အခန်း ၇

အခန်း - (၇) မန္တန်

နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်သည် တလီတောင်မှ ထိုးထွက်လာခဲ့ပြီး လရှုစားကန်ကို ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။ လေညှင်းသည် ကျူပင်များကြားထဲမှ တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်လာခဲ့ပြီး မေချယ်မြစ်တစ်လျှောက်ရှိ ကလေးများ၏ ရယ်မောသံများကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ချန်းအားနျိုသည် တောင်စောင်းတစ်ခုပေါ်တွင်ထိုင်နေပြီး သူ၏လယ်ကွင်းထဲမှ ကောက်ပဲသီးနှံများကို စိုးရိမ်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်ဖြင့် စူးစမ်းကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင်မူ အိပ်ရာထဲလဲနေသော ဇနီးဖြစ်သူအတွက် အတွေးပေါင်းစုံဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

တလီတောင် အရှေ့ဘက်ခြမ်းရှိ လီချွမ်းခိုရွာတွင် မွေးဖွားခဲ့သော ချန်အားနျိုသည် လွန်ခဲ့သောဆယ်နှစ်က အလွန်ပြင်းထန်သော မိုးခေါင်မှုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ မြေကြီးများ ကွဲအက်ကာ အဖြူရောင်အခိုးအငွေ့များ ထုတ်လွှတ်ပြီး ရွာသားများကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် အရှုပ်အထွေးများကြား လမ်းပျောက်နေသော သူသည် လီကျင်းရွာဆီသို့ ထွက်ပြေးလာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် လယ်သမား လီကန်ရွှေက သူ့ကို ခေါ်ယူမွေးစားခဲ့သည်။ နောက်နှစ်တွင် လယ်လုပ်ရန်အတွက် သူ့ကို မြေတစ်ကွက် ပေးအပ်ခဲ့သည်။

အရွယ်လာသည်နှင့် သူသည် နောက်ထပ်မြေတစ်ကွက်ကို ငှားရမ်းကာ အိမ်တစ်အိမ်ဆောက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် လီကန်ရွှေ၏သမီးဖြစ်သူနှင့် အိမ်ထောင်ပြုပြီး ရွာတွင် အခြေချနေထိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဇနီးဖြစ်သူ၏ ရုတ်တရက် နာမကျန်းဖြစ်မှုက သူ့အပေါ်တွင် ကြီးမားသောဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သူ့တွင် စုဆောင်းငွေအချို့ရှိပြီး ရွာအဝင်ဝအနီးတွင် နေထိုင်သော စာပေပညာရှင်၏အကူအညီကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။

ရောဂါသည် ကြီးကြီးမားမား မဟုတ်သဖြင့် ဆေးဝါးအနည်းငယ်ပေးရုံဖြင့် ကုသနိုင်ပေသည်။ သို့သော် သူမ၏အခြေအနေ ပိုမိုဆိုးရွားလာပါက ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော ငွေကြေးအခက်အခဲအတွက် သူစိုးရိမ်နေဆဲပင်။

“ဦးလေး”

အတွေးထဲတွင်နစ်မြောနေသော ချန်အားနျိုသည် ရွှင်မြူးစွာ ခေါ်လိုက်သောအသံကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားခဲ့သည်။

သူမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ခြံဝင်းအဝတွင် ချောမောသော လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ထိုသူက သူ့အား နွေးထွေးစွာပြုံးရင်း နှုတ်ဆက်နေသည်။

“အာ…ချန်းဟူ…မင်းကိုး။ ဒီလောက် ရိုသေစရာမလိုပါဘူးကွာ”

ချန်အားနျိုက ကိုယ်ကို အနည်းငယ်ကိုင်းညွတ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ လီမိသားစုမှ ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ဦး၏ သမီးနှင့် အိမ်ထောင်ပြုထားသော သူရင်းငှားလယ်သမားတစ်ဦးသာဖြစ်သော သူသည် ထိုသို့သော အရိုအသေပေးမှုမျိုးကို မခံယူထိုက်ဟု ခံစားနေရသည်။

လီကန်ရွှေသည် ဉာဏ်ကောင်းပြီး စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသော်လည်း ရှုပ်ပွေတတ်သူဖြစ်သည်။ သူသည် ဇနီးတစ်ယောက်တည်းနှင့် မတင်းတိမ်ဘဲ ကိုယ်လုပ်တော်နှစ်ယောက် ထပ်ယူခဲ့သေးသည်။

သူ၏ ပထမဇနီးနှင့် သားနှစ်ယောက် ထွန်းကားခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်လုပ်တော်များမှ သားသုံးယောက်နှင့် သမီးလေးယောက် ထွန်းကားခဲ့သည်။

လီကန်ရွှေ ဇရာကြောင့် ဆုံးပါးခါနီးအချိန်တွင် အိမ်ထောင်ခွဲမသွားဘဲ သူနှင့်အတူနေသော ပထမဇနီး၏ အငယ်ဆုံးသားသည် ရုတ်တရက် ဆုံးပါးသွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ကိုယ်လုပ်တော်များမှ မွေးဖွားလာသောကလေးများသည် မိသားစု၏ လယ်ကွင်းများကို မျက်စိကျနေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် အိမ်မှ အဝေးသို့ရောက်နေသော လီမုထျန်းသည် သူ၏လူများနှင့်အတူ ဆေဘာတစ်လက်ကိုင်ကာ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ဤကြောက်မက်ကောင်းသော စစ်ပြန်ကြီးသည် မိသားစုကို ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့သော အိမ်တော်ထိန်းကို ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ သူ၏ညီငယ်ကို အဆိပ်ခတ်ခဲ့သော ထင်ရှားသော မိသားစုမှ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ အသက်မချမ်းသာပေးခဲ့ဘဲ သူတို့၏ခွေးများကိုပင် သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့သည်။

လီမုထျန်းသည် သူ့လူနှစ်ယောက်ခြံရံလျှက် ရပ်နေပြီး သွေးများ တစက်စက်ကျနေသော ဆေဘာကိုကိုင်စွဲကာ လှည်းတစ်စီးဖြင့် အလောင်းများကို ရွာထဲမှ ဆွဲထုတ်သွားခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သွေးစီးကြောင်းတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ရှင်းလင်းသော သတိပေးချက်တစ်ခုကို ပေးပို့ခဲ့သည်။ ရွာသားများသည် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိကြသဖြင့် သူတို့၏ အိမ်တံခါးများကို ပိတ်ထားခဲ့ကြသည်။

လီမုထျန်း၏ တရားမဝင်ညီများသည် ကနဦးတွင် အလွန်ထိတ်လန့်နေခဲ့ကြပြီး လီကန်ရွှေ၏ တရားဝင်အမွေဆက်ခံသူ ပြန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့အတွက် လယ်ယာမြေဝေစု မရနိုင်တော့ဟု တွေးထင်ခဲ့ကြသည်။

အံ့အားသင့်စရာကောင်းစွာပင် လီမုထျန်းက သူတို့ကို စုဝေးခေါ်ယူကာ အဆင့်အတန်း မခွဲခြားဘဲ သူတို့အားလုံး သွေးသားတော်စပ်ကြသည်ဟု သူကြေညာလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် မိသားစု၏မြေများကို ရက်ရောစွာ ခွဲဝေပေးခဲ့သည်။ မိသားစုဝင်တစ်ဦးချင်းစီကို နှစ် “မူ” စီ၊ သူခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော လူနှစ်ယောက်ကို လေး “မူ” စီ ခွဲဝေပေးခဲ့သည်။

ကျေးဇူးတင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လူတိုင်းသည် သူ့ကို မိသားစုခေါင်းဆောင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြပြီး လီမိသားစုအတွင်း သူ၏ခေါင်းဆောင်နေရာကို ခိုင်မာစေခဲ့သည်။

ချန်အားနျိုသည် လီချန်းဟူ၏ နူးညံ့သောအပြုံးကို ငေးကြည့်ရင်း လီမုထျန်း၏ သွေးစက်များဖြင့် သိသိသာသာ စွန်းထင်းနေသော မျက်နှာကို မလွှဲမရှောင်သာ ပြန်လည်သတိရမိလိုက်သည်။ နေရောင်ခြည်၏ နွေးထွေးမှုအောက်တွင်ပင် ဤခြောက်လှန့်နေသော ပုံရိပ်သည် သူ၏ကျောရိုးများကို စိမ့်သွားစေခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူက တလေးတစား မေးလိုက်သည်။

“ချန်းဟူ မင်း ဒီကိုဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ”

“ဦးလေးက ကျွန်တော့်ကို အရမ်းအလေးအနက်ထားနေတာပဲ။ ဒေါ်လေး နေမကောင်းဘူးလို့ ကြားတယ်။ အဖေက ဦးလေး ထမင်း၊ ဟင်း ချက်ပြုတ်ဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေမှာစိုးလို့ ကျွန်တော့်အမေ ချက်ပြုတ်ထားတဲ့ အိမ်ချက်လက်ရာစားဖို့ ဦးလေးနဲ့ ညီလေးဇယ့်ကို ဖိတ်ခိုင်းလိုက်တာ”

လီချန်းဟူက ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အို... ငါကြောင့် အလုပ်ရှုပ်ပါတယ်ကွာ…”

ချန်အားနျိုက အနေရခက်သောအပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သိသိသာသာ ဒွိဟဖြစ်နေပုံရသည်။

“ဒါဆို သဘောတူလိုက်ပြီပဲ ထားလိုက်ပါတော့။ အမေက အားလုံးပြင်ထားပြီးပါပြီ”

လီချန်းဟူက ချန်အားနျို၏ပခုံးကိုပုတ်ရင်း တိုက်တွန်းပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

“ကောင်းပြီလေ”

ချန်အားနျိုက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းခါရင်း သဘောတူလိုက်သည်။

သူက အိမ်ထဲသို့လှမ်းအော်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဇယ့်လေး အဝတ်အစားလဲလိုက်တော့။ ငါတို့ ဒီည မင်းဦးလေးအိမ်မှာ ညစာ သွားစားကြမယ်”

လီမိသားစုသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်နှစ်က သူတို့၏စံအိမ်ကြီးကို သိသိသာသာတိုးချဲ့ကာ ပြန်လည်ပြုပြင်ခဲ့ကြသည်။ ခြံဝင်းသည် မြောက်မှတောင်သို့ ထောင့်မှန်စတုဂံပုံသဏ္ဌာန် ရှည်လျားစွာတည်ရှိသည်။ ရှေ့ခြံဝင်းတွင် ကျောက်ပြားများခင်းထားပြီး အလေးမကျောက်တုံးများဖြင့် အလှဆင်ထားကာ သိုင်းပညာလေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေပေသည်။

ချန်အားနျိုသည် လေးလံသော အလေးမကျောက်တုံးများကို အံ့ဩတကြီးကြည့်ရင်း မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

“လီမိသားစုက သိုင်းပညာလေ့ကျင့်မှုကို တကယ်ပဲ အလေးအနက်ထားတာပဲ။ အဲဒါတွေက တော်တော်လေး လေးလံပုံရတယ်”

ပင်မခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သောအခါ ခြံဝင်းအလယ်တွင် ရေကန်တစ်ကန်ကို တွေ့ရပြီး ထိုရေကန်ထဲတွင် အပြာရောင်ငါးအများအပြားကို မွေးမြူထားသည်။ ခြံဝင်းသည် ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်တွင် တည်ရှိသော လီချန်းဟူနှင့် လီထုန်ယာတို့၏ အိမ်များဆီသို့ လမ်းခွဲများရှိသည်။ အမျိုးမျိုးသောအခန်းများသည် ဆက်သွယ်ထားသော စင်္ကြံများတစ်လျှောက် စီတန်းနေကြသည်။ အိမ်ကြီး၏ ခမ်းနားထည်ဝါမှုသည် သေသပ်စွာ ခင်းကျင်းထားသော ကျောက်ခင်းလမ်းများနှင့် လှေကားထစ်များကြောင့် ပိုမိုပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

သူတို့ဝင်ရောက်လာသောအခါ ယခုအခါ ဆယ့်ရှစ်နှစ်ရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း အိမ်ထောင်မပြုရသေးသော လီထုန်ယာက ကြိုဆိုနှုတ်ဆက်သည်။ လီချန်ဟူသည် မကြာသေးမီက ရန်မိသားစု၏ ဒုတိယသမီးနှင့် ကြီးကျယ်သောအခမ်းအနားဖြင့် ထိမ်းမြားလက်ထပ်ခဲ့သည်။

ညစာစားပြီးနောက် ချန်အားနျိုသည် ခြံဝင်းထဲတွင်ထိုင်ကာ စကားစမြည်ပြောဆိုနေစဉ် လီချယ်ကျင်းက ခြံဝင်းထဲသို့ အပြေးအလွှားဝင်ရောက်လာပြီး လီမုထျန်းကို တိုးတိုးလေးပြောသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

လီချယ်ကျင်းသည် ကိုးနှစ်သားသာ ရှိသေးသော်လည်း ထူးခြားစွာ ခန့်ညားသောအသွင်အပြင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်မှု လက္ခဏာများကိုလည်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ပေသည်။ သူသည် ဆွေမျိုးများနှင့် မောင်နှမများအားလုံးကြားတွင် အချစ်ခံရဆုံးဖြစ်သည်။

သူ၏ကလေးများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်နေခဲ့သော လီမုထျန်းသည် လီချယ်ကျင်း၏ တိုးတိုးလေးကပ်ပြောသော စကားများကို ကိုင်းညွတ်ကာ နားထောင်လိုက်သည်။

“အဖေ၊ ကြေးမုံက… အလင်းရောင်ထွက်နေတယ်”

လီမုထျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း ပေါင်များကို ပုတ်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကို ပြောလိုက်သည်။

“ဒီအဖိုးကြီး အနားယူဖို့လိုပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မရှိကြပါနဲ့။ မင်းတို့ စကားဆက်ပြောကြပါ”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်ကာ အိမ်နောက်ဘက်ဆီသို့ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ကျန်လူစုက လီမုထျန်း၏စကားကို နားလည်သဘောပေါက်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်၍ တိုးတိုးရေရွတ် တုံ့ပြန်ကြပြီးနောက် ချန်အားနျိုက ချက်ချင်းပင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူက ရိုသေစွာ ဦးညွတ်ဂါရဝပြုပြီးနောက် ပြန်တော့မည့်အကြောင်း နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလိုက်လေသည်။

ခြံအနောက်ဘက်တွင် အခန်းပေါင်းများစွာရှိသည်။ လီမုထျန်းသည် ၎င်းတို့အားလုံးထဲတွင် အကျယ်ဝန်းဆုံးဖြစ်သော အလယ်ဗဟိုရှိ ဘိုးဘေးခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင် သူတို့၏ မျိုးဆက်ခြောက်ဆက် ဘိုးဘေးများကို သစ်သီးများနှင့် ဖရဲသီးများ ပူဇော်ထားပြီး ထိုသူများ၏ သမိုင်းကြောင်းများကို ရွာမှတ်တမ်းများမှတစ်ဆင့်ယူကာ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

သူက နံရံချပ်တစ်ခုကို ဖိတွန်းလိုက်သောအခါ ခန်းမဆောင်၏ နောက်ကွယ်ရှိ လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ခေါင်မိုးပြတင်းပေါက်သည် ပွင့်နေခဲ့ပြီး အထိုအပေါက်မှနေတဆင့် လရောင်ကို အောက်ရှိ အပြာရောင်ကျောက်တုံးစင်မြင့်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေစေသည်။ ထိုစင်မြင့်ထက်တွင် ညိုပြာရောင် ကြေးမုံတစ်ချပ်ရှိနေပြီး ထိုကြေးမုံထံမှ ရေလှိုင်းပမာ ကြည်လင်တောက်ပသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။

“သုံးနှစ်တောင်ရှိခဲ့ပြီ… ကျင်းအာ၊ မင်းအစ်ကိုတွေကို သွားခေါ်လာခဲ့”

လီမုထျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ကြေးမုံကိုစိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အခုချက်ချင်း ခေါ်လာခဲ့ပါမယ်”

လီချယ်ကျင်းက တက်ကြွစွာ ပြန်ဖြေပြီး သူ၏အစ်ကိုများကိုရှာရန် အမြန်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

xxxxxxxxxx

နိုးထလာသော လုကျန်းရှန်း၏စိတ်ထဲတွင် သတင်းအချက်အလက်အသစ်များဖြင့် ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။ သူ၏အတွေးများကိုစုစည်းရန် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းချိန်ကြာအောင် အချိန်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကျောက်စိမ်းထဲတွင်ပါရှိသော အချက်အလက်များစွာကို ဂရုတစိုက် စူးစမ်းလေ့လာလိုက်သည်။

“အထွဋ်အထိပ်ယင် မရီဒန်အားဖြည့်ကျမ်း”

ဤကျမ်းသည် လူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ “အပေါက်များ” မှတစ်ဆင့် မိုးနှင့်မြေ၏ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်းအပေါ် အဓိကထားသည်။ ၎င်းတွင် လရောင်ခြည်၏ အထွဋ်အထိပ်ယင်စွမ်းအင်ကို လှုံ့ဆော်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝိညာဉ်သန္ဓေသား ဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်၏ ချက္ကရာ ၆ ခုအဖြစ် ပြုစုပျိုးထောင်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤချက္ကရာများကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ခြင်းသည် သက်တမ်းကို ရှည်စေနိုင်ပြီး လူတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ကာ အမျိုးမျိုးသော မန္တာန်များကို အသုံးပြုနိုင်စေသည်။ ချက္ကရာ ၆ ခု လပြည့်ဝန်းကဲ့သို့ အပြည့်အဝ ဖွံ့ဖြိုးလာသည်နှင့် လူတစ်ဦးသည် ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ထိုကျမ်းတွင် ရွှေရောင်အလင်း၊ သန့်စင်ခြင်း၊ ရေဖယ်ရှားခြင်း၊ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းခြင်းနှင့် စိတ်ဝိဉာဉ်ကွန်ယက်ကဲ့သို့သော စွမ်းအားနည်းသော မန္တာန်အချို့ကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။

ထိုမန္တန်များသည် ၆ခုသော ချက္ကရာများကို ပြုစုပျိုးထောင်ပြီးသည်နှင့် ကျမ်း၏လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်ကို အသုံးချကာ လေ့ကျင့်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ထိုကျမ်းတွင် အင်မော်တယ် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ၆ခုကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။ ၎င်းတို့မှာ

ဝိညာဉ်သန္ဓေသား ဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်၊ ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်၊ အခြေတည်အဆင့်၊ ခရမ်းရောင်စံအိမ်တော်အဆင့်၊ ရွှေအမြုတေအဆင့်နှင့် နိုးထဝိညာဉ်အဆင့် တို့ဖြစ်သည်။

ကျောက်စိမ်းတုံးထဲတွင် ယွဲ့ပြည်နယ်မှ လရောင်ဇာစ်မြစ်စံအိမ်တော်၏ ဝိညာဉ်သန္ဓေသား ဖွဲ့တည်ခြင်း မရီဒန်အားဖြည့်ကျင့်စဉ်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး ထိုကျင့်စဉ်ကို ဝိညာဉ်သန္ဓေသား ဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်ရှိ လရောင်အင်မော်တယ်စံအိမ်တော်မှ တပည့်များထံသို့ သင်ကြားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်စိမ်းတုံးထံမှ အချက်အလက်များကို စုပ်ယူပြီးနောက် လုကျန်းရှန်းသည် နက်ရှိုင်းသောပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ သူ၏နတ်ဘုရားအာရုံသည် ၆၆ မီတာအထိ ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ လရောင်စွမ်းအင် သိုလှောင်နိုင်မှုပမာဏသည်လည်း အဆပေါင်းများစွာ တိုးပွားလာခဲ့သည်။

လုံလောက်သော လရောင်စွမ်းအင်ရှိပါက သူသည် ကြေးမုံ၏သုံးမီတာအတွင်း မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အထွဋ်အထိပ်ယင် မရီဒန်အားဖြည့်ကျမ်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော အမျိုးမျိုးသော အားနည်းသည့် မန္တာန်များကို အသုံးပြုနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ကြေးမုံ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ မန္တာန်တစ်ခုသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

“ဂမ္ဘီရပုလဲယဇ်ဝိညာဉ်”