အခန်း ၃၄၃

အခန်း (၃၄၃) အထွတ်အထိပ် ပြိုင်ပွဲကြီး

အန်းယွဲ့ချင်သည် ဧပြီလ ၂၀ ရက်နေ့တွင် လာရောက်တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖုန်းပုကြွယ် နောက်ထပ်စာမူအပ်ရမယ့်ရက်မှာ ၂၅ ရက်ပင် လိုသေးသဖြင့် အချိန်များစွာ ကျန်နေသေးသည်။

သို့သော်လည်း ဖုန်းပုကြွယ်တွင် စာရေးသည့်အခါမျိုး၌ အချိန်ဆွဲတတ်သော အကျင့်ဆိုးတစ်ခု ရှိပေသည်။ ရံဖန်ရံခါ ပေါ်လာတတ်သည့် စိတ်ကူးစိတ်သန်းပေါက်ကွဲမှုများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်လျှင် စာမူအပ်ခြင်းအပေါ် ထားရှိသော သူ့သဘောထားမှာ မူလတန်းကျောင်းသားတစ်ယောက် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်အိမ်စာများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပုံနှင့် ဆင်တူလှသည်။ ဇူလိုင်လထဲတွင်မူ သူက “ကျောင်းပိတ်ရက်က အခုမှ စတာပဲ၊ ဩဂုတ်လကျမှ ရေးတော့မယ်” ဟု တွေးတောတတ်ပြီး ဩဂုတ်လထဲတွင်မူ “နောက်ထပ် တစ်လတောင် လိုသေးတာပဲ၊ လလယ်လောက်ကျမှ ရေးမယ်” ဟု တွေးပြန်သည်။ လလယ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်မူ လကုန်အထိ ရွှေ့ဆိုင်းထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး လကုန်ခါနီးအချိန်တွင်မူ စိတ်ထဲကနေ ရက်များကို ပြန်လည်ရေတွက်နေတတ်သည်။ “နောက်ထပ် ငါးရက်ပဲ လိုတော့တယ်၊ မလောပါဘူး... သုံးရက်ပဲ လိုတော့တယ်၊ မလောပါဘူး...”။

ထိုအခြေအနေသည် များသောအားဖြင့် ကျောင်းပြန်ဖွင့်ခါနီး နောက်ဆုံးညသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်မှသာ ပျာပျာသလဲဖြင့် အိမ်စာများကို အလုအယက် အပြီးသတ်လုပ်ဆောင်ရသည့် အဆင့်အထိ ရောက်ရှိသွားတတ်သည်။

မှန်ပေသည် ဖုန်းပုကြွယ်သည် မူလတန်းကျောင်းသားဘဝကတည်းက ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲလှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တတိယတန်းတွင် ရှိနေစဉ်ကတည်းက သူသည် “နွေရာသီနှင့် ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက် အိမ်စာများ” ဟု ခေါ်ဆိုကြသည့်အရာမှာ လူငယ်ဘဝကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်ခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိသွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဆရာ၊ ဆရာမများသည် အိမ်စာပေးချိန်များတွင် အလွန်တက်ကြွနေတတ်ကြသော်လည်း ၎င်းတို့ကို စစ်ဆေးအမှတ်ပေးရမည့်အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါတွင်မူ လုံးဝလှည့်မကြည့်ကြတော့ဘဲ သို့မဟုတ် အတန်းခေါင်းဆောင်အချို့ကိုသာ အိမ်စာပြီးစီးမှု အခြေအနေကို စစ်ဆေးခိုင်းတတ်ကြသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် အတန်းတစ်တန်းတွင် ကျောင်းသား ၄၀၊ ၅၀ ခန့် ရှိတတ်ပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီက ကြီးမားလှသော အိမ်စာအပုံလိုက်များကို လာရောက်အပ်နှံကြသောအခါ ၎င်းတို့ကိုသာ အသည်းအသန် စစ်ဆေးနေရမည်ဆိုပါက ဆရာများနေ့ရောက်သည်အထိပင် ပြီးစီးနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။

ထို့ကြောင့် ဤအရာသည် တစ်နှစ်လျှင် နှစ်ကြိမ်စီ ဖြစ်ပေါ်နေကျ အစဉ်အလာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တော့သည်။ တစ်ဖက်တွင် မိမိတို့၏ လူငယ်ဘဝကို ဖြုန်းတီးနေကြပြီး အခြားတစ်ဖက်ကမူ ဟန်ပြသက်သက်သာ လုပ်ဆောင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ကျောင်းပိတ်ရက်အိမ်စာဆိုသည်မှာ ကျောင်းဘက်က သူတို့တွင် တာဝန်ယူမှုရှိကြောင်း ပြသရန်အတွက် ဖန်တီးထားသော အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် အမှိုက်များသာ ဖြစ်သည်။ ထိပ်တန်းကျောင်းသားများအနေဖြင့် မိမိတို့၏ အသိပညာကို ခိုင်မာစေရန်အတွက် ဤအမှိုက်များကို မလိုအပ်ပါချေ။ စာမေးပွဲကို မုန်းတီးကြသူများမှာလည်း ဤအရာကြောင့် တိုးတက်လာလိမ့်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ ဤအမှိုက်ပုံကြီးမှာ စာမေးပွဲဗဟိုပြု ပညာရေးစနစ်ဟူသော ပုပ်စော်နံနေသည့် အိမ်သာကျင်းကြီးထဲမှ တက်လာသည့် လေပူဖောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး မိမိ၏ တည်ရှိမှုကို ပြသရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ပို၍ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသည်မှာ မိမိကိုယ်မိမိ အရေးပါသည်ဟု ထင်မှတ်နေကြသော ဆရာ၊ ဆရာမအချို့သည် ကျောင်းက ပေးအပ်ထားသော ကျောင်းပိတ်ရက်အိမ်စာများအပြင် အပိုဆောင်းအိမ်စာများကိုပါ ထပ်မံဖြည့်စွက်ပေးတတ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤလုပ်ရပ်က မက်ဆေ့ခ်ျနှစ်ခုကိုသာ ပေးစွမ်းနိုင်လေသည်။ ပထမတစ်ခုမှာ ထိုလူ၏ ဘဝသည် အလွန်မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်ပြီ ဒုတိယတစ်ခုမှာ ထိုလူသည် မိမိ၏ စိတ်ပျက်စရာများကို ထွက်ပေါက်ရှာရန် နေရာကင်းမဲ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအဓိပ္ပာယ်မရှိသော ကိစ္စရပ်များအားလုံးကို ထိုးထွင်းသိမြင်သွားပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်သည် ထိုအိမ်စာများကို ဟန်ပြသက်သက် သဘောထားဖြင့်သာ စတင်ကိုင်တွယ်ခဲ့ပြီး နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း နွေရာသီနှင့် ဆောင်းရာသီကျောင်းပိတ်ရက် အိမ်စာများထဲတွင် အောက်ပါစာသားကို မဖြစ်မနေ ထည့်သွင်းရေးသားခဲ့တော့သည်။

“သိသာနေတာကတော့ ခင်ဗျားတို့အနေနဲ့ ဒီနှစ်မှာလည်း ဘယ်သူ့ရဲ့ ကျောင်းပိတ်ရက်အိမ်စာကိုမှ စစ်ဆေးနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဖိုးတန်အချိန်တွေနဲ့ ဘောပင်မှင်တွေကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်ဖို့ တွန်းအားပေးနေတာ သက်သက်ပါပဲ။

ဒီပုံနှိပ်စာရွက်တွေဟာ ချုပ်လုပ်လိုက်တဲ့ အချိန်ကတည်းက အနှစ်သာရအားဖြင့် အမှိုက်စာရွက်တွေ ဖြစ်နေခဲ့တာဖြစ်လို့ ကျွန်တော့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေပြီး သနားစရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားရစေပါတယ်။

ကျွန်တော့်ရဲ့ လေ့လာစုံစမ်းအရဆိုရင် ခင်ဗျားတို့တွေက အဲဒါတွေကို လုံးဝမကြည့်ဘူး ဒါမှမဟုတ် ဒီပျင်းစရာကောင်းတဲ့ စာအုပ်ငယ်လေးကို ကျွန်တော်တို့ ဖြည့်ထားသလား ဆိုတာကိုပဲ ဖြတ်ခနဲ ကြည့်လိုက်တာမျိုးပဲ လုပ်တတ်ကြတာ။ ဒါကြောင့်မလို့ ကျွန်တော်လည်း ဒါတွေကို ကျပန်းပဲ ဖြည့်လိုက်တော့မယ်။ သင်္ချာမေးခွန်းတစ်ခုကို မြင်ရင် ကျွန်တော် ‘၂၅၀’ လို့ ရေးမယ်၊ အင်္ဂလိပ်မေးခွန်းတစ်ခုကို မြင်ရင်တော့ ‘...’ လို့ ရေးမယ်။”

“I” ကဲ့သို့သော ဝါကျများအတွက်မူ သူသည် အကြောင်းအရာတစ်ခုကို မြင်သည့်အခါတိုင်း သံပေါက်ကဗျာတို အချို့ကို စိတ်ကူးပေါက်သလို ရေးစပ်တတ်သည်။ သူသည် ဤစာသားရှည်ကြီးကိုလည်း ဝါကျတိုလေးများအဖြစ် ခွဲထုတ်ပြီး ကွက်လပ်များတွင် ဖြည့်စွက်ထားခဲ့သေးသည်။

“တကယ်လို့ တစ်နေ့နေ့မှာ ကျွန်တော်ခွဲထုတ်ပြီး ဖြည့်ထားတဲ့ ဒီအပိုင်းကို ခင်ဗျား ရှာတွေ့သွားခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒါက ခင်ဗျားဟာ ကျောင်းပိတ်ရက်အိမ်စာတွေကို တကယ်ပဲ ကြိုးကြိုးစားစား စစ်ဆေးနေတယ်ဆိုတာကို သက်သေပြလိုက်တာပါပဲ။ အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ ကျွန်တော် မေးခွန်းအားလုံးကို သေသေချာချာ သေချာပေါက်ဖြေဆိုပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပုဂ္ဂလိက အမြင်အရဆိုရင်တော့ အဲဒီနေ့ဟာ ဘယ်တော့မှ ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ယုံကြည်နေမိတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီနေရာကနေ ကျွန်တော် ပြောချင်တာကတော့၊ ကျွန်တော်တို့ အတန်းထဲက ကျောင်းသားတိုင်း ကျောင်းပိတ်ရက်အိမ်စာတွေ ဖြည့်စွက်နေရလို့ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရတဲ့ လူငယ်ဘဝအချိန်တွေဟာ ငရဲပြည်မှာ ခင်ဗျားခံစားရမယ့် ညှင်းပန်းနှိပ်စက်မှု ပြစ်ဒဏ်တွေအဖြစ် စုဆောင်းမိပါစေ။ ခင်ဗျားရဲ့ ဝိညာဉ်ဟာ ဒီလိုနာကျင်မှုတွေကြားထဲမှာ ခင်ဗျားကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေအတွက် နောင်တရပြီး အပြစ်ဖြေလွတ်နိုင်ပါစေ။”

ယင်းမှဦ အသက် ၉ နှစ်အရွယ်က ဖုန်းပုကြွယ် ဖြစ်သည်...။ ငါးနှစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် သူ၏ ရွယ်တူချင်းများ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်မူ သူသည် အမြဲတမ်း ရင့်ကျက်သောဟန်ပန်ဖြင့် ပြောလေ့ရှိသည်။

“အဲဒီလို ပုန်ကန်ထကြွတတ်တဲ့ အရွယ်တုန်းက ငါ့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက တော်တော်လေးကို ကြမ်းတမ်းခက်ထန်ခဲ့တာ၊ မင်းတို့ရဲ့ ရူးမိုက်မှုတွေထက်တော့ အများကြီး ပိုကောင်းမွန်ပါတယ်”

ကျွန်ုပ်သိလိုက်ရသည်မှာ... အစ်ကိုကြွယ်၏ ကလေးဘဝ ဇာတ်ကြောင်းဆီသို့ မသိမသာ လမ်းလွဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒီအကြောင်းကို နောက်တစ်ကြိမ်ကျမှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့၊ အခုတော့ လက်ရှိအချိန်ကိုပဲ ပြန်သွားကြပါစို့။

မျှမျှတတ ပြောရလျှင် သူ၏ အယ်ဒီတာဟောင်းဖြစ်သူ လောင်ချန်သည် အလွန်ပင် ကြင်နာတတ်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ယခင်က လောင်ချန်သည် ဖုန်းပုကြွယ်၏ နောက်ကျနေသော စာမူများအတွက် အမြဲကူညီပေးလေ့ရှိသည်။ သူသည် ဖုန်းပုကြွယ်ရှေ့တွင် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ အလုပ်လုပ်နေရသည့် ပုံစံမျိုးကို မကြာခဏ ပြသလေ့ရှိသော်လည်း မဂ္ဂဇင်းတိုက်၏ ခေါင်းဆောင်များထံတွင် အောက်ကျို့ခံပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံနေရခြင်းများအတွက် ဖုန်းပုကြွယ်ကို တစ်ခါမျှ ဗြစ်တောက်ဗြစ်တောက် မပြောဖူးခဲ့ပါချေ။ ထို့ကြောင့် ဖုန်းပုကြွယ်အနေဖြင့် လောင်ချန်တစ်ယောက် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ဖိအားများနေရသည်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အခုအခါတွင် အယ်ဒီတာအသစ် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်၍ ဖုန်းပုကြွယ်အနေဖြင့် ယခင်ကကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြတ်သန်းသွားရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ သူသည် ဤသခင်မလေးအန်းမှာ အမိန့်အာဏာအသစ်ဖြင့် အပြောင်းအလဲများ ပြုလုပ်ရန် ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း နားလည်ထားပြီး အကယ်၍ သူမဆင်မခြင် ပြုမူမိပြီး ပထမဆုံးလမှာတင် သူမကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်မိပါက ၎င်းမှာ သေချာပေါက် ဆိုးကျိုးများ ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ရာထူးအဆင့်အတန်းကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားမည်ဆိုပါက ထိုအကျိုးဆက်၏ မီးတောက်များက မတွေးဝံ့စရာပင်...။

ထို့ကြောင့် အနည်းဆုံးတော့ ဤပထမဆုံးစာမူကို အချိန်မီအပ်နှံရမည်ဖြစ်ပြီး အရည်အသွေး အမြင့်မားဆုံး ဖြစ်နေရမည်ဖြစ်ကာ မည်သည့်ပေါ့ဆမှု သို့မဟုတ် ချို့ယွင်းချက်မျှ မရှိစေရပါ...။ မည်သည့် အမှားအယွင်းမဆို ပေါက်ကွဲစေမည့် စနက်တံ ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

ဧပြီလ ၂၀ ရက်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အန်းယွဲ့ချင်ကို ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ့ကွန်ပျူတာရှေ့တွင် ထိုင်ကာ လေးနက်စွာ တွေးတောနေမိသည်။

တကယ်တမ်းတွင် သူသည် စိတ်ကူးစိတ်သန်းမရှိနေသည့် အချိန်မျိုးတွင်ပင် စာရေးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ အဆုံးစွန်ပြောရရင် သူက ပရော်ဖက်ရှင်နယ် စာရေးဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် ထိုသို့သော ကျွမ်းကျင်မှုမျိုးကို သေချာပေါက် ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ စာရေးသားခြင်းမျိုးက... နာကျင်ရသည်။

ဤနာမဝိသေသနစကားလုံးက အတော်လေး တိကျချင်မှ တိကျမည်ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ဖော်ပြပေးနိုင်ပါသည်။

စာရေးဆရာတစ်ဦးသည် မိမိ၏ လက်ရာအပေါ် တာဝန်ယူမှု ပိုရှိလေလေ မိမိကိုယ်မိမိ ဖန်တီးရန် အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေးရခြင်းက ပိုမို နာကျင်ရလေလေ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဖုန်းပုကြွယ်သာ အခြားတစ်ယောက်အတွက် စာမူကို ကိုယ်စားရေးပေးရခြင်းမျိုးဖြစ်ပြီး အချက်အလက်များကို ချရေးရုံသက်သက်ဆိုလျှင် သူ ဂရုစိုက်နေမည် မဟုတ်ချေ။ ဒါက စာမျက်နှာ အပိုဆောင်းထပ်ထည့်ရုံပဲ မဟုတ်လား။ သူသည် အိပ်ရာမှထပြီး သန့်စင်ခန်း သွားရခြင်းကဲ့သို့သော သေးငယ်သည့်ကိစ္စရပ်တစ်ခုကိုပင် စကားလုံးပေါင်း တစ်သောင်းခန့်အထိ ရှည်လျားစွာ လျှောက်ရေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သို့သော်လည်း အခုမူ သူသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်လက်ရာကို ရေးသားနေခြင်းဖြစ်ပြီး သူက စာမစတင်မီ (စာမရိုက်မီ) တွင် အနည်းဆုံးတော့ သူကိုယ်တိုင်၏ စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုကို အောင်မြင်ကျော်ဖြတ်နိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

“အား...”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် မေလအတွက် စာမူကို ၁၀မိနစ်အပြည့် စိုက်ကြည့်နေမိသော်လည်း ဇွန်လအတွက် စာလုံးတစ်လုံးမျှပင် မရိုက်ရသေးပါချေ။ သူသည် ပထမဦးဆုံး ညည်းတွားလိုက်ပြီးမှ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

“အားးး”

“ဟူး ဒါတော့ အဆင်မပြေဘူး၊ ဇာတ်ကွက်တစ်ခုတောင် ညှစ်ထုတ်လို့ မရဘူးဖြစ်နေတယ်”

ဖုန်းပုကြွယ် ရေရွက်လိုက်သည်။

“အင်း... ငါ လိုင်းတက်ပြီး ကုန်ကြမ်းတချို့ သွားရှာရင် ကောင်းမလား”

သူ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ထိုစိတ်ကူးကို ပယ်ချလိုက်သည်။

“နိုး နိုး နိုး... ငါ အဲဒီလို လုပ်လို့မရဘူး၊ ဂိမ်းသေတ္တာထဲ ရောက်သွားတာနဲ့ ငါ ဘယ်အချိန်ကျမှ ပြန်ထွက်လာမလဲဆိုတာ မသိနိုင်တော့ဘူး”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရီရူလီက လာမယ့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဂိမ်းထဲကို ရောက်လာဦးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ နှာစေးချောင်းဆိုးတာ ကောင်းသွားတဲ့အထိစောင့်ပြီးမှပဲ ဂိမ်းထဲ ဝင်တော့မယ်၊ ငါ ဒီအချိန်တွေကို စာရေးဖို့ပဲ အပြည့်အဝ အသုံးချလိုက်မယ်”

“အင်း...”

ဖုန်းပုကြွယ် သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

“ငါ ဂိမ်းဖိုရမ်တွေကို သွားကြည့်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်၊ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ပြောင်းလဲဖို့ နည်းနည်းလောက် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်”

ထိုသို့ တွေးလိုက်မိပြီးနောက် သူသည် မောက်စ်ကို ရွှေ့ကာ ဂိမ်းကို ခဏပိတ်လိုက်ပြီး ဘရောက်ဆာကို ဖွင့်လျက် သူမှတ်သားထားသော လင့်ခ်များထဲမှ ဝဘ်ဆိုက်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်သည်။

ဖိုရမ်စာမျက်နှာ ပွင့်လာသောအခါ ထင်ရှားလှသော အနီရောင်စာသားတစ်ကြောင်းက သူ့မျက်လုံးထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လာလေတော့သည်။

[အထွတ်အထိပ် တိုက်ပွဲကြီး၊ စစ်ပွဲမီးလျှံများ စတင်တောက်လောင်တော့မည်၊ သင်တို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ကြပြီလား]

၎င်းအောက်တွင်မူ ပုံမှန်စာလုံးအလှဖြင့် ရေးသားထားသော စာတန်းတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

“သည်းထိတ်ရင်ဖို သုခဘုံ၏ အထွတ်အထိပ် ပြိုင်ပွဲကြီး (ပြက္ခဒိန်အရ ၂၀၅၅ ခုနှစ် နွေဦးရာသီ) စတင်တော့မည် ဖြစ်ပါသည်။ အသေးစိတ်ကို ကြည့်ရှုပါ နှိပ်ပါ”

“ဒါက ဘာအခြေအနေကြီးလဲ၊ ဂိမ်းဖွင့်ထားတာ ၁၅ ရက်ပဲ ရှိသေးတာကို... ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် စစ်ပွဲဖြစ်မယ့် အငွေ့အသက်တွေ ရှိနေရတာလဲ”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် တိုတောင်းလှသော နှစ်ရက်တာဂိမ်းစမ်းသပ်ကာလကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

သူသည် ထိုလင့်ခ်ကို ချက်ချင်း နှိပ်လိုက်ရာ ပြိုင်ပွဲ၏ အချက်အလက်စာမျက်နှာက စခရင်ပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

စာပိုဒ်တစ်ခုကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ် နားလည်သွားခဲ့သည်။ အိပ်မက်ကုမ္ပဏီ၏ အစီအစဉ်မှာ တစ်နှစ်လျှင် နှစ်ကြိမ်စီ၊ မေလ (နွေဦးရာသီ) နှင့် နိုဝင်ဘာလ (ဆောင်းဦးရာသီ) တို့တွင် အကြီးစား ပြိုင်ပွဲကြီးများကို ကျင်းပရန်ဖြစ်ပြီး ထိုပြိုင်ပွဲကို “အထွတ်အထိပ် ပြိုင်ပွဲကြီး” ဟု ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဤပြိုင်ပွဲသည် လက်ရှိတွင် အများပြည်သူ စမ်းသပ်မှုအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသောကြောင့် ၁-၁ ပွဲစဉ်များကိုသာ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်။ အဆင့် ၃၀ နှင့် အထက်ရှိသော ကစားသမားအားလုံး စာရင်းပေးသွင်းနိုင်ခွင့် ရှိသည်။ နောက်ဆုံးပိတ်ရက်မှာ ၂၀၅၅ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ ၃၀ ရက်နေ့၊ ည ၂၃:၅၉ နာရီအထိ ဖြစ်သည်။ ကစားသမားများသည် မိမိတို့၏ လော့ဂ်အင်နေရာမှတစ်ဆင့် စာရင်းပေးသွင်းခြင်း လုပ်ငန်းကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပါသည်။”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် စခရင်ကိုကြည့်ရင်း အသံထွက်ဖတ်လိုက်သည်။

“ပဏာမ တန်းစီစနစ်ကို မေလ ၁ ရက်နေ့ ညသန်းခေါင် ၀၀:၀၀ နာရီတွင် ချက်ချင်း စတင်ဖွင့်လှစ်ပေးမည် ဖြစ်ပါသည်။ ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်သူများသည် တန်းစီခြင်းဖြင့် ရွေးချယ်မှု လုပ်ငန်းစဉ်တွင် ပါဝင်နိုင်ပါသည်။”

၎င်းကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် အစ်ကိုကြွယ်က လေးနက်စွာဖြင့် မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

“အင်း... သတင်းကို ဒီလောက်အစောကြီး ကြေညာပေးတာက ကစားသမားတွေကို စာရင်းသွင်းဖို့ အချိန်အလုံအလောက် ပေးလိုက်တာပဲ၊ ပြီးတော့ အဆင့် ၂၀ ကျော်မှာ ရှိနေတဲ့ကောင်တွေကို အဆင့် ၃၀ ရောက်အောင် အသေအလဲ ကြိုးစားခိုင်းလိုက်တာပဲ”

သူ ပြုံးလိုက်ရင်း “ဟမ့်... အတွေ့အကြုံနှစ်ဆကတ်တွေရဲ့ ရောင်းအားကတော့ လာမယ့်ဆယ်ရက်အတွင်း အဆပေါင်းများစွာ ထိုးတက်သွားတော့မှာ သေချာတယ်”

သူ ဆက်လက်ဖတ်ရှုလိုက်ရာ ပထမစာပိုဒ်၏ အောက်တွင် အသေးစိတ်ပြိုင်ပွဲစည်းမျဉ်းများအစား ဆုလာဘ်များကို ပထမဦးဆုံး ဖော်ပြထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

[အဆင့် ၅၀-၁၀၀ အတွင်းရှိသော ကစားသမားများသည် အတွေ့အကြုံနှစ်ဆကတ် ၁၀ ကတ် (ဂိမ်းကစားချိန် ၂၄ နာရီ) ၊ ဂိမ်းဒင်္ဂါး ၂၀၀,၀၀၀ နှင့် အကန့်အသတ်ထုတ်တီရှပ်တစ်ထည်ကို ရရှိမည်ဖြစ်ပါသည်။]

[အဆင့် ၃၀-၅၀ အတွင်းရှိသော ကစားသမားများသည် မိမိတို့၏ အဆင့်နှင့် ကိုက်ညီသော ကျပန်း ထူးကဲအဆင့်ရှိ ပစ္စည်းကိရိယာ ၂ ခုနှင့် စကေးအရမှတ် ၂၀၀၀ ကို ရရှိမည်ဖြစ်ပါသည်။]

[အဆင့် ၁၁-၃၀ အတွင်းရှိသော ကစားသမားများသည် မိမိတို့၏ အဆင့်နှင့် ကိုက်ညီသော ကျပန်း ပြည့်စုံအဆင့်ရှိ ပစ္စည်းကိရိယာ ၁ ခု (အမျိုးအစားကို ရွေးချယ်နိုင်သည်) နှင့် စကေးအမှတ် ၃၀၀၀ ကို ရရှိမည်ဖြစ်ပါသည်။]

ဤနေရာအထိ ဖတ်ရှုနေစဉ်အတွင်း အစ်ကိုကြွယ်သည် အတော်လေး တည်ငြိမ်နေသေးသော်လည်း အဆင့် ၄-၁၀ အတွင်း ကစားသမားများအတွက် ပေးအပ်မည့် ဆုလာဘ်များကမူ သူ့မျက်လုံးများကို ပြူးထွက်စေလုနီးပါး ဖြစ်သွားရလေသည်...။