အခန်း ၄၇၇

အခန်း။ ၄၇၇

အောက်ဘုံသို့ ဆင်းသက်ခြင်းဟူသည်မှာ စကြဝဠာအဆင့် ကိစ္စရပ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ကြီးမားသော ဖြစ်ရပ်များသည် သာမန်လူတို့၏ နေ့စဉ်ဘဝကိုမူ ထူးထူးခြားခြား ထိခိုက်စေခြင်း မရှိပေ။

ဗိုက်ဆာလျှင် စားကြမည်၊ ရေဆာလျှင် သောက်ကြမည်၊ အခွင့်သင့်လျှင် တရားကျင့်ကြံကြမည်ဖြစ်ကာ ဝမ်လင်သည်လည်း ထိုသံသရာထဲမှ မလွတ်ကင်းသူတစ်ဦးပင်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီးနောက်၊ နိဗ္ဗာန်နယ်ပယ် စတုတ္ထအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဝမ်လင်သည် တရားကျင့်ခြင်းမှ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"နှစ်တွေ အတော်ကြာခဲ့ပြီပဲ။ ငါ့ရဲ့ ဝါရောင်နွေဦးကျင့်စဉ်ကလည်း ဒီထက်ပိုပြီး တိုးတက်ဖို့ ခက်ခဲနေပြီ။ ဒီတစ်ခါတော့ ဆရာ့ဆီမှာ ကျင့်စဉ်အသစ်တစ်ခု တောင်းယူဖို့ အခွင့်ကောင်းယူရဦးမယ်"

ရေချိုး၊ အဝတ်အစားလဲပြီး မုတ်ဆိတ်ရိတ်ကာ ကြေးမုံပြင်ရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း ဝမ်လင်သည် လက်မဝက်ကျော်ရှည်နေသော သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ငေးမောသွားမိသည်။

ဓားသွားသည် မေးစေ့ပေါ်တွင် ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ လူငယ်တစ်ယောက်၏ ရုပ်ရည်မျိုး မဟုတ်တော့သည့် မျက်နှာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

ငါ တရားကျင့်ရင်း အချိန်ကုန်ခဲ့တာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာခဲ့ပြီလဲ။

ဝမ်လင်သည် အိမ်ရှေ့သို့ ထွက်လာသည့်အခါ အစောင့်အရှောက်တို့က တရိုတသေ ဂါရဝပြုကြသည်။

"ပထမဆုံးတပည့်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

"အင်း ငါ့ဆရာ ပြန်ရောက်နေပြီလား"

“ရောက်နေပါပြီ”

ဝမ်လင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဇီဝေတောင်၏ အဓိကတောင်ထိပ်ဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ဝမ်လင်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဆရာဖြစ်သူ၏ ပုံရိပ်က အလွန်ဝါးတားတား ဖြစ်နေသည်။

လောကီတွင် တစ်ရက်ကြာလျှင် ဂူထဲတွင် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ရှိသည်ဆိုသည့်အတိုင်း သူသည် ပုလဲလုံးငယ်လေးထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ဆရာဖြစ်သူ ချန်ကျီရှင်း၏ ပုံရိပ်က ငယ်ရွယ်စဉ်အခါက မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် အမှတ်တရများအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်နေသည်။

သို့သော် ဝမ်လင်သည် သူ၏ မူလအစကို သိသူဖြစ်ပြီး ဆရာဖြစ်သူအပေါ် အလွန်ရိုသေလေးစားသူ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဇီဝေတောင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ တက်လှမ်းသွားသည်။ နောက်ဖေးတောင်တွင် အစောင့်အဖြစ် တာဝန်ယူထားသောကျင့်ကြံသူအား နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဂူထဲမှ လူငယ်တစ်ယောက်၏ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝင်ခဲ့ပါ"

ဝမ်လင်သည် ပြုံးလျက် ဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

"ဆရာ တပည့် ဝမ်လင်က ဂါရဝပြုပါတယ်"

"အင်း"

ဝမ်လင်သည် ဇီဝေတောင်၏ နောက်ဖေးတောင်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်ဖူးခြင်းပင်။ ဤနေရာကို ဂူဟုခေါ်ဆိုသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် နတ်ဘုရားတို့၏ ဂူနန်းတော်နှင့် မခြားနားပေ။

ဝင်ပေါက်မှစ၍ အစိမ်းရောင် အုတ်ပြားများ၊ အပြာရောင် အမိုးများ၊ အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းတိုင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အပေါ်ဘက်တွင် ကြီးမားသော မိစ္ဆာတို့၏ အူတိုင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကြယ်များရှိပြီး စီးဆင်းနေသော ချောင်းရေများမှာ ဝိညာဉ်အရည်များပင်။

လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ပန်းများနှင့် အပင်များမှာ နှစ်ထောင်ချီ ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်များ ဖြစ်ကြသည်။ အနီးကပ်ကြည့်လျှင် ဤပန်းများအကြားတွင် မိစ္ဆာကြီးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုပင် တွေ့ရနိုင်သည်။

မိစ္ဆာကြီးများ...။

နိဗ္ဗာန်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများပင် အနည်းစုသာရှိပြီး ထိပ်တန်းမိစ္ဆာများက မြက်စားနေကြသည်။ အဝေးမှ တောင်ကုန်းတစ်ခုတွင် ရွှေရောင်လင်းယုန်နှစ်ကောင် နားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဝမ်လင် မှားယွင်းခြင်းမရှိပါက ၎င်းတို့မှာ ရွှေအတောင်ပံငှက်များ ဖြစ်ရမည်။

ဝိညာဉ်အရည်ထဲတွင် ကူးခတ်နေသော ငါးမြီးတူသည်ပင် ခြေသည်းလေးချောင်း ရှိနေသည်။

ဒါတွေက ဘာတွေလဲ။ ဒါက ရှေးဦးကမ္ဘာရဲ့ ပုံစံငယ်တစ်ခုလား။

ပြင်ပလောကတွင် အံ့အားသင့်စရာကောင်းသော အရာများကို မျက်စိတစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ရင်း ဝမ်လင်သည် သူ၏ ထိတ်လန့်မှုကို ဖိနှိပ်ထားကာ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ မိနစ်ဆယ်မိနစ်ခန့် အဆင့်ဆင့်တက်ပြီးနောက် ဇီဝေကျောင်းတော်ဟု ရေးသားထားသော ကျောင်းတော်ကြီး၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ တံခါးဝတွင် ငွေရောင်ထင်ဟပ်နေသော စာလုံးကြီးသုံးလုံးရှိပြီး ရွှေစက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော သစ်သားတံခါးမှာ အနည်းငယ် ဟနေသည်။

ဝမ်လင်သည် ဤနေရာတွင် ရပ်ကာ ဒူးညွှတ်လျက် အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"ဆရာ တပည့် ဝမ်လင်က ဂါရဝပြုပါတယ်"

ပတ်ဝန်းကျင်၏ ခမ်းနားမှုက ဝမ်လင်အား အလိုအလျောက် ပိုမိုရိုသေလေးစားစွာ ပြုမူစေသည်။ ချက်ချင်းပင် ဇီဝေကျောင်းတော် အတွင်းမှ ချန်ကျီရှင်း၏ အနည်းငယ် အံ့ဩသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟင် ငါ ဝင်ခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဟုတ်ကဲ့ ဝင်လာခဲ့ပါပြီ"

ဝမ်လင်သည် မတ်တပ်ရပ်ကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ အတွင်းတွင် လူငယ်တစ်ယောက်သည် ပျော့ပျောင်းသော ခုတင်ပေါ်တွင် မှီလျက် စာအုပ်ဖတ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် လက်မောင်းတစ်ကောင်စာခန့်ရှိသော မြွေဖြူတစ်ကောင် ရှိနေသည်။ မြွေဖြူသည် ဝမ်လင်ကို ခဏကြည့်ပြီး လျှာဖြင့် လျှာသပ်ကာ အသံပြုသည်။

ဝမ်လင်သည် ပြုံးလျက် တစ်ဖန်ပြန်၍ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"ဆရာ တပည့် ဝမ်လင် ဂါရဝပြုပါတယ်"

ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ချန်ကျီရှင်းသည် လီယန်ရှန်း ကျမ်းစာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူက မင်းကို ဒီလိုလုပ်ဖို့ သင်ပေးတာလဲ သူ့ကို ကြိမ်လုံးသုံးဆယ် ကိုယ့်ဟာကိုယ် ရိုက်ခိုင်းလိုက်"

ဝမ်လင်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အပြုံးဖြင့် ခါးသီးစွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ငါ့ကို ဘယ်သူကများ ရိုသေတတ်အောင် လာသင်ပေးမှာလဲ...

နှစ်ပေါင်းများစွာလုံးလုံး ငါက စားလိုက်၊ တရားကျင့်လိုက်နဲ့ပဲ အချိန်ကုန်ခဲ့တာ။ အများဆုံးရှိလှ... ညီငယ် ကလေးလေးနဲ့အတူ တတိယတောင်ထိပ်တစ်ခွင် လျှောက်လည်ပတ်နေခဲ့ရုံပဲဟာ။ ဒီလို စကားမျိုးတွေကို ဆရာ့ကို သွားပြောပြနေဖို့ လိုဦးမှာလား...။

ဝမ်လင်သည် သူကိုယ်သူ ပြန်လည်စဉ်းစားမိသည်။ ဆရာ့စကားကို နားမထောင်မိသည့်အတွက် အိမ်ပြန်သွားပြီး ကြိမ်လုံးသုံးဆယ် ကိုယ့်ဟာကိုယ် ရိုက်လိုက်ခြင်းကသာ ပို၍သင့်တော်လိမ့်မည်ဟု သူတွေးလိုက်မိသည်။

ဝမ်လင် ထိုသို့တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ချန်ကျီရှင်း၏အသံမှာ သူ၏နားထဲသို့ ထပ်မံရောက်ရှိလာပြန်သည်။

"အင်း နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ရတဲ့နှစ်တွေနဲ့စာရင် မင်း အတော်လေး အရပ်ရှည်လာတာပဲ။ ဒီတစ်ခါ ဆရာ့ဆီလာတာက ကျင့်ကြံရာမှာ အခက်အခဲ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိလို့လား"

"မရှိပါဘူး ဆရာ။ လင်အာက ဆရာ့ကို မတွေ့ရတာ ကြာပြီဖြစ်လို့ အရမ်းသတိရမိလို့ပါ"

"ကြာပြီလား တကယ်ပဲ ကြာသွားပြီလား"

ချန်ကျီရှင်း၏အသံမှာ အနည်းငယ် အံ့ဩရိပ်သန်းနေသည်။ ဝမ်လင်သည် ချန်ကျီရှင်း ခဏတာ တွက်ချက်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏အကြည့်များမှာ ပို၍ပျော်ရွှင်စရာကောင်းလာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"လေးဆယ်နှစ်တောင် ရှိသွားပြီပေါ့"

"ဒီ..."

ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဝမ်လင်သည် ခါးသီးစွာပြုံးလျက် "ဆရာ့မေးခွန်းကို ဖြေရရင် လင်အာ တကယ်ပဲ အဲဒီဂူငယ်လေးထဲမှာ နှစ်ပေါင်းလေးဆယ်ကြာ တရားကျင့်ခဲ့ရတာပါ။ အခုဆိုရင် ဝါရောင်နွေဦးကျင့်စဉ်က ပြီးဆုံးသွားပြီမို့ ဆရာ့ဆီကနေ နောက်ထပ်ကျင့်ကြံရမဲ့လမ်းစဉ်ကို လာရောက်တောင်းခံတာပါ"

"မင်းမှာ ထူးချွန်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ အရည်အချင်းတော့ ရှိသားပဲ"

"ဆရာ့စကားက ချီးကျူးလွန်းပါတယ်"

"ငါ မင်းကို ချီးကျူးနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ အမှန်အတိုင်း ပြောတာပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ တီထွင်ဖန်တီးနိုင်စွမ်း သိပ်မရှိတာကတော့ ကံဆိုးတာပဲ။ မင်းသိတာက ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ဖို့ပဲ။ တခြားသူတွေသာဆိုရင် ဒီကျင့်စဉ်ကို ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံပြီးရင် ငါ့ဆီ လာစရာမလိုတော့ဘဲ နောက်ဆက်တွဲ လမ်းကြောင်းတွေကို ကိုယ်တိုင် နားလည်သွားကြမှာပဲ"

ဝမ်လင်သည် ချန်ကျီရှင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏စကားထဲတွင် နောင်တရိပ်အနည်းငယ် ပါနေသည်ကို ခံစားရပြီး ဝမ်လင်၏မျက်နှာတွင် ရှက်ရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"တပည့်က မိုက်မဲလွန်းလို့ ဆရာ့ကို အလုပ်ရှုပ်စေမိတာပါ..."

ထူးချွန်သော ပါရမီရှင်တစ်ယောက်သာဆိုလျှင် ဤအဆင့်သို့ ရောက်သည့်အခါ နောက်ဆက်တွဲလမ်းကြောင်းများကို သဘာဝအတိုင်း နားလည်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး အခြားလမ်းကြောင်းများကို ရှာဖွေစရာ မလိုပေ။

"မင်းကို မိုက်မဲတယ်လို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တီထွင်ဉာဏ် နည်းတယ်လို့ ပြောတာပါ။ မင်းအတွက်ကတော့ ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပါတယ်"

ချန်ကျီရှင်းသည် သူ့တပည့်ကို မိုက်မဲသည်ဟု မယူဆပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အလွတ်ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ဘဲ ဇီဝေချန်မိသားစု၏ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိထားသူ ဖြစ်သည်။ ကျင့်စဉ်ပေါင်းရာချီ ရှိနေသည့်အတွက် ကိုယ်ပိုင်တီထွင်ရန် အားထုတ်စရာ မလိုပေ။ သို့သော် သူ၏တပည့်မှာ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေပါက ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်း နယ်ပယ်သို့ ဘယ်သောအခါမျှ ရောက်ရှိနိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ အဆင့်တစ်ခုမှာသာ ပိတ်မိနေမည်ကို သူ စိတ်ပျက်နေမိသည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ချန်ကျီရှင်းသည် သူဖတ်နေသည့် လီယန်ရှန်းကျမ်းစာအုပ်နှင့် ဝါသဒါလူကျင်းစာအုပ်ကို ပစ်ချပေးလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ဒီ ဝါသဒါလူကျင်းက ငါ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို အနှစ်ချုပ်ထားတာ။ မင်း အထွတ်အထိပ်ထိ ရောက်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။ ဘေးက လီယန်ရှန်းကလည်း ငါ့အတွက်တော့ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ပဲ။ အားတဲ့အချိန်မှာ နှစ်ခုလုံးကို တွဲဖက်လေ့လာပါ။ မင်း မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရနိုင်ပြီး အနာဂတ်မှာ ထာဝရအသက်ရှည်ဖို့အတွက်လည်း အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

မြင့်မားသော ပလ္လင်ပေါ်တွင် ချန်ကျီရှင်း၏ပုံရိပ်မှာ ဝါးတားတားဖြစ်နေပြီး မည်သူမျှ သူ၏အစစ်အမှန် ပုံစံကို မြင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ဝမ်လင်တစ်ယောက် ဘယ်တော့မှ မမြင်ခဲ့ရပေ။

တကယ်တမ်းတွင် ဇီဝေကျောင်းတော်ထဲသို့ ဝင်လာပြီးနောက် ဝမ်လင်မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဝိုးတိုးဝါးတား မြူခိုးဖြူများကြားမှ ပေါ်ထွက်လာသော မြွေဖြူတစ်ကောင်သာ ဖြစ်သည်။ ဆရာ့၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကိုမူ သူ မမြင်ရသေးပေ။

"ဆရာ့ရဲ့ တာအိုကို ပေးသနားတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဝမ်လင်သည် ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုရင်း ဆရာဖြစ်သူမှာ မည်မျှနက်နဲသော ကျင့်စဉ်ကို ရောက်ရှိနေပြီလဲဟု စိတ်ထဲမှ အံ့ဩစွာ တွေးလိုက်မိသည်။

"မင်းက စိတ်ဝင်စားဖို့ မကောင်းပါလား။ ထားပါတော့။ အခုတော့ တရားကျင့်တာ ခဏနားလိုက်ဦး။ နောက်နှစ်ရက်လောက်နေရင် မင်းဆရာကတော်ကို ပြောပြီး မင်းအတွက် သင့်တော်တဲ့ ကောင်မလေးတွေကို ရွေးခိုင်းလိုက်မယ်။ မင်းလည်း အရွယ်ရောက်နေပြီမို့ အိမ်ထောင်ပြုသင့်ပြီ"

"ဗျာ"

ဝမ်လင်မှာ ကြောင်အမ်းသွားသည်။

ဆရာ ဘာပြောလိုက်တာလဲ အိမ်ထောင်ပြုရမယ် ငါလား။

"ငါ့ကို ဘာလို့ အဲ့အကြည့်ကြီးနဲ့ ကြည့်နေတာလဲ။ မင်း ဒီအတိုင်း ဆက်တရားကျင့်နေရင် နောက်ဆုံးကျောက်ရုပ် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

ချန်ကျီရှင်းသည် ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲရင်း သမ်းဝေလိုက်သည်။ သူသည် ဆေးလုံး၏ အာနိသင်ကြောင့် အိပ်ငိုက်နေပြီး သူ၏တပည့်အကြီးဆုံးမှာ အလွန်တုံးအလွန်းသဖြင့် အကြံပေးစရာ စကားအချို့ကို ပြောလိုက်ရခြင်းပင်။

"ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ ဘာအတွက်လဲ ပိုမြင့်မားတဲ့နေရာကို ရောက်ဖို့၊ ပိုပြီး ပြည့်စုံဖို့၊ ငါတို့ဘေးမှာ အဖော်ကောင်းတွေ ရှိဖို့နဲ့ ဘဝကို နောင်တကင်းမဲ့စွာ ဖြတ်သန်းဖို့အတွက်ပဲ။ မင်းလိုမျိုး အဆင့်တိုးဖို့ပဲ သိပြီး တခြားဘာမှ မသိတဲ့သူမျိုး မဖြစ်ရဘူး"

"တပည့်မှားကြောင်း သိပါပြီ ဆရာ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စကို ပြန်စဉ်းစားပေးလို့ မရဘူးလား တပည့်က အရွယ်မရောက်သေးဘူးလို့ ထင်မိလို့ပါ..."

"ဟေ့ကောင် မင်းရဲ့ အရိုးသက်တမ်းက ခုနစ်ဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီ။ အိမ်ထောင်မပြုရင် မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေ တိုးတက်လာတဲ့အခါ မင်းရဲ့ဆရာလိုပဲ အရိုးထုတ်ဖို့တောင် လူမရှိဘဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်"

"အဲဒီ... တပည့်ကြားဖူးတာက ဆရာ့မှာ ညီငယ်တစ်ယောက် ရှိတယ်လို့..."

"တစ်ယောက်တည်းပါကွာ အဲဒီတစ်ယောက်ကလည်း ဆိုးလွန်းလို့။ တတ်နိုင်ရင်တော့ မင်းဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ တခြားသူတွေကိုပါ လေ့ကျင့်ပေးချင်သေးတယ်"

"..."

"ဒီကိစ္စကို စိတ်မပူနဲ့ အကုန် စီစဉ်ပြီးသား။ မင်းဆရာက မင်းကို ဘယ်တော့မှ မလိမ်ပါဘူး"

"..."

လူတစ်ယောက်၏ ဘဝဆိုသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းသက်သက် မဟုတ်ပေ။ ကျင့်ကြံခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာလည်း ဘဝကို ပို၍ ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ဖို့သာ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းဟူသော စကားလုံးနှစ်လုံးအပေါ် ချန်ကျီရှင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ပင်။

ဝမ်လင်၏ ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ ကျင့်ကြံနေရသည့် ဘဝနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏ တပည့် ဒုတိယမြောက် ကလေးလေး၏ စိတ်သဘောထားကို ပို၍ သဘောကျသည်။

ကလေးလေးသည် တောင်ပေါ်တွင် ကြက်လိုက်၊ ခွေးလိုက်နှင့် ပျော်ပါးနေသည်မှာပင် သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်က လျင်မြန်စွာ တိုးတက်နေသည်။ သူ၏ တရားနှလုံးသားမှာ ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စင်ကြယ်ပြစ်မျိုး မရှိဘဲ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာလည်း မည်သည့်အတားအဆီးမျှမရှိဘဲ ချောမွေ့နေသည်။

ဤကဲ့သို့သော စိတ်နေသဘောထားမျိုးမှာ ကျင့်ကြံသူတို့အတွက် အသင့်တော်ဆုံးပင်။

သို့သော် ဝမ်လင်ကတော့ ထိုသို့မတွေးပေ။

ဇီဝေတောင် အဓိကတောင်ထိပ်မှ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အချိန်မှစ၍ ဆရာဖြစ်သူ၏ အစစ်အမှန် ပုံသဏ္ဌာန်ကို မြင်ယောင်မိတိုင်း ဝမ်လင်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက်တွင် အေးစိမ့်သွားသည်။

"ဆရာ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုမှာ တစ်ခုခုများ မှားယွင်းနေပြီလား"

ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်သည် ကျင့်စဉ်အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက သူ၏အတွင်းကလီစာများ၊ နှလုံး၊ အသည်း၊ အဆုတ်များမှာ မည်သူမဆို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် မြင်နိုင်လောက်အောင် ပွင့်လင်းမြင်သာသွားမည်ဟု ဝမ်လင် မယုံကြည်ပေ။ ပုံမှန်လူသားတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံမျိုး ရှိနေသော်လည်း၊ ထိုခန္ဓာကိုယ်အတွင်းတွင်မူ ရှုပ်ထွေးလှသော စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုများက အမြဲတစေ ပြောင်းလဲနေသည်။

အရေပြားမှာ ပွင့်လင်းမြင်သာနေသည်။ အတွင်းကလီစာများမှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။ နား၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ်၊ လျှာတို့မှာလည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်လင်၏ စိတ်ထဲ၌ စွဲကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ ချန်ကျီရှင်း၏ ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းများနှင့် ဓားသွားကဲ့သို့ စူးရှသော အကြည့်များပင်။

ထိုအကြည့်များနှင့် တစ်ချက်မျှ ဆုံမိလိုက်ရုံဖြင့် ဝမ်လင်သည် သူ၏ တာအိုနှလုံးသားကို ဓားနှင့် အလှီးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ထိပ်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်သွားရင် ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်သွားတာလား"

ဝမ်လင် မတွေးရဲပေ။

သို့သော်လည်း ဆရာဖြစ်သူ၏ စကားအတိုင်း ဦးစွာ မျိုးဆက်သစ် ထားခဲ့ရမည်ဟု ဝမ်လင် ယုံကြည်လာသည်။ သူမိသားစုသာ ဆရာဖြစ်သူကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားပါက မျိုးဆက်သစ် ကျန်ရစ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ဘူးဟု သူတွေးမိသည်။

ထိုသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် သူ၏ခြေထောက်ပေါ်တွင် အလေးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ညီငယ် ကလေးလေးက သူ့ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ထားပြီး သွားဖြဲ၍ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

"အစ်ကိုကြီး အစ်ကိုကြီးက အများကြီး အိုသွားပြီနော်"

ဝမ်လင် "..."

ညီငယ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူသည် တကယ်ပင် အိုမင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဝမ်လင်သည် ကလေးလေးကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ကလေးလေး တောင်ပေါ်မှာ မကြာသေးခင်က ထူးခြားတာ ဘာဖြစ်သေးလဲ ဆရာကတော် မွေးဖွားပေးလိုက်တဲ့ ညီလေးအသစ်ကို ငါတို့ဆီ ရောက်လာမယ်လို့ ကြားပေမဲ့ ဘယ်နေရာမှာမှ မတွေ့မိပါလား"

"ညီလေးကို ဆရာက စွန့်ပစ်လိုက်ပြီ"

"ဗျာ"

"ဟီးဟီး ဦးလေးချိုးအာ ပြောပြတာလေ။ ဆရာက ညီလေးကို မိစ္ဆာလို့ ထင်ပြီး မြောက်ပင်လယ်ထဲက ပင်လယ်မျက်စိထဲကို ပစ်ချလိုက်တာတဲ့။ အဲဒါကြောင့် အဘွားက ကျွန်တော့်ကို ဖက်ပြီး ကြာကြာကြီး ငိုနေတာ"

မြောက်ပင်လယ်… ပင်လယ်မျက်စိ….မိစ္ဆာ……

"ဒီစကားတွေက ဘာတွေလဲ"

ဝမ်လင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အရာအားလုံးမှာ အလွန်အမင်း ဝေးကွာနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဆရာဖြစ်သူမှာ မိစ္ဆာတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်မှန်သော်လည်း သူ၏ ညီငယ်မှာ မိစ္ဆာဖြစ်သည်ဟု ဝမ်လင် မယုံကြည်ပေ။

ဒါတင်မကသေးဘူး... မိစ္ဆာဖြစ်နေတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ ငါတို့ရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ ရှိနေသရွေ့တော့... အဲဒီညီငယ်က တစ်နေ့ကို လူတစ်ရာ စားပစ်ဦးတော့ ငါတို့တွေ သေသေချာချာ မွေးကျွေးထားနိုင်တာပဲဟာ။ ဆရာက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ အလုပ်ရှုပ်ခံနေရတာလဲ...။

"တကယ်ပါဆို... ညီလေးက မိစ္ဆာဖြစ်နေတယ်လို့ သူတပါးဆီက ကြားရုံတင် မကဘူးနော်... ကျွန်တော်တို့ကို မွေးထားတဲ့ ဆရာပါ မိစ္ဆာအဖြစ် ပြောင်းလဲကုန်ကြပြီ ထင်တယ်..."

ထိုသို့ပြောရင်း ကလေးလေးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်ပြီး ဝမ်လင်၏ နားနားတွင် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးကို ပြောပြမယ်။ ဟိုတစ်နေ့က ဆရာ့ဆီ သွားကြည့်တော့ ဆရာက အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းနေတယ်။ သူတို့က အရင်ကလို မဟုတ်တော့ဘူး။ ဓာတ်ငွေ့တွေ ဝိုင်းနေတာကို တွေ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကတော့ ဘာမှ မသိဘူး။ သူက ကျွန်တော့်ကို စကားပြောပြီး ခေါင်းကို ပွတ်ပေးတဲ့အခါ ဓာတ်ငွေ့တွေနဲ့ ထိမိတာ အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတယ်"

ဝမ်လင် "..."

သူ၏ညီငယ်မှာ ထူးခြားသော အစွမ်းရှိပြီး သာမန်လူတို့ မမြင်နိုင်သော မြင်ကွင်းများကို မြင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်ကို သူသိသည်။ ထို့အပြင် သူကိုယ်တိုင်လည်း ဆရာဖြစ်သူမှာ လူသားခန္ဓာကိုယ်မဟုတ်ဘဲ လေခိုးငွေ့တစ်ခုကဲ့သို့ ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

"တကယ်ပဲ လေခိုးငွေ့တွေလား"

ဝမ်လင်၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

ဆရာဖြစ်သူက ကျင့်စဉ်လမ်းမှားပြီး အရူးဖြစ်သွားတာများလား

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်"

ကလေးလေးက ခေါင်းကို တရစပ်ညိတ်သည်။ ဝမ်လင် မယုံမှာ စိုးသဖြင့် သူက ဆက်ပြောသည်။ "လေတင်မကဘူး၊ အရာအားလုံးကို အမြဲတမ်း မျိုချနေတာ။ အစ်ကိုကြီး ဆရာ့ပေါ်မှာ ရှိတဲ့ မြွေကို မြင်လိုက်လား။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ရတာ။ အဲဒီမြွေက ဆရာ့ကို တစ်ခါတည်း မျိုချလိုက်တာ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် မြင်သွားမှာ စိုးရိမ်ပြီး လေခိုးငွေ့တွေနဲ့ ဆရာ့ပုံစံကို ပြန်ဖန်တီးလိုက်တာ"

၎င်းမှာ အလွန်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် အသက်ဝင်လွန်းလှသည်။