အခန်း ၁၉၉

အခန်း (၁၉၉) မိဘများနှင့် စကားပြောဆိုခြင်း

"သခင်မလေး ပြန်ရောက်လာပြီ..."

"သခင်မလေး ပြန်ရောက်လာပြီ..."

ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး၌ အသံတစ်သံပြီးတစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး နေရာတစ်ခုလုံးကို သက်ဝင်လှုပ်ရှားသွားစေခဲ့၏။ ကျက်သရေရှိစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အတွင်းဘက်မှ အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့သည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ ကို မြင်သောအခါ သူမ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး ငိုလုမတတ် ဖြစ်သွားလေ၏။

"ရှောင်ယွဲ့..."

မိခင်ဖြစ်သူ ချင်လဲ့ က သမီးဖြစ်သူအား အလျင်အမြန် ဆွဲခေါ်သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် အနောက်ရှိ ရှောင်လန် ကို လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

"ရှောင်လန်... ဒီကို လာခဲ့... ခရီးဆောင်သေတ္တာကို မြေကြီးပေါ် ချထားလိုက်... ခဏနေရင် လူတစ်ယောက်ယောက် လာသယ်ပေးလိမ့်မယ်..."

"အော်... ဟုတ်ကဲ့..."

ရှောင်လန် က စကားနားထောင်စွာဖြင့် ခရီးဆောင်သေတ္တာကို ချထားလိုက်သည်။ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ သေတ္တာကြီးကို သယ်ဖို့ သူမ စိတ်မဝင်စားတော့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးသွားလေသည်။

"ရှောင်ယွဲ့... ထမင်းစားပြီးပြီလား..."

"ဒီတစ်ခါ ပြန်လာတာ ဘယ်လောက်ကြာမလဲ..."

"နယ်စပ်က ဘဝက တော်တော်လေး ပင်ပန်းမှာပဲနော်... ဒဏ်ရာရော ရခဲ့သေးလား..."

"သမီးအဖေက တကယ်ကို လွန်တာပဲ... ဒီလောက်လှတဲ့ သမီးလေးကို အိမ်ထောင်ဖက်ရှာပေးပြီး ဘာလို့ ပေးမစားရတာလဲ... သူက သမီးကို နယ်စပ်ကို အတင်းပို့ပြီး စစ်သေနာပတိ အတင်းလုပ်ခိုင်းနေတာလေ..."

မိခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ချင်လဲ့ သည် သမီးဖြစ်သူအား ဒုက္ခမခံစေချင်သည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်၏။

နယ်စပ်ဆိုသည်မှာ အန္တရာယ်အများဆုံး နေရာဖြစ်ပြီး စစ်ပွဲများ၏ ရှေ့တန်းတွင် တည်ရှိသည်။ အကယ်၍ ပဋိပက္ခတစ်ခု ဖြစ်ပွားပါက အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်ခြေ အလွန်များပြားပေသည်။

သမီးဖြစ်သူက အလွန် အစွမ်းထက်နေရင်တောင်မှလေ။

သို့သော် ဤကမ္ဘာတွင် တောင်တစ်တောင်ထက် နောက်တစ်တောင်က ပိုမြင့်မြဲပင်။ ချင်လဲ့ သည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အမြဲတမ်း အကြောက်တရားဖြင့် မနေထိုင်ချင်ခဲ့ချေ။

"ရှောင်ယွဲ့... ဒီတစ်ခါ ပြန်လာတုန်း အဖေနဲ့ ဒီအကြောင်းလေး ပြောကြည့်ရအောင်လေ... သမီးလည်း စစ်သေနာပတိ ဆက်မလုပ်ချင်တော့ဘူး မဟုတ်လား... ငါတို့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ နေကြရအောင်လေ နော်..."

"မေမေ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်လာခဲ့၏။ သူမက မိခင်ဖြစ်သူ၏ လက်ကို ပုတ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ သမီးက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ကနေ ထွက်သွားရင်တောင်... စိတ်မပူပါနဲ့... သမီး အခု လုံးဝ အဆင်ပြေပါတယ်..."

"ဟူး..."

ချင်လဲ့ က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

သူမက သမီးဖြစ်သူကို ဖြောင်းဖျနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိထားပေသည်။

"အရင်ဆုံး ရေနွေးနွေးလေးနဲ့ ရေသွားချိုးလိုက်ဦး...သမီး ပြန်လာတာလည်း ရှားပါတယ်... မြို့တော်မှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် နေပြီး မေမေ့ကိုလည်း သမီးကို ဂရုစိုက်ခွင့်ပြုပါဦး... ရှောင်လန်... ညည်းလည်း ရေနွေးနွေးလေးနဲ့ ရေချိုးလိုက်ဦး... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ရှောင်ယွဲ့ ဘေးမှာ နေ့တိုင်း ရှိနေပေးခဲ့တာဆိုတော့ ညည်းလည်း ပင်ပန်းနေမှာပေါ့..."

"အန်တီ... ကျွန်မ မပင်ပန်းပါဘူး..."

ရှောင်လန် ကလည်း အားနာမနေခဲ့ချေ။ အခန်းထဲသို့ တန်းပြေးဝင်သွားလေ၏။

သူမတွင် မိဘများ မရှိချေ။ ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး သူမသည် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ ၏ နောက်သို့ လိုက်ပါနေခဲ့သည်။ ရှန်ကွမ် မိသားစုက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်သဖွယ် ခံစားရပြီး သူမတွင် ကိုယ်ပိုင်အခန်းပင် ရှိလေ၏။

"မေမေ... သမီးလည်း ရေသွားချိုးလိုက်ဦးမယ်..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ ပန်းတစ်ရာ ပွင့်လန်းသွားသကဲ့သို့ပင်။

နာရီဝက်ကြာပြီးနောက်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် သူမသည် အဝတ်အစားတစ်စုံ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ပေ၏။

အနက်ရောင် ပခုံးလျှော ဂါဝန်ရှည်က သူမ၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အမိုက်စား ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ဖော်ကျူးနေပြီး စစ်မြေပြင်တွင် သူမသည် ဘုရင်မတစ်ပါး၏ အငွေ့အသက်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။

အခုတော့...

သူမသည် ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ယှဉ်ပြိုင်၍မရနိုင်သော ကျက်သရေကို ပိုင်ဆိုင်ထားပုံရလေ၏။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ က မှန်ထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ဤမျှ လှပသော အဝတ်အစားများကို မဝတ်ဆင်ရသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

နယ်စပ်တွင် သူမသည် အခြေခံအားဖြင့် တိုက်ပွဲဝင်ဝတ်စုံများကိုသာ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုလှိုင်းလုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပေ၏။

ဤအချိန်၌ လေးထောင့်စပ်စပ် မျက်နှာနှင့် ဒေါသထွက်စရာမလိုဘဲ အာဏာစက် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဝင်လာခဲ့သည်။

သူကတော့ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ ၏ ဖခင် ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင် ပင် ဖြစ်လေ၏။

"ဖေဖေ..."

"သမီး ပြန်ရောက်လာတာ ကောင်းတယ်..."

ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင် က သမီးဖြစ်သူအား ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ရှောင်ယွဲ့... ဒီနှစ်တွေမှာ သမီး တော်တော်လေး ပင်ပန်းခဲ့မှာပဲ... ဒီတစ်ခါ သမီး ဒဏ်ရာရခဲ့တယ်လို့ ဖေဖေ ကြားတယ်... သက်သာရဲ့လား..."

"ရပါတယ်... တစ်လလောက် နားလိုက်ရင် ပျောက်သွားမှာပါ... ပြီးတော့ ဟောင်းနေတဲ့ ဒဏ်ရာတွေလည်း တော်တော်လေး ပျောက်နေပါပြီ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ က ဖခင်၏ဘေးတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"ဖေဖေ ဘာပြောချင်လဲဆိုတာ သမီး သိပါတယ်... စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန က သမီးရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တာဝန်ပါ... ပြီးတော့ သမီးကိုယ်တိုင်လည်း စစ်သေနာပတိ လုပ်ချင်တာပါ... ဖေဖေ အပြစ်မကင်းသလို ခံစားနေစရာ မလိုပါဘူး... သမီး အခု လုံးဝ အဆင်ပြေနေပြီ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဒါဆို... သမီး ဖေဖေ့ကို အပြစ်တင်မလား... တခြားသူတွေ အကုန်လုံးက ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆော့ကစားနေကြရပေမဲ့ ဖေဖေက သမီးကို နေ့တိုင်း လေ့ကျင့်ခိုင်းခဲ့တာလေ..."

ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင် ၏ ရင်ထဲတွင် တွန့်ဆုတ်နေသော ခံစားချက်လေးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူသည် စစ်သားတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ တစ်ချိန်က စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ၏ အကြီးအကဲအဖြစ် တိုင်းပြည်၏ အကျပ်အတည်းကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အရေးကြီးသော တာဝန်များကို ပေးအပ်ရန် မည်သူ့ကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့သဖြင့် သမီးဖြစ်သူကို ငယ်စဉ်ကတည်းက လေ့ကျင့်ပေးခဲ့ရသည်။

သမီးဖြစ်သူအတွက် သူ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မမကောင်း မဖြစ်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။

သို့သော် သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ ဘာမျှမရှိခဲ့ချေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သမီးဖြစ်သူသည် မွေးကတည်းက တိုက်ခိုက်ရေး အရည်အသွေးများ ပါလာခဲ့သည်။ အခြားသူများ ဆယ်နှစ်ကြာအောင် လုပ်ရမည့်အရာများကို သူမက အချိန်တစ်ဝက်ဖြင့် ပြီးမြောက်နိုင်ပေ၏။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ သည် ဤမေးခွန်းကို မဖြေခဲ့ချေ။ သူမက စကားလမ်းကြောင်းကို တိုက်ရိုက် ပြောင်းလိုက်သည်။

"အခု နယ်စပ်က တော်တော်လေး တည်ငြိမ်နေပါပြီ... နိုင်ငံ M က ဒီတစ်ခါ အထိနာသွားပြီး မိုင် ၃၀ လောက် ဆုတ်ခွာသွားတယ်... အိမ်မှာ သမီး လအနည်းငယ်လောက် ပိုနေလို့ ရပါတယ်..."

ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင် ၏ နှလုံးသား လှုပ်ခတ်သွား၏။

ယခုအခါ သူသည် အနားယူသွားပြီဖြစ်ပြီး စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ၏ အကြီးအကဲ မဟုတ်တော့သဖြင့် နယ်စပ်အကြောင်း သူ၏ သတင်းအချက်အလက်များမှာ ယခင်ကလောက် အချိန်မီ မရနိုင်တော့ချေ။

"သမီးတို့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန မှာ နည်းပြချုပ် တစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ ဖေဖေ ကြားတယ်... သူက တော်တော်လေး စွမ်းတယ်ဆို... ဒီတစ်ခါ နယ်စပ် အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းဖို့ သူ ကူညီပေးခဲ့တာလား..."

"ဟုတ်တယ်... သမီးရဲ့ ရောဂါကိုလည်း သူ ကုပေးခဲ့တာ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ က ဤသို့ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားလေ၏။

"တကယ်လို့ အခွင့်အရေး ရမယ်ဆိုရင် အဲဒီ နည်းပြချုပ် နဲ့ ဖေဖေ တွေ့ချင်တယ်..."

ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင် က ပြုံးလိုက်သည်။

"ရှောင်ယွဲ့... နောက်တစ်ခါ အခွင့်အရေးရရင် သူ့ကို ထမင်းစားဖို့ ဖိတ်လိုက်ပါ... အနည်းဆုံးတော့ သူက သမီးရဲ့ အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာပဲလေ..."

"ဟင်..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။

‘ချန်ဖုန်း ကို ထမင်းကျွေးရမယ်...

ကောင်းပါပြီလေ…’

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အန္တရာယ်များသော အပြုံးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

ဤအချိန်၌ မိခင်ဖြစ်သူ ချင်လဲ့ လည်း ဝင်လာခဲ့၏။ သမီးဖြစ်သူအား ပြုံးလျက် ကြည့်ကာ သူမက ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရှောင်ယွဲ့... ဒီတစ်ခါ မေမေ သမီးအတွက် ဘလိုင်းဒိတ်စုံတွဲ တွေ့ဆုံပွဲ အနည်းငယ်လောက် စီစဉ်ပေးမယ်... သွားတွေ့ကြည့်လိုက်ပါ... သမီးသဘောကျတဲ့သူကို တွေ့ရင် မင်္ဂလာကိစ္စကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာပေါ့... သမီးလည်း အဲဒီလောက် မငယ်တော့ဘူးလေ... တစ်သက်လုံး စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန မှာ အချိန်ဖြုန်းနေလို့ မရဘူး မဟုတ်လား..."

"မေမေ... သမီး အိမ်ထောင်မပြုချင်သေးဘူး..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ က နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် ပြသလိုက်၏။

ဘာဟာသလဲ...

သူမကိုယ်တိုင်က ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ရဲ့ အကြီးအကဲလေ... ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ သူမနဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန်မယ့် အမျိုးသား ဘယ်နှစ်ယောက်များ ရှိလို့လဲ။

"မင်္ဂလာကိစ္စလို့ ပြောမှ ဖေဖေ ကိစ္စတစ်ခုကို သတိရသွားတယ်..."

ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင် က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သမီး ငယ်ငယ်တုန်းက စေ့စပ်ထားတာ တစ်ခု ရှိတယ်လေ... တကယ်လို့ အဲဒီကလေးသာ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသေးရင် သူက သမီးနဲ့ ရွယ်တူလောက် ဖြစ်နေပြီ..."

ချင်လဲ့ ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွား၏။

"ဒါက ဘယ်တုန်းက ကိစ္စလဲ... ဘာလို့ ပြန်ပြောနေရတာလဲ..."

"ဖေဖေ မေမေ... ဘာစေ့စပ်တာလဲ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ မှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့၏။

‘ငါ့အဖေ အဲဒီအကြောင်းပြောတာ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး... ဒါတောင် ငါ့အတွက် စေ့စပ်ထားတာမျိုး စီစဉ်ပေးခဲ့သေးတယ်လား…’

ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင် က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဖေဖေ့မှာ သားတစ်ယောက်ရှိတဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်း တစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးတယ်... အဲဒီတုန်းက မင်းတို့နှစ်ယောက်အတွက် စေ့စပ်ပေးခဲ့တာလေ... ငါတို့ မိသားစုနှစ်စု ပိုပြီး ရင်းနှီးလာဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့တာပေါ့... နောက်တော့ တစ်ဖက်မိသားစုမှာ ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီး အဲဒီကလေး ပျောက်ဆုံးသွားတယ်..."

"တော်ပါတော့ တော်ပါတော့... အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်တောင် ကြာခဲ့ပြီဟာကို... ဒီနှစ်တွေ အကုန်လုံး ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း နေလာခဲ့ပြီးမှ အခု ဘာလို့ ပြန်တူးဆွနေရတာလဲ..."

ချင်လဲ့ က သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား အလျင်အမြန် မျက်စောင်းထိုးလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ... မပြောတော့ပါဘူးလေ..."

ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင် က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူက သမီးဖြစ်သူအား နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"တကယ်လို့ သမီး ပင်ပန်းနေရင်လည်း ပြန်လာခဲ့ပါ... စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ကို တခြားတစ်ယောက်ယောက်ဆီ လွှဲပေးလို့ ရပါတယ်... အဲဒီ နည်းပြချုပ် က တော်တော် စွမ်းတယ် မဟုတ်ဘူးလား... တကယ်လို့ သူက လိုချင်တယ်ဆိုရင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ကို သူ့ဆီ လွှဲပေးလိုက်..."

"ချန်ဖုန်း လား..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ က ခေါင်းခါလိုက်၏။

အဲဒီတုန်းက ချန်ဖုန်း က နယ်စပ်မှာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ကို မယူဘူးလို့ ကိုယ်တိုင်ပြောခဲ့တာလေ... နည်းပြချုပ် ရာထူးကိုတောင်မှ ဝန်ကြီးကျန်း က သူ့အဘိုးအဘွားတွေလို တောင်းပန်ပြီးမှ သဘောတူခဲ့တာ။

‘ဒါပေမဲ့ ငါ ချန်ဖုန်း နဲ့ တွေ့ဖို့ အချိန်တစ်ခုတော့ သေချာပေါက် ရှာသင့်တယ်။

…

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

မိဘများကို ဈေးဝယ်ထွက်ရန် ခေါ်လာခဲ့သော ချန်ဖုန်း သည် ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...

ယခုလေးတင် အန္တရာယ်တစ်ခုခု ကျရောက်လာမည့် ခံစားချက်ကို သူ တကယ်ပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ အစ်ကို..."

ချန်ဟွေ သည် အရွယ်အစားစုံ အိတ်များကို သယ်လာခဲ့၏။ သူမကို အခမဲ့ အလုပ်သမားအဖြစ် သဘောထားခံရသော်လည်း သူမက အလွန် ပျော်ရွှင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဒီအဝတ်အစားတွေထဲက တစ်စုံက သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အဝတ်အစား ဖြစ်နေလို့ပဲလေ။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... သွားကြစို့..."

ချန်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူက သူ၏ မိဘများကို ဖိနပ်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ခေါ်သွားခဲ့လေ၏။