အခန်း ၁၉၆

အခန်း (၁၉၆) အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ်က လက်ဆောင်များ ပေးအပ်ခြင်း

ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...

အဘိုးဖြစ်သူမှာလည်း ကြက်သေသေသွားခဲ့၏။ သူ မည်မျှပင် မိုက်မဲနေပါစေ ချန်ဖုန်း၏ အဆင့်အတန်းမှာ ထူးခြားလှကြောင်းကို သူ ပြောနိုင်ပေသည်။

ဟေးဟူ နှင့် ဥက္ကဋ္ဌပေါင် တို့ကို ဤမျှ နိမ့်ချစွာ ဦးညွှတ်စေနိုင်သူမှာ အလွန် အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ရမည်။ နှစ်အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း သူ၏မြေး ဖြစ်သူက ဤမျှလောက်ပင် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းနေပြီလား။

ထိုအချိန်၌...အပြင်ဘက်တွင် အရာရာက နောက်တစ်ကြိမ် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာပြန်၏။

ပုံရိပ်တစ်ခုက အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လာပြီး အားပါးတရ ရယ်မောလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မစ္စတာချန်... ကျွန်တော်က မဖိတ်ဘဲ ရောက်လာတာ... ခင်ဗျား စိတ်မဆိုးဘူး မဟုတ်လား..."

"ဒါက... ပိယွမ် အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီ က မန်နေဂျာချုပ်ချင်း ပဲ..."

တတိယဦးလေးက ချက်ချင်းပင် သူ့ကို မှတ်မိသွားသည်။

ပေ့ဟူတွင် လူသိများသော ကုမ္ပဏီ စီအီးအို အတော်များများကို သူ သိရှိထားပေ၏။ တစ်ဖက်လူမှာလည်း ဘီလီယံချီ တန်ဖိုးရှိပြီး ပိယွမ် အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီ မှာ ပေ့ဟူတွင် အတော်လေး လွှမ်းမိုးမှုရှိကာ အိမ်ခြံမြေလုပ်ငန်းတွင် ထိပ်တန်းကုမ္ပဏီ သုံးခုစာရင်းဝင် ဖြစ်ပေသည်။

ပေ့ဟူက တည်ဆောက်ခဲ့သော မြေကွက်အမှတ် (၁) ကို မန်နေဂျာချုပ်ကျန် ကျန်တဝေ နှင့် ဤ မန်နေဂျာချုပ်ချင်း တို့ ပူးပေါင်း၍ တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသည်။ တကယ်ကို တန်ဖိုးကြီးလှပေ၏။

"မန်နေဂျာချုပ်ချင်း... ခင်ဗျားက အရမ်း ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ..."

တစ်ဖက်လူ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ချန်ဖုန်း မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။ ဘေးရှိ ကျန်တဝေ အား သူ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ဤကိစ္စကို ကျန်တဝေ ဖွင့်ဟပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။

မန်နေဂျာချုပ်ချင်း က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်မှ လက်ဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ သူက ချန်ဖုန်း၏ မိဘများအား ယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မစ္စတာချန်... မဒမ်ချန်... ပန်းကန်နဲ့ တူ တစ်စုံလောက် ပိုချပေးလို့ ရမလား... ကျွန်တော်က အလောတကြီး လာရတာဆိုတော့ ဘာလက်ဆောင်မှ မယူလာခဲ့ရဘူး... ကျွန်တော် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ လက်ဆောင်လေး တစ်ခု ပြင်ဆင်လာခဲ့တာပါ... ခင်ဗျားတို့ စိတ်မရှိဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

မိခင်ဖြစ်သူမှာ အနည်းငယ် အရှိုက်ခက်သွားခဲ့၏။ သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်များစွာ၏ ဤကဲ့သို့သော ဆက်ဆံမှုကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မခံခဲ့ရဖူးချေ။

သူမက အလျင်အမြန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး... ဒီလောက် တရားဝင် ဖြစ်နေစရာ မလိုပါဘူး... အိမ်မှာ တည်ခင်းစရာ သိပ်မရှိပါဘူး... အိမ်ချက်ဟင်းလေးတွေပဲ ရှိတာပါ... ထိုင်ကြပါဦး..."

"မဒမ်ချန်... အိမ်သစ်တက်ပွဲမှာ လက်ဆောင်ကို ဘယ်လိုလုပ် လက်မခံဘဲ နေလို့ရမှာလဲ... ဒါက စည်းကမ်းပဲလေ..."

မန်နေဂျာချုပ်ချင်း က ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ထဲသို့ လက်ဆောင်ဘူးတစ်ခုကို အတင်းထည့်ပေးကာ ကျန်တဝေ ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။

"ဒါက..."

မိခင်ဖြစ်သူက ငြင်းဆန်ချင်ခဲ့၏။

ချန်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"အမေ... ဒါကလည်း မန်နေဂျာချုပ်ချင်း ရဲ့ ကျေးဇူးတင်တဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခုပါပဲ... အမေ လက်ခံလိုက်ပါ..."

ဤလက်ဆောင်မှာ သူ ငြင်းဆန်၍မရသော အရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်ထားပေသည်။ အကယ်၍ ဤလူများက သူနှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းတစ်ခု တည်ဆောက်လိုပါက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးရမည်သာ ဖြစ်၏။

မန်နေဂျာချုပ်ချင်း စတင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... ကျန်တဝေ နှင့် အခြားသူများလည်း ချက်ချင်းပင် ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင်တော့ချေ။

ကျန်တဝေက အလျင်အမြန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော လက်ဆောင်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"မဒမ်ချန်... ကျွန်တော်တို့က မိတ်ဆွေဟောင်းတွေလေ... ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ဆောင်ကို မငြင်းပါနဲ့... ဒါက သာမန် လက်ကောက်တစ်စုံပါပဲ... လက်မှာ ကျောက်စိမ်းလက်ကောက် ဝတ်ထားရင် ကျန်းမာရေးအတွက် အများကြီး အကျိုးရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်..."

ကျန်တဝေက ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်တစ်စုံကို ထုတ်ယူကာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"လာပါ မဒမ်ချန်... အရင် စွပ်ကြည့်လိုက်ပါဦး..."

ထိုကျောက်စိမ်းလက်ကောက်များမှာ အပြစ်အနာအဆာ ကင်းစင်ပြီး အလွန်ကောင်းမွန်သော အခြေအနေတွင် ရှိနေကာ တန်ဖိုးကြီးကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေသည်။

ချန်ဖုန်း၏ မိခင်မှာမူ အရည်အသွေးကို မခွဲခြားတတ်ဘဲ သာမန် လက်ကောက်တစ်စုံသာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့၏။ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူမ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းကို ဝတ်ဆင်လိုက်လေသည်။

ချန်ဖုန်း၏ ဦးလေးများမှာမူ ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ၎င်းတို့မှာ ခရီးများစွာ သွားလာဖူးပြီး ဗဟုသုတရှိသူများ ဖြစ်ကြရာ ထိုကျောက်စိမ်းလက်ကောက် တစ်စုံမှာ အနည်းဆုံး ယွမ် ၈ သန်း ၉ သန်းခန့် တန်ဖိုးရှိမည် ဖြစ်ပေ၏။

ထိုအချိန်၌... ရှန်ကျွင်း ကလည်း ရွှင်လန်းသော အပြုံးဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူက လက်ပတ်နာရီတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ချန်ဖုန်း၏ ဖခင်အား ပြောဆိုလိုက်၏။

"မစ္စတာချန်... ဒီနာရီက ခင်ဗျားနဲ့ တော်တော်လေး လိုက်ဖက်မယ်ထင်တယ်... အချိန်ကိုလည်း ပုံမှန် ကြည့်လို့ရတာပေါ့... ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျေးဇူးတင်တဲ့ အမှတ်အသားလေး တစ်ခုအဖြစ် သဘောထားပေးပါ... ကျွန်တော့် လက်ဆောင်ကို ခင်ဗျား လက်ခံရမယ်နော်..."

ချန်ဖုန်း၏ ဖခင် ငြင်းဆန်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် မိခင်ဖြစ်သူက လက်ဆောင်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

"ခမည်းခမက်... အာ... နေပါဦး... ဥက္ကဋ္ဌရှန်... ကျွန်မတို့ မိသားစုနှစ်စုက အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး...ကျွန်မ ယောက်ကျာ်းကိုယ်စား ကျွန်မပဲ လက်ခံပေးလိုက်ပါ့မယ်..."

သူမက စကားပြောနေစဉ် ဘေးရှိ ရှန်ယန်းယန်း အား အမှတ်တမဲ့ ကြည့်လိုက်မိ၏။ သူမ ပိုလို့တောင် သဘောကျသွားသေးသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက အနာဂတ် ခမည်းခမက်ပဲလေ... ဒီနာရီက ယွမ် ရာဂဏန်းလောက် တန်မှာဆိုတော့ လက်ခံလိုက်ရမှာပေါ့။

"ဒါက... Patek Philippe နာရီပဲ... ယွမ် သန်းဆယ်ဂဏန်းကျော်လောက် တန်တယ် ထင်တယ်..."

ဦးလေးဖြစ်သူ၏ ပါးစပ်မှာ တွန့်လိမ်သွားတော့၏။ သူသည် လက်ပတ်နာရီများကို အထူးလေ့လာထားပြီး ယွမ် သိန်းဂဏန်း တန်ဖိုးရှိသော Patek Philippe နာရီတစ်လုံးကိုပင် ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့နောက်... ဟေးဟူ နှင့် ဥက္ကဋ္ဌပေါင် တို့ကလည်း လက်ဆောင်များ ပေးအပ်ကြသည်။ ၎င်းတို့ တစ်ဦးစီက အနည်းဆုံး ယွမ်သန်းချီ တန်ဖိုးရှိသော လက်ဆောင်များကို ပေးအပ်ကြပြီး အများဆုံးမှာ ယွမ် သန်းဆယ်ဂဏန်းမှ အစိတ်ခန့်အထိ တန်ကြေးရှိလေ၏။

ဦးလေးများက ၎င်းတို့၏ ဟုန်ပေါင်များကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြန်ထည့်လိုက်ကြသည်။ မူလက ၎င်းတို့သည် ယွမ် ၁၀၀၀ တန် ဟုန်ပေါင်ကိုသာ ပြင်ဆင်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။ နောက်ပိုင်းတွင် အဘိုးအို၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်၌ ပမာဏကို ၆၆၀၀ သို့ တိုးမြှင့်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ဤအရေးကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များ ပေးအပ်သော လက်ဆောင်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ၎င်းတို့ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားကြပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်ကြလေသည်။

ဤလက်ဆောင်များ၏ တန်ဖိုးမှာ ကုမ္ပဏီ၏ ဆယ်နှစ်စာ ဝင်ငွေနှင့် ညီမျှနေပေသည်။

အဘိုးဖြစ်သူက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

သူ၏ အတိတ်က ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူ နောင်တရမိသည်။ သမီးဖြစ်သူကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လျစ်လျူရှုမထားခဲ့သင့်ချေ။ ဤအရာက မိသားစုနှစ်စုကြား အနည်းငယ် ဝေးကွာသွားစေခဲ့သည်။

ချန်ဖုန်း ပိုင်ဆိုင်ထားသော အဆက်အသွယ်များနှင့် အရင်းအမြစ်များ အားလုံးနှင့်ဆိုလျှင် အနည်းငယ်မျှသာ ရရှိခဲ့လျှင်ပင် သူ့ကို တစ်သက်လုံး လုပ်ကျွေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်... အရည်အချင်းမပြည့်မီသော အဘိုးတစ်ယောက်အနေဖြင့် တောင်းဆိုရန် သူ့တွင် မျက်နှာမရှိခဲ့ချေ။

ဦးလေးများကလည်း ပါးစပ်ဟလိုက်ကြပြီး စကားပြောချင်သော်လည်း ပြန်လည်မျိုသိပ်ထားလိုက်ကြ၏။

ထမင်းစားနေစဉ်... စားပွဲကြီးတစ်ခုလုံးရှိ လူများက ချန်ဖုန်းနှင့် သူ၏မိဘများကို အဆက်မပြတ် အရက်ခွက်မြှောက် နှုတ်ဆက်နေကြသော်လည်း အဘိုးနှင့် ဦးလေးအချို့မှာမူ အနည်းငယ် အနေရခက်နေပုံရပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထမင်းစားပြီးသွားပြီးနောက် အဘိုးဖြစ်သူက ချန်ဖုန်း၏ မိခင်ကို ထောင့်တစ်နေရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့၏။

ထို့နောက် သူက တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"စတုတ္ထသမီး... ငါ့မြေးမှာ တစ်ခုခု နောက်ခံ ရှိနေတာလား..."

"အဖေ... အဲဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."

ချန်ဖုန်း၏ မိခင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

အဘိုးဖြစ်သူက သက်ပြင်းချလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဲဒီ အတိတ်က ကိစ္စတွေကို ငါ ပြန်မပြောချင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့... ဟူး..."

ချန်ဖုန်း၏ မိခင်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ ဘာပြောမည်ကို သိနေသည့်အလား ဖြစ်နေပေ၏။

"အဖေ... ဖုန်းဇီ ရဲ့... ကိစ္စလား..."

"ငါ သိတယ်... အဲဒီတုန်းက ကော်လင်း နဲ့ မင်းရဲ့ ကလေးက မွေးမွေးချင်း ပြင်းထန်တဲ့ ရောဂါရပြီး ဆုံးသွားခဲ့တာလေ... ချန်ဖုန်းကို မင်းတို့က မွေးစားခဲ့တာ... ဒီနှစ်တွေ အကုန်လုံး ကြာခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ သူကို မင်း မပြောပြရသေးဘူး မဟုတ်လား..."

မူလက အဘိုးဖြစ်သူ ဤကိစ္စကို ပြန်မပြောချင်ခဲ့ချေ။

သို့သော် ချန်ဖုန်း၏ ယနေ့ လုပ်ရပ်များက တစ်ဖက်လူသည် သူ၏ ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ မိဘအရင်းများကို ရှာတွေ့သွားပြီလားဟု သူ့ကို အလွန် သံသယဝင်သွားစေခဲ့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက... သူက ဒီလို အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ်တွေ အများကြီးကို ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ။

ချန်ဖုန်း၏ မိခင်က ခေါင်းခါလိုက်၏။

"သမီး သူ့ကို မပြောပြခဲ့ဘူး... သမီးတို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ သူက သမီးတို့ရဲ့ သားပါပဲ... သူ့ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ချန် ပဲလေ... သူက သမီးတို့ ချန် မိသားစုရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း အမြဲတမ်း ဖြစ်နေမှာပါ... အဖေ... ဖုန်းဇီ က အခု အဆင်ပြေနေပြီ... ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့ အဖေ ကူညီပေးနိုင်မလား... သူ့ကို မပြောပြပါနဲ့ဦး..."

"ငါ နားလည်ပါပြီ..."

အဘိုးဖြစ်သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"စတုတ္ထသမီး... ငါတို့ အရင်က မင်းအပေါ် မတရားခဲ့ဘူး... အခု ဒါတွေကို ပြောနေတာ အလကားပဲဆိုတာ ငါ သိပါတယ်... ဒီမှာ ငါ့ရဲ့ စုဆောင်းငွေ တချို့ပါ... ယူထားလိုက်ပါ... မင်းအပေါ် ငါကြွေးတင်ခဲ့တာတွေကို အစားမထိုးနိုင်ပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ကို နည်းနည်း ပိုပြီး စိတ်သက်သာရာ ရစေနိုင်မှာပါ..."

အဘိုးဖြစ်သူက ဘဏ်ကတ်တစ်ခုကို သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးလိုက်၏။

ထို့နောက် သူ၏ သားသုံးယောက်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ချန်ဖုန်း၏ မိခင်၏ မျက်နှာမှာလည်း အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေပုံရပေသည်။ သူမက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဤပြဿနာများအပေါ် ဆက်မတွေးနေရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ အိတ်ကပ်ထဲရှိ ဘဏ်ကတ်ကို သူမ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

အခုတော့ သူမတို့ မိသားစုက တကယ်ကို ပိုက်ဆံမလိုတော့ပါဘူး။ ‘နောက်တစ်ခါကျမှပဲ ပြန်ပေးလိုက်တော့မယ်’

ထမင်းစားပြီးနောက်... ကျန်တဝေ နှင့် အခြားသူများလည်း ထွက်ခွာသွားကြ၏။ ၎င်းတို့အနေနဲ့ အချင်းချင်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စေရန်သာ လိုလားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထာဝရ နေထိုင်နေရန် မလိုအပ်ချေ။

ဗီလာထဲတွင် ဒုတိယဦးလေး၏ မိသားစုသာ ကျန်ရှိနေတော့သည်။ ထို့နောက် ရှန်ယန်းယန်းနှင့် ယွင်ထင်တို့ ရှိနေပေ၏။

ချန်ဖုန်းက မိခင်ဖြစ်သူ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အမူအရာကို သတိမထားမိခဲ့ချေ။

ဒုတိယဦးလေးကို ကြည့်ကာ သူ ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယဦးလေး... ချန်ဟွေ က တက္ကသိုလ် စတက်တော့မယ်နော်... တစ်နှစ်စာ ကုန်ကျစရိတ်တွေက မနည်းဘူး... ဦးလေးရဲ့ ဝင်ငွေက သူမရဲ့ စရိတ်တွေအတွက် လုံလောက်ရဲ့လား..."

"မနည်း ရုန်းကန်နေရတယ်..."

ဒုတိယဦးလေးက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်၏။ သူတို့ မိသားစုတွင် သမီးတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိပေသည်။ သူ ဆာလောင်နေလျှင်ပင် သမီးဖြစ်သူကို ဆာလောင်ခံစေမည် မဟုတ်ဘဲ သူမကို ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ ဆက်ဆံရမည်သာ ဖြစ်၏။

အနီးတွင် ရပ်နေသော ချန်ဟွေက နှုတ်ခမ်းဆူလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အစ်ကို... ကျွန်မက ပုံမှန်ဆို အရမ်း ချွေတာတယ်နော်... မိတ်ကပ်လည်း မလိမ်းဘူး... ပိုက်ဆံလည်း သိပ်မသုံးဘူး... ဒါကြောင့် ကျွန်မကို ရှာကျွေးရတာ လွယ်ပါတယ်..."

ချန်ဖုန်းက သူမကို အကြောင်းပြန်ရန် စိတ်မဝင်စားခဲ့ချေ။

သူ ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ဒုတိယဦးလေး... မြို့ထဲက ဟွာရှန်းဆေးရုံ က ကျွန်တော့် ဆေးရုံလေ... အခုလောလောဆယ် ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး ကြီးကြပ်ရေးမှူး တစ်ယောက် လိုနေတယ်... လစာကလည်း တော်တော်လေး ကောင်းတယ်... တစ်လကို ခြောက်ထောင် ခုနစ်ထောင်လောက် ရမယ်... တကယ်လို့ ဦးလေး စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ဆေးရုံမှာ သွားအလုပ်လုပ်လိုက်လေ... အဲဒါက ဦးလေးရဲ့ လက်ရှိလစာထက် အများကြီး ပိုများမှာပါ..."