အခန်း ၁၉၂

အခန်း (၁၉၂) ပြေး

ရှောင်လန် က အဆုံးမရှိအောင် ပြောနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှန်ကွမ်ယွဲ့ သည် လုံးလုံးလျားလျား အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပေ၏။

သူမ သတိလစ်နေတာ သုံးရက်ပဲ ရှိသေးတယ်လို့ ထင်တယ်... ဘယ်လိုလုပ် ကိစ္စတွေ အများကြီး ဖြစ်သွားရတာလဲ... နိုင်ငံ M ရဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေ လီသုံးဆယ်လောက် ဆုတ်ခွာသွားတယ် ဟုတ်လား...

ဘုရားရေ... သူမ နယ်စပ်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေခဲ့သော်လည်း ဤသို့သော အခြေအနေမျိုး တစ်ခါမျှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးချေ။

နေပါဦး... ရှန်ကွမ်ယွဲ့ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားလေ၏။

ချန်ဖုန်း... ဟုတ်တယ်... ဒီလူပဲ…

အေးစက်စက် အငွေ့အသက်တစ်ခုက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

"ရှောင်လန်... ရိုးရိုးသားသား ပြောစမ်း... သူက ငါ သတိလစ်နေတုန်း ငါ့အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်ပြီး ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်သွားသေးလား..."

"ဟင်..."

ရှောင်လန် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်သွားခဲ့ပေ၏။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အတင်းအကျပ် အပြုံးတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ပြီး "အင်း... စစ်သေနာပတိ... အခု ဗိုက်ဆာနေပြီလား... အစားအစာ နည်းနည်းလောက် လုပ်ပေးရမလား..."

"ရှောင်လန်..."

"အဲဒါက..." သူမ ထွက်ပြေးမရနိုင်တော့ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် ရှောင်လန် က နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "ဒေါက်တာချန် က အစ်မရဲ့ ရောဂါကို ကုသဖို့ အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ရမယ်လို့ ပြောလို့လေ... ကျွန်မက အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပေးပြီး သူက အစ်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို စောင့်ကြည့်ပေးနေတာပေါ့..."

"သူက ငါ့အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်ဖို့ပြောတော့ နင်က တကယ်ပဲ ချွတ်ပေးလိုက်တာလား..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ သည် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။

ရှောင်လန် သူမဘေးတွင် ရှိနေပါက အနေရခက်စရာ မည်သည့်အရာမျှ ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ဟု သူမ မူလက တွေးထင်ထားခဲ့၏။ အခု ဘာဖြစ်သွားလဲ ဒီကောင်မလေးက တကယ်ကို ဒါက ကိုယ့်အဖွဲ့သားကို ပြန်ဒုက္ခပေးတာ မဟုတ်ဘူးလား။

"အစ်မ ရှောင်ယွဲ့..." ရှောင်လန် က သူမ၏ လက်မောင်းကို လှုပ်ယမ်းကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "အဲဒီအချိန်တုန်းက ဘယ်လောက် အန္တရာယ်များလဲဆိုတာ အစ်မ မသိပါဘူး... တကယ်လို့ အစ်မသာ အဝတ်အစားတွေ မချွတ်ခဲ့ရင် အစ်မ သေသွားလောက်ပြီ... သူက အစ်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ကြည့်ခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ... အစ်မ သူ့ကို လက်ထပ်လိုက်ရင်ရော..."

"ရှောင်လန်... မင်း အရိုက်ခံချင်နေတာလား..." ရှန်ကွမ်ယွဲ့ က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရိုက်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်၏။

"အစ်မ ရှောင်ယွဲ့... မရိုက်ပါနဲ့... မရိုက်ပါနဲ့..." ရှောင်လန် က အလျင်အမြန် ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ "စဉ်းစားကြည့်ပါဦး... ချန်ဖုန်း က ရုပ်ချောပြီး စွမ်းဆောင်ရည်လည်း မြင့်မားတယ်... အစ်မတို့နှစ်ယောက်က လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲပဲလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်... သူသာရှိရင် အစ်မ ရှောင်ယွဲ့ နောက်ထပ် ဒဏ်ရာရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

"မင်း..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပေ၏။

သူမသည် အခြားသူများ၏ရှေ့တွင် အေးစက်စက်နိုင်သော စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ၏ အကြီးအကဲဖြစ်သော်လည်း ရှောင်လန် နှင့်ဆိုလျှင်မူ ထိုမျှလောက် မလေးနက်ချေ။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်ပေသည်။

ရှောင်လန် က သူမ၏ လက်မောင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆွဲယူကာ တီးတိုးပြောဆိုလိုက်၏။ "အစ်မ ရှောင်ယွဲ့... အစ်မ သိလား... ချန်ဖုန်း ရဲ့ လက်ထဲမှာ အဇူရာတိုကင် ကို အရင်က ကျွန်မ မြင်ခဲ့တယ်... သူက တကယ်တော့ အဇူရာနန်းတော် ရဲ့ သခင်လေးပဲ..."

"ဘာ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ ၏ နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပေသည်။ ဤသတင်းမှာ သူမအတွက် သေချာပေါက် တုန်လှုပ်စရာပင် ဖြစ်လေ၏။ သူမ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ချန်ဖုန်း တွင် နောက်ခံသမိုင်းကြောင်း သိပ်မရှိဘဲ အနည်းငယ် စွမ်းဆောင်ရည်ရှိကာ သိပ္ပံနည်းကျ သုတေသနလုပ်ငန်းများတွင် အတော်လေး ကျွမ်းကျင်သူသာ ဖြစ်သည်။

“သူက ဘယ်လိုလုပ် အဇူရာနန်းတော် ရဲ့ သခင်လေး ရုတ်တရက် ဖြစ်လာရတာလဲ…”

"ရှူး..." ရှောင်လန် က တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "အစ်မ ရှောင်ယွဲ့... အသံတိုးတိုးလုပ်ပါ... ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူးလို့ သူ့ကို ကျွန်မ ကတိပေးထားတယ်... အဇူရာနန်းတော် က လဲ့ယန် နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ သူ့ကို ကျွန်မ အားကိုးနေသေးတယ်... အခုဆိုရင် အဇူရာနန်းတော် က နယ်စပ်ပြင်ပ စစ်မြေပြင် ကို လာတော့မယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေ ထွက်ပေါ်နေတယ်... ဒါပေမဲ့ အဇူရာတိုကင် က ချန်ဖုန်း ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ အစ်မနဲ့ ကျွန်မပဲ သိတာ..."

"ငါ နားလည်ပါပြီ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လေးနက်သွားခဲ့ပေ၏။

ဒါကြောင့်ကိုး... ဒါကြောင့် တစ်ဖက်လူက နယ်စပ်က ကစဉ့်ကလျား အခြေအနေကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့တာကိုး... ဒါကြောင့် သူက စစ်သေနာပတိ ယင်းရှား နဲ့ တခြားသူတွေကို သတ်နိုင်ခဲ့တာကိုး... သူက တကယ်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ။

သူမက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်ပြီး အဝေးမှ ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ရှောင်လန်... ပြင်ဆင်ထား... ငါတို့ တစ်ပတ်နေရင် ဟွာရှနိုင်ငံ ကို ပြန်ကြမယ်..."

"ဟင်..." ရှောင်လန် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပေ၏။ သူမ သတိပြန်လည်လာရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူလိုက်ရပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

"အစ်မ ရှောင်ယွဲ့... တကယ်လား... ကျွန်မကို တကယ် ပြန်ခေါ်သွားမှာလား..."

"ပြန်မယ်..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ သည် ချန်ဖုန်း ကို နောက်တစ်ကြိမ် တွေးတောလိုက်မိ၏။ ‘ဟမ့်... ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်ပြီးတာနဲ့ နင်က ထွက်ပြေးချင်နေတာလား... စောင့်နေလိုက်…’

"ရေး... နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လို့ရပြီ... ကျွန်မ အခုပဲ သွားပြင်ဆင်လိုက်မယ်..."

ရှောင်လန် သည် အိမ်ထဲသို့ ကမန်းကတန်း ဝင်သွားပြီး ရှန်ကွမ်ယွဲ့ က တစ်ပတ်ကြာမှဟု ပြောဆိုခဲ့သည်ကိုပင် မေ့သွားပုံရပေသည်။

လာမည့်ရက်များအတွင်း ရှန်ကွမ်ယွဲ့ သည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်သုံးသပ်ခဲ့လေ၏။ ပိုမို သိရှိလာလေလေ ပိုမို အံ့အားသင့်လာလေလေ ဖြစ်ရပေသည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ချန်ဖုန်း ပါဝင်ခဲ့တဲ့ ဒီတိုက်ပွဲမှာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန က စစ်သည် အယောက်နှစ်ဆယ်လောက်ပဲ ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး တစ်ယောက်မှ မသေဆုံးခဲ့ဘူးလေ...

သူမကိုယ်တိုင်ပင် ထိုသို့ မစွမ်းဆောင်နိုင်ချေ။

မကြာမီမှာပင် သူမသည် ချင်းလုံ ကို နောက်တစ်ကြိမ် ခေါ်ယူလိုက်၏။

"စစ်သေနာပတိ..." ချင်းလုံ ၏ ခံစားချက်များမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ သူသည် ယခင်က ရှန်ကွမ်ယွဲ့ ကို မနှစ်မြို့ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဝေဝါးစွာ လက်ခံလာခဲ့ပေပြီ။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "ကျန်တဲ့ သုံးယောက် အခု ဘယ်လိုနေလဲ..."

ချင်းလုံ နှင့်အတူ နယ်စပ်ပြင်ပ စစ်မြေပြင် သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သော အခြားသုံးဦးမှာ လိပ်နက်၊ ကြက်တူရွေးနီ နှင့် ကျားဖြူ တို့ပင် ဖြစ်လေ၏။

"အကုန်လုံး အဆင်ပြေပါတယ်... ဒီတစ်ခါ စစ်သေနာပတိ ကို ကူညီဖို့ သူတို့ မူလက ပြန်လာချင်ခဲ့ကြပေမဲ့ တချို့အဖွဲ့အစည်းတွေနဲ့ ငြိစွန်းနေလို့ ထွက်မလာနိုင်ခဲ့ကြဘူး..."

"အဆင်ပြေပါတယ်..." ရှန်ကွမ်ယွဲ့ က အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်၏။ "ချန်ဖုန်း ကို ရှင် ဘယ်လိုထင်လဲ..."

"ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲဆိုရင်တော့…

ကျွန်တော် သူ့ကို ကောင်းကောင်း မခန့်မှန်းနိုင်ဘူး..." ချင်းလုံ က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို မခန့်မှန်းနိုင်ရုံသာမက သူ့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေကလည်း မရှင်းလင်းဘူး... အပြင်မှာတော့ လူတိုင်းက သူဟာ အဇူရာနန်းတော် ရဲ့ သခင်လေး လို့ ကောလာဟလတွေ ထွက်နေတယ်... သတင်းက မှန်ကောင်းမှန်နိုင်တယ်... ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်က အာရုံလွှဲချင်လို့ တမင်တကာ ထုတ်လွှင့်လိုက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... သူက အဇူရာနန်းတော် နဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိမရှိ ဆိုတာကတော့ ပြောရခက်တယ်... နောက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်..."

"ဘာလဲ..."

"အရင်က နိုင်ငံ M ရဲ့ နယ်စပ်ခံတပ်က စစ်သေနာပတိတွေ အကုန်လုံး ချန်ဖုန်း လက်ချက်နဲ့ သေသွားတယ်လို့ လူတိုင်းက ထင်ခဲ့ကြပေမဲ့ ကျွန်တော် စစ်ဆေးကြည့်ပြီးတဲ့နောက်မှာ တစ်ခုခုကို တွေ့ရှိခဲ့တယ်... အနည်းဆုံး ခံတပ်နှစ်ခုက သေဆုံးသွားတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေ အားလုံးဟာ ဓားကြီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရတာ... ကျွန်တော် သိသလောက်တော့ ချန်ဖုန်း မှာ အဲဒီလို လက်နက်မျိုး မရှိဘူး... လက်ရှိမှာ အဇူရာနန်းတော် က လဲ့ယန် အပြင် တခြားဘယ်သူမှ ဓားကြီး မကိုင်ထားလောက်ဘူး..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ "အဇူရာနန်းတော် က လူတွေလည်း ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်လို့ ရှင်ပြောချင်တာလား..."

"ဟုတ်ပါတယ်..." ချင်းလုံ က လေးနက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ချန်ဖုန်း ပဲဖြစ်ဖြစ် အဇူရာနန်းတော် က တခြားလူတွေပဲဖြစ်ဖြစ် အခုချိန်အထိ ကျွန်တော်တို့အပေါ် ရန်လိုမှု ရှိပုံမပေါ်ဘူး... တကယ်တော့ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို အများကြီး ကူညီခဲ့တာ... လဲ့ယန် က အခု ဟွာရှနိုင်ငံထဲကို ဝင်လာပြီဆိုတာလည်း ကျွန်တော် သိရတယ်..."

"အဇူရာနန်းတော် က အခု တော်တော်လေး လှုပ်ရှားနေတယ်ဆိုတော့... တကယ်ကို လှိုင်းထန်တဲ့ ကာလတစ်ခုပဲ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ တွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။ ယခုအချိန်တွင် သူမ မဆုံးဖြတ်နိုင်သော အရာများစွာ ရှိနေပေသည်။ "ချင်းလုံ... တစ်ပတ်နေရင် ကျွန်မ ဟွာရှနိုင်ငံ ကို ပြန်ရမယ်... စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ကို ရှင် ပိုပြီး ဂရုစိုက်ဖို့ လိုအပ်တယ်... ကျွန်မ ပြန်လာတဲ့အခါ ရှင် နယ်စပ်ပြင်ပ စစ်မြေပြင် ကို သွားလို့ရပြီ... ရှင် ဒီမှာရှိနေရင် ကျွန်မ ပိုပြီး စိတ်အေးရမယ်..."

"ကောင်းပါပြီ..." ရှန်ကွမ်ယွဲ့ ၏ ကျန်းမာရေးမှာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရန် လိုအပ်နေသေးကြောင်းကို ချင်းလုံ လည်း သိရှိထားလေ၏။

…

ချန်ဖုန်း သည် ကျန်းထျန်ရှန်း အား ပေ့ဟူမြို့ သို့ တိုက်ရိုက် ပို့ဆောင်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

သူသည် ပေ့ဟူ မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်မှာ တစ်ပတ် သို့မဟုတ် နှစ်ပတ်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ ရုပ်ရှင်ကုမ္ပဏီမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ ရွှီချင်းချန် စီမံခန့်ခွဲနေသဖြင့် သူ မည်သည့်အရာကိုမျှ စိတ်ပူနေရန် မလိုအပ်ချေ။

ဟိုင်ထျန် ဉာဏ်ရည်တုနည်းပညာ ကုမ္ပဏီ ၏ ဘက်တွင်မူ ဟိုလိုဂရမ် ရုပ်လုံးကြွ ပရိုဂျက်ရှင်နည်းပညာ မှ ထုတ်ကုန်များကို ကြိုတင်ရောင်းချမှု စတင်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။ တစ်ပတ်တည်းဖြင့်ပင် အရောင်းပမာဏမှာ ယွမ် ဘီလီယံချီအထိ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ အကယ်၍ တရားဝင် ရောင်းချမည်ဆိုပါက ယွမ် ဘီလီယံ တစ်ရာကို လျင်မြန်စွာ ကျော်လွန်သွားနိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် ၎င်းမှာ ပထမဆုံးအသုတ် ထုတ်ကုန်များ၏ အရောင်းပမာဏသာ ဖြစ်ပြီး အမြတ်အစွန်းများမှာ အနာဂတ်တွင် ဆက်လက် တိုးလာဦးမည် ဖြစ်လေ၏။

ထို့နောက် ချန်ဖုန်း သည် လေယာဉ်မယ် လီရွှယ်အာ ကို ဖုန်းဆက်ကာ ပြည်နယ်မြို့တော်တွင် ရပ်နားထားသော ကိုယ်ပိုင်လေယာဉ်ကို ပေ့ဟူ သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန်နှင့် ထိုအချိန်မှစ၍ ပေ့ဟူလေဆိပ် သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ လက်ရှိတွင် ရပ်နားရန် အခြားနေရာ မရှိသေးချေ။

ဤအချိန်၌ ချန်ဖုန်း ၏ ဖုန်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် မြည်လာပြန်၏။ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန မှ ရှောင်လန် ပင် ဖြစ်လေသည်။ စောစောက နယ်စပ်တွင် ရှောင်လန် သည် သူ၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူ မူလက ကိုင်ရန် မလိုလားခဲ့သော်လည်း ဖုန်းက အဆက်မပြတ် မြည်နေသဖြင့် မကိုင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ဒေါက်တာချန်... ကျွန်မနဲ့ စစ်သေနာပတိ ရှင့်ဆီ လာနေပြီ... တစ်ပတ်နေရင် ဟွာရှနိုင်ငံ ကို ပြန်လာမယ်... ရှင်များ အရမ်းဝမ်းသာသွားလား..."

"ဖျန်း..."

ချန်ဖုန်း သည် ဖုန်းကို တိုက်ရိုက် ချပစ်လိုက်လေ၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားတော့သည်။

‘ငါ့ဖင်ကြီးထဲမှပဲ... မင်းတို့က ငါ့ဆီကို ပြဿနာလာရှာဖို့ မဟုတ်ဘဲ လာတွေ့ဖို့ သေချာလို့လား...သောက်လခွမ်း... မြန်မြန် ပြေးမှပဲ…’