အခန်း ၁၉၈

အခန်း (၁၉၈) အစ်မရှောင်ယွဲ့ ပြန်ရောက်လာပြီ

ချန်ဖုန်းသည် လှေကားထစ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး အထဲဝင်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်၌ အပြင်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော ဟိန်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ

ဗီလာခြံဝင်း၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ထားသော အော့ဖ်ရုဒ်ကား ဆယ်စီးကျော်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ရဟတ်ယာဉ်တစ်စင်းက ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့လေသည်။

ကျန်းထျန်ရှန်း က ရဟတ်ယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ရယ်မောလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဂုဏ်ယူပါတယ် နည်းပြချန်... ခွင့်ပြုချက် ရလာပြီ... အခုကစပြီး ရှောင်ချန် က စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ရဲ့ နည်းပြချုပ်ပဲ..."

မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူက ဤကိစ္စကို ချက်ချင်း သတင်းပို့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ခွင့်ပြုချက်စာရွက်စာတမ်းများက လျင်မြန်စွာ ထွက်ကျလာခဲ့၏။

ချန်ဖုန်းမှာ အနည်းငယ် စကားပြောစရာမဲ့ ဖြစ်သွားရပေသည်။

‘ကျွန်တော်က သဘောတောင် မတူရသေးဘူးလေ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကူချပေးလိုက်တာလား’

ကျန်းထျန်ရှန်း ၏ အချိုသတ်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ သူ ထပ်မပြောတော့ချေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ၏ နည်းပြချုပ် ရာထူးနှင့်ဆိုလျှင် သူ ကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်ရန် များစွာ ပိုမိုလွယ်ကူပေလိမ့်မည်။

"ဝန်ကြီးကျန်း... ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် သဘောတူပါတယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါ ဒီလိုမျိုး မဖြစ်စေနဲ့တော့နော်..."

"နားလည်ပါပြီ... နားလည်ပါပြီ..."

ကျန်းထျန်ရှန်း သည် စိတ်အခြေအနေ အလွန်ကောင်းမွန်နေခဲ့၏။ သူက သူ၏နောက်ရှိ လူများကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"သေချာနားထောင်ကြ... အခုကစပြီး မစ္စတာချန် က စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ရဲ့ နည်းပြချုပ်ပဲ... မင်းတို့ရဲ့ နည်းပြကို သွားမနှုတ်ဆက်ကြသေးဘူးလား..."

"နည်းပြချုပ်ကို အရိုအသေပြုပါတယ်..."

"နည်းပြချုပ်ကို အရိုအသေပြုပါတယ်..."

လူတစ်စုလုံးက အလေးပြုလိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန မှ အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြပြီး အချို့မှာ နိုင်ငံတွင်း၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ခဲ့ကြသူများဖြစ်ကာ အချို့မှာ နယ်စပ်မှ ပြန်လာသူများ ဖြစ်ကြပေ၏။

ချန်ဖုန်းက ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို တစ်ယောက်တည်း သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းမှာ ၎င်းတို့၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ရှင်သန်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့မှာ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြ၏။ ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သူတစ်ဦးအား မိမိတို့၏ နည်းပြအဖြစ် ရရှိခြင်းမှာ တကယ်ကို ကံကောင်းခြင်းပင်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ရှန်ယန်းယန်းက သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်သည်။

ဤကာလအတွင်း ဌာနက ပြည်သူများရှေ့သို့ တက်ကြွစွာ ထွက်ပေါ်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေရာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန အကြောင်းကို သူမ ပိုမို သိရှိလာခဲ့သည်။

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ၏ တည်ရှိမှုကို လူများ ပိုမို သိရှိလာကြပေ၏။

နယ်စပ်ကာကွယ်ရေးသည် အဓိကအားဖြင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန အား ရှေ့တန်းတပ်ဦးအဖြစ် အားကိုးရကြောင်းကိုလည်း သူမ သိရှိလာခဲ့သည်။

ရှန်ယန်းယန်းက ချန်ဖုန်း စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ၏ နည်းပြချုပ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

‘သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းနေတာလား’သူမ မတွေးပဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ချန်ဖုန်းကမူ"ယန်းယန်း... နင် အရင် ဝင်သွားနှင့်... ငါ ဝန်ကြီးကျန်း နဲ့ စကားခဏလောက် ပြောလိုက်ဦးမယ်..."

"အင်းပါ..."

ရှန်ယန်းယန်းက စကားနားထောင်စွာဖြင့် ဗီလာထဲသို့ ဝင်သွားလေ၏။

ထို့နောက် ချန်ဖုန်းက နောက်ဆုံးတွင် စကားစပြောလိုက်သည်။

"ဝန်ကြီးကျန်း... ကျွန်တော့်ကို တစ်ခု ကူညီပေးပါဦး..."

"နည်းပြချန်...ခိုင်းစရာရှိရင်

ပြောသာပြောပါဗျာ..."

ကျန်းထျန်ရှန်း မှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားခဲ့၏။ သူက သူ့ကို ကူညီရမည်ကို အလွန် ဝမ်းမြောက်နေဆဲဖြစ်ရာ ချန်ဖုန်းက သူ့အပေါ် ကျေးဇူးတင်ရှိသွားမည် ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ချန်ဖုန်း၏ ကျေးဇူးတင်မှုမှာ တန်ဖိုးရှိနေဆဲပင်။

ချန်ဖုန်းက ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို စုံစမ်းဖို့ ကူညီပေးပါဦး..."

"မင်း... သိသွားပြီလား..."

ကျန်းထျန်ရှန်း က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အထင်မလွဲပါနဲ့...ငါတို့ ပထမဆုံး စတွေ့တုန်းက ငါ မင်းအကြောင်းကို စုံစမ်းခဲ့ပြီး မင်းက ချန်ကော်လင်း တို့ ဇနီးမောင်နှံရဲ့ သွေးသားအရင်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သိခဲ့ရလို့ပါ..."

ချန်ဖုန်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။ တစ်ဖက်လူက အချိန်အတော်ကြာကတည်းက သိထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချန်ဖုန်း သက်ပြင်းချကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"လောလောဆယ်တော့ ဒါကို လူသိရှင်ကြား မလုပ်ပါနဲ့ဦး... ကျွန်တော့်ကို တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းဖို့ ကူညီပေးပါ... တကယ်လို့ ရှာတွေ့နိုင်မယ်ဆိုရင် စုံစမ်းပေးပါ... ရှာမတွေ့ရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့..."

"ကောင်းပါပြီ..."

ကျန်းထျန်ရှန်း က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အချိန်အကြာကြီး ကြာခဲ့ပြီလေ... ရှာတွေ့နိုင်မလားဆိုတာ ကျွန်တော် မသေချာဘူး... အချိန်ကျရင် အချက်အလက်တွေကို ငါ ပေးပါ့မယ်..."

ခဏတာ စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ရဟတ်ယာဉ်ပေါ်သို့ တက်ကာ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

ဤတစ်ကြိမ် သူ၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ ချန်ဖုန်းထံသို့ ခွင့်ပြုချက်စာရွက်စာတမ်းများနှင့် လက်မှတ်များကို လာရောက်ပေးအပ်ရန် ဖြစ်ပေသည်။

"ဖုန်းဇီ... ခုနက အပြင်က လူတွေက..."

မိခင်ဖြစ်သူမှာ အလွန် စိုးရိမ်နေဆဲ ဖြစ်၏။ ယခုလေးတင် အော့ဖ်ရုဒ်ကားနှင့် ရဟတ်ယာဉ်တို့ ရောက်လာခြင်းဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို ၎င်းတို့ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးချေ။

"ရပါတယ်... သူတို့က သားရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပါ..."

ချန်ဖုန်းက သူ၏ မိဘများ ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"အမေ... အမေတို့ လယ်လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူးလေ... အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ အဝတ်အစား တချို့ ဝယ်ဝတ်လို့ ရနေပြီပဲ... အမေတို့ တစ်သက်လုံး ဆင်းရဲခဲ့ရတာ... အခုတော့ နောက်ဆုံးမှာ ဇိမ်ခံသင့်ပြီပေါ့... လာ... သား အမေတို့ကို အဝတ်အစား သွားဝယ်ပေးမယ်..."

"မလိုပါဘူး... မလိုပါဘူး... ပိုက်ဆံတွေကို ဘာလို့ အလဟဿ ဖြုန်းတီးနေမှာလဲ..."

မိခင်ဖြစ်သူက အလျင်အမြန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

၎င်းတို့သည် တစ်သက်လုံး ချွေတာရေးနှင့် ယဉ်ပါးနေခဲ့ပြီး ယခု ပိုက်ဆံရှိနေချိန်တွင်ပင် အလွယ်တကူ သုံးစွဲရန် နှမြောနေကြဆဲ ဖြစ်ပေ၏။

"မရဘူး... သားတို့က ယွမ်သန်းချီတန်တဲ့ ဗီလာတောင် ဆောက်ထားတာ... အဝတ်အစားလေးအတွက် ပိုက်ဆံ လိုပါ့မလား... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမေ့သားက အခု ပိုက်ဆံ မရှားဘူးလေ..."

ချန်ဖုန်းက ထိုအရာများ အားလုံးကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ ယနေ့ သူ၏ မိဘများကို ပျော်ရွှင်အောင် ထားပေးရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ချန်ဟွေကလည်း ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"အဒေါ်ရယ်... အစ်ကိုက အခု သူဌေးကြီး ဖြစ်နေပြီလေ... သူက အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ... နောက်ဆို အဒေါ်တို့ကို အပြင်ခေါ်သွားပြီး ထမင်းစားတဲ့အခါ သူ့ကို မျက်နှာပန်းလှအောင် လုပ်ပေးရမှာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား... အဲဒါကြောင့် အဒေါ်တို့ အဝတ်အစား ဝယ်ကိုဝယ်ရမှာ..."

"ငါ သိပါပြီ..."

မိခင်ဖြစ်သူက အပြင်းအထန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

အနာဂတ်တွင် သူမ၏ သားဖြစ်သူကို အရှက်မကွဲစေချင်သဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီလေ... ဒါဆို တစ်စုံပဲ ဝယ်ကြမယ်... တစ်စုံဆို ရပါပြီ..."

ချန်ဟွေက သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူအား နောက်ပြောင်ကာ မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမအနေနဲ့ ဘယ်လောက်တောင် သိတတ်လဲ ပြောဆိုလိုက်သည့်အလား ဖြစ်နေပေ၏။

"အစ်ကို... ကျွန်မ ဘယ်လောက် အထင်ကြီးစရာကောင်းလဲ ကြည့်ထား..."

"ကောင်းပြီ... အခုချက်ချင်း သွားကြစို့..."

ချန်ဖုန်းက စကားအပိုတွေ ပြောမနေတော့ချေ။ သူက ချန်ဟွေ ကိုပါ ခေါ်သွားခဲ့၏။ ဤညီမငယ်လေးကို ယခု ဖယ်ရှားပစ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

သို့သော် ချန်ဖုန်းအား ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေခဲ့သောအရာမှာ

သူ၏ လမ်ဘော်ဂီနီ ဗီနီနို သည် လူနှစ်ဦးသာ စီးနိုင်သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အခြား ပေါ်ရှေး ကားတွင် လူလေးဦး စီးနင်းနိုင်ပေသည်။

အနာဂတ်တွင် ထိုင်ခုံပိုများသော ကားတစ်စီး ဝယ်ရန် လိုအပ်ပုံရပေ၏။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူ၏ မိဘများကို အပြင်ခေါ်သွား၍ပင် ရမည်မဟုတ်ချေ။

ချန်ဟွေသည် လမ်ဘော်ဂီနီ ဗီနီနို ၏ ယာဉ်မောင်းဘေးခုံသို့ တန်းပြေးသွားကာ ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။ အကယ်၍ သူမတွင်သာ လိုင်စင်ရှိပါက ယာဉ်မောင်းခုံတွင် တိုက်ရိုက် ဝင်ထိုင်မည်မှာ သေချာပေ၏။

ကားနှစ်စီးသည် မြို့ထဲသို့ အလျင်အမြန် မောင်းနှင်သွားကြသည်။

တစ်နာရီကြာပြီးနောက် ကုန်သွယ်ရေးလမ်းမတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။ သူက သူ၏ မိဘများကို ဖုန်းဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်သွားခဲ့သည်။ အရောင်းဝန်ထမ်းမလေးမှာ အလွန် ဖော်ရွေနေဆဲ ဖြစ်ပေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချန်ဖုန်း၏ အဝတ်အစားများမှာ ယွမ်ထောင်ဂဏန်း တန်ဖိုးရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ဘေးရှိ ရှန်ယန်းယန်းနှင့် ယွင်ထင်တို့မှာ လှပရုံသာမက အလွန် ကျက်သရေရှိကြပြီး ၎င်းတို့၏ အဝတ်အစားများမှာလည်း အတော်လေး ဈေးကြီးပေသည်။ ဒီလိုဖောက်သည်မျိုးက ဘယ်လိုလုပ် ပိုက်ဆံမရှိဘဲ နေမှာလဲ။

ချန်ဖုန်းက ဖုန်းတစ်လုံးကို တိုက်ရိုက် လက်ညှိုးထိုးကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဒီဖုန်းက ဘယ်လောက်လဲ..."

"ဒါက Huawei P40 Pro+ ပါ... ဈေးက ယွမ် ၈၀၀၀ လောက်ရှိပါတယ်... အခုလောလောဆယ် အရောင်းရဆုံး ဖုန်းပါပဲ..."

"ဒါဆို သုံးလုံး အရင်ပေးပါ..."

"ဟင်..."

အရောင်းဝန်ထမ်းမလေး လုံးလုံးလျားလျား ကြက်သေသေသွားခဲ့၏။ ဤဖုန်းမှာ အရောင်းရသွက်သော်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း သုံးလုံးဝယ်သူကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ သူမ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

အနောက်ရှိ မိခင်ဖြစ်သူမှာလည်း ကြက်သေသေသွားခဲ့သည်။

"ဖုန်းဇီ... ငါတို့ အဝတ်အစား ဝယ်မယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား... အမေတို့ဆီမှာ ဖုန်းရှိပြီးသားပဲလေ... အသစ်ဝယ်စရာ မလိုပါဘူး မဟုတ်လား…”

"ရပါတယ်... အမေ့အတွက် အသစ်တစ်လုံး ပေးချင်လို့ပါ..."

ချန်ဖုန်းက နောက်မှ လိုက်လာသော ချန်ဟွေ အား လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ရှောင်ဟွေ အတွက်ပါ တစ်လုံးဝယ်ပေးလိုက်မယ်... သူမလည်း တက္ကသိုလ် စတက်တော့မှာဆိုတော့ ကြိုပြီး ဆုချလိုက်တာပေါ့..."

"ဟင်... တကယ်လား..."

ချန်ဟွေက အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခုန်ပေါက်သွားတော့၏။ သူမသည် ဤမျှ ဈေးကြီးသော ဖုန်းကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မသုံးဖူးခဲ့ချေ။

"ငါက နင့်အစ်ကိုလေ... ဖုန်းတစ်လုံးလောက်တော့ လက်ဆောင်ပေးသင့်တာပေါ့..."

ချန်ဖုန်းက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး အရောင်းဝန်ထမ်းအား ဖုန်းကို ထုပ်ပိုးခိုင်းလိုက်သည်။ စုစုပေါင်း ယွမ် ၂၄၀၀၀ ပင် ထို့နောက် ကတ်ပွတ်လိုက်၏။

ချန်ဟွေသည် ဖုန်းအသစ်ကို ကိုင်ထားရင်း အောက်သို့ မချနိုင်တော့ချေ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဤအစ်ကိုမှာ တကယ်ကို မိုက်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက်... ချန်ဖုန်းက သူ၏ မိဘများနှင့်အတူ အဝတ်အစားများ၊ ဖိနပ်များနှင့် အိတ်များ စုစုပေါင်း ဆယ်စုံကျော် ဝယ်ယူလိုက်လေသည်။

…

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ကျိုတိုရှိ စီဟေးယွမ် (ရိုးရာ ခြံဝင်းအိမ်) တစ်ခုအတွင်း၌ ဤစီဟေးယွမ်မှာ အလွန် ကြီးမားလှပေသည်။

ဤအချိန်၌... အမျိုးသမီးနှစ်ဦး အဝေးမှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာကြ၏။ ထိုအမျိုးသမီးများထဲမှ တစ်ဦးသည် သာမန်လူများကို အနားမကပ်ရဲစေလောက်အောင် အစွမ်းထက်သော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး သူမသည် စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပေသည်။

သူမမှာ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ ပင် ဖြစ်လေ၏။

သူမ၏နောက်တွင် ရှောင်လန် က ခရီးဆောင်သေတ္တာကြီး တစ်လုံးကို ဆွဲလာခဲ့ကာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် သူမက ပြောဆိုလိုက်၏။

"အစ်မရှောင်ယွဲ့... ကျွန်မကို စောင့်ပါဦး... ကျွန်မ လမ်းတောင် မလျှောက်နိုင်တော့ဘူး..."

သူမ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အစ်မရှောင်ယွဲ့ က နောက်တစ်ပတ်အထိ ပြန်မလာဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား... အခု ဘာလို့ ပြန်ရောက်နေတာလဲ... သူမက မေးခွန်းအနည်းငယ်လောက်ပဲ မေးလိုက်တာလေ... အစ်မရှောင်ယွဲ့ က ဒေါသထွက်သွားပြီး ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ခရီးဆောင်သေတ္တာကြီးကိုတောင် သူမကို သယ်ခိုင်းလိုက်တာလား။

‘ချန်ဖုန်း အို ချန်ဖုန်း... ဆောရီးပဲနော်...

အစ်မရှောင်ယွဲ့ က စောစောပြန်လာချင်လို့ပါ... ကျွန်မရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ မတိကျလို့ မဟုတ်ပါဘူး…’

ရှောင်လန် က တိတ်တဆိတ် သုံးစက္ကန့်ခန့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှေ့သို့ ပြန်လည်ပြေးလိုက်သွားတော့၏။