အခန်း ၁၉၅

အခန်း (၁၉၅) တုန်လှုပ်သွားသော လူအုပ်ကြီး

"ဘာ အိမ်သစ်တက်ပွဲလဲ... ကျေးလက်မှာ ဘယ်လိုပဲ အိမ်ဆောက်ဆောက် ကျေးလက်က ကျေးလက်ပါပဲ... ပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့ အိမ်တစ်လုံးအတွက် ပွဲလုပ်နေတာက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိလို့လဲ..."

ချန်ဖုန်း၏ တတိယဦးလေးက ပခုံးတွန့်ကာ လုံးဝ ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

တကယ်တော့ ညီအစ်ကိုသုံးယောက်စလုံးက ဤညီမအပေါ် မကျေနပ်မှုများ ရှိနေကြပြီး အဓိကအားဖြင့် သူမက အမွေလာခွဲမည်ကို စိုးရိမ်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အဘိုးချန်မှာ အနှေးနှင့်အမြန် ကွယ်လွန်သွားမည်သာ ဖြစ်၏။ သူ၏ ကုမ္ပဏီက အနည်းဆုံး တစ်နှစ်လျှင် သန်းဂဏန်းမျှ ဝင်ငွေရှိရာ ၎င်းမှာ အတော်လေး ကြီးမားသော ဓနဥစ္စာပင် ဖြစ်သည်။

ကားမှာ ရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေပြီ။

သို့သော် ထိုအုပ်စုမှာ ပို၍ပို၍ အံ့အားသင့်လာကြ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကျေးလက်ဒေသတွင် လမ်းခြောက်လမ်းသွား ရှိနေပြီး လမ်းမျက်နှာပြင်မှာလည်း ယခုမှ အသစ်ခင်းထားပုံရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

"အဖေ... စတုတ္ထညီမရဲ့ အိမ်က ဒီမှာဆိုတာ သေချာရဲ့လား... တစ်ခုခု မှားနေသလို ခံစားရတယ်..."

"ငါလည်း မမှန်ဘူးလို့ ထင်တယ်... အရင်က လမ်းတွေက ဒီလောက် မကောင်းပါဘူး..."

"ဟုတ်တယ်... ပြီးတော့ ဟိုရှေ့က ဗီလာကလည်း အသစ်ဆောက်ထားတာ မဟုတ်လား... အဲဒါက တစ်သန်း နှစ်သန်းလောက် မရှိဘဲ ဆောက်လို့ မရဘူးလေ..."

ညီအစ်ကို သုံးယောက်စလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။

ချန်ဖုန်း၏ အဘိုးပင်လျှင် ကြက်သေသေသွားခဲ့၏။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ငါ ဒီကို တစ်ခေါက် လာဖူးတယ်... ဒီနေရာမှာပဲ... အခု ဘာလို့ ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ..."

"ဘုရားရေ... အဲဒါ ယွမ် နှစ်သန်းကျော်တန် ပေါ်ရှေး ကားကြီးပဲ..."

"ချီးပဲ... အဲဒီကားက လမ်ဘော်ဂီနီ ဗီနီနို ကွ... ယွမ် သန်း ၉၀ ကျော်တောင် တန်တာ..."

"ကြည့်စမ်း... အနီးအနားမှာ ရပ်ထားတဲ့ ဇိမ်ခံကား အနည်းငယ်ကလည်း အကုန်လုံး ယွမ်သန်းချီ တန်တာတွေချည်းပဲ... အဖေ မှားနေတာ သေချာတယ်... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် စတုတ္ထညီမရဲ့ အိမ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

၎င်းတို့၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင်မူ စတုတ္ထညီမ နေထိုင်သော အိမ်မှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အိမ်ဟောင်းလေး တစ်လုံးသာ ဖြစ်ပြီး တစ်ထပ်အိမ်လေး ဖြစ်ပေသည်။

ယခု သူတို့ရှေ့ရှိ အိမ်ကို ကြည့်လိုက်စမ်းပါ... ယွမ်သန်းချီတန်သော ဗီလာကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဘေးတွင် ရပ်ထားသော ကားများအားလုံးမှာလည်း ဇိမ်ခံကားများသာ ဖြစ်နေလေ၏။

ဤနေရာသည် သေချာပေါက် ဘီလီယံနာ တစ်ဦးဦး၏ နေရာပင် ဖြစ်ရမည်။

"ငါ ဖုန်းခေါ်ပြီး မေးကြည့်လိုက်မယ်..."

အဘိုးဖြစ်သူ ဖုန်းခေါ်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ချန်ဖုန်း၏ မိဘများက ဗီလာထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ကားထဲရှိ လူများကို မြင်သောအခါ သူတို့က အလျင်အမြန် ပြေးလာခဲ့၏။

"အဖေ... အစ်ကိုကြီး... ဒုတိယအစ်ကို... တတိယအစ်ကို... အားလုံး ရောက်လာကြပြီပဲ..."

ချန်ဖုန်း၏ ဖခင်ကလည်း အလျင်အမြန် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အဖေ... အစ်ကိုကြီး... ဒုတိယအစ်ကို... တတိယအစ်ကို... အထဲ ဝင်ကြပါခင်ဗျာ..."

ဤလူများက သူ့ကို မနှစ်သက်ကြောင်း သူ သိထားသော်လည်း သူ၏ ဇနီးအတွက်မူ အခြေခံ ယဉ်ကျေးမှုအရ နှုတ်ဆက်ရမည်သာ ဖြစ်ပေ၏။

"ဒါက... မင်းတို့ရဲ့ ဗီလာလား..."

ချန်ဖုန်း၏ အဘိုးမှာ ပို၍ပို၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဒီဆင်းရဲတဲ့ သမက်က ချမ်းသာသွားတာများလား။

ဖခင်ဖြစ်သူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် မိခင်ဖြစ်သူက ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ဒီဗီလာက ကျွန်မတို့ရဲ့ ဖုန်းဇီ ရဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ ဆောက်ထားတာ... ယွမ် နှစ်သန်းကျော်လောက် ကုန်တယ် ထင်တယ်... ပြီးတော့ ရွာထဲက လမ်းကလည်း ဖုန်းဇီ လှူထားတဲ့ ငွေနဲ့ ဖောက်ထားတာလေ... ယွမ် ရှစ်သန်း ကိုးသန်းလောက် ရှိမယ်..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်းမှာ တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အသက်ရှူမှားသွားကြတော့သည်။ နှစ်ခုပေါင်းလိုက်လျှင် ယွမ် သန်းဆယ်ဂဏန်းပင် ၎င်းမှာ သူတို့ ကုမ္ပဏီ၏ လေးငါးနှစ်စာ ဝင်ငွေနှင့် ညီမျှပေ၏။

တတိယဦးလေးက အနီးအနားရှိ ယွမ် တစ်သန်းတန် ဇိမ်ခံကားတစ်စီးကို ရုတ်တရက် လက်ညှိုးထိုးကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒီကားကရော ဖုန်းဇီ ရဲ့ ကားပဲလား..."

"မဟုတ်ဘူး... အဲဒါမဟုတ်ဘူး..."

"ဟူး..."

တတိယဦးလေး နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်သည်။

သို့သော် သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားချိန်မှာပင် ချန်ဖုန်း၏ မိခင်က ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟိုရှေ့က ကားကမှ ဖုန်းဇီ ရဲ့ ကားလေ... တော်တော်လေး ဈေးကြီးတယ် ထင်တယ်... ယွမ်သန်း ၉၀ ကျော်လောက် ရှိမယ်..."

ချီးပဲ...

တတိယဦးလေး၏ ပါးစပ်မှာ တွန့်လိမ်သွားတော့၏။ အဲဒါက အကန့်အသတ်ထုတ် လမ်ဘော်ဂီနီ ဗီနီနို လေ။

ချန်ဖုန်း၏ မိခင်က အဘိုးဖြစ်သူအား ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အဖေ... အဲဒီတုန်းက အဖေက သမီး ကောင်းဖို့အတွက် လုပ်ခဲ့တာဆိုတာ သမီး သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး ကော်လင်း နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့ရတာကို သမီး ပျော်ပါတယ်... သူက သမီးကို အိမ်တို့ ကားတို့ မပေးနိုင်ပေမဲ့ သမီးမှာ သားတစ်ယောက် ရှိတယ်လေ...ကော်လင်းက သမီးကို မပေးနိုင်ရင် ဖုန်းဇီက သမီးကို ပေးနိုင်တာပဲ... ဒီနေ့ အဖေတို့ကို ခေါ်လိုက်တာက သမီး အဆင်ပြေနေတယ်ဆိုတာကို သိစေချင်လို့ပါ... အတိတ်က ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို မေ့ပစ်လိုက်ကြရအောင်..."

"ထားလိုက်ပါတော့... ထားလိုက်ပါတော့..."

အဘိုးဖြစ်သူမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နှစ်များစွာ အိုမင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေ၏။

အချိန်တစ်လျှောက်လုံးတွင် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ မှန်ကန်သည်ဟု သူ အမြဲတမ်း ယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင်မူ သူ့ကိုယ်သူ ရုတ်တရက် စတင်မေးခွန်းထုတ်မိလာခဲ့ပေသည်။

ဦးလေးသုံးယောက်မှာလည်း တူညီစွာပင် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေကြ၏။ ၎င်းတို့၏ ကာလကြာရှည်စွာ စွဲကိုင်ထားသော အထက်စီးမှ ဆက်ဆံလိုစိတ်မှာ ချက်ချင်းပင် ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရလေပြီ။ နှစ်များတစ်လျှောက်လုံး ၎င်းတို့သည် စတုတ္ထညီမက အမွေလာခွဲမည်ကို အမြဲတမ်း စိုးရိမ်နေခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ယခုလေးတင် သူမ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြသလိုက်သော အရာများကပင် ယွမ် သန်းတစ်ရာကျော် တန်ဖိုးရှိနေလေပြီ။ သန်းဂဏန်းလောက်ကို သူမက ဂရုစိုက်ပါဦးမည်လား။

ယခုမှသာ ၎င်းတို့ နားလည်သွားကြသည်။

စတုတ္ထညီမ၏ စကားများမှာ အဘိုးအိုအတွက်သာမကဘဲ ၎င်းတို့အတွက်ပါ ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

"သွားကြစို့... အထဲ ဝင်ကြစို့..."

အဘိုးဖြစ်သူက ရုတ်တရက် အရာများစွာကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ သမီးဖြစ်သူ အဆင်ပြေနေချိန်တွင် သူလည်း သဘာဝကျကျပင် ဝမ်းသာရမည် ဖြစ်ပေ၏။

လူတစ်စုသည် ဗီလာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ သို့သော် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားများ နောက်တစ်ကြိမ် တုန်ရီသွားကြပြန်၏။ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

"အဖေ... ကြည့်ပါဦး... အဲဒါ ထျန်ပေါင်ဂရု ရဲ့ မန်နေဂျာချုပ် ကျန်တဝေ မဟုတ်ဘူးလား... သူက ဘာလို့ ဒီမှာ တံမြက်စည်း လှည်းနေရတာလဲ..."

"ပြီးတော့ မှန်သုတ်နေတဲ့သူက ဟိုင်ထျန် ဉာဏ်ရည်တုနည်းပညာ ကုမ္ပဏီ ရဲ့ မန်နေဂျာချုပ် ရှန်ကျွင်း ပဲ... အဲဒီကုမ္ပဏီရဲ့ ဈေးကွက်တန်ဖိုးက နှစ်ကုန်ရင် ဘီလီယံ ၁၀၀ အထိ ရောက်နိုင်တယ်လို့ ကြားတယ်... တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ... သူက တကယ်ကြီး ဒီမှာ ပြတင်းပေါက်တွေကို သုတ်နေတာလား..."

"ပြီးတော့... ပေါင်းပင်တွေကို ရှင်းနေတဲ့သူတွေက မြေအောက်လောကက ဟေးဟူ နဲ့ ဥက္ကဋ္ဌပေါင် တို့နဲ့ တူတယ်နော်..."

"ဘုရားရေ... သူတို့က ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေကြတာလဲ..."

ချန်ဖုန်း၏ ဦးလေးများမှာ လုံးလုံးလျားလျား ကြက်သေသေသွားခဲ့၏။

ဤလူများထဲမှ မည်သူမဆို ပေ့ဟူတွင် လူသိများထင်ရှားသော ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြပေသည်။ ၎င်းတို့၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ရာထူးမှာ ၎င်းတို့ထက် အဆရာထောင်ချီ၍ ပိုမိုအားကောင်းလှ၏။

အထူးသဖြင့် ဟေးဟူ (ကျားနက်) နှင့် ဥက္ကဋ္ဌပေါင် တို့ပင်။ သူတို့က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မြေအောက်လောက ဘော့စ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူတို့ကို မြင်သူတိုင်းက ဘော့စ်ပေါင် ဟု ရိုသေစွာ ခေါ်ဆိုကြရသည်။

အခုတော့... တကယ်ကြီး ဒီမှာ တံမြက်စည်းလှည်းပြီး ပေါင်းရှင်းနေတာလား...

လူတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီသွားကြလေ၏။

အထူးသဖြင့် ဟေးဟူ (ကျားနက်) ၎င်းတို့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းတို့မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ဝိညာဉ်များ လွင့်ထွက်သွားတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ကြရပေသည်။ သူတို့ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့၏။

သို့သော် ဟေးဟူ (ကျားနက်) သည် ချန်ဖုန်း၏ မိခင်ထံသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားကာ ယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မဒမ်ချန်... လုပ်စရာတစ်ခုခု ရှိသေးရင် ကျွန်တော်တို့ကိုသာ ပြောလိုက်ပါ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့က အားနေတာပဲလေ... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီအစ်ကို ရာချီကလည်း ဘာမှလုပ်စရာ မရှိကြဘူး... ခဏနေရင် ခင်ဗျားတို့ကို ကူညီဖို့ သူတို့အကုန်လုံးကို ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်ပါ့မယ်…”

"မခေါ်ပါနဲ့... မခေါ်ပါနဲ့..."

ချန်ဖုန်း၏ မိခင်က အလျင်အမြန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"ရှင်တို့လည်း နားသင့်ပြီ... အဲဒီလောက် ဒုက္ခခံစရာ မလိုပါဘူး... မကြာခင် ထမင်းစားကြတော့မှာပါ..."

"ကောင်းပါပြီဗျာ..."

ဟေးဟူ (ကျားနက်) က စကားအပိုတွေ ပြောမနေတော့ဘဲ အလျင်အမြန် ထွက်သွားလေသည်။

မူလက ရိုးရှင်းသော စကားပြောဆိုမှုလေး တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် နောက်တစ်ကြိမ် ချန်ဖုန်း၏ ဦးလေးသုံးယောက်နှင့် အဘိုးတို့မှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကြပြန်၏။ ပေ့ဟူ တစ်မြို့လုံးတွင် ဘော့စ်ဟူ ၏ ဤမျှ ယဉ်ကျေးသော ဆက်ဆံမှုကို ခံရနိုင်သူ ၅ ဦးထက် ပိုမရှိနိုင်လောက်ချေ။

"စတုတ္ထညီမ... နင်က ဘော့စ်ဟူ နဲ့ ဘယ်လို သိတာလဲ..."

"အော်... သူက ဖုန်းဇီ ရဲ့ သူငယ်ချင်းလေ..."

မိခင်ဖြစ်သူက ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သူတို့အကုန်လုံးက ဖုန်းဇီ ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေချည်းပဲ... သူတို့က တော်တော်လေး သဘောကောင်းကြတယ်... ဒီကို ခဏခဏ လာပြီး ကူညီပေးကြတယ်လေ... လာလာ... အထဲအရင်ဝင်ပြီးမှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့..."

ချန်ဖုန်းရဲ့ သူငယ်ချင်းလား... လူတိုင်း အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကြပေ၏။

ဤတူဖြစ်သူအပေါ် ၎င်းတို့ ပို၍ပို၍ သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာကြသည်။

သူက ဟေးဟူ နှင့် ဥက္ကဋ္ဌပေါင် တို့ကဲ့သို့သော သူများနှင့် သိကျွမ်းနိုင်ရန် မည်သို့သော စွမ်းရည်မျိုး ရှိနေသနည်း။ ဤလူနှစ်ဦးမှာ ငွေရှိရုံသက်သက်ဖြင့် ပေါင်းသင်းမရနိုင်သော သူများ ဖြစ်ပေသည်။

တူဖြစ်သူ ချန်ဖုန်းနှင့် ပတ်သက်၍ ၎င်းတို့ တကယ်တမ်း သိပ်မဆက်ဆံဖြစ်ခဲ့ကြချေ။ ငယ်စဉ်က ပိုမို တွေ့ဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း ကျောင်းအိပ်ကျောင်းစား နေပြီးနောက်ပိုင်းတွင် အခြေခံအားဖြင့် အလွန် တွေ့ရခဲသွားလေ၏။ ဧည့်ခန်းသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် လူတိုင်း အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

ချန်ဖုန်းက ရိုးရှင်းစွာပင် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အငယ်ဖြစ်သဖြင့် ယဉ်ကျေးမှု အချို့တော့ ပြသရမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

မူလက အဘိုးနှင့် ဦးလေးအချို့တွင် ချန်ဖုန်းအား မေးမြန်းလိုသော မေးခွန်းများစွာ ရှိခဲ့သော်လည်း သူ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရပ်နေသော ဟေးဟူ နှင့် ဥက္ကဋ္ဌပေါင် တို့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ၎င်းတို့အပေါ် ပြင်းထန်သော ဖိအားများ ကျရောက်သွားစေခဲ့သည်။

သူတို့၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ခတ်သွားတော့၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်... ဤလူနှစ်ဦးက ချန်ဖုန်းအပေါ် ပို၍ပင် လေးစားမှု ပြသနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။