတို့ရဲ့ ဒီတစ်ခေါက် စုဝေးမှုက အဓိက ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ၊ လာနိုင်တဲ့ သူတွေက ကံကောင်းတာ၊ မလာဘူး ဆိုရင်လည်း သူတို့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းတွေက မလုံလောက်သေးဘူး ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လောက်ပါပဲ"

ကျောက်အန်း၏ ဂရုမစိုက် မခန့်လေးစား ဖြစ်နေသော မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရှန်ကွမ်းရင်းရွှယ်တစ်ယောက် စိတ်ထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်မိတော့၏။

ရဲချီယန်ပေတည်း။ ဤသူကား... အလွန် ထူးခြားဆန်းကြယ်လွန်းလှ၏။ အခြားသူများ အားလုံးနှင့် ပတ်သက်၍ အနည်းနှင့်အများ သတင်းအစအန အချို့ကို ရရှိနိုင်လေ့ ရှိသည်။ သို့သော် လူအများကြား၌ ပထမဆုံး တခမ်းတနား တောက်ပခဲ့ပြီး သေနတ်များကို ပထမဆုံး ထုတ်ရောင်းခဲ့သည့် ဤ ရထားမောင်းနှင်သူကမူ အရိပ်အယောင် လုံးဝ မကျန်ရစ်လောက်အောင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။ သူက အခြား မည်သူ့၏ အကူအညီကိုမျှ အလျဉ်း မလိုအပ်သည့်အလားပင်။

"လီရှောင်ရှန်းက ဘာမှ လုပ်ရဲမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး၊ သူ လာချင်တယ် ဆိုလည်း လာပါစေလေ၊ တကယ်လို့ ဒီကောင် ပြဿနာ ရှာချင်တယ် ဆိုရင်တော့ သတ်ပစ်လိုက်တာပေါ့"

ကျောက်အန်းက တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေရင်း ရှန်ကွမ်းရင်းရွှယ် ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်းကိုပင် သတိမပြုမိလိုက်ချေ။

သူမက ဂျပန်ပုံစံ စနစ် ထိန်းချုပ်ရေး ခေါက်ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ရဲချီယန် ပေးပို့ထားသော အလွန် တိုတောင်းသည့် ပြန်စာလေးကို ကြည့်ကာ ငေးငိုင် တွေဝေနေမိတော့သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့လေ... မူလကတည်းက ငါတို့တွေက လမ်းကြောင်း တစ်ခုတည်းပေါ်မှာ လျှောက်လှမ်းနေတဲ့သူတွေမှ မဟုတ်ခဲ့တာပဲ..."