အခန်း ၁၅၄

အခန်း (၁၅၄) လူ့အမှိုက်များ

ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ချန်သည် လမ်းလယ်ခေါင်သို့ ပြေးထွက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သေခြင်းတရားကို အကြောက်အလန့်မရှိဘဲ မိမိရှေ့သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်လာနေသော တင့်ကားတစ်စီးကို အသေအလဲ ပစ်ခတ်လိုက်တော့သည်။

"သေစမ်းကွာ"

ဝုန်း...

တင့်ကားမှာ ရုတ်တရက် အရှိန်တင်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်၌ပင် ယဲ့ချန် ကိုင်ဆောင်ထားသော သေနတ်ထဲမှ ကျည်ဆန်များလည်း ကုန်ခမ်းသွားလေပြီ။

သို့သော် သူသည် ရှောင်တိမ်းခြင်း၊ ထွက်ပြေးခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သွေးကြောများနီရဲနေသော မျက်လုံးအစုံကို ပြူးကျယ်ထားလျက် သူ့ကို ကြိတ်ခြေပစ်ရန် ပြေးဝင်လာသော တင့်ကားကြီးကိုသာ စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရလုနီးပါး အရေးပေါ်အခြေအနေတွင်...

အုန်း...

အလွန်ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ မျက်မှောက်ရှိ တင့်ကားကြီးမှာ မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မပြဘဲ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီးနောက် ထိန်းချုပ်မှု လုံးဝ ကင်းမဲ့သွားသည့်အလား ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ထိုအရှိန်ကြောင့် တင့်ကားထဲရှိ လူအချို့လည်း ယိုင်လဲသွားကြသည်။

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

"ဘာမှ မမြင်ရတော့ဘူး။ နေဦး... ဘာလို့ အနောက်ဘက်က မြင်ကွင်းကို မြင်နေရတာလဲ"

"ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲကွ"

အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်နေစဉ် သူတို့ အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင်...

အုန်း…အုန်း…အုန်း

ရုတ်တရက် အရာဝတ္ထုတစ်ခုခုဖြင့် အကြမ်းပတမ်း တိုက်ခိုက်သည့် အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ဂျီ...

တန်းစီနေသော တင့်ကားတန်းကြီးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အရေးပေါ် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

မည်သူမျှ မျက်မှောက်တွင် မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။ ချက်ချင်းပင် ထိုထူးဆန်းသော အခြေအနေကို နောက်ဆုံး၌ရှိသော ခရီးသွားကားကြီးဆီသို့ သတင်းပို့လိုက်ကြသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

ဗိုလ်ချုပ် ခွမ်းချန်က စကားပြောစက်ကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲယူလိုက်သည်။

" သတင်းပို့ပါတယ် "

စကားပြောစက်ထဲမှ စိုးရိမ်တကြီး အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အခြေအနေက... မသိရသေးပါဘူး"

အခြေအနေ မသိရသေးဘူး ဟုတ်လား။ ထိုစကားတစ်ခွန်းကြောင့် ခွမ်းချန်၏ မျက်လုံးများ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ ခေါင်းလှည့်ကာ ဘေးတွင် ရပ်နေသော စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးအား အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"တန်ဟောင်... မင်း သွားကြည့်စမ်း"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဗိုလ်ချုပ်"

တစ်ဖက်တွင်မူ အဝေးပြေးလမ်းမကြီးထက်၌...

ဧရာမ တင့်ကားကြီးအောက် ကြိတ်ခြေခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော ယဲ့ချန်မှာ မျက်မှောက်ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

တင့်ကားများ တစ်စီးပြီးတစ်စီး ရပ်တန့်သွားသည်။ တစ်ခုခုနှင့် တိုက်မိသွားခြင်း မဟုတ်သလို အပြန်အလှန် ပစ်ခတ်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းလည်း မရှိပေ။ သို့သော် တင့်ကားဟူသမျှ လုံးဝ ရွေ့လျားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

သူ၏ဘေး ကပ်လျက်ရှိ လမ်းလယ်ကြောတွင်မူ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော အသွင်အပြင်ရှိသည့် သံချပ်ကာ ဂျစ်ရန်ဂလာ တစ်စီး ရပ်တန့်နေသည်။ ထိုကားကို မည်သို့ ပြုပြင်မွမ်းမံထားမှန်း မသိနိုင်ပေ။ ကားခေါင်းပိုင်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော ထူးဆန်းသည့် လက်တံရှည်ကြီးတစ်ခုမှာ ချပ်ခနဲ အသံမြည်လျက် ကားကိုယ်ထည်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။

ဂလု...

ယဲ့ချန် တံတွေးမြိုချလိုက်မိသည်။

ယခုလေးတင် ဂျစ်ရန်ဂလာ ကားရှေ့တွင် တပ်ဆင်ထားသော အရာသည် သိပ္ပံဇာတ်ကားများထဲမှ ခေတ်လွန်နည်းပညာသုံး လက်နက်တစ်ခုနှင့် မတူနေဘူးလား။

အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အလား ထင်မှတ်မှားသွားကာ ယဲ့ချန် လုံးဝ တွေဝေသွားတော့သည်။ မျက်မှန် စောင်းနေသဖြင့် သူ၏ ပုံစံမှာ လူရွှင်တော်တစ်ဦးပမာ ရယ်စရာကောင်းနေသည်။

သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော အဖွဲ့သားများမှာလည်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေကြသည်။ ဂျစ်ရန်ဂလာ ကား၏ အရှေ့ဘက်မှ လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တင့်ကားတစ်တန်းလုံးကို ရွေ့လျား၍မရအောင် လုပ်ပစ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဝူး...

ရုတ်တရက် အင်ဂျင်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဂျစ်ကား၏ နောက်ကွယ်မှ ကားတန်းကြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုကားများမှာ သာမန်ကားများသာ ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ တင့်ကားတပ်ဖွဲ့နှင့် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်နေရသည့် အနေအထားမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် စစ်တပ်၏ နောက်ဘက်မှ စစ်တပ်သုံး ဂျစ်ကားတစ်စီး ရောက်ရှိလာသည်။ ရှေ့ဆုံးရှိ တင့်ကားပေါ်မှ လူများမှာလည်း အခြေအနေကို နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် အပြင်သို့ တွားသွားထွက်လာကြသည်။

အထူးသတိပြုရမည်မှာ ထိုတင့်ကားများကို မောင်းနှင်နေသူများသည် ရှစ်ကျားကျွမ်း စစ်ဒေသမှ စစ်သည်တော်စစ်စစ်များ မဟုတ်ကြပေ။ ကမ္ဘာကြီး မှောင်မိုက်သွားပြီးနောက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများထဲမှ ယာယီရွေးချယ်ထားသော သာမန်လူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ စစ်တပ်သည် လူအင်အား ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး အင်အား အရေးပေါ် ဖြည့်တင်းရန် လိုအပ်နေသဖြင့် မည်သူမဆို စစ်တပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေလေသည်။

ထိုနေရာရှိ လူအားလုံး တစ်ခဏမျှ စကားပြောရန် မေ့လျော့သွားကြပြီး လမ်းလယ်ခေါင်တွင် ရပ်တန့်နေသော ထူးခြားလှသည့် သံချပ်ကာ ဂျစ်ရန်ဂလာ ကားကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဤကားကို Off-road (လမ်းကြမ်းမောင်းကား) ဟုပင် ခေါ်၍မရနိုင်တော့ပေ။ မူလ လေးထောင့်ပုံစံ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း ကားပြတင်းပေါက် အားလုံးကို အနက်ရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲထားသည်။ လေကာမှန်ကိုမူ လုံးဝ ဖြုတ်ချထားကာ မျက်စိကျိန်းမတတ် အလင်းပြန်နေသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် သတ္တုပြားဖြင့် အစားထိုးထားလေသည်။

အပြင်ဘက်မှကြည့်လျှင် အတွင်းပိုင်းကို လုံးဝ မမြင်ရဘဲ ဧရာမ သံတုံးကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ ဤသို့သော ကားကို မောင်းနှင်နေသူသည် မည်သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးဖြင့် အပြင်သို့ ကြည့်နေမည်နည်း။

ဘုန်း... ဘုန်း...

ကားတံခါးပိတ်သံများ နေရာအနှံ့မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စစ်တပ်သုံး ဂျစ်ကားပေါ်မှ စစ်သားနှစ်ဦး ဆင်းလာသည်။ တန်ဟောင်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဘေးတွင် သက်တော်စောင့် တစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ထားလျက် မျက်မှောက်ရှိ အခြေအနေကို အသံတိတ် စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ဂျစ်ရန်ဂလာ ကားအနောက်၌ ရပ်ထားသော ကားဆယ်စီးကျော်မှ လူတစ်စု ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ ထိုသူများ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ယဲ့ချန်တို့၏ မျက်လုံးများထဲမှ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာတော့သည်။

အံ့ဩစရာကောင်းစွာ ထိုအထဲတွင် ချန်ရှန်ကော် နှင့် ယွဲ့ဇီ တို့ ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ယဲ့ချန်လား"

ချန်ရှန်ကော် ကလည်း ဂျစ်ရန်ဂလာ ကားဘေးတွင် ရပ်နေသော သူ့ကို ချက်ချင်း သတိထားမိသွားသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး စုတ်ပြတ်သတ်နေသည့် အနေအထားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ရကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။

ယဲ့ချန် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ယခုအချိန်အထိ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော လမ်းတစ်လျှောက်မှ အခက်အခဲများက ရင်ထဲတွင် ပြည့်နှက်လာကာ စကားတစ်ခွန်းမျှပင် ထွက်မလာတော့ပေ။

"ချန်ရှန်ကော်လား။ ယွဲ့ဇီလား"

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုယွဲ့ဇီ"

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများလည်း အလွန် ဝမ်းသာသွားကြပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြေးထွက်သွားကြသည်။ သူတို့နှင့် ကွဲကွာသွားပြီးနောက်ပိုင်း ငရဲလို အဖြစ်အပျက်ပေါင်းများစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ယခင် ခေါင်းဆောင်ဟောင်းများနှင့် ပြန်လည် ဆုံတွေ့ရသည့် ပျော်ရွှင်မှုမှာ တစ်ကွဲတစ်ပြားစီ ဖြစ်သွားသော မိဘများနှင့် ပြန်လည် ဆုံတွေ့ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဒိုင်း…

ရုတ်တရက် သေနတ်သံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မရှိခဲ့ပေ။ ချန်ရှန်ကော်ထံသို့ ပြေးသွားနေသော လူငယ်တစ်ဦးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ မှောက်လျက်လဲကျသွားသည်။ ဘုန်း ဆိုသည့် အသံနှင့်အတူ လဲကျသွားပြီးနောက် တစ်ချက်လေးမျှပင် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူ၏ နောက်စေ့မှနေ၍ သွေးများ တပွက်ပွက် စီးကျလာတော့သည်။

သေသွားပြီလား။

သေသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများမှာ တစ်ခဏအတွင်း အေးခဲသွားတော့သည်။

ချန်ရှန်ကော်၊ ယွဲ့ဇီ နှင့် ယဲ့ချန်တို့၏ ရင်ခုန်သံများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း မြန်ဆန်သွားသည်။ သူတို့သည် မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်များဖြင့် အဝေးမှ မျက်နှာချင်းဆိုင်နေသော စစ်သားများကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

တန်ဟောင်မှာ အလွန် ကံကောင်းသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

သူသည် ရှစ်ကျားကျွမ်းမြို့၏ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူစခန်းသို့ အစောဆုံး ရောက်ရှိလာသူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် စစ်ဒေသတွင်း ပုန်ကန်မှုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ဇွန်ဘီဖြစ်သွားသော စစ်သားအချို့ကို သတ်ဖြတ်နေစဉ် မရည်ရွယ်ဘဲ ဗိုလ်ချုပ် ခွမ်းချန်၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့မိသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် သူသည် စစ်တပ်ထဲသို့ အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်ခွင့်ရခဲ့ပြီး အဆင့်များ တစ်ဟုန်ထိုး တက်လာကာ တစ်လအတွင်းမှာပင် ဗိုလ်မှူးကြီး အဆင့်အထိ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရောက်ရှိလာပြီးကတည်းက ရာထူးလစ်လပ်မှုများ အလျှံပယ် ရှိနေခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ ရာထူးတက်ခြင်းမှာ ထူးဆန်းသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ရှစ်ကျားကျွမ်းမြို့သည် မြို့တော်ဖြစ်သော ရှန်ကျင်းမြို့နှင့် အလှမ်းဝေးလှသည်။ အမှန်တကယ် စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသူများမှာ နယ်စပ်စစ်ဒေသများ၏ ရာထူးခန့်ထားမှုများကို အာရုံစိုက်နေရန် အချိန်မရှိကြချေ။

တန်ဟောင်၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လုပ်ရပ်ကြောင့် ချန်ရှန်ကော်တို့ တစ်ဖွဲ့လုံး ဒေါသထွက်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာကြသည်။

သူတို့ ဒုက္ခမျိုးစုံခံကာ အကူအညီ တောင်းခံရန် လာခဲ့သည့် 'ရှစ်ကျားကျွမ်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူစခန်း' က ဒီလိုမျိုး လုပ်ဆောင်တာလား။

တကယ်တော့ လူ့အမှိုက်တွေ စုဝေးနေတဲ့ နေရာပဲ မဟုတ်လား။

"ဗိုလ်မှူးကြီး သတင်းပို့ပါတယ် "

တင့်ကားမောင်းနှင်သူ စစ်သားတစ်ဦးက အလျင်စလို အလေးပြုရင်း ပြောလိုက်သည်။

"တင့်ကားတွေ အကုန်လုံး ပျက်စီးသွားပါပြီ"

သူတို့ ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီးသည်နှင့် အခြေအနေကို စစ်ဆေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ မယုံနိုင်စရာကောင်းပြီး ယုတ္တိမတန်စွာပင် ထိုတင့်ကားတန်းကြီးသည် အမှန်တကယ်ပင် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အစိတ်အပိုင်းများ ပျောက်ဆုံးသွားခြင်း မရှိသော်လည်း မည်သို့မျှ ရွေ့လျား၍ မရတော့ပေ။ အကြောင်းရင်းကိုလည်း မသိရပေ။ အစကတည်းက သူတို့သည် တင့်ကားများ၏ ဖွဲ့စည်းပုံကို သေချာ နားလည်ထားသူများ မဟုတ်ကြပေ။

"ဘာ... ပျက်စီးသွားပြီ"

ဗိုလ်မှူးကြီး တန်ဟောင်မှာ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ ခွမ်းချန်၏ လက်အောက်တွင် တစ်လကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ထို မာနကြီးသော စရိုက်လက္ခဏာကို အပြည့်အဝ အမွေဆက်ခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ပါးစပ်ဟကာ ဆဲဆိုရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင်...

ဒိုင်း...

စူးရှသော သေနတ်သံတစ်ချက်က တန်ဟောင်၏ စကားကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ သွေးစက်အချို့ လွင့်စင်လာသည်။ မောက်မာလွန်းသော သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသည့် အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားရန် တစ်စက္ကန့်မျှပင် မကြာလိုက်ပေ။

ယခုလေးတင် ယဲ့ချန်တို့အဖွဲ့မှ လူငယ်ကို ပစ်သတ်လိုက်သော ထိုစစ်သားမှာ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြား ကျည်ဆန် ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်သွားကာ ဘုန်း ကနဲ လဲကျသွားလေပြီ။

"အား..."

လူငယ် ဗိုလ်မှူးကြီးမှာ ဂုဏ်သိက္ခာဟူ၍ အစအနမျှ မကျန်တော့ဘဲ အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကပင် သူသည် တကယ့်စစ်သားစစ်စစ်တစ်ဦး လုံးဝမဟုတ်ကြောင်းကို ခဏချင်းအတွင်း သက်သေပြလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။ အမှန်တစ်ကယ်ပင် သူသည် စစ်တပ်ထဲ ဝင်ဝင်ချင်း ရာထူးတက်ခဲ့ပြီး တစ်လအတွင်း အဆင့်ဆင့်ကျော်ကာ ဗိုလ်မှူးကြီး ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာလည်း အကြောက်တရားကြောင့် မျက်နှာများ ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။

ကြောက်စရာအကောင်းဆုံးမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားကို တိကျစွာ ပစ်ခတ်နိုင်လောက်သည့် ကျွမ်းကျင်မှု ရှိနေခြင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ပေ။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ... ကျည်ဆန်သည် ဘယ်နေရာကနေ ထွက်ပေါ်လာသလဲ ဆိုသည်ကို လုံးဝ မသိရှိရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း၏ နဖူးတွင် ချွေးစေးများ စီးကျလာသည်။ သူတို့သည် စစ်သားစစ်စစ်များ မဟုတ်ကြဘဲ သေနတ်နှင့် ကျည်ဆန်များ အသုံးပြုမှုကို စမ်းတဝါးဝါး သင်ယူနေဆဲ သာမန်လူများသာ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။