အခန်း ၄၇၉

အခန်း။ ၄၇၉

ဇီဝေ နယ်မြေအတွင်း။

ချန်ကျီရှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှုချင်းချင်းမှာ နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်လိုက်ပြီး "ယောကျာ်း... ဘာတွေများ တွေးနေတာလဲဟင်။ အရမ်းကို အတွေးလွန်နေသလိုပဲ" ဟု နူးညံ့စွာ မေးလိုက်သည်။

"အင်း..."

အတွေးစတို့ကို ပြန်လည်စုစည်းလိုက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခု လွဲမှားနေမှန်း သတိပြုမိသွားသည့် ချန်ကျီရှင်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ချင်းချင်းရယ်။ ခုနက လင်အာ ရောက်လာလို့ပါ။ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဖြစ်သွားတာ သူ မြင်သွားလို့ပါကွာ"

ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသည့် ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကြောင့် ရှုချင်းချင်းမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်လိုက်ပြီး "ဒါဆို ရှင့်ခန္ဓာကိုယ်မှာ တကယ်ပဲ ဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုတာ သေချာရဲ့လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်ကျီရှင်း၏ ထူးခြားသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကို သတိပြုမိသူမှာ ဝမ်လင်တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ထိုသို့ သတိပြုမိသူ အားလုံးမှာလည်း မည်သို့မျှ ကူညီပေးနိုင်ခြင်း မရှိကြချေ။ ရိုးသားစွာ ပြောရလျှင် ကျင့်ကြံခြင်း၏ အထွတ်အထိပ်ဟူသည် မည်သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ရမည်ကို မည်သူမျှ တိကျစွာ မသိရှိကြပေ။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးကွာ။ ကိုယ့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်နှုန်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်တာက နည်းနည်းတော့ ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်"

ထိုသို့ ပြောလိုက်ချိန်တွင် ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်၌ သူမကို စိတ်အေးစေလိုသည့် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သို့သော် သူ၏ အခြေအနေကို ချန်ကျီရှင်း ကိုယ်တိုင် အကောင်းဆုံး သိရှိနေသည်။

ငါ သက်ရှိမျိုးစိတ် ပြောင်းလဲခြင်း ဖြစ်စဉ်ထဲကို ရောက်နေပြီလား။

ခဏတာ တွေးတောပြီးနောက် ချန်ကျီရှင်း တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ ယခု သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံသည် လူသားမှ မသေမျိုးသို့ ပြောင်းလဲခြင်းဟူသော အဆင့်နှင့် ထပ်တူကျနေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ရှုချင်းချင်းအား ပြုံး၍ "ချင်းချင်း... မင်းရဲ့ယောက်ျားက မသေမျိုးတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာကိုရော မင်းအနေနဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ဦးမလား" ဟု စနောက်၍ မေးလိုက်သည်။

"မသေမျိုးလား"

ရှုချင်းချင်းမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ ကြောင်အမ်းအမ်း ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် မသေမျိုးဟူသော စကားလုံးကို ကြားဖူးသော်လည်း ၎င်းမှာ ပုံပြင်စာအုပ်များထဲမှသာ ရှိသော အရာဟု ထင်ထားခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ်လေ မသေမျိုးတွေက မနက်ခင်းဆို မြောက်ပင်လယ်ဆီ သွားနိုင်တယ်။ ညနေဆိုရင် ကန်းဝူဆီ ရောက်နိုင်တယ်။ သူတို့ဟာ စွမ်းအင်နဲ့ပဲ ရှင်သန်ကြတယ်။ မသေမျိုးဆိုတာ မပျက်စီးနိုင်သူတွေဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို မှီခိုနေစရာ မလိုတော့ဘူး"

"မင်းရဲ့ယောက်ျားက တကယ်ပဲ မသေမျိုး ဖြစ်တော့မှာပါ" ဟု ပြောရင်း ချန်ကျီရှင်းသည် လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်သည်။

"တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို အကြိမ်အနည်းငယ် ရင်ဆိုင်ပြီးသွားရင် အဲဒီတိုက်ခိုက်မှုက ကိုယ့်အပေါ် ဘာအာနိသင်မှ မရှိတော့ဘူး။ ရှားပါးတဲ့ ရတနာဆိုတာတွေကိုလည်း လိုအပ်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ရှိရင် ကိုယ်ဖန်တီးနိုင်တယ်။ ဖန်တီးတယ်ဆိုတာ ဘာလဲသိလား ပုံနှိပ်စက်နဲ့ တူတယ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို သုံးပြီး မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖန်တီးတာ"

သူသည် လက်သီးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

ရှုချင်းချင်း၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်ဝန်းအောက်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက လူ့ဦးခေါင်းအရွယ်အစားရှိသည့် မက်မွန်သီးတစ်လုံးအဖြစ် စတင်ပုံဖော်လာသည်။

"ဒီမှာ... ဒါကိုယူပြီး စားလိုက်ပါ။ စားပြီးရင် မင်းရဲ့ အဆင့်နှစ်ဆင့်လောက် တက်သွားလိမ့်မယ်"

သူသည် သူမ၏ လက်ထဲသို့ ထိုမက်မွန်သီးကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။ သူမမှာ လက်ခံရရမလို၊မေးစရာရှိသည်ကို မေးရမလိုဖြင့် တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

"ဘယ်လိုလုပ်လဲလို့ မမေးနဲ့နော် ကိုယ် ကိုယ်တိုင်လည်း မသိဘူး။ ဒါက မြင်မြင်ချင်း ကောက်ယူလိုက်တဲ့ အလိုအလျောက် သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်သွားတာမျိုးပဲ"

"ရှင်..."

"ဒါကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့ စိတ်ထဲမှာပဲ ထားလိုက်ပါ"

ချန်ကျီရှင်းက စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကို ဖန်တီးရတာ ပေါ့ပေါ့လေးလို့ မထင်နဲ့နော်။ ခုနကပဲ ကိုယ့်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ကုန်သွားတယ်။ ဒါ မင်းအတွက်ပဲ လုပ်ပေးတာ တခြားသူဆိုရင် လုပ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှုချင်းချင်းမှာ မစားဝံ့တော့ပေ။ သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး မက်မွန်သီးကို နောက်သို့ ဖုံးကွယ်လိုက်ကာ "ဒါဆိုရင် ဒါကို အမေ့ဆီပဲ ပို့ပေးလိုက်ရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ပြောစရာ လိုသေးလို့လား ဒါက မင်းအတွက်လေ။ အမေ့ကို နောက်မှ ပို့ပေးမယ်... အော် ကြိုပို့ပြီးသွားပြီလား"

ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝေဝါးသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

"ဘယ်အချိန်တုန်းကလဲ ယောကျာ်းရယ်"

"ခုနလေးတင်ပဲ"

ထိုသို့ ပြောလိုက်ချိန်တွင် ချန်ကျီရှင်း၏ အမူအရာမှာ တစ်ခဏမျှ အေးခဲသွားပြီးနောက် မယုံကြည်နိုင်ဖွယ် တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ငိုရမလို ရယ်ရမလို ဖြစ်သွားသည်။

ချန်ကျီရှင်းသည် ရှုချင်းချင်းနှင့် စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ အတွေးတစ်စက ဇီဝေနယ်မြေအပြင်ဘက်သို့ အလိုအလျောက် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသည်။

ထိုအတွေးစသည် အသိစိတ်မဲ့ပြီး ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်နေသည့် ချန်ကျီရှင်းပုံစံဖြင့် ဇီဝေတောင်၏ တတိယမြောက် တောင်ထိပ်သို့ လျှောက်သွားကာ ချန်ထျန်းလျန်နှင့် ယင်ရွှမ်းရွှမ်းတို့ရှေ့တွင် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

သူ၏ စကားသံ ဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုရုပ်ပုံသည် နှစ်ပိုင်းကွဲသွားပြီး မိဘနှစ်ပါးရှေ့တွင် နတ်မက်မွန်သီးနှစ်လုံးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားသည်။

ထို့နောက် မက်မွန်သီးနှစ်လုံးက စက်ရုပ်ကဲ့သို့ အသက်မဲ့သော အသံဖြင့် ထပ်တလဲလဲ ပြောဆိုနေ၏။

"အဖေနဲ့ အမေတို့အတွက် မက်မွန်သီးတွေပါ"

"အမလေး"

ချန်ကျီရှင်းနှင့် ရှုချင်းချင်းတို့ တတိယတောင်ထိပ်သို့ အရောက်တွင် ယင်ရွှမ်းရွှမ်းမှာ သတိလစ်မေ့မြောနေပြီး ချန်ထျန်းလျန်မှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အနားတွင် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဖေ... အမေဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

သူပြုလုပ်မိလိုက်သော အပြုအမူသည် မည်မျှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း သိလိုက်ရသည့် ချန်ကျီရှင်း၏ အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။

သူသားဖြစ်သူသည် သူတို့ရှေ့တွင် မက်မွန်သီးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းကာ စားသုံးရန် အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပါက မည်သူမဆို စိတ်ဖောက်ပြန်သွားနိုင်သည်။

သို့သော် ချန်ကျီရှင်းမှာ ဤအရာကို မည်သို့ ဖန်တီးမိမှန်း သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိရှိပေ။ ရှုချင်းချင်းနှင့် ပြောဆိုစဉ်က မက်မွန်သီးများကို မိဘများထံ ပေးပို့လိုသော စိတ်ကူးလေးသာ ရှိခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုအတွေးသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရုပ်လုံးပေါ်လာပြီး မိဘများဆီသို့ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်ကာ မက်မွန်သီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင်။ စားပွဲပေါ်တွင် ထိုမက်မွန်သီး နှစ်လုံးမှာ ကျန်ရှိနေဆဲပင်။

"ငါ သိပါတယ်... မင်း... မင်း..."

သားဖြစ်သူကို အကောင်းအတိုင်း မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချန်ထျန်းလျန်မှာ သက်ပြင်းချရင်း စားပွဲပေါ်ရှိ မက်မွန်သီးနှစ်လုံးကို ကြည့်ကာ "ဟေ့ကောင် ဒါဘာဖြစ်တာလဲ။ မင်းအမေက မင်း မက်မွန်သီးအဖြစ် ပြောင်းသွားတာကို မြင်ပြီး လန့်ပြီး သတိလစ်သွားတာလေ"

"ကျွန်တော်..."

ချန်ကျီရှင်းမှာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဘာဖြစ်သွားလဲ ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး။ ရှုချင်းချင်းနဲ့ ကျင့်စဉ်တွေအကြောင်း ပြောနေရင်းနဲ့ မက်မွန်သီးတစ်လုံး ဖန်တီးမိလိုက်တာပါ။ ရှုချင်းချင်းက ဒါကို မိဘတွေအတွက် ထားပေးပါဦးလို့ ပြောလို့ စိတ်ကူးပေါက်ပြီး အဲဒီအတိုင်းပဲ ကိုယ်ပွားလေး ဖန်တီးပြီး လာပို့မိတာပါ" ဟု ရှင်းပြသည်။

"အတွေးတစ်ခုထဲနဲ့ တာအိုကို ဖန်တီးနိုင်တာလား"

ချန်ထျန်းလျန်သည် အသိပညာမဲ့သူ မဟုတ်ပေ။ ချန်မိသားစု၏ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက် ဖြစ်သည့်အပြင် ယခင်မျိုးဆက်၏ အတော်ဆုံး ကျင့်ကြံသူဖြစ်သဖြင့် ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရားစွမ်းအားများအကြောင်း အနည်းငယ် နားလည်ထားသည်။ သို့သော် သားဖြစ်သူ၏ အဖြစ်အပျက်မှာ ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲလှသည်။

"အဲဒါဟုတ်မဟုတ် ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး စိတ်ထဲပေါ်လာတာနဲ့ အလိုလို ဖြစ်သွားတာပါ"

ချန်ကျီရှင်းမှာလည်း ဘာဆက်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ မိခင်ကို လန့်ပြီး သတိလစ်အောင် လုပ်မိထားသည့်အပြင် ဤစွမ်းအားကိုလည်း မထိန်းချုပ်နိုင်သေးပေ။

"အဲဒါဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သေချာလေ့ကျင့်ထားပါ။ မင်းအမေက အဆင်ပြေပါတယ်။ မင်းကို မက်မွန်သီးအဖြစ် ပြောင်းသွားတာ မြင်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားလို့ပါ။ ခဏလောက် အနားယူလိုက်ပါဦး"

ချန်ထျန်းလျန်သည် စားပွဲပေါ်မှ မက်မွန်သီးနှစ်လုံးကို ညွှန်ပြကာ "ဒီအရာတွေကို မြန်မြန်ရှင်းလိုက်ပါ။ မင်းအမေ နိုးလာရင် မြင်ပြီး ထပ်လန့်နေဦးမယ်"

"ကောင်းပါပြီ... ရှုချင်းချင်း အဲဒါတွေကို အရင်သိမ်းထားလိုက်ပါ"

ရှုချင်းချင်းသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ မက်မွန်သီးများကို သိမ်းလိုက်သည်။ သူမသည် ပထမမက်မွန်သီးကိုပင် မစားရသေးမီ ထပ်မံရရှိလိုက်ခြင်းပင်။

ချန်ကျီရှင်း ပြောသမျှသာ မှန်ပါက ဤနတ်မက်မွန်သီး သုံးလုံးကို စားသုံးပြီးနောက် သူမသည် နိဗ္ဗာန်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားနိုင်မည်ပင်။

ခဏအကြာတွင် ယင်ရွှမ်းရွှမ်း နိုးလာသောအခါ ပထမဆုံးလုပ်မိသည့်အရာမှာ သားဖြစ်သူကို ရှာဖွေခြင်းပင်။ ကုတင်ဘေးတွင် သားဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမသည် ချန်ကျီရှင်း၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာသည်။

သားဖြစ်သူသည် မက်မွန်သီးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ မည်မျှလောက် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခဲ့ရမည်ကို နတ်ဘုရားများသာ သိပေလိမ့်မည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်ပင် ၎င်းမှာ နားလည်မှုလွဲခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ချန်ကျီရှင်းသည် သူခန္ဓာကိုယ်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသည့် ထူးဆန်းသော အခြေအနေများနှင့် နောင်တွင်လည်း ဤကဲ့သို့သော ဖြစ်ရပ်များ မကြာခဏ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ကြောင်း ယင်ရွှမ်းရွှမ်းအား ရှင်းပြကာ စိတ်ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရန် ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ ယင်ရွှမ်းရွှမ်းမှာ မျက်ရည်သုတ်ရင်း ချန်ကျီရှင်းကို မျက်စောင်းထိုးကာ

"အမေက မိုက်မဲနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခုနက ခဏတာ အာရုံလွဲသွားလို့ပါ။ သားဆိုးလေးရာ... အမေ့ကို လန့်သေအောင် လုပ်လိုက်တာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်ကျီရှင်းမှာမူ အပြုံးတစ်ချက်ဖြင့်သာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ကိစ္စရပ်များ ရှင်းလင်းသွားပြီး မိခင်မှာလည်း စိတ်ချရပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် ထိုနေရာတွင် ဆက်မနေတော့ဘဲ ရှုချင်းချင်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

တောင်အောက်သို့ ရောက်သည်နှင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်စ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြန်သည်။ ရှုချင်းချင်း၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်ဝန်းများရှေ့တွင်ပင် ထိုအတွေးစသည် စိတ်ကူးယဉ် အရာဝတ္ထုမှ ရုပ်လုံးပေါ်လာပြီး နောက်တစ်ခဏတွင်မူ ဇီဝေတောင်၏ အဓိက တောင်ထိပ်ဆီသို့ ကြောက်ခမန်းလိလိ အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားသည်။

"ဒါ... ဒါက..."

ရှုချင်းချင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားကာ ချန်ကျီရှင်း၏ လက်မောင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထိုအရာမှာ လေထဲတွင် တလက်လက်တောက်ပနေပြီး တောင်ခြေမှနေ၍ တောင်ထက်သို့ တစ်ခဏချင်းပင် ရောက်ရှိသွားကာ တာဝရအသက်ရှည်ခြင်း ခန်းမဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။ ၎င်းကို ကြည့်ရသည်မှာ လူတစ်ယောက်နှင့် လုံးဝမတူဘဲ တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် ပိုတူနေသည်။

"အမေ လန့်သွားတာ မဆန်းပါဘူး။ ကြည့်ရတာ သေဆုံးသွားတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်စနဲ့ တူနေတယ်" ဟု ချန်ကျီရှင်းကိုယ်တိုင်ကပင် ဝန်ခံလိုက်သည်။

သူသည် ဤအတွေးစကို အပိုင်းပိုင်း ခွဲထုတ်နိုင်ရုံမက ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လုံလောက်ပါက မည်မျှပင် ဝေးကွာသော နေရာသို့မဆို စေလွှတ်နိုင်ကြောင်းကိုလည်း ရိပ်မိလာသည်။ ၎င်းသည် ရိုးရှင်းသော အတွေးတစ်စမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အလွန်ပင် ကြာရှည်စွာ တည်ရှိနေနိုင်မည့် သဘောရှိသည်။

ချန်ကျီရှင်းသည် နောက်ထပ် အတွေးတစ်စကို ဖန်တီးလိုက်ပြန်သည်။ ထိုအတွေးသည် တောင်နောက်ဘက်ရှိ ကြေးခေါင်းလောင်း ထားရှိရာ နေရာသို့ တန်းမတ်သွားကာ ထိုနေရာတွင် ခေါင်းလောင်းအဆောက်အအုံအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားသည်။

ချန်ကျီရှင်း၏ စိတ်ကူးမှာ နောင်တွင် လပြည့်နေ့တိုင်း နေထွက်ချိန်၌ မနက်ခင်းခေါင်းလောင်းကို သုံးချက်တီးခတ်ပေးရန်ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကိုယ်ပွားအတွေးစသည် သူ၏ စွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် အခြေချသွားသည်။ ချန်ကျီရှင်း သေဆုံးသွားသည့်တိုင် ဤအတွေးစက ဆက်လက်တည်ရှိနေမည်ဖြစ်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ မကုန်ခမ်းမချင်း သို့မဟုတ် ပြင်ပမှ ဖျက်ဆီးခြင်း မခံရမချင်း သူတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နေလိမ့်မည်ပင်။

ထို့အပြင် ၎င်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူကာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနိုင်ကြောင်းလည်း သူ သိလိုက်ရသည်။

"ဒါကတော့ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်"

ချန်ကျီရှင်း၏ ရေရွတ်သံကို ရှုချင်းချင်းက ခေါင်းညိတ်၍ ထောက်ခံလိုက်သည်။

မဟာနတ်ဘုရား စွမ်းအားဟူသည်မှာ ဤသို့သော အရာမျိုးပင်။

ထိုသို့ တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ဖြစ်ရပ်ကို ကြည့်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး တောင်ထက်သို့ ဆက်လက်တက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။

သို့သော် တောင်တစ်ဝက်သို့ ရောက်သောအခါ...

"အား ဘယ်ကောင်လဲ ငါ... ငါ ချန်ကျောက်ရှင်းက မင်းနဲ့ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ပြမယ်"

အထက်ရှိ တာဝရအသက်ရှည်ခြင်း ခန်းမဘက်မှ ချန်ကျောက်ရှင်း၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ကြီးမားသော လှုပ်ခါမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ရှုချင်းချင်းမှာ မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ဘေးရှိ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ "ခုနက ကိုယ်ပွားကို ဖန်တီးတုန်းက အစ်ကိုဖြစ်သူကို ဘာများ ပြောလိုက်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချန်ကျီရှင်းမှာမူ အပြုံးဖြင့်ပင် "ဟုတ်တယ်လေ သူ့ကိုလည်း မက်မွန်သီးတစ်လုံး လက်ဆောင်ပေးလိုက်တာပါ" ဟု ငြိမ်းချမ်းစွာ ဖြေလိုက်သည်။