အခန်း ၁၂

အခန်း - (၁၂) ရွှေရောင်အလင်းမန္တန်

လီချန်းဟူသည် တရားထိုင်ရာမှ ခြောက်ကြိမ်မြောက် နိုးထလာခဲ့သည်။ သူက အံကြိတ်လိုက်ပြီး စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ကြိုးစားရင်း ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

“ခက်လိုက်တာ”

သုံးလကျော်ကြာ ကျင့်ကြံပြီးနောက် သူသည် လရောင်အမျှင်အနည်းငယ်ကိုသာ စုစည်းဖွဲ့တည်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် လီရှန်းဖျင်သည် ဆန်းကြယ်အသွင် ချက္ကရာကို စုစည်းဖွဲ့တည်ရန် ကြိုးစားနေပြီဖြစ်ပြီး လီထုန်ယာသည် လရောင်အမျှင် ၇၀ကျော်ကို စုစည်းဖွဲ့တည်ပြီးဖြစ်သည်။ လီချန်းဟူ၏ လရောင်အမျှင်များမှာမူ လက်ချိုးရေ၍ရသော ပမာဏသာ ရှိသေးသည်။

သူ၏ညီငယ်များ ပြသသော ကျင့်ကြံခြင်းလျှင်မြန်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လီချန်းဟူသည် ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်ကို သူ၏လည်ချောင်းဖြစ်သော ၁၂လွှာမှတစ်ဆင့် လမ်းညွှန်ရန် ပင်ပန်းခက်ခဲသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ သူ၏ ချီဟိုင်အပ်စိုက်အမှတ်ရှိ အဆောင်မျိုးစေ့သည်ပင် တောက်ပမှုမရှိဘဲ မှိန်ဖျော့နေခဲ့သည်။

နေ့ဘက်တွင် အခက်အခဲရှိသည်မှာ နားလည်နိုင်သော်လည်း အနည်းငယ်တိမ်ဖုံးသော ညမျိုးတွင်ပင် သူသည် လရောင်ကို မနည်းပင်စုစည်းနေရသည်။ သူသည် ကြေးမုံကိုသာအားကိုးခြင်းဖြင့် လရောင်အမျှင်အနည်းငယ်ကို စုစည်းဖွဲ့တည်နိုင်ခဲ့သည်။

လီချန်းဟူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် အင်မော်တယ်ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် မွေးရာပါ ပါရမီမရှိကြောင်း သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် ကြေးမုံကိုအသုံးပြုရန် သူ၏အလှည့်ကျရောက်လာတိုင်း သူသည် သူ့ညီငယ်များ၏ တိုးတက်မှုကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသလို ခံစားရပြီး အပြစ်ရှိစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

တရားထိုင်ရာမှ ခုနစ်ကြိမ်မြောက် နိုးထလာသောအခါ လီချန်းဟူ၏အမူအရာ မှောင်မိုက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ဘေးမှ လီထုန်ယာနှင့် လီရှန်းဖျင်တို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်စွာထရပ်ကာ တံခါးဘက်ဆီသို့ သွားလိုက်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် လီမုထျန်းသည် အိမ်နောက်ဘက်၌ သူ၏ဆေဘာရှည်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် တိုက်ချွတ်ဆေးကြောနေခဲ့သည်။

သူသည် ဓား၏အနောက်ဘက်ကို ညာလက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး အစွန်းကို ဘယ်ဘက်လက်မနှင့် လက်ညှိုးဖြင့် ညှပ်ထားကာ ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တည်ငြိမ်အောင်ထိန်းထားပြီး ဓားသွေးကျောက်တုံးပေါ်တွင် စနစ်တကျ တိုက်ချွတ်နေခဲ့သည်။

လီချန်းဟူက စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်ဟန်ဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

“အဖေ”

“ဘာကိစ္စလဲ”

လီမုထျန်းက မော့မကြည့်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က အင်မော်တယ်ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် မသင့်တော်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်”

လီချန်းဟူက ရှက်ရွံ့နေသောလေသံဖြင့် ဝန်ခံလိုက်သည်။

“ဒါဆို မင်း လက်လျှော့တော့မလို့လား”

လီမုထျန်းက ခေါင်းကိုမော့ကာ မေးလိုက်သည်။ သူ၏အကြည့်များက အေးစက်နေခဲ့သည်။

“လက်လျှော့တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး”

လီချန်းဟူက ကြိုတင်တွေးဆထားသည့်အတိုင်း ဖခင်ဖြစ်သူကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်ရဲ့အရည်အချင်းက ထုန်ယာနဲ့ရှန်းဖျင်တို့နဲ့ယှဉ်ရင် မပြောပလောက်ပါဘူး။ ကျင်းအာနဲ့ဆိုရင်တော့ ပြောစရာတောင် မလိုတော့ဘူး။ ကြေးမုံရဲ့ အကူအညီနဲ့တောင်မှ အနိုင်နိုင်ကျင့်ကြံနေရတာပါ။ ဒါကြောင့် အခြားသူတွေ သံသယတွေမဖြစ်အောင် နေ့ဘက်မှာတော့ ကျွန်တော်ပဲ မိသားစုရဲ့ကိစ္စတွေကို စီမံခန့်ခွဲပြီး လယ်ကွင်းတွေကို ကြီးကြပ်တာက ပိုအကျိုးရှိပါတယ်”

“ကောင်းပြီလေ”

လီမုထျန်းက ပြောလိုက်သည်။ ခဏတာစဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏အမူအရာ ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့သည်။

သူက ခေါင်းခါပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“မင်း မနက်ဖြန် ခဏနားလို့ရတယ်။ ရှန်းဖျင်ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲအတွက် ပြင်ဆင်လိုက်ပါ။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲလုပ်၊ ရင်းနှီးတဲ့ဆွေမျိုးတွေကိုပဲဖိတ်ပြီး အကျဉ်းချုံးလုပ်လိုက်”

“နားလည်ပါပြီ”

လီချန်းဟူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပင်မခြံဝင်းဘက်သို့ အမြန်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သူ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ သူ၏ဇနီးဖြစ်သူက ထိုနေရာတွင်ထိုင်နေပြီး ထျန်းယွင်နှင့်အတူ အပ်ချုပ်ရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေသည်ကို အံ့ဩသင့်စွာဖြင့် တွေ့လိုက်ရသည်။ အိမ်နောက်ဖေးရှိ ဘိုးဘေးခန်းမသည် အမျိုးသမီးများအတွက် တားမြစ်နေရာဖြစ်သောကြောင့် သူမက ဤနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

ထျန်းယွင်သည် လီချန်းဟူ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူတို့ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး ဆွေးနွေးရန်ကိစ္စများ ရှိသည်ကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြကာ အိမ်ပြန်ရန် ခွင့်တောင်းပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ ဖျင်အာ”

လီချန်းဟူ၏အမူအရာ သိသိသာသာ ပျော့ပြောင်းသွားပြီး ဇနီးဖြစ်သူထံ ချဉ်းကပ်ကာ နူးညံ့ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

“ချန်းဟူ…”

ကျက်သရေရှိသော အမျိုးသမီး၏မျက်နှာသည် သိမ်မွေ့သော ဝမ်းမြောက်မှုအရိပ်အယောင်ဖြင့် လင်းလက်လာပြီး တိုးညင်းစွာပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ”

“ဘာ”

လီချန်းဟူက အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ အစောပိုင်းက စိတ်ပျက်ခဲ့ရမှုများ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏မျက်နှာသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲသွားခဲ့ပြီး သူက စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။

“တကယ်လား”

“ကျွန်မက ဘာလို့ ရှင့်ကို လိမ်ရမှာလဲ။ အဖွားက အတည်ပြုပြီးပြီ၊ အမှန်ပဲ”

ရန်ဖျင်အာက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကိုစူရင်း ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အဖေ၊ အဖေ၊ ဖျင်အာမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ”

ဝမ်းသာလုံးဆို့နေသော လီချန်းဟူသည် အိမ်နောက်ဘက်ဆီသို့ ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

ချလင်…

လီမုထျန်းသည် ဆေဘာကို အမြန်ချလိုက်ပြီး ပင်မခြံဝင်းဘက်ဆီသို့ အမြန်ပြေးလာခဲ့သည်။ သူ၏မျက်နှာသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ဝင်းလက်နေခဲ့သည်။

“မင်းဘာပြောလိုက်တာလဲ ငါ့သား”

“ဖျင်အာမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ”

လီချန်းဟူသည် သူ၏ပျော်ရွှင်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

“ကောင်းတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ်”

လီမုထျန်းက အားရပါးရရယ်မောလိုက်ပြီး ရှက်သွေးဖြာနေသော ရန်ဖျင်အာ၏ပခုံးကို ချစ်ခင်စွာပုတ်လိုက်ကာ လီချန်းဟူဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

“ငါ သမားတော် သွားခေါ်လိုက်ဦးမယ်။ သူ့ကို သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ထား”

လီချန်းဟူက စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရန်ဖျင်အာ သက်သောင့်သက်သာဖြစ်စေရန် ညင်သာစွာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

xxxxxxxxxx

ထိုအချိန် အိမ်နောက်ဘက်တွင်…

လီရှန်းဖျင်သည် လက်ဟန်များ ဆက်တိုက်ပြုလုပ်ပြီးနောက် တရားထိုင်ရာမှ ဖြည်းညင်းစွာ နိုးထလာခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ရှေ့မှ သစ်သားပြားကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ၎င်းကိုချည်နှောင်ထားသော အဝတ်စကို ဖြည်လိုက်ကာ တရှဲရှဲအသံမြည်အောင် ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။

တောက်ပသောလရောင်ဖြင့် လင်းထိန်နေသော စာလိပ်၏ထိပ်တွင် “ရွှေရောင်အလင်းမန္တန်” ဟူသောခေါင်းစဉ်ကို နက်မှောင်သော စာလုံးများဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။

“အထွဋ်အထိပ်ယင် မရီဒန်အားဖြည့်ကျမ်း” ကို အသံထွက်မပြောနိုင်၊ မရေးသားနိုင်သော်လည်း ၎င်းနှင့်အတူပါရှိသော မန္တန်များကိုမူ နှုတ်ဖြင့်ဆင့်ပွားပေးနိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ညီအစ်ကိုများသည် သူတို့လက်ခံရရှိထားသော မန္တန်များကို ကူးယူရေးသားပြီး အခြားသူများနှင့် မျှဝေခဲ့ကြသည်။

“ရွှေရောင်အလင်းမန္တန်” သည် လီချယ်ကျင်း ရရှိခဲ့သောမှော်အတတ် ဖြစ်သည်။ လီရှန်းဖျင်သည် လွန်ခဲ့သောညအနည်းငယ်က ဆန်းကျယ်အသွင် ချက္ကရာကို စုစည်းဖွဲ့တည်နိုင်ခဲ့ပြီး လေ့ကျင့်ရန်အတွက် ဤမှော်အတတ်ကို ငှားရမ်းခဲ့သည်။

“ရွှေရောင်အလင်းမန္တန်” သည် အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးခြင်း မရှိပေ။ နှစ်ညကြာ ဖတ်ရှုပြီးနောက် လီရှန်းဖျင်သည် ၎င်းကို လျှင်မြန်စွာ အလွတ်မှတ်သွားမိခဲ့သည်။

သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို တစ်ချက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏လက်ဖဝါးတွင် တောက်ပနေသော ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

“ရွှေရောင်အလင်းမန္တန်”

ဤမန္တန်သည် တိုက်ခိုက်ရေးရော ခုခံကာကွယ်ရေးပါ အသုံးပြုနိုင်သော မန္တန်တစ်ခုဖြစ်သည်။ မှန်ကန်စွာ အသုံးချမည်ဆိုလျှင် ထက်ရှသော ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခုကို စုစည်းဖွဲ့တည်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤရွှေရောင်အလင်းကို ရန်သူများကို တိုက်ခိုက်ရန် လက်နက်တွင် ထည့်သွင်းနိုင်ပေသည်။ သို့တည်းမဟုတ် အဝေးပစ်တိုက်ခိုက်မှုအဖြစ်လည်း ပစ်လွှတ်နိုင်သေးသည်။ ၎င်း၏စွမ်းအားသည် သိသိသာသာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

ထိုမန္တန်ကို လက်ဝေ့ယမ်းကာ ပျံ့လွင့်သွားစေပြီးနောက် လီရှန်းဖျင် အပြင်သို့ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏အစ်ကိုကြီးများမှာမူ ထိုင်လျက်အနေအထားဖြင့် ဇွဲရှိရှိ ကျင့်ကြံနေကြဆဲဖြစ်သည်။

တံခါးဝအနီးတွင် ကြီးမားသော အပြာရောင် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ၎င်းကို သူ၏လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ထားကာ တိုးတိုးလေး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ကြွစမ်း”

အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းစွာပင် သူသည် ထိုအပြာရောင်ကျောက်တုံးကို အလွယ်တကူပင် မ,ယူနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် အားအလွန်စိုက်မိသဖြင့် ဟန်ချက်ပျက်ကာ နောက်သို့ ယိုင်လဲသွားခဲ့သည်။

“ဝိညာဉ်သန္ဓေသား ဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းသည် လူတစ်ဦး၏ သက်တမ်းကို နှစ်ပေါင်း ၁၂၀ အထိ တိုးချဲ့ပေးသည်။ ၎င်းသည် မန္နာစွမ်းအင်ကို ဝိညာဉ်အပေါက်များနှင့် မရီဒန်များတစ်လျှောက် လည်ပတ်စေနိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ပေါ့ပါးစေကာ ကြွက်သားများကို ခိုင်မာစေသည်။ အကြားအာရုံကို ထက်မြက်စေကာ အမြင်အာရုံကို ရှင်းလင်းစေပြီး လက်ဟန်များဖြင့် မှော်အတတ်များကိုထုတ်ဖော်နိုင်ရန် ထူးခြားသောစွမ်းရည်ကို ပေးအပ်သည်”

လီရှန်းဖျင်သည် “အထွဋ်အထိပ်ယင် မရီဒန်အားဖြည့်ကျမ်း” မှ အကြောင်းအရာများကို ပြန်လည်တွေးတောရင်း အပြာရောင်ကျောက်တုံးကို အိမ်နောက်ဘက်သို့ သယ်ဆောင်သွားစဉ် မပြုံးမိဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။

သူသည် ကျောက်တုံးကို မတ်မတ်ထောင်ထားလိုက်ပြီး ဆယ်မီတာခန့် နောက်သို့ဆုတ်လိုက်ကာ လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်ပြီး မှော်အတတ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူ၏လက်ဖဝါးမှ ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခု ထိုးထွက်လာပြီး အပြာရောင်ကျောက်တုံးကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။

တောက်ပသော မီးပွားများ ပျံထွက်သွားပြီး ၎င်း၏ ကျောက်သားမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သိသာထင်ရှားသော ဓားရာတစ်ခုကို ခပ်တိမ်တိမ် ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။ အပြာရောင်ကျောက်တုံးသည် နောက်သို့ ဆယ်မီတာခန့် တွန်းပို့ခံလိုက်ရပြီး ထိုရွေ့လျှားမှုက မြေပြင်ပေါ်တွင် အဖြူရောင် အစင်းကြောင်းကြီးများကို ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

“မိုက်တယ်”

အစောပိုင်းက တရားထိုင်ရာမှ နိုးထလာခဲ့သော လီထုန်ယာသည် လီရှန်းဖျင်ကိုကြည့်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

“ကျင်းအာရခဲ့တဲ့ မှော်အတတ်က အသုံးအဝင်ဆုံးပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်နည်းနည်းတုန်းက အိမ်နောက်ဘက်ဥယျာဉ်ထဲက ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို သူဖျက်ဆီးခဲ့တယ်။ ငါအဖေ့ကိုတောင် မပြောရဲဘူး”

“ကျင့်ကြံခြင်းတိုးတက်မှုအရဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က ကျင်းအာနောက်မှာ တော်တော်လေး နောက်ကျကျန်နေခဲ့တာပဲ”

လီရှန်းဖျင်က နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး အပြာရောင်ကျောက်တုံးကို မတ်မတ်ပြန်ထားကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ကျန်ရှိနေသော မန္နာစွမ်းအင်ကို အကဲဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် တူညီသောမှော်အတတ်ကို လေးကြိမ်၊ ငါးကြိမ်ခန့် ထပ်မံထုတ်လွှတ်နိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

“ကျင်းအာက တစ်လမပြည့်ခင်မှာ ဆန်းကြယ်အသွင် ချက္ကရာကို စုစည်းဖွဲ့တည်နိုင်ခဲ့တယ်။ ကြေးမုံရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆိုရင်တောင်မှ ဒါက ထူးခြားတဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခုပဲ”

လီထုန်ယာက မယုံနိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းခါရင်း မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်သန္ဓေသား ဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်၏ ချက္ကရာခြောက်ခုမှာ ဆန်းကြယ်အသွင်၊ အလင်းဆောင်နှင်း၊ မန္နာစွမ်းအင်သံသရာ၊ စိမ်းပြာအဆီအနှစ်၊ ကျောက်စိမ်းမြို့တော်နှင့် ဝိညာဉ်သန္ဓေသားနိုးထခြင်း ချက္ကရာများဖြစ်ကြသည်။

ဆန်းကြယ်အသွင်၊ မန္နာစွမ်းအင်သံသရာနှင့် ကျောက်စိမ်းမြို့တော်ချက္ကရာများကို စုပေါင်း၍ ဝိညာဉ်သန္ဓေသား ဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်၏ စိန်ခေါ်မှုသုံးရပ်ဟု လူသိများပြီး အထူးသဖြင့် စိန်ခေါ်မှုကြီးမားသည်။

သူတို့ ညီအစ်ကိုများသည် ဝိညာဉ်သန္ဓေသား ဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် အတားအဆီးကို အလွယ်တကူကျော်လွှားရန် ကြေးမုံကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ ထိုအရာမှလွဲ၍ အလင်းဆောင်နှင်း ချက္ကရာအတွက် ဖြတ်လမ်းမရှိပေ။ လူတစ်ဦးသည် ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်ကို ဇွဲရှိရှိကျင့်ကြံပြီး ဝိညာဉ်သန္ဓေသားကို စုစည်းဖွဲ့တည်ရမည်ဖြစ်သည်။

“ချီစွမ်းအင်ကို ဆွဲယူပြီး လရောင်ကို သန့်စင်။ ဆန်းကြယ်အသွင် ချက္ကရာ ကိုးလအတွင်း စုစည်းဖွဲ့တည်ပြီး အလင်းဆောင်နှင်း ချက္ကရာကို သုံးလအတွင်း စုစည်းဖွဲ့တည်ရမယ်။ ဒါက ခိုင်မာတဲ့ အုတ်မြစ်ရဲ့ လက္ခဏာတွေပဲ”

လီရှန်းဖျင်သည် သူ၏ဒုတိယအစ်ကိုဘေးတွင်ထိုင်ရင်း မရီဒန်အားဖြည့်ကျမ်းမှ စာသားများကို ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး လီထုန်ယာဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ ပြင်ပအကူအညီကြောင့် ဆန်းကြယ်အသွင် ချက္ကရာအဆင့်မှာ လျှင်လျှင်မြန်မြန် တိုးတက်ခဲ့ကြတယ်၊ အလင်းဆောင်နှင်း ချက္ကရာအဆင့်မှာ ဘယ်လိုဖြစ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”

“အမှန်ပဲ”

လီထုန်ယာက သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ချန်းဟူကတော့…”

“သူက ငါတို့ထက်တောင် ပိုရုန်းကန်နေရမှာကို စိုးရိမ်မိတယ်”

လီရှန်းဖျင်က ညကောင်းကင်အောက်မှ တလီတောင်ဘက်သို့ သူ၏အကြည့်များ လွင့်မျောသွားရင်း တည်ကြည်စွာ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

“ငါရက်အနည်းငယ်လောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တွန်းအားပေးပြီး ကျင့်ကြံလိုက်မယ်။ ပြီးရင် ဆန်းကြယ်အသွင် ချက္ကရာကို စုစည်းဖွဲ့တည်ဖို့ကြိုးစားမယ်။ ငါအောင်မြင်ခဲ့ရင် ကြေးမုံက ချန်းဟူတစ်ယောက်တည်း သုံးလို့ရနိုင်လိမ့်မယ်”

လီထုန်ယာက တွေးတောရင်း မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

လီရှန်းဖျင်သည် တလီတောင်ကို ကြည့်နေဆဲဖြစ်ပြီး ရုတ်တရက် သူ၏မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။

တောင်ကို စိုက်ကြည့်နေရင်း သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဒီသူခိုးကတော့ သတ္တိတော်တော်ကောင်းနေတာပဲ”