အခန်း ၁၁

အခန်း - (၁၁) နွေယာဉ်စွန်းချိန်

နွေယဉ်စွန်းချိန်မိုးသည် မြေလပ်မြေရိုင်းများပေါ်သို့ ဖွဲဖွဲလေးရွာကျနေပြီး လေထုထဲတွင် မြေသင်းနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေစေခဲ့သည်။

ဂျုံများစောစောမှည့်သော တောင်ဘက်ပိုင်းတွင် ရိတ်သိမ်းမှုအသစ်များကို စုသိမ်း၊ စည်းနှောင်ပြီး လယ်ကွင်းများအပေါ်တွင် စုပုံထားသည်။

လယ်သမားများသည် တောင်စောင်းများတစ်လျှောက် နှုတ်ဆက်စကားများ ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ဆောင်းရာသီနှောင်းပိုင်း ရိတ်သိမ်းနိုင်ရန်အတွက် ဆီထွက်သီးနှံများ၊ မုန်လာဥများနှင့် မုန်ညင်းများကို စိုက်ပျိုးရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

လီအိမ်တော်တွင် လီထုန်ယာ၊ လီချန်းဟူနှင့် အခြားသူများသည် နွေယဉ်စွန်းချိန်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ မျှော်လင့်နေခဲ့ကြသည်။

ကောင်းကင်က မှောင်ရီပျိုးလာသည်နှင့် သူတို့သည် ယူကလစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော စားပွဲကို သယ်ထုတ်လာပြီး လီရှန်းဖျင်နှင့်အတူ ၎င်း၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

နွေယဉ်စွန်းချိန်၏ ပထမဆုံးရိတ်သိမ်းမှုမှ ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြစ်သော ဂျုံတစ်ခက်၊ အမျိုးမျိုးသော သစ်သီးများနှင့် နွေမိုးရေဖြင့်ဖျော်ထားသော လက်ဖက်ရည်သုံးခွက်ကို ဦးချိုမဲ့နဂါးဘောင်ဖြင့် ထောက်ထားသော ကြေးမုံ၏ရှေ့တွင် တည်ခင်းထားခဲ့သည်။

သူတို့သုံးယောက်သည် အကြည့်ချင်းဖလှယ်ပြီးနောက်

“လီမိသားစုမှ တပည့်များဖြစ်သော ကျွန်ုပ် လီချန်းဟူ၊ လီထုန်ယာ၊ လီရှန်းဖျင်တို့အနေဖြင့် ဂမ္ဘီရအလင်းကို ရိုသေစွာလေးစားစွာ တောင်းခံအပ်ပါ၏။ ကျွန်ုပ်တို့သည် တာအိုလမ်းစဉ်ကို လိုက်စားရန် မြှုပ်နှံထားပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ ကံကြမ္မာကို အသင်၏လက်ထဲတွင် အပ်နှံပါ၏။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏သစ္စာစကားကို မဖောက်ဖျက်ဘဲ တည်မြဲပါမည်။ ဤအဆောင်ကို မီးရှို့ခြင်းဖြင့် အထွဋ်အထိပ်ယင်ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်းဖော်ပြပါ၏” ဟု တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရွတ်ဆိုလိုက်ကြသည်။

ကြေးမုံသည် အရောင်များဖြင့် တောက်ပလာပြီး အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ အဖြူရောင်အလင်းလုံး သုံးလုံးသည် ကြေးမုံထဲမှထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ထံသို့ ပျံသန်းလာခဲ့သည်။

ညီအစ်ကိုသုံးယောက်သည် လျှင်မြန်စွာ တင်ပုလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ကြပြီး “လက်ခံရယူခြင်းကျင့်စဉ်” တွင် ညွှန်ကြားထားသည့်အတိုင်း အဆောင်မျိုးစေ့များကို လမ်းညွှန်ပေးလိုက်ကြသည်။

အဖြူရောင်အလင်းလုံးများ သူတို့၏ နီဝမ်နန်းတော်များထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို တွေ့ရသောအခါ လီချယ်ကျင်းသည် သူ၏အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ထိုင်ချကာ တရားထိုင်ခြင်း၌ နစ်မြောသွားခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ ချီဟိုင်အပ်စိုက်မှတ်အတွင်းမှ လင်းလက်နေသော လရောင်ပေါ်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာဖြင့် တွေးတောလိုက်သည်။

“ကြေးမုံရဲ့အကူအညီနဲ့ လရောင်ချီစွမ်းအင် ၈၁ မျှင်ကို သန့်စင်ပြီးပြီ။ နွေယဉ်စွန်းချိန်က သဘာဝတရား နိုးထလာခြင်းကို ကြိုဆိုပြီး ယန်က ယင်ကို ရှင်းလင်းပေးတာကြောင့် ဒါက အဆင့်ချိုးဖျက်ဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်ပဲ”

လူငယ်အားမာန်များဖြင့် အားတက်လာသော လီချယ်ကျင်းသည် လက်ဟန်များကို အာရုံစူးစိုက်ကာ စတင်လိုက်သည်။ လရောင်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် ၈၁ မျှင်သည် သူ၏ ချီဟိုင်အပ်စိုက်မှတ်တွင် ပြင်းထန်စွာ လည်ပတ်နေခဲ့သည်။

“နီဝမ်နန်းတော်တွင်စုစည်းပြီး ၁၂လွှာသက်ဆင်းလော့… ပျံသန်းနေသော ငှက်များကဲ့သို့ ပုံသဏ္ဌာန်ကိုယူလော့။ ၁၂လွှာသို့တက်ပြီး လျှာအောက်မှအပေါက်ဆီသို့…”

လီချယ်ကျင်းသည် “အထွဋ်အထိပ်ယင် မရီဒန်အားဖြည့်ကျမ်း” မှ ဆန်းကြယ်အသွင် ချက္ကရာကို စုစည်းဖွဲ့တည်ရန် ကျင့်စဉ်ကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြုလုပ်နေစဉ် လရောင်သည် သူ၏လည်ချောင်းရှိ ၁၂လွှာကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ဦးခေါင်းထိပ်ရှိ နီဝမ်နန်းတော်တွင် အရည်အဖြစ် စုစည်းသွားကာ သူ၏ချီဟိုင်အပ်စိုက်မှတ်ရှိ ကြည်လင်သော ရေကန်တစ်ခုထဲသို့ စီးဝင်သွားခဲ့သည်။

“ဖွဲ့တည်စမ်း”

သူရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ချီဟိုင်အပ်စိုက်အမှတ်ရှိ ကြည်လင်သောရေကန်ထဲတွင် လှပသော လခြမ်းကွေးတစ်ခုနှင့်တူသည့် ငွေရောင်အလင်းကွေးတစ်ခု လင်းလက်တောက်ပစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

“ဆယ့်နှစ်လွှာကိုဖြတ်ပြီး ချီဟိုင်ထဲကို။ ဆန်းကြယ်အသွင် ချက္ကရာက ကြည်လင်တဲ့ရေကန်ထဲမှာ ပေါ်ထွက်လာပြီ”

လီချယ်ကျင်းသည် မှင်သက်ဖွယ်ရာမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်ဖြစ်ရာ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ သူသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဆန်းကြယ်အသွင် ချက္ကရာပေါ်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ပုံသဏ္ဌာန်ကို တည်ငြိမ်စေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားအားထုတ်လိုက်သည်။

အချိန်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဆန်းကြယ်အသွင် ချက္ကရာ၏ပုံသဏ္ဌာန်မှာ မတည်ငြိမ်သေးပေ။ ကြည်လင်တောက်ပသော လခြမ်းကွေးလေးသည် ရေကန်ထဲတွင် ညင်သာစွာပေါ်လာနေပြီး ၎င်း၏တောက်ပသောပုံသဏ္ဌာန်သည် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သကဲ့သို့ တုန်ခါနေခဲ့သည်။

လီချယ်ကျင်းသည် ဤအချိန်တွင် အလွန်ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်ပြီး ဆန်းကြယ်အသွင် ချက္ကရာ၏ပုံသဏ္ဌာန်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ရုန်းကန်နေရသည်။ ချွေးစက်ကြီးများသည် သူ၏ချောမောသောမျက်နှာမှ လျှောကျလာပြီး အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို စွန်းထင်းသွားစေသည်။

ထိုအရေးကြီးသောအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ချီဟိုင်အပ်စိုက်အမှတ်အတွင်းမှ ကြည်လင်သောရေကန်သည် ရုတ်တရက် ပလုံခနဲမြည်ကာ နောက်ဆုတ်သွားပြီး အဖြူရောင်အဆောင်ဆေးလုံးတစ်လုံး ရုတ်တရက် အပေါ်သို့ပျံတက်သွားခဲ့သည်။

တောက်ပဝိုင်းစက်နေသော အဆောင်ဆေးလုံးသည် ဆန်းကြယ်အသွင် ချက္ကရာပေါ်တွင် နေရာယူလိုက်ပြီး ကြည်လင်သောလခြမ်းကွေးလေးကို တည်ငြိမ်စေကာ ကြည်လင်သောရေကန်ထဲမှ မန္နာစွမ်းအင်များကို ငြိမ်သက်သွားစေခဲ့သည်။

လီချယ်ကျင်းသည် စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် လုပ်ငန်းစဉ်ကို ပြီးမြောက်စေရန် သူ၏အားအင်များကို စုစည်းလိုက်သည်။

ဆန်းကြယ်အသွင် ချက္ကရာကို အောင်မြင်စွာ စုစည်းဖွဲ့တည်နိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ လရောင်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်ကို လရောင်မန္နာစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးလိုက်သည်။

လီချယ်ကျင်းသည် ယခုအခါ ဝိညာဉ်သန္ဓေသား ဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်ရှိ အင်မော်တယ်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် လရောင်အလင်းဝန်းဖြင့် လွှမ်းခြုံနေဆဲဖြစ်သော ကြေးမုံဘက်သို့ကြည့်လိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ဦးညွတ်အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

“လီမိသားစုက ကျွန်ုပ်တို့အား အင်မော်တယ်ကျင့်စဉ်ကို ချီးမြှင့်ပြီး လရောင်ကို စုစည်းဖွဲ့တည်ကာ ဆန်းကြယ်အသွင် ချက္ကရာကို ပြီးမြောက်အောင် ကူညီပေးသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြလိုပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဤကျေးဇူးတရားကို ထာဝရ အမှတ်ရနေမည်ဖြစ်ပြီး နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း အမွှေးတိုင်များမီးရှို့ကာ ရိုးရာဓလေ့များ မပျက်မကွက် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သွားပါမည်။”

လီချယ်ကျင်း၏ နုပျိုသော်လည်း တည်ကြည်သောအသံက သူသည် ကာကွယ်ပေးရန် လိုအပ်သော ကလေးလေးဘဝမှ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးနိုင်သော ဆယ်ကျော်သက်တစ်ဦးအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားခြင်းကို အမှတ်အသားပြုနေခဲ့သည်။

“ကျင်းအာ”

လရောင်အောက်တွင်ရပ်နေသော လီမုထျန်းက သူ၏အငယ်ဆုံးသားကို ညင်သာစွာ ငေးကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

“အဖေ၊ ကျွန်တော် ဆန်းကြယ်အသွင် ချက္ကရာကို အောင်အောင်မြင်မြင် ဖွဲ့တည်နိုင်ခဲ့ပြီ”

လီချယ်ကျင်းက ပြုံးရင်းမတ်တပ်ရပ်ကာ အသိပေးလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ဖြန့်လိုက်ပြီး နို့နှစ်ရောင်ရှိသော မန္နာစွမ်းအင်လည်ပတ်မှုတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

“ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ပထမဆုံးအဆင့်က ဝိညာဉ်သန္ဓေသား ဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်လို့ခေါ်တယ်။ ဝိညာဉ်သန္ဓေသား ဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်ရဲ့ အထွဋ်အထိပ်ကိုရောက်ဖို့ ဆန်းကြယ်အသွင် ချက္ကရာ၊ အလင်းဆောင်နှင်း ချက္ကရာ၊ မန္နာစွမ်းအင်သံသရာ ချက္ကရာ၊ စိမ်းပြာအဆီအနှစ် ချက္ကရာ၊ ကျောက်စိမ်းမြို့တော် ချက္ကရာနဲ့ ဝိညာဉ်သန္ဓေသားနိုးထခြင်း ချက္ကရာဆိုတဲ့ ချက္ကရာခြောက်ခုကို စုစည်းဖွဲ့တည်ရမယ်။ ဆန်းကြယ်အသွင် ချက္ကရာက တာအိုလမ်းစဉ်ရဲ့ တံခါးပေါက်ပဲ”

သူက ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ကောင်းတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ်”

လီမုထျန်းက စိတ်သက်သာရာရသွားကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လီချယ်ကျင်းသည် မန္နာစွမ်းအင်ကို ပျောက်ကွယ်သွားစေရန် လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏အသစ်ရရှိထားသော ကျင့်ကြံခြင်းကို ခိုင်မာစေရန် အာရုံစိုက်ရင်း ထိုင်လျှက်အနေအထားသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

xxxxxxxxxx

“အားကောင်းလိုက်တဲ့ ကျင့်စဉ်”

လီရှန်းဖျင်က ပထမဆုံး မျက်လုံးများဖွင့်လိုက်ပြီး ပြုံးရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

သူမတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ကာ စားပွဲပေါ်မှ လက်ဖက်ရည်အိုးကိုဆွဲယူပြီး အားရပါးရ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။

“ငါ ‘အထွဋ်အထိပ်ယင် မရီဒန်အားဖြည့်ကျမ်း’ နဲ့ ရေဖယ်ရှားခြင်းပညာရပ်ကို လက်ခံရရှိခဲ့တယ်”

လီထုန်ယာသည် မကြာမီပင် တရားထိုင်ရာမှ နိုးထလာခဲ့သည်။

“ငါ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းခြင်းပညာရပ်ကို လက်ခံရရှိခဲ့တယ်”

သူက ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် မျက်ခုံးများပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် ခဏတာ သူတို့၏အတွေ့အကြုံများကို ဖလှယ်ကြပြီးနောက် လီချန်ဟူက မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့ညီငယ်များ၏ မျှော်လင့်နေသောအကြည့်များကို အနည်းငယ်တွေဝေစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါ သန့်စင်ခြင်းပညာရပ်တွေကို ရခဲ့တယ်” သူက ပြောပြလိုက်သည်။

ညီအစ်ကိုသုံးယောက် စကားစမြည်ပြောဆိုနေစဉ် လီချယ်ကျင်းသည် သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် နက်ရှိုင်းမြင်ကွင်း ချက္ကရာကို စုစည်းဖွဲ့တည်နိုင်ခဲ့ပြီ”

“မြန်လိုက်တာ”

လီရှန်းဖျင်က သံသယဖြင့် ခေါင်းစောင်းကာ မေးလိုက်သည်။

လီချယ်ကျင်းသည် စားပွဲပေါ်တွင်တည်ရှိနေသော ကြေးမုံဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ဒါတွေအားလုံးက ကြေးမုံရဲ့စွမ်းအားကြောင့်ပဲ။ လရောင်စွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်အသုံးချဖို့ ဒါကိုအသုံးပြုတာက လိုအပ်တဲ့ အားထုတ်မှုကို တစ်ဝက်လျှော့ချပေးနိုင်တယ်”

အခြားသူများလည်း နားလည်သဘောပေါက်သွားကြသည်။ လီချန်ဟူသည် လီချယ်ကျင်း၏ဆံပင်ကို ချစ်ခင်စွာ ဖွလိုက်သည်။

ပြုံးရင်း သူက ပြောလိုက်သည်။

“လူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဝိညာဉ်အပေါက်တစ်ခု ရှိတယ်လို့ ငါဖတ်ရတယ်။ မန္နာစွမ်းအင်က ငါတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စိမ့်ဝင်သွားပြီဆိုရင် အဲ့ဒါကိုရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မယ်။ ကျင်းအာ၊ မင်း ငါတို့ကိုရှာတွေ့အောင် ကူညီပေးနိုင်မလား”

သူ၏ညီငယ်များနှင့်မတူဘဲ လီချန်ဟူသည် လက်ခံရယူခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း အလွန်မသက်မသာဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး သူ၏ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံမှုစွမ်းရည်ကို သံသယဝင်လာခဲ့သည်။

သူ၏ အစ်ကိုကြီးသုံးယောက်ကို ကြည့်ရှုရင်း လီချယ်ကျင်းသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို သူနှင့်အနီးဆုံးတွင်ရပ်နေသော လီရှန်းဖျင်၏ ပခုံးပေါ်တင်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်အပေါက်ကို ရှာဖွေရန် မျက်လုံးများ မှိတ်လိုက်သည်။

“ချီစွမ်းအင်က စိတ်အားထက်သန်တဲ့ ငါးတစ်ကောင်လို တက်လာပြီး အသက်ရှူတယ်…”

သူက အသက်ရှူခြင်းကျမ်းဂန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာရွတ်ဆိုရင်း သူ၏မန္နာစွမ်းအင်ကို လီရှန်းဖျင်၏ မရီဒန်များတစ်လျှောက် လမ်းညွှန်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူမျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်ပြီး သိသိသာသာ ထိတ်လန့်သွားကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“မရှိဘူး…”

စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် သူသည် အခြားအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို အမြန်စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သော်လည်း တူညီသောရလဒ်ကိုသာ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

“မရှိဘူး… ဘယ်လိုလုပ် မရှိရတာလဲ” လီချယ်ကျင်း၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။ ထိုင်ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများမှိတ်ကာ အတွင်းသို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ မန္နာစွမ်းအင်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်တွင်လည်း ဝိညာဉ်အပေါက်ဟုခေါ်သောအရာ၏ ခြေရာတစ်ခုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

“အထွဋ်အထိပ်ယင် မရီဒန်အားဖြည့်ကျမ်းက ဝိညာဉ်အပေါက်ဟာ မဟာတာအိုရဲ့အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်တယ်လို့ ဖော်ပြထားတယ်။ အဲ့ဒါမရှိရင် ဘယ်ကျွမ်းကျင်မှု၊ ဘယ်ကျင့်စဉ်ပဲရှိရှိ အချည်းနှီးပဲ… ဒ…ဒါ…”

“အဖေ”

လီချယ်ကျင်း၏အသံက လက်ဖက်ရွက်များနှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးကစားနေသော လီမုထျန်ကိုကြည့်ရင်း တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

“အဖေပြောတာ အမှန်ပဲ။ ဒီကြေးမုံက မိသားစုအတွက် တကယ်ပဲ ဘေးဒုက္ခဖြစ်စေနိုင်တယ်။ အစစ်အမှန်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်သာ ဒီပစ္စည်းကို ရှာတွေ့ခဲ့ရင် ငါတို့အသက်တင်မကဘူး၊ ငါတို့ဝိညာဉ်တွေပါ အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ငါတို့တင်မဟုတ်ဘူး။ လီကျင်းရွာတစ်ရွာလုံး၊ ဂူလီလမ်းက ရွာအားလုံးတောင် ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်။”

“ကျွန်တော် ​​နက်ရှိုင်းမြင်ကွင်း ချက္ကရာကို စုစည်းဖွဲ့တည်ပြီးပြီ။ မန္နာစွမ်းအင်က ကျွန်တော့်ထဲမှာ စီးဆင်းနေတယ်။ ကျွန်တော် ကျင့်ကြံခြင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာမဟုတ်ရင် ဘယ်ချီကျင့်ကြံသူကမှ သူတို့ရဲ့မန္နာစွမ်းအင်နဲ့ ကျွန်တော့် ဝိညာဉ်အပေါက်တွေကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

လီချယ်ကျင်းသည် တည်ကြည်သောအမူအရာဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ “လီမိသားစုရဲ့တပည့်တွေအတွက် ဂမ္ဘီရပုလဲအဆောင်မျိုးစေ့ကို လက်ခံရရှိပြီးရင် နက်ရှိုင်းမြင်ကွင်း ချက္ကရာကို မစုစည်းမဖွဲ့တည်ရသေးခင်မှာ ဒါကို ထုတ်ကြွားလို့မဖြစ်ဘူး။”

“အမှန်ပဲ”

လီမုထျန်သည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး သူ၏ကလေးများကို တည်ကြည်သောအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ကျင်းအာ စပြီးကျင့်ကြံတုန်းက ငါက သူ့ကို ပါရမီရှိတယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ဟန်ဝမ်ရှုက တစ်ခါပြောဖူးတယ်။ ဝိညာဉ်အပေါက်တွေက တစ်ထောင်မှာ တစ်ယောက်ပဲရှိတာတဲ့။ ကျင်းအာက အဲ့ဒီတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ”

သူက ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။

“အခုတော့ ဒီကြေးမုံက သာမန်လူတစ်ယောက်ကို အံ့ဖွယ်ဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲပေးနိုင်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ အင်မော်တယ်ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်တယ်ဆိုတာ ထင်ရှားနေပြီ။ ဒီအဆောင်မျိုးစေ့နဲ့ဆိုရင် ငါတို့လို သေမျိုးတွေတောင် အင်မော်တယ်တာအိုကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်ခွင့်ရသွားမှာ”

သူတို့အုပ်စုသည် ဝမ်းမြောက်မှုနှင့် စိုးရိမ်မှုတို့ ရောပြွန်းစွာဖြင့် သူတို့၏ဖခင်ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

“သွားပြီးကျင့်ကြံကြတော့။ ငါ လယ်ကွင်းတွေကို သွားစစ်ဆေးလိုက်ဦးမယ်”

လီမုထျန်က အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အဖေ”

သူတို့ပြန်ဖြေလိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီသည် လေ့ကျင့်ရန် သူတို့၏အခန်းများသို့ ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။

လီမုထျန်သည် ကြေးမုံကို ရိုသေစွာဖြင့် နေရာတကျ ပြန်ထားလိုက်ပြီး စားပွဲကိုရှင်းလင်းကာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် လယ်ကွင်းများဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။