အခန်း ၁၀၂၅

အခန်း (၁၀၂၅) ခရမ်းရောင်လျှပ်စီး ရေခူငါး။ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ တောင်သခင်။ (၁)

"ငါ…ငါ လှုပ်လို့ မရတော့ဘူး"

အပြာရောင် ဝတ်စုံနှင့် သိုင်းဝိဇ္ဇာ သူတော်စင်နှစ်ဦးမှာ ပြောပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ခံစားချက်ကို ရလိုက်သဖြင့် ချွေးပြန်လာကြသည်။

ထိုအသက်လတ်ပိုင်း အရွယ်ရှိသူ၏ အကြည့်အောက်တွင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူတို့ကိုယ်တိုင် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ဝိညာဉ်များမှာလည်း အရေခွံမှ ခွဲထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

"နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ် သိုင်းဝိဇ္ဇာ သူတော်စင်"

"သူက နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ် သိုင်းဝိဇ္ဇာ သူတော်စင်ပဲ"

ထိုအသက်လတ်ပိုင်း အရွယ်ရှိသူ၏ အစွမ်းသတ္တိမှာ ဝိညာဉ်နှင့် ပတ်သက်နေကြောင်း သူတို့ ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူက သူတို့ဘက်ကို ရိုးရိုးလေး ကြည့်နေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တစ်ခုကို သုံးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူကလည်း အပြုံးဖြင့် ကြည့်နေပြီး အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးကလည်း ထိုသူနှစ်ဦးကို တိရစ္ဆာန်များကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်နေသည်။

ထိုနှစ်ဦးမှာ အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်ချင်သော်လည်း ပါးစပ်ပင် မလှုပ်နိုင်ပေ။ အသက်လတ်ပိုင်း အရွယ်ရှိသူက လက်ချောင်းများကို ရုတ်တရက် တောက်လိုက်ရာ မကောင်းဆိုးဝါးစိမ်းရောင် မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုသူနှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အတွင်းပိုင်းမှ စတင်လောင်ကျွမ်းသွားသည်။ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ အလွန်နာကျင်နေရသော်လည်း အော်ဟစ်ရန်ပင် မတတ်နိုင်ဘဲ သူတို့၏ အသားအရေနှင့် ဝိညာဉ်များ မီးတောက်အတွင်း ပျက်စီးသွားသည်ကိုသာ ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေကြရသည်။

တစ်နာရီဝက်မကြာမီမှာပင် ထိုသိုင်းဝိဇ္ဇာ သူတော်စင်နှစ်ဦးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အသက်လတ်ပိုင်း အရွယ်ရှိသူက လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ စိမ်းရောင်မီးတောက်များမှာ ဆေးလုံးငယ်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ ကြက်သီးထစရာ ကောင်းလှသည်။ သိုင်းဝိဇ္ဇာ သူတော်စင်နှစ်ဦးကို အသက်ရှင်လျက် ဆေးလုံးအဖြစ် ဖော်စပ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက "သိုင်းဝိဇ္ဇာ သူတော်စင်နှစ်ဦးရဲ့ အသားအရေနဲ့ ဝိညာဉ်ကနေ ဖော်စပ်ထားတဲ့ ဒီနတ်ဆေးလုံးက သိုင်းဝိဇ္ဇာ သူတော်စင်တွေအတွက်တော့ အရမ်းရှားပါးတဲ့ ဆေးတစ်မျိုးပဲ။ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ သားရဲစစ်အတွက်ဆိုရင် ဒီဆေးလုံးက ဆွဲဆောင်မှု အရမ်း ကောင်းမွန်လိမ့်မယ်။ သူ ဒီဆေးလုံးကို စားမိတာနဲ့ သူ့ရဲ့ တည်နေရာကို ငါ အလွယ်တကူ သိနိုင်မှာပဲ" ဟု ပြောသည်။

"ဆရာက အမြော်အမြင် ကြီးလှပါတယ်" အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးနှင့် အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူတို့က ဝမ်းသာအားရ ချီးမွမ်းကြသည်။

ထိုအသက်လတ်ပိုင်း အရွယ်ရှိသူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ငရဲနတ်ဆေးလုံးမှာ ပင်လယ်ထဲသို့ ကျသွားသည်။ ၎င်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အနံ့မှာ သတ္တဝါတိုင်းကို ဆွဲဆောင်နေသည်။

မကြာမီပင် ငါးကြီးတစ်ကောင်က ထိုအနံ့ကို လာစားရာ နောက်ထပ် ငါးကြီးတစ်ကောင်က ၎င်းကို ကိုက်စားလိုက်သည်။ ပင်လယ်ပြင်မှာ အသွေးသံရဲရဲနှင့် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

ပင်လယ်သားရဲတစ်ကောင်က ဆေးလုံးကို ရသွားပြီးနောက် ထွက်ပြေးသည်။

အသက်လတ်ပိုင်း အရွယ်ရှိသူက ဤရှုပ်ထွေးမှုကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေသည်။ သူသည် ထိုသားရဲစစ်ကို အလွယ်တကူ ဖမ်းဆီးနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။

"အခုတော့ စောင့်ရုံပဲ။ အဲဒီ သားရဲစစ်ကတော့ ငါ့လက်ထဲရောက်လာမှာ အသေအချာပဲ"

ထိုအချိန်တွင် စူးချန်ခုန်းမှာလည်း ပင်လယ်ပြင်ကို စေ့စေ့ရှာဖွေနေသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံခံမှုဖြင့် ပင်လယ်ပြင်ကို ရှာဖွေနေသော်လည်း သားရဲစစ်ကို မတွေ့ရှိရသေးပေ။ စူးချန်ခုန်းမှာ ပင်လယ်အတွင်း ထူးခြားသည့် သားရဲများကို အများအပြား တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ဘာတစ်ခုကိုမှ သေချာ မတွေးမိသေးပေ။

ရက်အနည်းငယ် ထပ်ကုန်လွန်သွားသည်။

"သားရဲစစ် အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ပါလား။ သူ လခြမ်းကွေးပင်လယ်ကနေ ထွက်သွားပြီးပြီလား"

ပင်လယ်ပြင်အထက်တွင် သိုင်းဝိဇ္ဇာ သူတော်စင် လေးဦးမှာ ပျံသန်းနေသည်။ သူတို့မှာ ပင်လယ်ပြင်ကို ရှာဖွေရင်း ပင်ပန်းလာကြသည်။

"ဟင်"

သို့သော် ရုတ်တရက် သူတို့၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရေပြင်တွင် လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သေချာကြည့်သည့်အခါ မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။ သို့သော်လည်း သူတို့၏ စူးရှသော အာရုံခံမှုက တစ်ခုခုတော့ လွဲမှားနေကြောင်း သိလိုက်သည်။