အခန်း ၃၄၂
Vol. 35 Ch. 342
အခန်း (၃၄၂) မိန်းမငယ်လေး
ကုတင်ဘေး စားပွဲတင်ခုံပေါ်ရှိ ဖုန်းမှာ သုံးကြိမ်ခန့်တုန်ခါသွားပြီးနောက် လီရူယွီသည် ပျင်းရိစွာဖြင့် သူမ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူမ ဖုန်းကိုကောက်ကိုင်ကာ ခေါ်ဆိုသူအမည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ တခဏအတွင်း သူမ၏ အနည်းငယ်နွမ်းလျပြီး ဖျားနာနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်တစ်ခု ဖျတ်ခနဲ လင်းလက်သွားလေသည်။
“ရှင် ကျွန်မဖုန်းနံပါတ်ကို ဘယ်လိုသိတာလဲ”
ရီရူလီသည် မည်သည့် နှုတ်ဆက်စကားမျှမဆိုဘဲ ဖုန်းပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အာ...”
ဖုန်းပုကြွယ်မှာ နှစ်စက္ကန့်ခန့် ဆွံ့အသွားရပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ငါ ဆိုလိုတာက... ငါ ဆက်နေတာမှန်း မင်းဘယ်လိုသိလဲ”
“ရှောင်ကုထိုကြောင့်လေ... ရှလူး...”
ရီရူလီသည် ဖုန်းပြောနေစဉ်အတွင်း မည်သည့်တုံ့ဆိုင်းမှုမှမရှိဘဲ နှာညှစ်လိုက်သေးသည်။ တစ်ရှူးကို ဖယ်ပြီးနောက် သူမက နှာပိတ်သံကြီးဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“သူ တစ်ခါတုန်းက မတော်တဆ နှုတ်ကျွံမိသွားလို့လေ၊ ကျွန်မလည်း ရည်ရွယ်ချက်မရှိ မှတ်ထားမိလိုက်တာ၊ အဲဒါကြောင့် အခု ရှင်ဆက်မှန်း သိတာပေါ့”
“ဆယ့်တစ်လုံးပါတဲ့ နံပါတ်တစ်ခုကို နှုတ်ကျွံပြောမိအောင် သူက ဘယ်လောက်တောင် ပေါ့ဆနေရတာလဲ...”
ဖုန်းပုကြွယ် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ မင်းကလည်း ‘ရည်ရွယ်ချက်မရှိ’ မှတ်ထားမိလိုက်တယ်ပေါ့...”
သူသည် သူမအား မစနောက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။
ဤသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးလုံး သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူမ၏နံပါတ်ကို သေချာပေါက် ရှောင်တန်ထံမှ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရီရူလီသည် ဖုန်းပုကြွယ်၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ရီရူယွီထံမှ ရရှိထားပြီးသားဖြစ်ကာ သူမဖုန်းထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါဆို မေးခွန်းက ရှောင်တန်နဲ့ ရီရူယွီတို့က ဘာဖြစ်လို့ အရာအားလုံးကို သိနေကြတာလဲ။
ရှင်းပါသည်၊ သူတို့သည် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်ကြပြီး ဂိမ်းအပြင်ဘက်တွင်လည်း မကြာခဏ အဆက်အသွယ် ရှိကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေး ဘယ်လောက်အထိ ကောင်းနေသလဲဟု ဆိုရလျှင်မူ... ဆင်ဂယ်ဒေး (Singles' Day) နီးကပ်လာပြီဖြစ်လို့ အခုလို လေးနက်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို မဆွေးနွေးတာက အကောင်းဆုံးဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါထင်ပါတယ်။
“လိုရင်းပဲ ပြောပါ”
ရီရူလီက အတော်လေး လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်လိုသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်ရာ ဖုန်းပုကြွယ်အနေဖြင့် စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလဲနိုင်ကြောင်း ညွှန်ပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သဘာဝကျကျပင် ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်မလေးဘက်သို့ လိုက်လျောပေးရမည် ဖြစ်သည်။ သူ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ ကျန်းမာရေး အခြေအနေကို မေးမလို့ ဖုန်းဆက်လိုက်တာပါ (ငါမင်းကို စိတ်ပူလို့ပါ)”
“ကျွန်မ မနေ့ညက အဖျားကြီးနေတာလေ၊ အခု နောက်တစ်နေ့ မွန်းတည့်တောင် ရောက်နေပြီ၊ တကယ်လို့ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် ရှင်ဖုန်းဆက်တဲ့အချိန်က ကျွန်မသေရတဲ့အကြောင်းရင်းကိုပဲ အတည်ပြုနိုင်လိမ့်မယ် (ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်)”
ရီရူလီက ပြန်ဖြေသည်။
“ငါလည်း မတတ်နိုင်လို့ပါ၊ ညသန်းခေါင်ကြီးကျမှ ရှောင်တန်ရဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျကို မြင်လိုက်တာမို့လေ၊ အဲဒီကောင်က အဲဒီအချိန်တုန်းက ရိုက်ကွင်းပေါ် ရောက်နေတာ၊ ငါလည်း မင်းကို ဆက်သွယ်ဖို့ အချက်အလက်ကို တောင်းလို့မရခဲ့ဘူး”
ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါ့အပြင်... ငါ့မှာ မင်းဖုန်းနံပါတ် ရှိနေရင်တောင်မှ ညသန်းခေါင်ကြီး လူနာတစ်ယောက်ဆီ ဖုန်းဆက်ဖို့က မသင့်တော်ဘူးမလား (တကယ်တော့ ငါ စောစောစီးစီး ဖုန်းဆက်ချင်ပေမဲ့ မင်းရဲ့ အနားယူမှုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှာစိုးလို့ပါ)”
“အို... သိပါပြီ (ရှင်က တော်တော်လေး စာနာထောက်ထားတတ်တာပဲ)”
ရီရူလီက အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အင်း...”
ဖုန်းပုကြွယ် သဘောတူလိုက်သည်။
ထို့နောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ခေတ္တမျှ သို့သော် အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားကြသည်။ စကားမစပ်၊ အထက်ပါ ကွင်းစကွင်းပိတ်များထဲတွင် ဖော်ပြထားသော အကြောင်းအရာများမှာ ဤလူမှုဆက်ဆံရေး ညံ့ဖျင်းကြသော ချာတိတ်လေးနှစ်ကောင် ဖော်ပြရန် ကြိုးစားနေသည့် စကားအနက်အဓိပ္ပါယ်များပင်။
“မင်း အဆင်ပြေတယ်ဆိုမှတော့... မင်းနေကောင်းတဲ့အထိ စောင့်လိုက်မယ်လေ၊ ဂိမ်းထဲမှာ တွေ့ကြတာပေါ့”
ဖုန်းပုကြွယ်က ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကို ထပ်မံဖြိုခွင်းလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ”
ရီရူလီက ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး နှစ်စက္ကန့်ခန့် ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“စိတ်ပူပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... တာ့တာ”
“ဘိုင့်ဘိုင်”
ဖုန်းပုကြွယ်လည်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
နှစ်ဦးသား ဖုန်းကို တစ်ချိန်တည်း ချလိုက်ကြလေသည်။
“ဟူး...”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး သူ့ဖုန်းကို ကော်ဖီစားပွဲပေါ်သို့ တင်ကာ ဆိုဖာပေါ်မှ ထရပ်၍ အညောင်းဆန့်လိုက်သည်။
“ဒီလို အနေရခက်တဲ့ လေထုက ဘာကြီးလဲ... ဇာတ်လမ်းထဲမှာ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို တိုက်ခိုက်ရတာထက်တောင် ပိုပင်ပန်းသလို ခံစားရတယ်”
ဖုန်းပြောပြီးသွားသည်နှင့် တံခါးဝရှိ လျှပ်စစ်လူခေါ်ခေါင်းလောင်းသံက ရုတ်တရက် ထပ်မံမြည်လာပြန်သည်။
“ဟင်၊ ငါ ပါဆယ်လည်း မမှာထားပါဘူး”
ဖုန်းပုကြွယ် ညည်းတွားရင်း တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားကာ လက်ခံစကားပြောခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူလဲ”
အခြားတစ်ဖက်မှ မိန်းမငယ်လေးတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဟယ်လို၊ ကျွန်မ မစ္စတာ ဖုန်းပုကြွယ်ကို ရှာနေတာပါ”
ထိုအသံမှာ မရင်းသလို ဖုန်းပုကြွယ် တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော အသံဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော်ပါပဲ၊ ဘယ်သူလဲမသိဘူး”
ဖုန်းပုကြွယ် မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မမျိုးရိုးက အန်းပါ၊ ကျွန်မက ရှင်ရဲ့ အယ်ဒီတာအသစ်ပါ၊ ရှင်နဲ့ အလုပ်ကိစ္စတချို့ ဆွေးနွေးဖို့ လိုအပ်လို့ပါ”
တစ်ဖက်လူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အယ်ဒီတာအသစ်လား”
ဖုန်းပုကြွယ်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆို လောင်ချန် ( ဖုန်းပုကြွယ်၏ အယ်ဒီတာဟောင်း) ကျတော့ကော...”
“ကျွန်မ အပေါ်ထပ်တက်လာပြီး စကားပြောလို့ ရမလား”
တစ်ဖက်လူက သူ့စကားကို ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“အိုး... အားနာလိုက်တာ၊ ခဏနော်”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် အောက်ထပ်ဝင်ပေါက်တွင် လူတစ်ယောက်ကို မတ်တပ်ရပ်ခိုင်းပြီး စကားပြောနေခြင်းမှာ မယဉ်ကျေးကြောင်း လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်သွားသဖြင့် တံခါးဖွင့်ခလုတ်ကို နှိပ်ပေးလိုက်သည်။
နှစ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် မစ္စအန်းသည် ဓာတ်လှေကားဖြင့် အပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။
ဖုန်းပုကြွယ်သည် တံခါးနောက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ချောင်းကြည့်ပေါက်ထဲမှနေ၍ ကော်ရစ်ဒါကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လူခေါ်ခေါင်းလောင်း မြည်လာသည်ကို မစောင့်ဘဲ တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
“မင်္ဂလာပါ၊ ပုကြွယ်၊ ကျွန်မက ရှင်ရဲ့ အယ်ဒီတာအသစ် အန်းယွဲ့ချင်ပါ”
အန်းယွဲ့ချင်သည် မဂ္ဂဇင်းတိုက်ရှိ ဖုန်းပုကြွယ်၏ ကိုယ်ရေးဖိုင်ကို ကြည့်ရှုထားပြီးသားဖြစ်၍ သူမရှေ့တွင် ရှိနေသောသူမှာ “ပုကြွယ်” ဖြစ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် သူမကိုယ်သူမ တိုက်ရိုက်ပင် မိတ်ဆက်လိုက်လေသည်။
ဖုန်းပုကြွယ်သည် ထိုသူစိမ်းအမျိုးသမီးကို အကဲခတ်ရင်း လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ဤမစ္စအန်းသည် အသက် ၂၅ နှစ်ခန့် ရှိပုံရပြီ သေသပ်လှပသော ရုပ်ရည်ရှိကာ အနက်ရောင်မျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ဆံပင်ရှည်များကို ဆံထုံးထုံးထားသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် သေးငယ်သော်လည်း အရပ်မှာမူ ၁.၇ မီတာကျော် မြင့်မား၏။ သူမသည် သတ်မှတ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အနက်ရောင်ဂျာကင်အောက်တွင် အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားကာ နက်တိုင်နှင့် စကတ်အရှည်မှာလည်း အလွန်သင့်တော်ပုံရသည်။
“မင်္ဂလာပါ၊ မင်္ဂလာပါ...”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲကို ကြွပါဗျာ”
သူက အန်းယွဲ့ချင်ကို အတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပြီး တံခါးပိတ်ရင်း ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။
“ကြိုက်တဲ့နေရာမှာ ထိုင်ပါခင်ဗျာ၊ ကြောင်ကို မနင်းမိအောင်တော့ သတိထားပေးပါဦး”
အန်းယွဲ့ချင်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် မထိုင်ခင် အခန်းပတ်ပတ်လည်ကို အရင်ဆုံး ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။
“တစ်ခုခု သောက်မလားခင်ဗျာ”
ဖုန်းပုကြွယ်က မေးလိုက်သည်။
“မလိုပါဘူး...”
မစ္စအန်းသည် “မလိုပါဘူး၊ ရေတစ်ခွက်ပဲ ပေးပါ” ဟု ပြောရန် ကြံရွယ်နေသော်လည်း စကားစုတစ်ဝက်ကိုသာ ပြောနိုင်ခဲ့သည်။
“အဲဒါ ကောင်းတာပေါ့”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် အမှန်တကယ်ပင် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်သို့ ပစ်ထိုင်လိုက်လေသည်။
“ဒါနဲ့ စကားမစပ်၊ လောင်ချန် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”
အန်းယွဲ့ချင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“သူ အလုပ်ထွက်သွားပြီ”
“ဟင်၊ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ၊ အကြောင်းပြချက်က ဘာများလဲ”
ဖုန်းပုကြွယ် မေးလိုက်သည်။
“ဖိအားတွေ များလွန်းလို့လေ”
အန်းယွဲ့ချင်က ဆိုသည်။
“သူက ကျွန်တော့်ကိုတောင် ဘာမှမပြောဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဒီအတိုင်း အလုပ်ထွက်သွားရတာလဲ”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆက်လက်လျှာရှည်လိုက်သည်။
အန်းယွဲ့ချင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူရဲ့ ဖိအားတွေက အဓိကအားဖြင့် ရှင့်ဆီကနေ လာတာဖြစ်လို့ပဲ”
“ဟင်၊ ကျွန်တော့်ဆီက ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဒီနေ့ ကျွန်မ ရှင်နဲ့ ဆွေးနွေးချင်တဲ့ အကြောင်းအရာက အဲ့ဒါပဲလေ”
အန်းယွဲ့ချင်၏ လေသံမှာ အလွန်လေးနက်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာတွင်လည်း အမြဲတမ်း မာနထောင်လွှားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထင်ဟပ်နေလေသည်။ သူမသည် ဖုန်းပုကြွယ်နှင့် အသက်အရွယ်ချင်း တူသော်လည်း သူမ၏ အရှိန်အဝါနှင့် ဖိအားပေးနိုင်စွမ်းမှာ ယခင်က လောင်ချန်ထက် နှစ်ဆထက်မက ပိုမိုပြင်းထန်နေလေသည်။
“ဒါပေမဲ့... ပထမဦးဆုံးအနေနဲ့ ကျွန်မအကြောင်းကို ရှင် သိထားသင့်တယ်လို့ ထင်တဲ့အရာတစ်ခု ရှိပါတယ်”
အန်းယွဲ့ချင်က ပြောဆိုရင်း သူမဖုန်းပေါ်တွင် ရိုးရှင်းသော အမူအရာအချို့ကို ပြုလုပ်ကာ ရှာဖွေရေးအင်ဂျင်တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ပြီး စကားလုံးအချို့ ရိုက်ထည့်ကာ ဖုန်းစခရင်ကို ဖုန်းပုကြွယ်အား ပြသလိုက်သည်။
“ရှင် မြင်ရတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျွန်မက စစ်ယွီလုပ်ငန်းစု ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ မြေးပဲ”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် မိုက်ခရိုဆော့ဖ်သို့မဟုတ် နိုက်ကီတို့၏ အမည်ကို ကြားဖူးသကဲ့သို့ပင် စစ်ယွီအုပ်စု၏ အမည်ကို သဘာဝကျကျ ကြားဖူးထားပေသည်။ သူတို့ကမ္ဘာတွင် “စစ်ယွီ” ဟူသော အမည်မှာ စီးပွားရေးအင်ပါယာကြီးတစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုခြင်းဖြစ်သည်။ ဖုန်းပုကြွယ် မြင်တွေ့နေရသော စာမျက်နှာမှာ အင်တာနက်ပေါ်တွင် “စစ်ယွီအုပ်စု ဥက္ကဋ္ဌ၏ မြေးမ” ဟု ရှာဖွေထားသော ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။
ဖုန်းပုကြွယ်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဖတ်လိုက်သည်။
“ဝါး... ဒါက တကယ်ကြီးပဲကို၊ ဒါဆို... ကျွန်တော်က... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မိခင်ကုမ္ပဏီအောက်က စာပေထုတ်ဝေရေးဌာနခွဲရဲ့... လက်အောက်ခံ မဂ္ဂဇင်းတိုက်တစ်ခုရဲ့... ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား”
“ဒါတင်မကသေးဘူး၊ မမေ့နဲ့ဦး၊ ရှင်ရဲ့ အရင်ထုတ်ဝေခဲ့တဲ့ စာမူအများစုကိုလည်း ရှင်ပြောခဲ့တဲ့ ဒီ ‘လက်အောက်ခံ’ မဂ္ဂဇင်းတိုက်ကတစ်ဆင့်ပဲ ဖြန့်ချိခဲ့တာ”
အန်းယွဲ့ချင်က ဆက်ပြောသည်။
“ဟဲ... ကြည့်ရတာ ကျွန်တော်က စစ်ယွီရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံကို အားကိုးပြီး လုပ်ကိုင်စားသောက်နေရတာပေါ့”
ဖုန်းပုကြွယ် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို... သခင်မလေးလို့ ခေါ်ရမလား”
“ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့၊ ကျွန်မက ရှင့်ကို ကျွန်မရဲ့ အထောက်အထားကို တိုက်ရိုက်ပြောပြတာက ရှင် ကျွန်မအပေါ် ခွဲခြားမဆက်ဆံဖို့အတွက်ပါ”
အန်းယွဲ့ချင်က ဆိုသည်။
“အင်း... အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ၊ ခင်ဗျားကျွန်တော့်ကို မပြောခဲ့ရင်တောင် ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားအရ အဲဒါကို အမြန်ဆုံး စုံစမ်းသိရှိသွားမှာပဲ၊ အဲဒီကျရင်... ခင်ဗျားအပေါ်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သဘောထားက သေချာပေါက် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်”
ဖုန်းပုကြွယ် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီလို ဖြစ်မယ့်အစား၊ အစကတည်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရှိနေတာက ပိုကောင်းပါတယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ဒီနေ့မှ တာဝန်စယူတဲ့ သာမန်အယ်ဒီတာတစ်ယောက်လိုပဲ ဆက်ဆံပေးပါ”
အန်းယွဲ့ချင်က ဆိုသည်။
“အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်က ပျင်းရိစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ ‘ဒါက ဘာအခြေအနေကြီးလဲ၊ ကော်ပိုရေးရှင်းအကြီးကြီးတစ်ခုက သူတို့ရဲ့ တတိယမြောက်မျိုးဆက် သူဌေးသမီးလေးကို အခြေခံအဆင့်မှာ လာလေ့ကျင့်ခိုင်းနေတာလား’ ဟု တွေးတောနေလေသည်။
“အရမ်းကောင်းတယ်၊ ဒါဆိုရင်...”
အန်းယွဲ့ချင်က ပြောလိုက်သည်။
“အလုပ်အကြောင်း ဆွေးနွေးကြစို့”
ထိုသို့ပြောရင်း သူမ၏ အိတ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အိတ်ထဲမှ မဂ္ဂဇင်းတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူကာ ကော်ဖီစားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
“အာ... ခင်ဗျား ပြီးခဲ့တဲ့လက ကျွန်တော့်ရဲ့ စာမူကို ဝေဖန်ဖို့ ပြင်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”
ဖုန်းပုကြွယ် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“သေချာတာပေါ့၊ မဟုတ်ပါဘူး”
အန်းယွဲ့ချင်က မဂ္ဂဇင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း “ကျွန်မ မေးချင်တာက ရှင်ကျွန်မတို့မဂ္ဂဇင်းကို ဝယ်ဖူး ဒါမှမဟုတ် ဖတ်ဖူးသလား ဆိုတာပါပဲ”
ဖုန်းပုကြွယ်က ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“မဂ္ဂဇင်းတိုက်နဲ့ စာချုပ်မချုပ်ခင်တုန်းကရယ်၊ ပြီးတော့ စာမူကို အခန်းဆက်စတင်တဲ့ အချိန်တုန်းကရယ်ပဲ အပိုင်းတချို့လောက် ဝယ်ဖူးတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုဆိုရင် အဲဒါကို မဖတ်ဖြစ်တာ အနည်းဆုံး နှစ်ဝက်လောက် ရှိနေပါပြီ”
“ဒါဆို ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးပါဦး”
အကယ်၍ အန်းယွဲ့ချင်သာ ဖုန်းပုကြွယ်၏ ပြဿနာကို သိရှိထားပါက သူမသည် ဤစကားကို သေချာပေါက် ပြောလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။
ဖုန်းပုကြွယ်သည် မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ မဂ္ဂဇင်းကို ကောက်ကိုင်ကာ စာမျက်နှာများကို စတင်လှန်လှောကြည့်ရှုတော့သည်။ သူသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ဖတ်ရှုနိုင်သော်လည်း စာမျက်နှာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို အချိန်တိုအတွင်း ဖတ်ရှုရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။ အန်းယွဲ့ချင်ကလည်း သူ့ကို ကြားဖြတ်မနှောင့်ယှက်ခဲ့ချေ။ အဆုံးစွန်ပြောရရင် ဖုန်းပုကြွယ်ကို ဖတ်ရှုရန် တောင်းဆိုခဲ့သူမှာ သူမကိုယ်တိုင် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း... မိနစ်နှစ်ဆယ် ကုန်ဆုံးသွားလေသည်...။
ဖုန်းပုကြွယ်က မဂ္ဂဇင်းကို ပြန်ချရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဖတ်ပြီးပါပြီ”
‘ရှင်က တကယ်ကြီး “အပြီး” ဖတ်လိုက်တာပဲ
အန်းယွဲ့ချင် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သော်လည်း ပုံမှန်လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဒီမဂ္ဂဇင်းအပေါ် ရှင့်ရဲ့ ယေဘုယျ အမြင်ကို ကျွန်မကို ပြောပြပေးနိုင်မလား”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သွားပုံရသည်။ ခေတ္တမျှ တွေးတောပြီးနောက် သူ ပြောလိုက်သည်။
“စက္ကူအရည်အသွေးနဲ့ ပုံနှိပ်စနစ်က ကောင်းပါတယ်၊ ဈေးကွက်ထဲမှာ အဆင့်မြင့်ဆုံး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ဈေးနှုန်းကလည်း သင့်တင့်တယ်၊ လက်မခံနိုင်စရာ မရှိပါဘူး၊ အကြောင်းအရာက အဆင်ပြေပေမဲ့ ကြော်ငြာတွေက စာမျက်နှာရဲ့ ထက်ဝက်နီးပါး နေရာယူထားတော့ နည်းနည်းတော့ စာမျက်နှာ အပိုတွေများနေသလို ခံစားရစေတယ်”
“အင်း၊ အဟုတ်ပဲ”
အန်းယွဲ့ချင်က ဆိုသည်။
“ကျွန်မရဲ့ အမြင်ကလည်း ရှင့်အမြင်နဲ့ အတူတူပါပဲ၊ ကျွန်မတို့ မဂ္ဂဇင်းရဲ့ ပုံနှိပ်ဗားရှင်း ရောင်းအားက ဒစ်ဂျစ်တယ်ဗားရှင်းထက် အများကြီး နည်းနေတာက ကြော်ငြာတွေ အရမ်းများလွန်းလို့ပဲ၊ အဲဒါက စာဖတ်သူတွေကို... မဂ္ဂဇင်းကို ဝယ်လိုက်ရပေမဲ့ အကြောင်းအရာရဲ့ တစ်ဝက်ကို ဖတ်ရသလိုပဲ ခံစားရစေတယ်”
“ဒါပေမဲ့ အခုခေတ် ပုံနှိပ်မီဒီယာတွေရဲ့ သဘောသဘာဝက ဒီလိုပဲလေ... ကြော်ငြာမပါရင် သူတို့ ပုံနှိပ်စရိတ်တောင် ပြန်မရနိုင်ပါဘူး”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
“ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ အဲဒါကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့ လိုအပ်တာပေါ့”
အန်းယွဲ့ချင်က မဂ္ဂဇင်းကို လက်ဝါးဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက ဘာဖြစ်လို့ ဒီအရောင်းဌာနရဲ့ အလုပ်ကို ကျွန်တော်နဲ့ ဒီလောက်တောင် အားတက်သရော ဆွေးနွေးနေရတာလဲ”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် အနည်းငယ် ရယ်လည်းရယ်ချင်ကာ စိတ်လည်းပျက်သွားခဲ့သည်။
“တခြားဌာနက လူတွေက ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဒီအတိုင်း ထိုင်နေကြတာက သူတို့ရဲ့ ပြဿနာပဲ၊ ဒီကုမ္ပဏီရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ပြဿနာတစ်ခုကို မြင်ရင် ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေသင့်ဘူး”
အန်းယွဲ့ချင် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ဟား”
ဖုန်းပုကြွယ် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒါဆို ခင်ဗျားက ဘာလိုချင်လို့လဲ”
“‘လိုချင်တာ’ မဟုတ်ဘူး”
အန်းယွဲ့ချင်က ပြောလိုက်သည်။
“ဒီမနက်ပဲ ကျွန်မရဲ့ အစီရင်ခံစာက အယ်ဒီတာချုပ်ရဲ့ စားပွဲပေါ်ကို ရောက်သွားပြီ”
သူမ ခဏရပ်လိုက်သည်။
“သူလည်း သဘောတူလိုက်ပြီ၊ လာမယ့် မေလကစပြီး ကျွန်မတို့ မဂ္ဂဇင်းက အပတ်စဉ်ထုတ်ကနေ တစ်လနှစ်ကြိမ်ထုတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်”
“ခင်ဗျား စဉ်းစားဖူးလား...”
ဖုန်းပုကြွယ် ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်လို့ ခင်ဗျားသာ ကုမ္ပဏီထဲကို အခုမှ ရောက်ခါစ သာမန်ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး အမြင့်ဆုံးခေါင်းဆောင်ရဲ့ စားပွဲပေါ်ကို အစီရင်ခံစာတစ်ခု သွားပစ်တင်လိုက်ရင်... နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်က ဘာဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာကို”
အန်းယွဲ့ချင်သည် ဖုန်းပုကြွယ်၏ ဆိုလိုရင်းကို သိရှိထားသဖြင့် ပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အယ်ဒီတာချုပ်က ကျွန်မရဲ့ ရာထူးနေရာက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မအမြင်ကို လက်ခံမှာပဲ”
သူမ၏ လေသံမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ယုံကြည်မှု ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။
“ဟဲဟဲ... ဒီကျောင်းသူလေးတော့၊ ‘ရာထူးနေရာယူထားပြီး တာဝန်မကျေတာ’ ဆိုတာက တကယ်တော့ အတော်လေး နက်နဲတဲ့ အသုံးအနှုန်းတစ်ခုပဲ”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆရာတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ‘ကိုယ့်ကိုယ်ကို လှည့်စားခြင်း’ ဆိုတာကိုတော့... ငါတို့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ ခဏခဏ သုံးလေ့ရှိတယ်”
အန်းယွဲ့ချင်သည် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး ဖုန်းပုကြွယ်ကို မကျေမနပ် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ပုကြွယ်၊ ကျွန်မ ရှင့်ရဲ့ စာမူတွေကို ဖတ်ဖူးပါတယ်၊ ရှင့်မျက်နှာပေါ်မှာ ‘အတ္တကြီးမှု’ ဆိုတာက ထင်ထင်ရှားရှား ရေးထားသလိုပဲ... ရှင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထူးခြားတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လို့ ထင်နေတာမလား”
“ဟုတ်တယ်”
ဖုန်းပုကြွယ် ဆိုဖာပေါ်သို့ နောက်မှီလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က တကယ့်ကို ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ”
သူ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးမှ တည်ငြိမ်စွာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
“ကျောက်ဆောင်ထက်က လမင်းပေါ်မှာ လက်ကလေးတွေ ကပြနေပြီး ပန်းမန်တွေကြားထဲက စောင်းကြိုးပေါ်မှာ ကွေးညွတ်နားခိုနေတယ်၊ ဒီဝိုင်အိုးရဲ့ အပြင်ဘက်မှာတော့ ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားက ငြိမ်သက်ခြင်း မရှိပါဘူး”
သူ စကားပြောနေရင်းဖြင့် ကော်ဖီစားပွဲပေါ်ရှိ အေးစက်နေသော ကော်ဖီခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ သူက ဝိုင်ကို မြည်းစမ်းနေသကဲ့သို့ တစ်ငုံ စုပ်သောက်လိုက်သည်။
“ဒါက ကျွန်တော် အခုလေးတင် ခင်ဗျားအတွက် ရေးပေးလိုက်တာ၊ ဘယ်လိုလဲ”
အန်းယွဲ့ချင်သည် ဖုန်းပုကြွယ်၏ မြှောက်ပင့်စကားကြောင့် ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားရသည်။ သူမဘဝတွင် သူမအတွက် ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ယခုကဲ့သို့ တိုက်ရိုက်ရေးပေးသည်ကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့ပါချေ။
သုံးစက္ကန့်ခန့်အကြာတွင် ဖုန်းပုကြွယ်က ရယ်မောလိုက်လေသည်။
“ဟား... အများကြီး မတွေးပါနဲ့ဦး၊ ဒါက လီပိုင်ရဲ့ ‘တစ်ယောက်တည်း သောက်ခြင်း’ ကဗျာပါ”
အန်းယွဲ့ချင်သည် အနည်းငယ် ရှက်လည်းရှက် စိတ်လည်းတိုသွားပြီး သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် နီမြန်းသော အရောင်အသွေးတစ်ခု ထင်ဟပ်လာလေသည်။
“ရှေးဟောင်းကဗျာတွေကို ကိုးကားပြီး ပြက်လုံးထုတ်ရတာ ဒီလောက်အထင်ကြီးစရာ ကောင်းနေလို့လား”
“ဟုတ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
“ဒီဘက်ခေတ်မှာတော့ နောက်ခံကောင်းတာနဲ့ အာဏာရှိတဲ့ အဆက်အသွယ်တွေ ရှိတာကမှ အထင်ကြီးစရာ အကောင်းဆုံးပါ”
သူသည် သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။
“တခြားလူတွေကို ခင်ဗျားကို ခွဲခြားမဆက်ဆံဖို့ တောင်းဆိုတဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်ကူးက ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ စတိုင်နဲ့ သဘောထားကို အရင်ဆုံး ပြုပြင်လိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။
တကယ်လို့ ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ လောင်ချန်လို သာမန်အယ်ဒီတာတစ်ယောက် လုပ်ချင်တာဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ အလုပ်ကိုပဲ သေချာလုပ်ပါ၊ အရောင်းဝန်ထမ်းရဲ့ လစာကို ယူထားပြီး ဥက္ကဋ္ဌအလုပ်ကို သွားစိတ်မပူပါနဲ့၊ အဲဒါကို လုပ်ပိုင်ခွင့်ကျော်ပြီးလုပ်တာလို့ ခေါ်တယ်၊ သိလား၊ ရှေးခေတ်ကဆိုရင် အဲဒါက တစ်မိသားစုလုံးကို အသတ်ခံရမယ့်အပြစ်၊ ခေတ်သစ်မှာဆိုရင်တော့ အလုပ်ထုတ်ခံရလိမ့်မယ်။
ဒါ့အပြင် ‘တခြားဌာနက လူတွေက ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုင်နေကြတာ’ ဆိုတဲ့ စကားမျိုးကို မပြောခင် သေချာစဉ်းစားပါ၊ အဲဒါက အမှန်ဖြစ်နေဦးတော့ ခင်ဗျားမပြောသင့်ဘူး၊ ခင်ဗျားက ခေါင်းဆောင်ကို အရူးတစ်ယောက်လို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဒါမှမဟုတ်...” “ခင်ဗျား မျက်စိကန်းနေတာလား၊ အလုပ်ထွက်ချင်လို့လား”
ဖုန်းပုကြွယ်၏ သဘောထားမှာ အလွန်အမင်း မာနထောင်လွှားနေခြင်းဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လို သတိပေးပါရစေ၊ ခင်ဗျား ခုနက ဝင်လာတုန်းက ကျွန်တော် အဆင့်မြင့်တံဆိပ်ရေမွှေးနံ့ကို ရခဲ့တယ်၊ အဲဒီအနံ့က ခင်ဗျားရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို ‘ထွက်သွားကြစမ်း’ လို့ ပြောနေသလိုပဲ၊ တကယ်လို့ ခင်ဗျားသာ လုပ်ငန်းခွင်အတွင်း အပယ်ခံရတာမျိုး မဖြစ်ချင်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် အကြံပေးချင်တာက ပိုပြီး ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူအောင် နေပါ၊ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်စားပါ၊ ဈေးသက်သာတဲ့ ရေမွှေးကို သုံးပါ၊ ပြီးတော့ အလုပ်ကို မထင်မရှားတဲ့ကားလေးပဲ မောင်းလာခဲ့ပါ၊ အရေးကြီးဆုံးကတော့... တခြားလူတွေရဲ့ ကွယ်ရာမှာ အတင်းအဖျင်း သွားမပြောပါနဲ့”
အန်းယွဲ့ချင်သည် ဖုန်းပုကြွယ်၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း သူမ၏ အမူအရာမှာ အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။ သူမ အခန်းထဲကို စတင်ဝင်ရောက်လာစဉ်က ရှိခဲ့သော လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်သည့် အရှိန်အဝါများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုတွင် သူမသည် သူမ၏ လမ်းညွှန်ဆရာထံမှ ဘဝအကြောင်း နားထောင်နေရသော အလုပ်သင်တစ်ယောက်နှင့် တူနေတော့သည်။
“ရှင်ပြောလို့ ပြီးပြီလား”
အန်းယွဲ့ချင်သည် အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလာခဲ့သည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာ အတော်လေး ရှုပ်ထွေးနေပြီး စိတ်ဆိုးချင်သလို ဖြစ်နေသော်လည်း ဝမ်းနည်းရိပ်အနည်းငယ်လည်း ထင်ဟပ်နေလေသည်။
“ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပါပြီ... စိတ်မဆိုးပါနဲ့ဦး၊ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်ပဲ ကျွန်တော့်ကို သာမန်အယ်ဒီတာတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာလေ”
ဖုန်းပုကြွယ်က ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်လို့ ခင်ဗျား အခုစိတ်ပြောင်းသွားပြီး ကျွန်တော့်ကို သခင်မလေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံစေချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် အပြည့်အဝ နားလည်ပေးနိုင်ပါတယ်”
အန်းယွဲ့ချင်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး အဓိက အလုပ်ကိစ္စဆီသို့ ပြန်လှည့်လိုက်တော့သည်။
“လာမယ့် မေလကစပြီး မဂ္ဂဇင်းက တစ်လနှစ်ကြိမ်ထုတ် ဖြစ်သွားမယ်၊ စာမျက်နှာ အရေအတွက်က နှစ်ဆတိုးလာပြီး ကြော်ငြာအရေအတွက်က လျော့နည်းသွားလိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့်မလို့ လက်ရှိ အခန်းဆက် ရေးသားနေကြတဲ့ စာချုပ်ချုပ်ထားတဲ့ စာရေးဆရာအားလုံး၊ ရှင်အပါအဝင်ပေါ့၊ လစဉ် စာမူပမာဏကို ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း ပိုတိုးရေးရမယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့က သေချာပေါက်...”
သူမသည် စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ပြတ်ပြတ်သားသား အသံထွက်ရင်း ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။
“စာမူကို အချိန်မီ အပ်ရမယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်မိပြီး သူ့မျက်နှာမှာ သေလူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။ ဤစကားလုံး အနည်းငယ်မှာ သူ့အတွက် သေဒဏ်ချလိုက်သည့်အလားပင်။
အန်းယွဲ့ချင်က စကားပြောရင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
“ရှင့်ရဲ့ စာမူက အမှားအယွင်းမရှိ အရမ်းသေသပ်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ ဇာတ်လမ်းကလည်း တော်တော်လေး အောင်မြင်ပါတယ်၊ ရှင့်ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာက စကားလုံးနှစ်လုံးပဲ၊ ‘စာမူ မပြီးတာ’ ပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလကစပြီး ကျေးဇူးပြုပြီး စာချုပ်ထဲက စာမူအပ်ရမယ့် ရက်စွဲတွေကို တိတိကျကျ လိုက်နာပေးပါ”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး တံခါးဖွင့်ရန် လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။
ဖုန်းပုကြွယ်သည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး ဒူးထောက်ချလိုက်တော့သည်။
“သခင်မလေး၊ ကျွန်တော်တို့ ဒါကို ပြန်ပြီး ဆွေးနွေးကြရအောင်ပါ၊ ကောင်းကောင်း စကားပြောကြရအောင်ပါ၊ ကျွန်တော်လို... ဒီအောက်ခြေလူတန်းစားက...”
အန်းယွဲ့ချင်သည် တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းပြီးသား ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ အစ်ကိုကြွယ်၏ အရှက်သိက္ခာမဲ့လှသော ဒူးထောက်တောင်းပန်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ အကြောင်းပြချက်မရှိ ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားပြီး အနည်းငယ် ရယ်မောမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် မျက်နှာကို တည်နိုင်သမျှ တည်ထားရင်း တည်ကြည်စွာ ပြောဆိုလိုက်ဆဲဖြစ်သည်။
“ကျွန်မ မေလ ၁၅ ရက်နေ့ကျရင် ထပ်လာခဲ့ပါ့မယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဇွန်လအတွက် စာမူကို အဆင်သင့် ပြင်ထားပေးပါ၊ လိုအပ်ရင် အီးမေးလ်ကနေတစ်ဆင့် ဆက်သွယ်နိုင်ပါတယ်၊ အီးမေးလ်လိပ်စာကတော့ အပြောင်းအလဲ မရှိပါဘူး”
သူမသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် “အင်း... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဘိုင့်” ဟု ပြောလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။