အခန်း ၃၀၆

အပိုင်း ၃၀၆

နန်းပုလ္လင်ထက်မှ သတ်ဖြတ်သူ အသူရာ။

English name – World Destroying Demonic Emperor

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Shue

True Immortal Team

ဆယ်ရက်ကြာပြီးနောက် ဆိုလွန်နှင့် ယန်ယန်တို့ အင်အား တစ်သောင်းခွဲရှိသော စစ်တပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ ထျန်ယဲ့မြို့မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ စစ်တပ်သည် တောင်ပိုင်းနယ်စပ် လွင်ပြင်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ အရှေ့ဘက်သို့ ချီတက်ခဲ့သည်။

ထိုနေရာသည် ထျန်းရွှေမြို့နှင့် လီငါးထောင်ကျော် ကွာဝေးနေသေး၏။ ထို့ကြောင့် တောင်တစ်သောင်း တောင်တန်းအောက်ရှိ လွင်ပြင်များတစ်လျှောက် အရှေ့ဘက်သို့ ချီတက်ခဲ့ကြပြန်သည်။

နုလန်ဘုရင့်နိုင်ငံ၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ အနည်းငယ်မျှပင် မဝင်ရောက်ခဲ့သဖြင့် ဘုရင့်နိုင်ငံ၏ တရားဝင် စစ်တပ်အနေဖြင့် သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် သို့မဟုတ် တားဆီးရန် တရားဝင် အခွင့်အရေး ရှိမည်မဟုတ်ချေ။

ယခုအချိန်၌ သူပုန်များကို နှိမ်နင်းရန် ဆိုလွန် သဘောတူထားသည့် နောက်ဆုံးရက် မတိုင်မီ ၃၉ရက် ကျန်ရှိနေသေးသည်။

အင်အား တစ်သောင်းခွဲရှိသည့် စစ်တပ်တစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ကာ လီငါးထောင်ကျော် ခရီးရှည်ကြီး ချီတက်ရခြင်းမှာ ဆိုလွန်အတွက် တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသည့် အတွေ့အကြုံတစ်ခုပင်။

ခုနစ်ရက်ကြာပြီးနောက် ဆိုလွန်၏ စစ်တပ်ကြီးမှာ လီ တစ်ထောင့်ငါးရာအထိ ချီတက်နိုင်ခဲ့၏။

ဆယ်ရက်ကြာသောအခါ လီ နှစ်ထောင့်သုံးရာအထိ ချီတက်နိုင်ခဲ့ကာ ဆယ့်ငါးရက်ကြာပြီးနောက်တွင် လီ သုံးထောင့်ငါးရာအထိ ခရီးရောက်ခဲ့လေပြီ။

စစ်တပ်ကြီးသည် ခရီးစဉ် တစ်လျှောက်လုံး၌ တောင်တစ်သောင်း တောင်တန်း၏ အစွန်းတစ်လျှောက်တွင်သာ ချီတက်ခဲ့သည်။ နုလန်ဘုရင့်နိုင်ငံ၏ နယ်စပ်နှင့် မိုင်တစ်ရာခန့် အကွာ၌သာ ချီတက်နေခဲ့သဖြင့် ဘုရင့်နိုင်ငံ၏ စစ်တပ်မှာ ဘေးမှရပ်ကြည့်နေရုံမှလွဲ၍ တစ်ကြိမ်မျှပင် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

တောင်တစ်သောင်း တောင်တန်းသည် ယိုရှာစစ်သူရဲများ၊ ဓားပြများနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော ရက်စက်သည့် လူရိုင်းများ နေထိုင်ရာ နေရာဖြစ်၏။

သို့ရာတွင် အပြည့်အဝ လက်နက်တပ်ဆင်ထားသည့် အင်အား တစ်သောင်းခွဲရှိသော စစ်တပ်ကြီးကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ထိုလူရိုင်းများ၊ စစ်သည်များနှင့် ဓားပြများအားလုံး ကြောက်လန့်တကြား ပုန်းအောင်းကြရလေပြီ။

…

ဆိုလွန်၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုမှာ နုလန် တော်ဝင်မြို့တော် တစ်ခုလုံးသို့ ထပ်မံ ပျံ့နှံ့သွားပြန်၏။ ယခုအခါ ဆိုလွန်တစ်ယောက် ထျန်ယဲ့မြို့မှ ကြေးစားစစ်သည် တစ်သောင်းကျော်ကို စုဆောင်း၍ သူပုန်များကို နှိမ်နင်းရန် ထျန်းရွှေမြို့ဆီသို့ ချီတက်နေကြောင်း လူတိုင်းနီးပါး သိနေကြပြီဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြို့တော်တစ်ခုလုံး၌ အလွန် ကျော်ကြားလာသည့် အခြားလူတစ်ဦးလည်း ရှိသေးသည်။ ထိုသူမှာ လင်းအောင်းပင်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပတ်က လူသားဘုရင့်နိုင်ငံများရှိ အဓိက အကယ်ဒမီ ငါးခုသည် ယန်အင်ပါယာ၏ ယန်ကျင်း၌ သူတို့၏ နှစ်စဉ် သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲကို ကျင်းပခဲ့ကြသည်။

လင်းအောင်းသည် ထိုပြိုင်ပွဲ၌ချန်ပီယံဆုဆွတ်ခူးနိုင်ခဲ့ကာ ပြိုင်ပွဲဝင် ကျောင်းသားများအားလုံးထဲတွင် အသက်အငယ်ဆုံး ထိပ်တန်း တိုက်ခိုက်ရေးသမား ဖြစ်လာသည်။ ဤသည်မှာ နုလန်ဘုရင့်နိုင်ငံအတွက် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်အတွင်း ရရှိခဲ့သည့် အကောင်းဆုံး ရလဒ်ပင်။

ထို့အတွက်ကြောင့် လင်းအောင်းမှာ ဘုရင့်နိုင်ငံ တစ်ခုလုံး၏ ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်လာ၏။

လင်းအောင်းတစ်ယောက် ယန်ကျင်းမှ အောင်ပွဲခံကာ ပြန်လာသောအခါ ဘုရင်မင်းမြတ် ကိုယ်တိုင်က သူ့ကို ကြိုဆိုပြီး ဂုဏ်ပြုခဲ့သည်။ ထို့နောက် လင်းအောင်းမှာ တော်ဝင်အကယ်ဒမီမှ ပထမအဆင့်ဖြင့် ဘွဲ့ရခဲ့ပြီး မင်းသားကျိလီ၏ တိုက်ရိုက် လက်အောက်ခံ ဖြစ်လာကာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကျော်ကြားမှုများကို ခံစားခဲ့ရတော့သည်။

မြို့ထဲရှိ အထက်တန်းလွှာတိုင်းနီးပါးက သူ့ကို ငြိမ်းချမ်းရေး ကမ်းလှမ်းခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ အဖိုးတန် သမက်ဖြစ်လာစေရန် သမီးများနှင့် ပေးစားဖို့ မျှော်လင့်နေကြသည်။

သို့ရာတွင် လင်းအောင်း၏ နှလုံးသားထဲ၌ အမျိုးသမီး တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ ထိုသူမှာ ကွေ့ချင်းရှောင်းပင်။

သူ လူသားဘုရင့်နိုင်ငံများ၏ ထက်ဝက်ခန့်ကို ခရီးသွားခဲ့ဖူးသော်လည်း သူမထက် ပိုလှသည့် အမျိုးသမီးမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

ကွေ့ချင်းရှောင်းကဲ့သို့ မြင့်မြတ်သော မျိုးရိုးရှိပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှတရား ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အမျိုးသမီးမှသာ သူ့လို ပါရမီရှင် ချောမောသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် ထိုက်တန်သည်ဟု ခံစားရလေသည်။

သေချာသည်ကတော့ ကွေ့ချင်းရှောင်း တစ်ချိန်က ဆိုလွန်နှင့် ပတ်သက်ခဲ့ဖူးသည်ကို သူ အနည်းငယ် ခါးသီးနေဆဲပင်။ သို့သော် သူမက ဆိုလွန်ကို လူပုံအလယ်၌ ရက်ရက်စက်စက် အရှက်ခွဲခဲ့သည့် အချက်က သူ့ကို ကြီးမားသည့် နှစ်သိမ့်မှုတစ်ခု ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့၏။

ယနေ့တွင် သူ တော်ဝင်အကယ်ဒမီမှ တရားဝင် ဘွဲ့ရပြီး မင်းသားကျိလီ၏ ကိုယ်ရံတော် ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။ သူ၏ ဘဝအတွက် နောက်ထပ် ခြေလှမ်းကြီးတစ်ခုကို လှမ်းရန်နှင့် ကွေ့ချင်းရှောင်းကို လက်ထပ်ခွင့်တောင်းရန် အချိန်တန်ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

လက်ထပ်ပွဲ အစစ်အမှန်အတွက်မူ ကြီးမားသည့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အောင်မြင်မှုများ ရရှိပြီး ဘုရင်မင်းမြတ်က တရားဝင် မြို့စားဘွဲ့ ပေးအပ်ချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်၌။

ကွေ့ချင်းရှောင်းတစ်ယောက် သူမ၏ မိခင်နှင့်အတူ ထူလင်းမိသားစုထံသို့ အလည်အပတ် ရောက်ရှိနေသည်။ သူမမှာ အလွန် မာနကြီးပြီး လူတိုင်းကို အထင်သေးတတ်သောကြောင့် ထူလင်းမိသားစုမှ သခင်မလေးများနှင့် အဆင်မပြေလှချေ။

လွန်ခဲ့သည့် လဝက်ကျော်က ဆိုလွန်၏ စွမ်းအင်မြှားကြောင့် ထူလင်းတိ ဒဏ်ရာရကာ သတိလစ် မေ့မြောသွားခဲ့၏။ မြင့်မြတ်နတ်နဂါးကျောင်းတော်မှ ကုသမှု ခံယူပြီးနောက် သူမ အသက်အန္တရာယ် မရှိတော့ပေ။

သို့သော် သူမ အတော်လေး အားနည်းနေဆဲဖြစ်ပြီး အိမ်၌ အနားယူနေရသည်။ ယခုအချိန်တွင် ထူလင်းတိတစ်ယောက် ကွေ့ချင်းရှောင်းနှင့် စစ်တုရင် ကစားနေ၏။

ထိုအချိန်တွင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ အစေခံမလေးတစ်ဦး သတင်းပို့လာသည်။

“သခင်မလေး... သခင်လေး လင်းအောင်း တွေ့ခွင့်တောင်းနေပါတယ်... သူ ပန်းတွေလည်း ကိုင်လာတယ်”

ထူလင်းတိ ကွေ့ချင်းရှောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်၏။

“ညီမလေး... တစ်ယောက်ယောက်က နင့်ကို လာပြီး လက်ထပ်ခွင့်တောင်းတော့မယ့်ပုံပဲ”

ကွေ့ချင်းရှောင်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကော့တက်သွားသော်လည်း ထိုအပြုံးမှာ အေးစက်စက်နိုင်လှသည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ လင်းအောင်း၏ ပါရမီနှင့် အဆင့်အတန်းမှာ မြင့်မားနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဆိုလွန်၏ အင်အားတစ်သောင်းခွဲပါဝင်သော စစ်တပ်ကြီး ထျန်းရွှေမြို့ဆီသို့ ချီတက်လာနေပြီဆိုသည့် သတင်းက မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆိုလွန်၏ ရုတ်တရက် အင်အားကြီးမားလာမှုသည် လင်းအောင်း၏ ဂုဏ်မောက်မှုများကို မကြာမီ အဆုံးသတ်ပေးတော့မည်လော။

ကံကြမ္မာပြဇာတ်ခုံ၌ အပြောင်းအလဲ အရွေ့အသစ်တစ်ခု စတင်နေလေပြီ။

…

ကွေ့ချင်းရှောင်းတစ်ယောက် ထိုစကားကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်၏။

အပြင်ဘက်မှ အစေခံမလေးက ထပ်မံပြောလိုက်ပြန်သည်။

“သခင်မလေး... သခင်လေးလင်းအောင်း အိမ်တော်တံခါးဝမှာ စောင့်နေပါတယ်”

ကွေ့ချင်းရှောင်း နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်၏။

“သူ့ကို စောင့်ခိုင်းထားလိုက်”

ထူလင်းတိ ပြုံးလိုက်သည်။

“ညီမလေး... လင်းအောင်းက အခုတလော အရမ်းနာမည်ကြီးနေတာနော်... နင် သူ့ကို ဒီလိုဆက်ဆံနေရင် တခြားမိန်းမတွေဆီ ပါသွားလိမ့်မယ်”

“ပါသွားရင်လည်း ပါသွားပါစေ... ဘယ်သူကများ သူ့ကို တန်ဖိုးထားနေလို့လဲ”

ကွေ့ချင်းရှောင်း ကျေနပ်ဂုဏ်ယူဟန်ဖြင့် အထင်သေးစွာ ဆိုလိုက်သည်။

ဖခင်ဖြစ်သူက သူမကို ကျောက်စရစ်ကျွန်းမှ ကယ်တင်လာပြီးကတည်းက သူမတစ်ကိုယ်လုံး အမှောင်ထုနှင့် နာကျင်မှုများထဲသို့ နစ်မွန်းသွားခဲ့ရကာ လူတစ်ယောက် လုံးဝပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် မြင့်မြတ်နတ်နဂါးကျောင်းတော်က နောက်ပိုင်း မှတ်ဉာဏ်များကို ဖျက်ပစ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ ချက်ချင်းပင် အသက်ပြန်ရှင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ကာ မာနကြီး ဗိုလ်ကျတတ်သော ကွေ့ချင်းရှောင်း ပြန်ရောက်လာလေပြီ။

ထိုသို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ သူမ၏ အားနည်းမှုနှင့် သေရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကာ အသက်ရှည်ချင်သည့် မှတ်ဉာဏ်များအားလုံး ဖျက်ပစ်ခံလိုက်ရသောကြောင့် မာနကြီး ထင်ရာစိုင်းတတ်သည့် စွမ်းအင်များ ပြန်လည်ရှိလာခြင်းပင်။

သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲ၌ ဆိုလွန်၏ အကြမ်းဖက် ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရခြင်းများ ရှိနေဆဲဖြစ်၏။ ဤအရာက သူမအတွက် ဖျောက်ဖျက်ရခက်သည့် နက်ရှိုင်းသော အမာရွတ်တစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်နေသကဲ့သို့ပင်။

သူမ၏ အမြင်၌ သူမက ယောကျ်ားတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်လိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် သူမ၏ ဆံပင် တစ်ချက်မျှ ထိတွေ့ခွင့်ပေးလိုက်ခြင်းသည်ပင် ထိုသူအတွက် ကြီးမားလှသည့် ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ကွေ့ချင်းရှောင်း၏ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိသော ကျေနပ်ဂုဏ်ယူမှုနှင့် မိန်းမအချင်းချင်းပင် မနာလိုဖြစ်ရလောက်သည့် လှပသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ထူလင်းတိ၏ ရင်ထဲ၌ အထင်သေးခြင်းထက် မနာလိုမှုများသာ ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။

ကွေ့ချင်းရှောင်းလို မိန်းကလေးမျိုး ဖြစ်ရသည်မှာ တကယ်ကို ကံကောင်းလွန်းလှ၏။ စိတ်ကြိုက် မာနကြီးကာ ထင်ရာစိုင်းခွင့်ရှိပြီး သူမလိုမျိုး မိသားစုကို မြှင့်တင်ရမည့် ကြီးလေးသော တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်စရာမလိုပေ။

ထူလင်းမိသားစုသည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ထိပ်တန်းမိသားစု ဖြစ်သော်လည်း နုလန်ဘုရင့်နိုင်ငံအတွင်း သြဇာလွှမ်းမိုးမှုမှာ ကွေ့မိသားစုထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။ သို့ရာတွင် ထူလင်းတိ၏ စိတ်ထဲ၌ ရှင်းလင်းစွာ သိနေသောအရာတစ်ခုရှိသည်။

ထိုအရာမှာ ထူလင်းမိသားစု၏အခြေအနေသည် ဤထက်ပို၍ ရှေ့ဆက်မတက်နိုင်ဘဲ သားသမီး မျိုးဆက်များ နောက်ကောက်ကျကျန်ရစ်မည်ဆိုပါက စားသောက်ကာ သေမည့်ရက်ကိုသာ စောင့်နေကြမည့် အထက်တန်းလွှာ လူတန်းစားအဖြစ်သို့ လုံးဝ ကျဆင်းသွားမည်ဆိုသည်ကိုပင်။ ထိုအချိန်ရောက်လာပါက ယခုထူလင်းမိသားစုပိုင်ဆိုင်ထားသော အာဏာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ကွေ့မိသားစုကမူ ကွာခြားလှ၏။ သူတို့က မျိုးဆက်အဆက်ဆက် မြို့စားကြီးများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သာ ဆိုမိသားစုလို ကံမဆိုးဘဲ ဘုရင့်နိုင်ငံ၏ မဟာဗျူဟာကို ဝင်မရှုပ်သရွေ့ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ အသုံးမကျလျှင်တောင် အရေးမကြီးချေ။

နုလန်ဘုရင့်နိုင်ငံ တည်ရှိနေသရွေ့ သူတို့၏ စည်းစိမ်နှင့် ဂုဏ်သိက္ခာများ လုံးဝ ပျောက်ပျက်သွားမည် မဟုတ်ကြောင်း အာမခံချက် ရှိနေ၏။

“ရှောင်တိ... ဆိုလွန် ပြန်ရောက်လာပြီလို့ ကြားတယ်ဟုတ်လား”

ကွေ့ချင်းရှောင်း ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ထူလင်းတိ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“အင်း... စစ်တပ်အင်အား တစ်သောင်းကျော်ကို ဦးဆောင်ပြီး ပြန်လာတာတဲ့”

ထိုစကားကို ပြောလိုက်ချိန်၌ သူမ၏ လေသံမှာ အလွန် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ရင်ဘတ်ပေါ်မှ အမာရွတ်များပင် နာကျင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူမ ဆိုလွန်၏ လက်ထဲတွင် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရပြီး အကြိမ်တိုင်း၌ အသက် ဆုံးရှုံးရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

အစ်ကိုဖြစ်သူ ထူလင်းချန်နှင့် ယန်နိုင်အာတို့၏ အထူးဆက်ဆံရေးကြောင့် ထူလင်းတိကို ထျန်ယဲ့မြို့သို့ စေလွှတ်ကာ တာဝန်ထမ်းဆောင်စေခဲ့ခြင်းပင်။

ဤသည်ကား သူမ တစ်ယောက်တည်း တာဝန်ထမ်းဆောင်ရခြင်း၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ အောင်ပွဲက လက်တစ်ကမ်း၌ ရှိနေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင် ကြိုးစားမှုအားလုံး သဲထဲရေသွန် ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။

ဆိုလွန်ကို ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခွင့် ပေးလိုက်ရုံသာမကဘဲ စစ်တပ်အင်အား တစ်သောင်းကျော်ကိုပါ ရရှိသွားစေခဲ့လေပြီ။

ဖခင်ဖြစ်သူက ဘာမှမပြောသော်လည်း ထူလင်းတိတစ်ယောက် သူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ စိတ်ပျက်မှုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ရှုံးနိမ့်မှုက မင်းသားကျိလီအတွက် ကြီးမားသည့် ဆုံးရှုံးမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သောကြောင့်ပင်။

ဤဆုံးရှုံးမှုကို အစားထိုးရန်အတွက် ကြီးမားသော တန်ဖိုးတစ်ခုကိုပင် ပေးဆပ်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထူလင်းတိမှာမူ အိမ်၌ ယာယီ အနားယူနေရပြီး ဘေးဖယ်ထားခံရလေပြီ။ ဆိုလွန် ကိစ္စကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် မင်းသမီးကျိနင်ကို ပြန်လည် တာဝန်ပေးအပ်လိုက်၏။

“ကောင်းပြီလေ... တံခါးဝမှာရပ်ပြီး မျက်နှာပန်းမလှ ဖြစ်နေမှာစိုးလို့ သူ့ကို ဝင်လာခိုင်းလိုက်ပါ”

ထူလင်းတိ အတွေးနက်နေချိန်တွင် ကွေ့ချင်းရှောင်း ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။

အပိုင်း ၃၀၆ ပြီး။