အခန်း ၁၀၃၄

အခန်း (၁၀၃၄) ကောင်းကင်ခွဲဓား။ ဝေလငါး သေဆုံးခြင်း။ (၃)

တွမ့်မုမင်သည် သူ၏ဂိုဏ်းမှ မဟာနတ်ဘုရားစွမ်းရည် သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် ဖန်တီးပေးထားသော စာလိပ်ကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ မိုင်တစ်သောင်းကျော်ဝေးသောနေရာသို့ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသည်။

စူးချန်ခုန်းပင်လျှင် သူ့ကို နောက်ယောင်ခံ လိုက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

"အို"

စူးချန်ခုန်း၏ မျက်မှောင်ကို ပို၍ ကြုတ်သွားစေသည်မှာ ခရမ်းရောင် လျှပ်စီး ရေခူ၏ အတွင်းပိုင်းမှ စတင်တောက်လောင်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် စိမ်းလန်းသော မီးလျှံများ ဖြစ်သည်။ ၎င်းက ရေခူငါးကို အတွင်းမှ အပြင်သို့ တောက်လောင်စေပြီး အသားများ လျင်မြန်စွာ လောင်ကျွမ်းကာ ရေခူငါးမှာ သနားစရာကောင်းစွာ အော်ဟစ်နေသည်။

တွမ့်မုမင်သည် စူးချန်ခုန်းကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးနေသည်။

သူ၏ လက်မောင်းမှာ ဝိညာဉ်အပိုင်းအစနှင့်အတူ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ ပြန်ကောင်းလာရန် မလွယ်ကူတော့ပေ။

သူ၏ ဝိညာဉ်မှာလည်း ထိခိုက်သွားခဲ့သဖြင့် သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ အလွန် ပြင်းထန်လှသည်။

သူ မရနိုင်သည့်အရာကို စူးချန်ခုန်းကိုလည်း မရစေချင်ပေ။

စာလိပ်ကို အသုံးပြု၍ ထွက်ပြေးစဉ် သူသည် မိစ္ဆာမီးလျှံများကို မှုတ်ထုတ်ကာ ခရမ်းရောင် လျှပ်စီး ရေခူငါးကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ပျက်စီးအောင် လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။

"တွမ့်မုမင် လက်မောင်းပြတ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားပြီ"

အစကတော့ သူတို့သည် ရာဇဝင်ဆိုးသည့် တွမ့်မုမင်ကို လူငယ်တစ်ယောက်က မိုက်မိုက်ရူးရူးနှင့် စိန်ခေါ်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း ရလဒ်မှာ မမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိုလူငယ်မှာ ပြန်လည်ဝင်စားသူ ဖြစ်ဟန်ရှိပြီး တွမ့်မုမင်မှာ ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာဖြင့် ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"သွားကြစို့၊ ငါတို့ ထွက်သွားသင့်ပြီ"

ကြီးမားသော တိုက်ပွဲ အဆုံးသတ်သွားသောအခါ တရားမျှတ ဥပဒေဂိုဏ်းမှ လူတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ထိခိုက်မှု ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထိုလူလေးဦးမှာ အဝေးသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

စူးချန်ခုန်းမှာ ထွက်ခွာသွားသော တရားမျှတ ဥပဒေဂိုဏ်းဝင်များကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

သူ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ သူသည် တွမ့်မုမင်ကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သော်လည်း တွမ့်မုမင်မှာ လက်စားချေလိုစိတ်ဖြင့် သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ သားရဲကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးသွားခဲ့သည်။

ခရမ်းရောင် လျှပ်စီး ရေခူငါးမှာ အတွင်းပိုင်းမှ လောင်ကျွမ်းပြီး ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို စူးချန်ခုန်းမှာ ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေရသည်။

"အကြီးအကဲ၊ ကျွန်မကို ချမ်းသာပေးပါ"

အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးမှာလည်း တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေစဉ် ရုတ်တရက် အန္တရာယ်ကို ခံစားမိလိုက်သဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"ဖတ်"

သို့သော် စူးချန်ခုန်း၏ ဓားပုံသဏ္ဌာန် ဝိညာဉ်မှာ လျင်မြန်သော တိုက်ခိုက်မှုဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းမှာ ရန်သူများကို အသက်ချမ်းသာ ပေးလေ့မရှိသူ ဖြစ်သည်။

ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ သုံးဦးအနက် မဟာနတ်ဘုရားစွမ်းရည် သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် ဖန်တီးထားသော စာလိပ်ကို အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သည့် တွမ့်မုမင်တစ်ဦးသာ စူးချန်ခုန်း၏ လက်မှ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်သွားပြီး ကျန်နှစ်ဦးမှာ စူးချန်ခုန်း၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားသည်။

"ဒီခရီးစဉ်ကတော့ ရည်ရွယ်ချက် မပြည့်ဝခဲ့ဘူး"

ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် ပင်လယ်ပြင်တွင် မီးလောင်ကျွမ်းနေသည့် ခရမ်းရောင် လျှပ်စီး ရေခူငါးကြီး၏ အကြွင်းအကျန်များကို ကြည့်ကာ နက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် သားရဲစစ်အကြောင်း ကြားသိရပြီးနောက် လခြမ်းကွေးပင်လယ်သို့ ဝေးလံသော ခရီးကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ပြီး တွမ့်မုမင်ကို သူ၏ အစွမ်းအစများဖြင့် ရဲဝံ့စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း ရည်ရွယ်ချက် မပြည့်ဝခဲ့သဖြင့် အချည်းနှီး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

သို့သော် ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။ ဆန္ဒအားလုံး ပြည့်ဝရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"သွားတော့မယ်"

ပင်လယ်ပြင်တွင် အချိန်အကြာကြီး တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချကာ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဟင်"

သို့သော် စူးချန်ခုန်းသည် ပင်လယ်ပြင်အထက်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပျံဝဲနေစဉ် ရုတ်တရက် တင်းမာသွားပြီး အောက်ရှိ ရေပြင်ပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

မီးသွေးခဲနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း ခရမ်းရောင် လျှပ်စီး ရေခူငါး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စွမ်းအင်အချို့ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

စူးချန်ခုန်းအတွက် အသုံးမဝင်သော်လည်း တွမ့်မုမင်က ယခင်က နတ်ဆေးလုံး ကျွေးထားခဲ့သဖြင့် ဤကျန်ရှိနေသော စွမ်းအင်မှာ ပင်လယ်ထဲရှိ ငါးငယ်များနှင့် ပုစွန်များအတွက် အကျိုးကျေးဇူး ဖြစ်လာသည်။

ထိုပင်လယ်သတ္တဝါများသည် ခရမ်းရောင် လျှပ်စီး ရေခူငါး၏ ရုပ်အလောင်းကို စိတ်ဝင်စားပြီး စားသောက်ကာ သူတို့၏ ကြီးထွားမှုအတွက် အာဟာရအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ကြသည်။

ဤပုံမှန် သဘာဝဖြစ်စဉ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည့် စူးချန်ခုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အလင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဝေလငါးတစ်ကောင် ကျဆုံးခြင်းက သက်ရှိများစွာကို ရှင်သန်စေတယ်။"

စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသော အသိကို တင်းကျပ်စွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရာ အတွေးအခေါ်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သူသည် အဆင့်တက်ဖို့အတွက် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်လေသည်။