အခန်း ၃၄၈
Vol. 35 Ch. 348
အခန်း (၃၄၈) အရုပ်စစ်ပွဲ - ၁
“ဖုန်းပုကြွယ်၊ အဆင့် ၂၉”
“ဝမ်တန်ကျိ၊ အဆင့် ၃၀”
“သင်၏အဖွဲ့သည် ၂-၂ သတ်ဖြတ်ခြင်းဂိမ်းသို့ ဝင်ရောက်နေပါပြီ။”
“သင်၏အဖွဲ့သည် ပြိုင်ဘက်ကို ရွေးချယ်ပြီးဖြစ်၍ အတည်ပြုချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေပါသည်…”
“အတည်ပြုပြီးပါပြီ၊ ဇာတ်လမ်းကို ဖန်တီးနေပါသည်…”
“ဒေါင်းလုဒ်ဆွဲနေပါသည်၊ ကျေးဇူးပြု၍ ခဏစောင့်ပါ။”
ဖုန်းပုကြွယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်းဆိုသလို အလေးချိန်မဲ့သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အမှောင်အတိကျသွားခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင် သူသည် ကလေးတစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။
“မင်းရဲ့ပြိုင်ဘက်ကို တုန်လှုပ်သွားအောင်လုပ်လိုက်စမ်း၊ သူတို့ကို စစ်မှန်တဲ့ ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားမှုကို မြည်းစမ်းခွင့်ပေးလိုက်စမ်း၊ အား”
“ဒေါင်းလုဒ် ပြီးဆုံးပါပြီ၊ သင်သည် လက်ရှိတွင် သတ်ဖြတ်ခြင်းဂိမ်းကို ကစားနေပါသည်။”
“ဤမုဒ်သည် ဇာတ်လမ်းမိတ်ဆက်ကို ပေးထားမည်ဖြစ်ပြီး ဘေးထွက်တာဝန်များ/လျှို့ဝှက်တာဝန်များနှင့် ထူးခြားသော ကမ္ဘာ့အမြင်များ ပါဝင်လာနိုင်ခြေ ရှိပါသည်။”
“ဇာတ်လမ်းအောင်မြင်မှု ဆုလာဘ် - ပဟေဠိကတ် *၂”
“ဇာတ်လမ်းမိတ်ဆက် ဗီဒီယိုကို စတင်ပြသတော့မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းပြီးဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဂိမ်းကို ချက်ချင်း စတင်မည် ဖြစ်ပါသည်။”
အဖွင့်ဗီဒီယို စတင်ပြသလာလေသည်။
စခရင်ပေါ်တွင် အတော်လေး ကြီးမားကျယ်ဝန်းသော အဆောက်အအုံကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
“၂၂ ရာစုအစောပိုင်းတွင် ကျင်းယူအုပ်စုသည် ကမ္ဘာပေါ်၌ အကြီးမားဆုံး ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ကွင်းဆက်လုပ်ငန်းကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။”
“လူတိုင်းသိကြသည့်အတိုင်း “ကျင်းယူ” သည် လက်လီရောင်းဝယ်ရေးလုပ်ငန်းမှ စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ငါးနှစ်အတွင်း လုပ်ငန်းနယ်ပယ်၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။”
“ယနေ့ခေတ်တွင် ကျင်းယူစူပါမားကတ်များ၌ သင်သည် “အရာအားလုံး” ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ပေသည်။ အဝတ်အထည်၊ ပိတ်စ၊ ဆေးဝါး၊ ကစားစရာ၊ နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများ၊ အိမ်သုံးလျှပ်စစ်ပစ္စည်းများ၊ ရတနာများ၊ အလှကုန်များ၊ မော်တော်ကားအပိုပစ္စည်းများ၊ ရွက်လှေငယ်များ… အစရှိသဖြင့် အရာအားလုံးကို ဤနေရာတွင် ရရှိနိုင်ပေသည်။ သင်သည် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကြာအောင် ထုတ်လုပ်မှု ရပ်ဆိုင်းထားခဲ့သော အီလက်ထရွန်နစ်ထုတ်ကုန်တစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့လျှင်ပင် ၎င်းနှင့်သက်ဆိုင်သည့် အပိုပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူနိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှု ခံယူခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နိုင်ပါသေးသည်။”
ထို့နောက် နောက်ခံစကားပြော ဝေဟင်ရှုထောင့်မှနေ၍ အဆောက်အအုံ၏ ဘေးဘက်သို့ မြင်ကွင်းကို လျင်မြန်စွာ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်လေသည်။ အပြင်ဘက်နံရံ၏ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ကြယ်ငါးပွင့်ပုံစံ အမှတ်တံဆိပ်ကို တွေ့မြင်နိုင်ပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင်လည်း “ကျင်းယူ” ဟူသော စာသားကို ရေးသားထား၏။
“နေရာသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကြီးမားဆုံးသော ကျင်းယူကုန်တိုက်ကြီး ဖြစ်သည်။”
“ညမှောင်ရီပျိုးစပြုလာပြီဖြစ်ရာ ဆိုင်ဖွင့်ချိန်ကျော်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သလို ငွေရှင်းခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ငန်းစဉ်များလည်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လူသူကင်းမဲ့သွားခြင်းနှင့်အတူ ဤကြီးမားကျယ်ဝန်းလှသော အဆောက်အအုံကြီး၏ စည်ကားသိုက်မြိုက်မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး တိတ်ဆိတ်ခြင်းနှင့် မှောင်မိုက်ခြင်းတို့သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။]
သို့သော်လည်း… နာရီလက်တံသည် သန်းခေါင်ယံအချိန်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင်မူ…”
မိတ်ဆက်ဗီဒီယိုနှင့် နောက်ခံစကားပြောသံတို့မှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး စနစ်၏ အကြောင်းကြားသံ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
“အဓိကတာဝန် စတင်ပါပြီ”
“ရန်သူ့အဖွဲ့ဝင် အားလုံးကို သတ်ဖြတ်ပါ”
“ဘေးထွက်တာဝန် စတင်ပါပြီ”
“CLS သီးသန့်တာဝန်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး စစ်ပွဲကို အဆုံးသတ်ပါ”
“ဟမ်… သူတို့က ဘေးထွက်တာဝန်ကို ချက်ချင်းကြီး ပေးလာတာပဲ…”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဂိမ်းမီနူးထဲတွင် ပေါ်လာသော တာဝန်နှစ်ခုကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူ ထပ်မံမတွေးတောရသေးမီ ဂိမ်း၏ ဇာတ်လမ်းအခြေအနေမှာ တရားဝင် စတင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
သူ့ရှေ့တွင် အမှောင်အတိကျနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ရှိလာသည့် ခံစားချက်မှာ အလွန်ထင်ရှားပေသည်။
ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ့အိတ်ထဲမှ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို အမြန်ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ၎င်းကို မဖွင့်မီ အလင်းထွက်မည့် အဖျားဘက်ပိုင်းကို သူ့လက်ဖြင့် ဦးစွာ အုပ်ထားလိုက်သည်။
ရီရူယွီ၏ စနိုက်ပါစွမ်းရည်၊ တုံ့ပြန်မှုနှုန်းနှင့် ဆင်ခြင်တုံတရားစွမ်းရည်တို့ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရလျှင်မူ… ဖုန်းပုကြွယ်အနေဖြင့် လုံးဝ ပေါ့ဆ၍မရချေ။ ဤရိုးရှင်းသော လုပ်ဆောင်ချက်လေးကပင် သူ၏ သတိကြီးမှုကို ဖော်ပြနေပေသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကို မသိရှိရသေးဘဲ ထိုလက်နှိပ်ဓာတ်မီးမှ အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်သွားပါက အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်လေသည်။ အကယ်၍ မိမိရှိရာနေရာကို အလင်းပြလိုက်မိပါက ချက်ချင်း အသတ်မခံရလျှင်ပင် လုံးဝ အရှုံးဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားနိုင်ခြေ ရှိသည်။
ထို့ကြောင့် ဖုန်းပုကြွယ်သည် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို မဖွင့်မီ လက်ဖြင့် အုပ်ထားရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ့လက်ဖဝါးကြားမှ ထွက်ပေါ်လာမည့် မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်လေးကို အသုံးပြု၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကာ ဆုံးဖြတ်ချက်မချမီ ကြိုတင်စစ်ဆေးရန် ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း… နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ့ဘေးနားမှနေ၍ လင်းထိန်သော အလင်းရင်းမြစ်တစ်ခု ရုတ်တရက် လင်းထွက်တော့သည်။
“ဟေး၊ အစ်ကိုကြွယ်၊ ဘာဖြစ်လို့ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို အုပ်ထားတာလဲ”
မိုင်းတွင်းလုပ်သားဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသော ရှောင်တန်က ဖုန်းပုကြွယ်အား ရိုးသားစွာ ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“ဟဲဟဲ… ငါက ကြွက်သားလေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေတာပါ”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူကိုယ်သူ လှောင်ပြောင်သည့်အနေဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့လက်ကို ဖယ်ရှားကာ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးအလင်းရောင်ကို တိုက်ရိုက် ထွက်ပေါ်စေလိုက်တော့သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူနှင့် ရှောင်တန်တို့မှာ အလုံပိတ် စတုဂံပုံစံ အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် မတ်တပ်ရပ်နေကြကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
ထိုအခန်းထဲတွင် မည်သည့်အရာမျှမရှိဘဲ ဗလာကျင်းနေလေသည်။ တံခါး သို့မဟုတ် ပြတင်းပေါက်ဟူ၍လည်း မရှိချေ။ ရှေ့၊ နောက်၊ ဘယ်၊ ညာ၊ အထက်၊ အောက် ဟူသော မျက်နှာပြင် ခြောက်ဖက်လုံးကို ဂျာနယ်စက္ကူကဲ့သို့သော ပစ္စည်းတစ်ခုတည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရပြီး အလွန်ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာပြင် ရှိသည်။ ထို့ပြင် ၎င်းမှာ ပုံမှန်ထက် ထူးခြားစွာ ထူထဲလှသော ခံစားချက်ကိုလည်း ပေးစွမ်းနေလေသည်။ အစ်ကိုကြွယ်က အခန်း၏ အလျား၊ အနံနှင့် အမြင့်တို့ကို မျက်မှန်းတန်း “တိုင်းတာ” ကြည့်လိုက်ရာ ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် ၈ မီတာ၊ ၅ မီတာနှင့် ၃ မီတာခန့် ရှိသည်။
“ဒါနဲ့ အစ်ကိုကြွယ်၊ ရှောင်လင်က ငါ့ကို အတော်လေး ဂရုစိုက်ပေးတယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
ရှောင်တန်က မေးလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေခြင်းကြောင့် ဖုန်းပုကြွယ်လည်း ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
“မင်းကတော့ ဘာမှနားမလည်သေးဘူးပဲ… သူ အဆိုပြုခဲ့တဲ့ ဒီ ‘အဖွဲ့တွင်း လေ့ကျင့်ရေးတိုက်ပွဲ’ ဆိုတာကြီး တစ်ခုလုံးက မင်းအတွက် သီးသန့်ပဲလေ”
“ငါ့အတွက် ဟုတ်လား”
ရှောင်တန်က တုန့်ပြန်လိုက်သည်။
“ဒါပေါ့၊ သူကိုယ်တိုင်က ပြိုင်ပွဲမှာ ပါမှာတောင် မဟုတ်ဘူးလေ”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
“ရီရူလီကလည်း ပါမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ဘက်က ကြည့်မယ်ဆိုရင်လည်း… ငါ့ကိုယ်ငါ ဝါရင့်တစ်ယောက်လို့ မခေါ်ချင်ပေမဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းဂိမ်းတွေမှာတော့ အတွေ့အကြုံ အတော်လေး ရှိပြီးသားပါ၊ ဒါကို မင်းတို့အားလုံးလည်း သိကြတာပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါ့အတွက်တော့ ဒီလိုမျိုး လေ့ကျင့်ရေးတိုက်ပွဲ ကစားနေရတာက သိပ်အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး”
“အင်း… ဟုတ်သား၊ တကယ်ပဲ… ငါက သတ်ဖြတ်ခြင်းဂိမ်းတွေကို အလုံအလောက် မကစားရသေးဘူးပဲ”
ရှောင်တန်က သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် အနှစ်ချုပ်ရရင် မင်းတို့သုံးယောက်လုံးက ငါ့ရဲ့ လေ့ကျင့်ဖော်တွေ လုပ်ပေးနေကြတာပေါ့ ဟုတ်လား”
“လုံးဝကြီးတော့ မဟုတ်ဘူးလေ”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
“တကယ်လို့ လေ့ကျင့်ပေးချင်ရုံသက်သက်ဆိုရင် ငါတို့အားလုံး တစ်ယောက်ချင်းစီအလိုက် Free-for-all ကို ရွေးချယ်ပြီး မင်းကို သုံးယောက်ပေါင်းပြီး အလှည့်ကျ နှိပ်စက်လို့ ရတာပဲလေ”
“ဟေး… အဲဒီလို ရွေးချယ်စရာမျိုးလည်း ရှိသေးတာလား”
ရှောင်တန်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုမျိုး လေ့ကျင့်တာက သိပ်ပြီး ထိရောက်မှု ရှိမှာမဟုတ်ဘူး”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
“ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ငါတို့ သုံးယောက်လုံးက… တကယ်လို့ အလေးအနက် ကစားကြမယ်ဆိုရင် မင်းအနေနဲ့ ငါတို့ထဲက ဘယ်သူ့ကိုမှ ယှဉ်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး မရှိလို့ပဲ”
ရှောင်တန်အနေဖြင့် ဤအချက်ကို မငြင်းပယ်နိုင်ချေ…။ လွန်ခဲ့သော ကာလအတွင်း သူကစားခဲ့ဖူးသည့် နည်းပါးလှသော သတ်ဖြတ်ခြင်းဂိမ်းများထဲမှ တစ်ခုတွင် သူသည် ရီရူယွီနှင့် ၁-၁ ပွဲစဉ်၌ ပျော်ပျော်ပါးပါး ကစားခဲ့ဖူးသော်လည်း သူမက သူ့အား အလွယ်တကူ အနိုင်ယူသွားခဲ့ဖူးသည်…။
“တကယ်လို့ နှစ်ဖက်စလုံးရဲ့ စွမ်းရည်ကွာခြားချက်က အရမ်းကြီးနေမယ်ဆိုရင် ရှုံးသွားတဲ့သူက ဘာမှ သင်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အပြန်အလှန်အားဖြင့် သူတို့က ယုံကြည်မှုတွေ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး စိတ်ဒဏ်ရာပါ ရသွားနိုင်တယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါကြောင့် အခုလိုမျိုး မင်းနဲ့ငါက အဖွဲ့ဖွဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကို အတော်လေး မျှတတဲ့ ပွဲစဉ်တစ်ခုအနေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတာက မင်းအတွက် ပိုအထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်”
သူ ဆက်ရှင်းပြသည်။
“ဒါပေါ့၊ ရီရူယွီအနေနဲ့လည်း ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် ငါက တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်စာရင်းရဲ့ ဒုတိယနေရာအထိ အဆင့်တက်သွားလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက သေချာပေါက် သတင်းကောင်းပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အားကောင်းသူနဲ့ အားနည်းသူ တွဲရမယ်ဆိုတဲ့ မူဝါဒအရဆိုရင် ရီရူလီက မင်းကို ဦးဆောင်ရမှာ ဖြစ်ပြီး အဲဒါက ငါမင်းကို ဦးဆောင်တာထက်စာရင် သိသိသာသာ ထိရောက်မှု နည်းသွားလိမ့်မယ်”
“ဒါတော့ ဟုတ်တယ်၊ အစ်မယွီက စကားသိပ်မပြောတတ်ဘူး၊ သူက လမ်းမှာပိတ်နေတဲ့ ဘယ်အရာကိုမဆို အမြဲတမ်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ရှင်းပစ်လိုက်တာ…”
ရှောင်တန်က ဖြည့်စွက်ပြောဆိုသည်။
သူတို့ စကားပြောဆိုနေကြစဉ် နှစ်ဦးသားသည် အခန်းတစ်ခုလုံးကို စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးလိုက်ကြသော်လည်း မည်သည့်သဲလွန်စမှ ရှာမတွေ့သလို မည်သည့်ဇာတ်လမ်းအချိုးအကွေ့ကိုလည်း အသက်မသွင်းနိုင်ကြချေ။
“ကောင်းပြီ… ”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ့လက်အိတ်များကို ချွတ်၍ နံရံများပေါ်တွင် သူ့လက်ချောင်းများဖြင့် ဂရုတစိုက် ထပ်မံစမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သည့်တိုးတက်မှုမှ မရှိသေးချေ။ ထို့နောက် သူက ဆိုသည်။
“လောလောဆယ်မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုရှိတယ်၊ ပထမတစ်ခုက… စနစ်က ငါတို့ကို ဒီနံရံတွေကို ဖောက်ထွက်ပြီး အပြင်ထွက်စေချင်တာ”
ရှောင်တန်က မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆို ဒုတိယ ဖြစ်နိုင်ခြေကကော ဘာလဲ”
“ဒုတိယ ဖြစ်နိုင်ခြေကတော့ အချိန်တွေကုန်လာတာနဲ့ ဖြစ်ပေါ်လာမယ့် ဘယ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုခုကိုမဆို စောင့်ဆိုင်းနေရတာမျိုးပေါ့”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် သူ စကားပြောမဆုံးသေးမီမှာပင် ဒုတိယမြောက် ဇာတ်လမ်းမြင်ကွင်းက ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။
ရုတ်တရက်ဆိုသလို မျက်နှာကျက်၏ ဘေးတစ်ဖက်မှာ ဖြည်းညှင်းစွာ စတင်မြင့်တက်လာလေသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် မျက်နှာကျက်တစ်ခုလုံးသည် ဆယ်ဒီဂရီခန့် စောင်းသွားပြီး မြင့်တက်သွားသောအခြမ်းမှနေ၍ ဖြူလွလွ အလင်းတန်းတစ်ခု အတွင်းသို့ ဖြာကျလာလေ၏။
ဖုန်းပုကြွယ်နှင့် ဝမ်တန်ကျိတို့ တစ်ပြိုင်တည်း မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ… အထက်တွင် ပွင့်ဟသွားသော အက်ကွဲကြောင်းကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ခေါင်းနှစ်လုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။
၎င်းတို့၏ အသွင်အပြင်များကို ကြည့်ရသရွေ့… တစ်ယောက်မှာ အာထရာမန်းဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ယောက်မှာမူ အော့တီးမတ်စ် ပရိုင်းပင် ဖြစ်တော့သည်…။