အခန်း ၄၃၂

အခန်း ၄၃၂ စစ်တလင်း ဖွင့်လှစ်ခြင်း

နှစ်ရက် ကြာပြီးနောက်တွင် ရာသီဥတုမှာ သာယာကြည်လင်လျက် ရှိလေ၏။

ပင်လယ်စွန်ရဲကျွန်းရှိ လူသစ် စစ်တလင်းကြီးမှာ ကြည့်ရှုသူများဖြင့် ပြည့်ကျပ် ကြိတ်ကြိတ်တိုးနေချေပြီ။

ဤမြို့တော်သည် မူလက အဆင့် ၉ ပလက်ဖောင်းကမ္ဘာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်၏။ ကျွန်းသခင်က ၎င်းကို အောင်နိုင်သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် ဌာနေလူသားများနှင့် ဆက်သွယ်ဆွေးနွေးကာ အထူး မြို့တည်နည်းလမ်းများဖြင့် ဤနေရာကို ရထားမောင်းနှင်သူများအတွက် မြို့တော်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့လေသည်။

မြို့တော်အတွင်းရှိ ပြည်သူများမှာ ရထားမောင်းနှင်သူများကို ဝန်ဆောင်မှု ပေးရသည် ဆိုစေကာမူ အိမ်ပြန်ချင်သူများ တည်ဆောက်ခဲ့သော ပထမဆုံး မြို့တော် ၁၂ မြို့နှင့်မူ မတူညီပေ။ ထိုမြို့များ၌ လူအမြောက်အမြားသည် ရထားမောင်းနှင်သူများ ဖြစ်လာရန် အလွန်အမင်း တောင့်တကြသော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ ထိုသို့ မဟုတ်ချေ။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ၎င်းတို့က စစ်တလင်းအတွင်းမှ ရထားမောင်းနှင်သူများ၏ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်မှုများကို ကြည့်ရှုရသည်ကို ပို၍ နှစ်သက်ကြ၏။ အချို့ကမူ ပရိသတ်များ အားပေးချစ်ခင်ကြသည့် နာမည်ကျော် ပြိုင်ပွဲဝင်များ ဖြစ်လာစေရန် ဤနေရာ၌ပင် အခြေချ နေထိုင်ကြလေသည်။

ထို့ကြောင့် လူသစ်များအတွက် သီးသန့် ပြင်ဆင်ထားသည့် ဤပြိုင်ပွဲကြီးကို ၎င်းတို့ သဘာဝကျစွာပင် လက်လွှတ်ခံကြမည် မဟုတ်ပေ။

"တော်တော်လေး စည်ကားတာပဲ"

ရဲချီယန်သည် နွေရာသီနှင့် သင့်တော်သော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင် ရုပ်ဖျက်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ဘေးတွင် ရှိနေသော လီဆက်ကလည်း အဖြူရောင် ဂါဝန်လေးကို ဆင်မြန်းထားလေ၏။

ကုန်သွယ်ရေး ပလက်ဖောင်းပေါ်မှ စစ်တလင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် လက်မှတ်များကို ဝယ်ယူပြီးသည့်နောက် အချိန် အနည်းငယ် ရနေသေးသည်ဖြစ်ရာ အပြင်ဘက်ရှိ မတူညီသော ပလက်ဖောင်းကမ္ဘာ အသီးသီးမှ ထွက်ရှိသည့် ဒေသထွက် သရေစာများကို သူ လျှောက်ဝယ်လိုက်သည်။

ပဲပစ်ပင်၏ ပဲစေ့များနှင့် တီရက်စ် ဒိုင်နိုဆောသား ကြော်ချက်များ၊ ချော်ရည်ပူဖြင့် ကင်ထားသော ဂျက်ကြက်တောင်ပံများ စသည့် အစားအစာများ ဖြစ်၏။ အရသာက သေချာပေါက် ကောင်းမွန်လှသည် မဟုတ်သော်လည်း ဆန်းသစ်မှု အပိုင်းတွင်မူ ရဲချီယန်၏ အာခေါင်နှင့် ကွက်တိပင် ကိုက်ညီနေလေတော့သည်။

"ဖယ်ကြစမ်း၊ လမ်းဖယ်ကြ"

မဝေးလှသော နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ဆူညံသံက ရဲချီယန်၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့၏။ အသံလာရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ဤမျှ ပူပြင်းလှသော ရာသီဥတုတွင်ပင် အနက်ရောင် ဝတ်စုံများကို ဆင်မြန်းကာ အနက်ရောင် ထီးများကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လူတစ်စုက လူသစ် စစ်တလင်းရှိရာ ဦးတည်ချက်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"မြို့စားမင်းကြီး ရှေ့နားမှာ စစ်တလင်း ရောက်ပါပြီ" ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်မှာ ခါးကို ကုန်းလျက် မျက်နှာပေါ်တွင် ဖားယား မြှောက်ပင့်လိုသော အမူအရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

"ဘိုးဘေးကြီးနဲ့ ကျွန်ုပ် တိုင်ပင်ပြီးပါပြီ။ နောက်လာမယ့် ကိစ္စတွေအတွက် ကျွန်ုပ် တစ်ယောက်တည်း လှုပ်ရှားခွင့် ပြုနိုင်မလား"

မြို့စားတဲ့လား။ တကယ့်ကို ရှေးကျလှသည့် ဘွဲ့အမည်ပင်။ လွင်တီးခေါင်ပြင်ထဲတွင် ကြာရှည်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရာ ဤသို့ ဆင်တူသည့် အသုံးအနှုန်းမျိုးကို သတ္တဝါ တစ်မျိုးတည်းထံတွင်သာ သူ တွေ့ဖူးသယောင် ရှိပေသည်။

"မြို့စားဆိုတော့ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်များလား" သူ ရေရွတ်လိုက်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ "ဟင် ဟိုဘက်က လူက နည်းနည်း ရင်းနှီးနေသလိုပဲ။ အရင်က တစ်နေရာရာမှာ တွေ့ဖူးသလားလို့"

ရဲချီယန်သည် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်များနှင့် ပတ်သက်သော အတိတ်က ဖြစ်ရပ်များကို စိတ်ထဲ၌ ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။ "ဪ ဒီလူ့ကို ဘယ်မှာ တွေ့ဖူးလဲဆိုတာ မှတ်မိပြီ။ သူ့နာမည် လီရှောင်ရှန်း မဟုတ်လား"

လီရှောင်ရှန်းနှင့် သူ ဆုံဖူးခဲ့ပေသည်။ ထိုအချိန်က ရှေ့တန်း ဘူတာ၌ ဖြစ်ပြီး အဆင့်မြင့် ကုန်သွယ်ရေး ဇုန်ထဲတွင် ဤကောင်၏ ရုပ်သွင်ကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။

"ဒီလောက် ပူတဲ့နေ့ကြီးမှာတောင် ဒီသွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တွေက လျှောက်သွားနေကြတုန်းပဲ။ တကယ့်ကို အလုပ်ကြိုးစားကြတာပါလား"

သူက ဝါးတံစို့လေးဖြင့် ရေဘဝဲလုံးတစ်ခုကို ထိုးယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ရင်း အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။

လီရှောင်ရှန်း ပေါ်လာသည့်အတွက်ကြောင့် ရဲချီယန်၏ စိတ်ထဲ၌ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပေ။ လီရှောင်ရှန်းပင် ဖြစ်စေ ရှန်ကွမ်းရင်းရွှယ်ပင် ဖြစ်စေ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ အခြားသူများနှင့် သိပ်ပြီး ကွာခြားလှသည် မဟုတ်ချေ။

အကယ်၍ ဤလီရှောင်ရှန်း၏ နာမည်က အများသုံး ချက်ဘောက်စ်ထဲတွင် မကြာခဏ ထွက်ပေါ်မနေခဲ့လျှင် ရဲချီယန်တစ်ယောက် ဤကောင့်အကြောင်းကို မေ့တောင် မေ့နေလောက်ပြီ ဖြစ်၏။

"သူဌေး ဒီအရုပ်လေးက ဘယ်လောက်လဲ"

အရပ် ၁ ဒသမ ၅ မီတာသာ ရှိသော စစ်ကြောရေးမှူးချုပ်ကြီးအတွက် လှပသည့် အရုပ်လေးအချို့ ရှာပေးမည်ဟု ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က ကတိပေးထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ သူ ကတိမဖျက်နိုင်ချေ။

—— ငြိမ်းချမ်းရေး မဟာမိတ်အဖွဲ့။

ကျောက်အန်းသည် ရုံးခန်းတစ်ခုအတွင်း၌ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေ၏။ ထိုစဉ် တံခါး တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရပြီး ဂုဏ်ရှိန်ဝါ ရှိပုံရသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး အပြင်မှ ဝင်ရောက်လာလေသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌကြီး။ ကိစ္စတွေ အားလုံး စီစဉ်ပြီးပါပြီ။ ခန့်မှန်းခြေ စာရင်းအရဆိုရင် ပင်လယ်စွန်ရဲကျွန်းဆီ ဝင်ရောက်လာတဲ့ လူသစ် ရထားမောင်းနှင်သူ စုစုပေါင်း ၁၀,၇၇၂ ဦး ရှိပြီး သူတို့ထဲက အများစုက ပြိုင်ပွဲတွေမှာ ဝင်ရောက် ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ရွေးချယ်ထားကြပါတယ်"

ဥက္ကဋ္ဌကြီး သို့မဟုတ် အခြား အသုံးအနှုန်းဖြင့် ခေါ်ဆိုရလျှင် ပင်လယ်စွန်ရဲကျွန်း၏ ကျွန်းသခင် ဟွမ်ခိုင်ကျိ ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ဤကျွန်းပေါ်ရှိ တစ်ဦးတည်းသော ထိပ်တန်းအဆင့် ရထားမောင်းနှင်သူလည်း ဖြစ်၏။

"ကောင်းကျိုးလုပ်ခဲ့တာပဲ ရှောင်ကျောက်။ ဆက်ပြီး ကြိုးစားစမ်းပါ။ မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် မကြာခင်မှာပဲ အဆင့်မြင့် ရထားမောင်းနှင်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မှာ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ငါနဲ့အတူ အဆင့်မြင့် ပလက်ဖောင်းတွေဆီ ဝင်ရောက်ပြီး ကမ္ဘာတွေကို အောင်နိုင်သိမ်းပိုက်လို့ ရပြီ"

ကျောက်အန်းက ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်ကာ ငြင်းလည်း မငြင်းသလို လက်လည်း မခံခဲ့ချေ။

အဆင့်မြင့် ပလက်ဖောင်းသို့ အတူတကွ ဝင်ရောက်ရမည် ဆိုသည်မှာ နားထောင်လို့ ကောင်းလှသော်လည်း မရှိမဖြစ် လိုအပ်ချက်မှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ရထားကို စွန့်လွှတ်ကာ ဟွမ်ခိုင်ကျိ၏ ရထားပေါ်သို့ တက်ရောက်ပြီး အမှုထမ်းတစ်ဦး ဖြစ်လာစေရန်ပင်။

"ပြုစုပျိုးထောင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဥက္ကဋ္ဌကြီး။ ကျွန်တော် ဆက်ပြီး ကြိုးစားသွားပါ့မယ်"

ဟွမ်ခိုင်ကျိက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ရင်း ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကျက်အထိ ရှိသော မှန်ပြတင်းပေါက်ကြီး အပြင်ဘက်မှ ဧရာမ စစ်တလင်းကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီတိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကနေ ရထားဒင်္ဂါးတွေ မနည်းမနော ရလာတော့မှာပဲ"

"ဂုဏ်ယူပါတယ် ဥက္ကဋ္ဌကြီး။ စိတ်ချလက်ချသာ နေပါ။ ဒီကာလအတွင်း လုံခြုံရေးကို သေချာ စနစ်တကျ စီစဉ်ထားပြီးသားပါ။ ငြိမ်းချမ်းရေး မဟာမိတ်အဖွဲ့ ရှိနေသရွေ့ စစ်တလင်းထဲမှာ ဘာပြဿနာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ဒါပေမဲ့... ထာဝရ ညဉ့်ယံ မြို့တော်ကနေ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် အတော်များများ ရောက်နေကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ စောင့်ကြည့်ရေးတွေကို ပိုပြီး တိုးမြှင့်သင့်လား"

ဟွမ်ခိုင်ကျိက ဂရုမစိုက်သလို လက်ယမ်းပြလိုက်၏။ "စိုးရိမ်စရာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။ ငါတို့က သာမန် မြို့တော်လေး တစ်ခုပါပဲ။ တခြားသူတွေ အာရုံစိုက်လောက်စရာ အရာမျိုး ဒီမှာ လုံးဝ မရှိဘူး။ အဲ့ဒီ အင်အားကြီး ဂိုဏ်းတွေရဲ့ အားပြိုင်မှုတွေက ငါတို့နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး"

"သူတို့ လာချင်ရင် လာပါစေ။ လာတဲ့သူတိုင်းက ဧည့်သည်တွေပဲလေ။ ဒီကျွန်းပေါ်မှာ လုယူ တိုက်ခိုက်လောက်စရာ ဘာမှ မရှိဘူး"

"လူတွေ ရှိတာကလွဲရင် လူတွေပဲ ရှိတာ။ မင်းတို့လို လူသစ် ရထားမောင်းနှင်သူ တစ်စုမှာ တခြား ဘာတန်ဖိုးများ ရှိဦးမှာလဲ"

"ဥက္ကဋ္ဌကြီး အမြော်အမြင် ကြီးမားလှပါတယ်"

ဟွမ်ခိုင်ကျိက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သစ်ကြားသီးများကို လှည့်ကစားနေရင်း ကျန်လက်တစ်ဖက်က ယပ်တောင်ကို ကစားနေ၏။ သူသည် ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ စစ်တလင်းအတွင်းမှ မြင်ကွင်းကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်ရှုနေရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးတက်သွားလေသည်။ "သတ်တာ ဖြတ်တာတွေက ဘာလုပ်ဖို့လဲ။ ပိုက်ဆံရှာနိုင်တာကမှ အရေးအကြီးဆုံးပဲ"

ကျောက်အန်းက တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး စစ်တလင်း၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်လာ၏။ ဖွင့်ပွဲ အခမ်းအနား စတင်ရန် မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် လိုပါသေးသည်။

မြို့တော်အတွင်းရှိ မှောင်မိုက်သော လမ်းကြားလေး တစ်ခုထဲ၌ လီရှောင်ရှန်းသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးစများကို လျှာဖြင့် ရက်တိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ ခြေထောက်အောက်တွင်မူ ဌာနေလူသားတစ်ဦး သွေးလွန်ကာ အသက်မဲ့စွာ လဲကျနေလေ၏။

"တကယ့် အမှိုက်ပဲ။ သွေးက နည်းလွန်းလို့ ဗိုက်တောင် မဝဘူး"

"လီရှောင်ရှန်း။ မင်းက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ကောင်လို ဖြစ်လာပြီပဲ"

ကျောက်အန်း၏ အသံ ပေါ်ထွက်လာ၏။ သူက ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ကျောက်အန်းနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံသွားလေသည်။

"ဒါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကြီး ကျောက်အန်း မဟုတ်လား။ ဘာလဲ ငါ လူသတ်လိုက်လို့ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားတာလား။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒါက ဌာနေလူသား တစ်ယောက်ပါပဲ။ ရထားမောင်းနှင်သူ တစ်ယောက်ကိုတော့ ငါ မသတ်ရဲပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမြို့တော်ရဲ့ လုံခြုံရေးက မင်းရဲ့ တာဝန်ပဲ မဟုတ်လား"

ကျောက်အန်း၏ အကြည့်က ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော အလောင်းဆီသို့ ရောက်သွားပြီးမှ လီရှောင်ရှန်း၏ မျက်နှာဆီသို့ ပြန်လည် ရွေ့လျားလာ၏။

"မင်းရဲ့ လူ့အရေခွံ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ပြီး အောက်က တကယ့် အကျည်းတန်တဲ့ မျက်နှာကို ဖော်ပြလိုက်စမ်းပါ။ အဲ့ဒါကမှ မင်းနဲ့ ပိုပြီး လိုက်ဖက်ဦးမယ်"

"ဟီး ဟီး..."

သူတို့ နှစ်ဦး၏ စကားလုံးများမှာ ယမ်းငွေ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေချေသည်။ တင်းမာလှသော အခြေအနေကြောင့် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပေါက်ကွဲ တိုက်ခိုက်ကြတော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရ၏။ သို့သော်လည်း သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး ထိန်းချုပ်မှုကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

"လီရှောင်ရှန်း ဒီတစ်ခေါက် ငါ ရောက်လာတာ မင်းကို သတိပေးဖို့ပဲ။ ဘာလှည့်ကွက်မှ ထုတ်သုံးဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ မင်းက သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် တစ်ကောင် ဖြစ်နေရင်တောင် အခုချိန်မှာ အဆင့် ၅ လောက်ပဲ ရှိသေးတာ။ ငါက အဆင့် ၇ ရောက်နေပြီ။ မင်း ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် လုံးဝ မဟုတ်ဘူး"

လီရှောင်ရှန်းက မထီမဲ့မြင် ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "ဟီး ဟီး... ကျောက်အန်းရယ် ကျောက်အန်း။ မင်းက တကယ့်ကို တုံးအတာပဲ။ မင်း အဆင့် ၇ ရောက်နေတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ တခြားသူတွေဆီက အကူအညီ လက်ခံပြီးမှ မြှင့်တင်ထားတဲ့ အဆင့်လောက်နဲ့ မင်းရဲ့ အဆင့်မြှင့် ရွေးချယ်စရာတွေ ထဲက ဟာတွေက သံတိုသံစတွေ သက်သက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

"သေလမ်း ရှာနေတာပဲ"

အမြီး နင်းခံလိုက်ရသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျောက်အန်းက နံရံဆီသို့ မျိုးစေ့ တစ်ဆုပ်ကို ပစ်ပေါက်လိုက်၏။ သူ၏ ပါရမီ စတင် အလုပ်လုပ်သွားပြီး ထိုမျိုးစေ့များ ကြီးထွားလာတော့မည့် ဆဲဆဲတွင်...

စစ်တလင်းဆီမှ ပဲ့တင်ထပ် ထွက်ပေါ်လာသော စည်တော်ရိုက်သံများကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

ဖန်သားပြင်ကြီးပေါ်တွင် ရုပ်ပုံ ပေါ်လာ၏။ ကျွန်းသခင် ဟွမ်ခိုင်ကျိ၏ ရုပ်သွင်နှင့် အသံက ၎င်းအပေါ်၌ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"လူသစ် ရထားမောင်းနှင်သူ အပေါင်းတို့။ မင်းတို့ အားလုံး ကိုယ်ကျေနပ်လောက်တဲ့ ရလဒ်ကောင်းတွေ ရရှိကြပါစေလို့ ငါ ဆုတောင်းပေးပါတယ်"

"အခု စစ်တလင်းရဲ့ တံခါးတွေကို တရားဝင် ဖွင့်လှစ်လိုက်ပါပြီ"

ကြည့်ရှုသူများ၊ ပြိုင်ပွဲဝင်များ စသည့် လူပေါင်း သောင်းနှင့်ချီသော လူထုကြီးသည် ပြိုင်ကွင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြလေ၏။

ကျောက်အန်းက လီရှောင်ရှန်းကို အေးစက်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ "သေလမ်း သွားမရှာနဲ့။ ငါ မင်းကို စောင့်ကြည့်နေမယ်"

သို့သော်လည်း လီရှောင်ရှန်း၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ပြည့်နှက်နေသော နာကြည်းချက်နှင့် ရူးသွပ်မှုတို့ကို သူ သတိမထားမိခဲ့ချေ။ "ငါက သေလမ်း ရှာနေတာ ဟုတ်လား။ ဟီး ဟီး... လူပေါင်း သောင်းကျော်တောင်။ မြို့စားမင်းကြီးက အဆိပ်မြူတွေကို လွှတ်တင်လိုက်တဲ့ အခါကျရင် မင်းတို့ အားလုံး သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တွေရဲ့ ကျွန်တွေ ဖြစ်သွားကြတော့မှာ"