အခန်း ၁၉၄

အခန်း (၁၉၄) ဆော့ကစားတတ်သော ညီမငယ်လေး

ဗီလာကို မိသားစု ဇာတိရွာဟောင်း နေရာတွင်ပင် ဆောက်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်တဝေက ဤကိစ္စကို အလွန် သေချာစွာ စဉ်းစားပေးထားခဲ့၏။

ဗီလာဆောက်လုပ်နေစဉ်အတွင်း ချန်ဖုန်း၏ မိဘများ နေစရာမရှိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် RV ကားကို ယူလာပေးကာ လအနည်းငယ်ခန့် နေထိုင်စေခဲ့သည်။

တကယ်တော့ ချန်ဖုန်းက သူ၏မိဘများကို မြို့ပေါ်သို့ ခေါ်သွားချင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့က မသွားချင်ခဲ့ကြချေ။

ချန်ဖုန်း အိမ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ထျန်ပေါင်ဂရုမှ ကျန်တဝေ၊ ရှန်ယန်းယန်း၏ဖခင် ရှန်ကျွင်း၊ မြေအောက်လောကမှ ဟေးဟူ (ကျားနက်) နှင့် ဥက္ကဋ္ဌပေါင်တို့ အစရှိသူများ အိမ်သို့ ကြိုတင်ရောက်ရှိနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

၎င်းတို့ထဲမှ အချို့မှာ တံမြက်စည်းများဖြင့် ကြမ်းပြင်ကို လှည်းကျင်းနေကြသည်။

အချို့က ဗီလာ၏ မှန်များကို အဝတ်စများဖြင့် သုတ်သင်နေကြ၏။

အချို့က ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ပေါင်းပင်များကို ရှင်းလင်းနေကြသည်။

ချန်ဖုန်း ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ…

ကျန်တဝေက သူ၏ တံမြက်စည်းကို ချထားလိုက်ပြီး ရွှင်လန်းသော အပြုံးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌချန်... ကျွန်တော်တို့က မဖိတ်ဘဲ ရောက်လာတာ... ကျွန်တော်တို့ကို မောင်းမထုတ်ဘူး မဟုတ်လား..."

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူက ချန်ဖုန်း၏ ပခုံးကို ဖက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏လက်ကို ရုတ်တရက် ပြန်ရုပ်သိမ်းသွားခဲ့၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချန်ဖုန်း၏ လက်ရှိ အဆင့်အတန်းမှာ ယခင်နှင့်မတူတော့ဘဲ သူ့ထက် များစွာ သာလွန်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

"မန်နေဂျာချုပ်ကျန် နဲ့ ကျွန်တော်ကလည်း မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းတွေပဲ... ဘယ်လိုလုပ် မကြိုဆိုဘဲ နေပါ့မလဲ..."

ချန်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ရှေ့ရှိ ဗီလာကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဒီဇိုင်းပုံစံမှာ အလွန် ခေတ်ဆန်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရ၏။ ၎င်းသည် ပေ့ဟူမြို့ရှိ သူ၏ ဗီလာနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသော်လည်း အရွယ်အစား အနည်းငယ် သေးငယ်ပေသည်။

"မန်နေဂျာချုပ်ကျန် ကျေးဇူးကြောင့် ဗီလာက တော်တော်လေး ကောင်းကောင်း ဆောက်လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ..."

"သေချာတာပေါ့... အကုန်လုံးက ဥက္ကဋ္ဌချန် ရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေအတိုင်းချည်းပါပဲ..."

ကျန်တဝေက သူ၏ ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မွမ်းမံပြင်ဆင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံးက သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ ပစ္စည်းတွေမို့လို့ ခရီးဆောင်အိတ်လေးဆွဲပြီး တိုက်ရိုက် ဝင်နေလို့ရတယ်... ကျန်းမာရေးအတွက်လည်း ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိဘူး... ဗီလာဆောက်တုန်းက ဥက္ကဋ္ဌချန် ရဲ့ မိဘတွေက အရမ်း ဖြုန်းတီးရာကျတယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သူတို့ အရမ်းသဘောကျနေတာ အသိသာကြီးပါပဲ..."

"ပင်ပန်းသွားပြီဗျာ..."

ချန်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူ၏ မိဘများသည် တစ်သက်လုံး ကျေးလက်ဒေသရှိ အိမ်ဟောင်းများတွင်သာ နေထိုင်ခဲ့ကြရသဖြင့် ယခုအခါတွင် သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်သင့်သည့် အချိန်ရောက်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"ရှောင်ချန်..."

ရှန်ကျွင်းကလည်း လျှောက်လာခဲ့သည်။

တကယ်တော့ ယနေ့ ချန်ဖုန်း၏ မိဘများက ညစာကျွေးမည်ကို သူ မသိခဲ့ဘဲ ကျန်တဝေက သူ့ကို ပြောပြခဲ့သဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦး တိတ်တဆိတ် ရောက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

"မစ္စတာချန်..."

"မစ္စတာချန်..."

ဟေးဟူ (ကျားနက်) နှင့် ဥက္ကဋ္ဌပေါင်တို့ကလည်း ရယ်မောလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ မြေအောက်လောကမှ ဩဇာကြီးမားသူများ ဖြစ်ကြပေသည်။ ၎င်းတို့၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ဂုဏ်သတင်းမှာ ပေ့ဟူတွင် ထိပ်တန်းစာရင်းဝင် ဖြစ်သော်လည်း ချန်ဖုန်းထံ လက်အောက်ခံပြီးကတည်းက ၎င်းတို့သည် များစွာ လိမ္မာရေးခြား ရှိလာခဲ့ကြလေ၏။

"ကောင်းပါပြီ... ခင်ဗျားတို့ ဘာမှလုပ်မနေကြပါနဲ့တော့... အတူတူ ဝင်လာကြပါ..."

ချန်ဖုန်းမှာ အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ မူလက မိသားစု ညစာစားပွဲ သက်သက်သာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင် အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်များစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။ အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ မိဘများအမြင်တွင် ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြပေ၏။

"ဥက္ကဋ္ဌချန်... သွားသာ နားလိုက်ပါ... ကျွန်တော်တို့ကို ဂရုစိုက်မနေပါနဲ့..."

ကျန်တဝေက အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ တံမြက်စည်းဖြင့် ဆက်လက် လှည်းကျင်းနေခဲ့သည်။

ရှန်ကျွင်းကမူ သူ၏ သမီးဖြစ်သူအား မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်ပြီး ရင်ထဲတွင် အလွန် ဝမ်းသာနေခဲ့၏။

ဤအချိန်၌ ချန်ဖုန်း၏ မိဘများလည်း ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ရှန်ယန်းယန်းနှင့် ယွင်ထင်တို့ကို မြင်သောအခါ သူ၏မိခင်မှာ ပြုံးရွှင်သွားခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။ သူမ အနှစ်သက်ဆုံး ချွေးမလောင်း နှစ်ဦးစလုံး နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။

"ယန်းယန်း... ရှောင်ယွင်... လာလာ... ဝင်ထိုင်ကြ..."

မိခင်ဖြစ်သူက တစ်ယောက်တစ်ဖက် လက်ဆွဲကာ အိမ်ထဲသို့ ခေါ်သွားလေ၏။

ချန်ဖုန်း တစ်ယောက်သာ ကြက်သေသေနဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

‘ကျွန်တော်ကရော အမေ့ရဲ့ သား မဟုတ်ဘူးလား…’

အကယ်၍ ရှန်ကွမ်ယွဲ့သာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ပါက သူ၏မိခင် မည်သူ့ကို ရွေးချယ်မည်နည်းဟု သူ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

"ဖုန်းဇီ... မန်နေဂျာချုပ်ကျန် တို့က အိမ်ကို တစ်ချိန်လုံး သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးနေကြတာ... အဖေ ဘယ်လောက်ပဲ တားတား အလကားပဲ... သူတို့က အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ သူတွေလေ... ငါတို့အတွက် ဘယ်လိုလုပ် တံမြက်စည်း လှည်းခိုင်းလို့ ဖြစ်ပါ့မလဲ... မင်းသွားပြီး ပြောကြည့်ပါလား..."

ဖခင်ဖြစ်သူက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းခါလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... သူတို့ကို ဂရုစိုက်မနေပါနဲ့..."

ချန်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်၏။

ထို့နောက် သူက ကားပေါ်မှ ဝယ်လာခဲ့သော စီးကရက်များနှင့် အရက်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ကျုံးဟွာ စီးကရက် ဆယ်ဖာနှင့် မော်ထိုင်အရက် ငါးဖာပင် ဖြစ်ပေသည်။

"အဖေ... ဒီနေ့ အိမ်မှာ ဧည့်သည်တွေ ရှိတယ် မဟုတ်လား... သူတို့လာရင် တည်ခင်းလိုက်လေ... ပိုတဲ့ စီးကရက်နဲ့ အရက်တွေကိုတော့ အဖေ့ဘာသာ သောက်ဖို့ သိမ်းထားလိုက်..."

"ဒါတွေက... ဘယ်လောက်တောင် ပေးရတာလဲ..."

ဖခင်ဖြစ်သူက ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့၏။

ကျုံးဟွာ စီးကရက်များအကြောင်းကို သူ သိထားပြီး တစ်ဖာလျှင် ယွမ် ၁၀၀၀ ခန့် တန်ဖိုးရှိပေသည်။ ဆယ်ဖာဆိုလျှင် ယွမ် တစ်သောင်းပင်။

ဤမော်ထိုင်အရက်များမှာလည်း အလွန် ဈေးကြီးကြောင်း သူ ကြားဖူးထားလေ၏။

"ရပါတယ်... ဈေးပေါပါတယ်... ကြိုက်သလောက်သာ သောက်ပါ..."

ဖခင်ဖြစ်သူ သောက်ရမည်ကို နှမြောနေမည်စိုးသဖြင့် ချန်ဖုန်းက ဈေးနှုန်း အတိအကျကို မပြောပြခဲ့ချေ။

ထိုအချိန်၌ မိခင်ဖြစ်သူလည်း ရောက်လာခဲ့သည်။

"ဖုန်းဇီ... ပိုက်ဆံတွေ သိပ်အများကြီး ဖြုန်းမနေပါနဲ့... ဒီနေ့ လူသိပ်အများကြီး မရှိပါဘူး... နင့်ရဲ့ ဒုတိယဦးလေး မိသားစုရယ်... ဦးလေးသုံးယောက်နဲ့ အဘိုးရယ်ပဲ ရှိတာ... ပြီးခဲ့တဲ့ ကိစ္စဖြစ်ပြီးကတည်းက အဒေါ်တို့က သိပ်ပေါ်မလာတော့ဘူးလေ..."

"ဦးလေးတွေနဲ့ အဘိုးလား..."

ချန်ဖုန်း သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

သူ၏မိခင်က ဖခင်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့စဉ်က အဘိုးနှင့် အခြားသူများက သဘောမတူခဲ့ကြဘဲ ဖခင်၏ အခြေအနေမှာ ဆင်းရဲပြီး ကျေးလက်ဒေသမှ ဖြစ်သောကြောင့်ဟု ထင်မြင်ခဲ့ကြသည်။ ဤအကြောင်းကြောင့် နှစ်ဖက်အကြားတွင် ပဋိပက္ခအချို့ ရှိခဲ့ကြလေ၏။

တကယ်တော့ အဘိုးနှင့် အခြားသူများမှာ အတော်လေး ပြည့်စုံကြပေသည်။ အဘိုးက ကိုယ်ပိုင် ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို တည်ထောင်ထားပြီး သူ၏ ဦးလေးသုံးယောက်ကလည်း ထိုနေရာတွင် အလုပ်လုပ်ကြသည်။ နှစ်စဉ် ဝင်ငွေမှာ သန်းဂဏန်းအထိ ရှိလေ၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မိခင်ဖြစ်သူက ဦးလေးများနှင့် အဘိုးကို ညစာစားရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်းမှာ သူမ၏ မိသားစု အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေပြီး သားဖြစ်သူလည်း အောင်မြင်နေကြောင်း ပြသလိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း နှစ်ဖက်အကြား တင်းမာမှုများကို လျော့ကျစေလိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။

"အစ်ကို..."

ထိုအချိန်၌ ပိန်ပိန်ပါးပါး ကောင်မလေးတစ်ဦး အဝေးမှ ပြေးလာခဲ့သည်။ သူမ၏နောက်တွင် ဒုတိယဦးလေးနှင့် ဒုတိယအဒေါ်တို့ ပါလာကြ၏။ သူမမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ သူ၏ ညီမဝမ်းကွဲ ချန်ဟွေ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမက ချန်ဖုန်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ နှုတ်ခမ်းဆူလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အစ်ကို... အစ်ကိုက တကယ်ကို မတရားတာပဲ... ကျွန်မကိုတောင် လာမကြိုဘူး... အဖေက အစ်ကို ကားဝယ်ထားတယ်လို့ ပြောတယ်... အစ်ကို့ကားက ဘယ်မှာလဲ..."

ခေါင်းသေးသေးလေးက နေရာအနှံ့ ရှာဖွေကြည့်ရှုလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အာမေဍိတ်သံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဟယ်... လမ်ဘော်ဂီနီ ဗီနီနို ကြီးပါလား..."

သူမက ဘေးရှိ ပေါ်ရှေး ကားကို အလိုအလျောက် လျစ်လျူရှုလိုက်လေသည်။ ချန်ဟွေမှာ အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ် ကျောင်းသူလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း အွန်လိုင်းတွင် ဇိမ်ခံကား အမျိုးမျိုးကို မြင်ဖူးထားပေသည်။ ဤကားမှာ ယွမ်သန်း ၉၀ ကျော် တန်ဖိုးရှိပြီး အကန့်အသတ်ထုတ် မော်ဒယ်ဖြစ်ကြောင်း ကြားဖူးထားလေ၏။

“အစ်ကို... အစ်ကိုက တကယ်ကို မိုက်တာပဲ…”

"အစ်ကို... အိမ်ထဲက အလှပန်းလေး နှစ်ပွင့်က ဘယ်သူတွေလဲ..."

"အာ... အစ်ကို့ သူငယ်ချင်းတွေပါ..."

"ဟွန့်... အစ်ကိုက ကျွန်မအတွက် မရီး နှစ်ယောက်တောင် ရှာထားတာလား..."

ချန်ဟွေ လုံးလုံးလျားလျား အံ့သြသွားခဲ့သည်။ ‘ငါ့အစ်ကိုက တကယ်ကြီး ချမ်းသာသွားတာပဲ... ယွမ်သန်း ၉၀ ကျော်တန် ဇိမ်ခံကားကြီးကို ဝယ်နိုင်ပြီး မိသားစုအတွက်လည်း ယွမ် ၂ သန်းကျော်တန် ဗီလာကြီးကို ဆောက်ပေးနိုင်တယ်... ရည်းစားထားတာတောင် နှစ်ယောက်ကနေ စရတယ်ပေါ့လေ…’

ချန်ဟွေ၏ လောကအမြင်များ လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းပြန်လှန်ခံလိုက်ရလေပြီ။

"လျှောက်ပြောမနေနဲ့..."

ချန်ဖုန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး သူမအား ရိုက်ရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

"မရီးကြီး... မရီးလေး... အစ်ကိုက ကျွန်မကို ရိုက်တော့မယ်..."

ထိတ်လန့်သွားသော ချန်ဟွေသည် ရှန်ယန်းယန်းနှင့် အခြားသူများဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားလေ၏။ သူမ၏ ဆော့ကစားတတ်သော အသွင်အပြင်က ချန်ဖုန်းအား ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားရစေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်…

BMW ကားတစ်စီးအတွင်း၌

အဘိုး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ညီမအိမ်ကို ရောက်ရင် စကားကို ဆင်ခြင်ပြောကြ... သူလည်း ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ အဆင်မပြေပါဘူး... ကျေးလက်ဒေသမှာ ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး ဒုက္ခခံနေရတာ..."

"အဖေ... ဒါက သူ့အမှားပဲ မဟုတ်ဘူးလား... အဲဒီတုန်းက ချန်ကော်လင်း နဲ့ လက်မထပ်ဖို့ အဖေ တားခဲ့တာကို သူက အတင်း လက်ထပ်ခဲ့တာလေ... အဖေနဲ့ သားအဖ အဆက်အသွယ် ဖြတ်တဲ့အထိတောင် လုပ်ခဲ့တာ... ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး သူခံစားခဲ့ရတဲ့ ဒုက္ခတွေ အကုန်လုံးက သူ့ဦးနှောက်ထဲ ရေဝင်နေလို့ပဲ…”

"ဟုတ်တယ်... အဲဒီတုန်းကသာ သူ အဖေ့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို နားထောင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အခုလောက်ဆို အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းနဲ့ နေပြီး ဇိမ်ခံကားကြီး စီးနေရလောက်ပြီ... ကျေးလက်မှာ ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး နေစရာ အကြောင်းမရှိဘူး... အခုဆို ဘယ်လောက်တောင် ဆင်းရဲနေမလဲ မသိဘူး..."

"မှန်တယ်... ပြီးတော့ တူလေးဆိုလည်း ငယ်ငယ်တုန်းက ပြင်းထန်တဲ့ ရောဂါကြီး ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်..."

"တော်တော့... ဆက်မပြောကြနဲ့တော့..."

အဘိုး၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွား၏။

"အတိတ်က ကိစ္စတွေက အတိတ်မှာပဲ ကျန်ခဲ့ပြီ... ပြန်မပြောကြနဲ့တော့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက မင်းတို့ရဲ့ ညီမပဲလေ... အရင်က ငါတို့ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး... ဒီတစ်ခါတော့ တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးကြ... ငါ့အတွက် ဟုန်ပေါင် တွေ ပိုပြင်ထားပေး... အိမ်သစ်တက်ပွဲဆိုတာလည်း ကိစ္စကြီးပဲလေ... ပိုက်ဆံ နည်းနည်းပိုထည့်လိုက်... ကြားလား..."