အခန်း ၁၆

အခန်း - (၁၆) ကံကြမ္မာဆိုး - ၁

လီချန်းဟူသည် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင်မရလိုက်ပေ။ လူငယ်လေးက သူ၏ခါးမှ သားရေကို မတင်လိုက်ရာ မကောင်းသောအရှိန်အဝါဖြင့် အေးစက်စက် တောက်ပနေသော ဓားတစ်ချောင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

လူငယ်လေး၏ မျက်လုံးများသည် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထက်ရှနေပြီး လီချန်းဟူအပေါ်တွင် မျက်တောင်မခတ်တမ်း စူးစိုက်နေခဲ့သည်။

သူ၏ဓားသည် လီချန်းဟူ၏ လည်ပင်းဆီသို့ တည့်တည့် ချိန်ရွယ်ထားပြီး လျှပ်စီးအရှိန်ဖြင့် လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ လီချန်းဟူသည် ထိတ်လန့်တကြား နောက်သို့ဆုတ်ရန်သာ အချိန်ရလိုက်ပြီး သူ၏လက်များဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးရန် အသည်းအသန်ကြိုးစားလိုက်သည်။

လူငယ်လေးက လျှပ်စီးအရှိန်ဖြင့် လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

လူငယ်လေးသည် ဤထိုးနှက်သည့် လှုပ်ရှားမှုကို ၂၂ နှစ်ကျော်ကြာ မရေမတွက်နိုင်သော ကောက်ရိုးပုံများပေါ်တွင် လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖိနှိပ်ထားသော အမုန်းတရားများဖြင့် တွန်းအားပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။

ငွေရောင်လျှပ်စီးတန်းကဲ့သို့ တောက်ပနေသောဓားသည် လီချန်းဟူ၏ ကာကွယ်နေသောလက်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းသွားပြီး သူ၏လည်ချောင်းကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

လီချန်းဟူသည် မြေပေါ်သို့ လဲပြိုမကျသွားမီ နာကျင်စွာ ညည်းညူသံ အနည်းငယ်ကိုသာ ထုတ်လွှတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏အမြင်အာရုံ ဝေဝါးသွားခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆူညံသံများနှင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများ လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

“ဒီကောင်စုတ်”

လီချန်းဟူ၏နောက်တွင် ရပ်နေသော ထျန်းရှို့ရွှေသည် ဒေါသနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

အရပ်နိမ့်သောကြောင့် လူအုပ်ကြားတွင် ပျောက်ကွယ်နေသော ထျန်းရှို့ရွှေသည် လီချန်းဟူ ပြိုလဲသွားကျသည်ကို မြင်မှသာ ဖြစ်ပျက်နေသောအခြေအနေကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့သည်။

ထျန်းရှို့ရွှေသည် လူငယ်ကို ဖမ်းဆွဲရန် ပြေးဝင်သွားသည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် ဒေါသဖြင့် တောက်လောင်နေကာ နားထင်ရှိ သွေးကြောများမှာလည်း ထောင်ထနေခဲ့သည်။

သို့သော် လူငယ်သည် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု အောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း ဓားကိုစွန့်ပစ်လိုက်ပြီး ဖြစ်ပေါ်လာသောအရှုပ်အထွေးကို အသုံးချကာ ထျန်းရှို့ရွှေ၏ ဖမ်းဆုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်အောင် လူးလိမ့်ကာ ရှောင်တိမ်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် သမင်တစ်ကောင်၏ ပေါ့ပါးဖျတ်လတ်မှုဖြင့် လှုပ်ရှားသွားပြီး ဒုက္ခသည်အုပ်စုထဲသို့ ရောဝင်ကာ လျှင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထျန်းရှို့ရွှေ လိုက်လံရှာဖွေသော်လည်း ဒုက္ခသည်များသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ပြန့်ကျဲသွားကြရာ လူငယ်အတွက် အနီးနားရှိ ကျူတောထဲသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားရန် အချိန်အလုံအလောက် ရရှိသွားခဲ့သည်။

“သေစမ်း”

စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသော ထျန်းရှို့ရွှေသည် အနောက်ကို တစ်ချက်ပင်လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ကျူတောထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ကြောက်လန့်တကြား စုဝေးနေသော ဒုက္ခသည်များကို ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

“သေလိုက်ပါတော့ကွာ။ ဒီကောင် ငါတို့ဆီကို ဘေးဒုက္ခတွေ ယူဆောင်လာခဲ့တာပဲ”

ယခင်က ဒုက္ခသည်များအတွက် စကားပြောနေခဲ့သော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် ယခုအခါ ရွာသားများ၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံနေရသည်။

“ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ အဲဒီလူငယ်လေးကို ကျွန်တော် မသိပါဘူး။ သူက ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတူတူလိုက်လာတာပါ”

သူက အသံကုန်ဟစ်ကာ တောင်းပန်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ကန့်ကွက်သံများသည် ဆူညံသံများကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း”

လျိုလင်ဖုန်းက ဒေါသနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ ရောနှောနေသော မျက်နှာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူက အံကြိတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးများဖြင့် မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေသော လီချန်းဟူကို ကူညီပေးရန် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ လျိုလင်ဖုန်းသည် သူ၏ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားရင်း လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားကို ကြမ်းကြုတ်စွာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏တူဖြစ်သူကို ထိုသို့သောအခြေအနေတွင် မြင်တွေ့ရသောအခါ လျိုလင်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ပြေးလွှားနေခဲ့သည်။ သူ၏ညီမလေးကို မည်သို့ရှင်းပြရမည်နည်း။ လီမုထျန်းကိုရော။ သူ၏တူဖြစ်သူသည် သူ၏မျက်စိရှေ့တွင်ပင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ရန်ဖျင်အန်းသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုဖြင့် လွှမ်းမိုးကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပုံကျသွားခဲ့သည်။ သူ၏သမီးသည် လီချန်းဟူနှင့် အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ပြီး သူတို့၏ကလေးလည်း မွေးဖွားပေတော့မည်။ သူကိုယ်တိုင် ကြီးပြင်းလာသည်ကို ကြည့်ရှုခဲ့ရသောကလေးဖြစ်သူ လီချန်းဟူသည် ယခုအခါ သူ၏မျက်စိရှေ့တွင်ပင် သေဆုံးသွားပေပြီ။

လူအုပ်ကြီးကို ထိတ်လန့်မှုက လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် လီချန်းဟူသည် မျက်လုံးများ ဖွင့်ထားလျှက် ကောင်းကင်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ရင်ဘတ်မှ စီးဆင်းလာသော သွေး၏နွေးထွေးမှုကို ခံစားနေရသည်။ သူ၏အသိစိတ်သည် စတင်ပျောက်ကွယ်လာနေခဲ့သည်။

“ငါ ရှန်းဖျင်အတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိတယ်… ငါ့ရဲ့ဈာပနက သူ့ရဲ့မင်္ဂလာဆောင် မတိုင်ခင် ရောက်လာရတော့မှာပဲ” လီချန်းဟူသည် နာကျင်မှုနှင့် အသက်ရှူကြပ်မှုတို့က သူ့ကိုလွှမ်းခြုံကာ အမှောင်ထုတွင်းနက်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားစဉ် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် တွေးလိုက်မိသည်။

အရှုပ်အထွေးများအလယ်တွင် မှိန်ဖျော့သော ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် မည်သူမျှမမြင်လိုက်ရဘဲ သူ၏ဒန်တျန်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်သို့ပျံတက်သွားသော ပျံလွှားငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အပေါ်သို့လည်ကာတက်သွားပြီး ခဏတာဝဲပျံပြီးနောက် လီမိသားစု၏ အိမ်နောက်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

ထိုနေရာနှင့် မနီးမဝေးတွင် အဘိုးရွှီသည် တုန်ယင်စွာရပ်နေသည်။ သူသည် လူငယ်လေးက လီချန်းဟူ၏ လည်ချောင်းထဲသို့ ဓားထိုးသွင်းလိုက်သည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံလိုက်ရသည်။ ဓားသွားသည် သူ၏လည်ပင်းကို ထုတ်ချင်းပေါက်သွားပြီး နောက်ဘက်တွင် အနည်းငယ်ထိုးထွက်နေခဲ့သည်။ သွေးများ သူ၏ဦးခေါင်းဆီသို့ ပန်းတက်လာခဲ့ပြီး သူ၏အမြင်အာရုံတွင် အမှောင်ထုက လွှမ်းခြုံသွားကာ ပြိုလဲလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

“ကံဆိုးလိုက်လေခြင်း”

မျက်ရည်များသည် သူ၏အိုမင်းသော မျက်နှာပေါ်သို့ စီးကျလာပြီး လီချန်းဟူကိုပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသော မြက်ပုရစ်တွဲကို ကိုင်ထားရင်း နာကျင်စွာဖြင့် သူ၏ရင်ဘတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။

“ဒီအကောင်စုတ်ကတော့ကွာ…”

အဘိုးရွှီသည် အသက်ကိုမနည်းရှူကာ သူ၏မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး တောင်နောက်ဘက်သို့ ပြေးသွားရင်း သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ငါဘဝမှာ အများကြီးကြုံတွေ့ခဲ့ပြီးပြီ။ ငါ့မိန်းမ သေဆုံးတာ၊ ပင်မမိသားစုရဲ့ကျဆုံးမှု။ ငါ မင်းထက်အများကြီးပိုဆိုးတဲ့ လူယုတ်မာတွေနဲ့ ဆက်ဆံခဲ့ဖူးတယ်။ စောင့်နေလိုက်စမ်းပါ။ ဒီအဘိုးကြီးက မင်းကို ဒီအတွက်ပေးဆပ်စေရမယ်”

xxxxxxxxxx

လီအိမ်တော် ဘိုးဘေးခန်းမထဲရှိ လုကျန်းရှန်းသည် တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လီချန်းဟူ လုပ်ကြံခံရသည့်အချိန်တွင် သူနိုးထလာခဲ့သော်လည်း အကွာအဝေးက အလွန်ဝေးကွာနေသည်ဖြစ်ရာ သူဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူလုပ်နိုင်သမျှသည် ထိုဝမ်းနည်းဖွယ်အဖြစ်ဆိုး ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ကြည့်ရှုနေရုံသာဖြစ်သည်။

လိပ်ပြာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြေးမုံပတ်လည်တွင် ပျံဝဲနေသော ငွေရောင်အလင်းတန်းကို ကြည့်ရှုနေရင်း သူ၏ အတွေးတစ်ချက်ဖြင့်ပင် ဤအဆောင်မျိုးစေ့သည် အပြစ်အနာအဆာကင်းသော အနှစ်သာရအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး သူ၏နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို အာဟာရဖြည့်တင်းပေးနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူသိလိုက်သည်။

သို့သော် လီချန်းဟူသည် ဆန်းကြယ်အသွင် ချက္ကရာအဆင့်သို့ မရောက်သေးသောကြောင့် အဆောင်မျိုးစေ့သည် သူ့ကို များစွာအကျိုးမပြုနိုင်ပေ။

လုကျန်းရှန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ သူ၏ အင်မော်တယ်ကျင့်စဉ်ကို ပြောင်းပြန်လှည့်ပတ်လိုက်သည်။

သူသည် “ဂမ္ဘီရပုလဲယဇ်ဝိညာဉ်ပညာရပ်” ကိုအသုံးပြု၍ အဆောင်မျိုးစေ့အတွင်းမှ ဝိညာဉ်အာရုံကို အစိုင်အခဲဖြစ်တည်စေလိုက်သည်။ မျိုးစေ့မှ ထုတ်ယူလိုက်သော မန္နာစွမ်းအင်စီးကြောင်းတစ်ခုသည် ခြံဝင်းထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး လီမိသားစုဝင်များဆီသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။

လီမုထျန်းသည် စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေခဲ့ပြီး အိပ်ပျော်သွားစေရန် နှစ်နာရီကျော်ကြာ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူသည် ပြတင်းပေါက်များနှင့် တံခါးပေါက်များမှ လရောင်များ စီးဝင်လာပြီး သူ့အခန်းကို နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားစေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုနေရာ သူ၏အိပ်ရာဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်မှာ သူ၏အကြီးဆုံးသား လီချန်းဟူပင် ဖြစ်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

လီမုထျန်းက တုန်လှုပ်နေသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လီချန်းဟူသည် တိတ်ဆိတ်မြဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကာ သူ၏အကြည့်များက လီမုထျန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စူးစိုက်ထားပြီး အသေးစိတ်တိုင်းကို မှတ်ဉာဏ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းနေသကဲ့သို့ ရှိနေခဲ့သည်။

လီမုထျန်းက ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ ချန်းဟူ”

ထို့နောက် လီချန်းဟူသည် သူ၏ဖခင်ဖြစ်သူကို လေးလေးနက်နက် ဦးညွတ်အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

“ဂရုစိုက်ပါ အဖေ…”

သူက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ့စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှ သူ၏ပုံရိပ်သည် လေထဲတွင် လွင့်ပါးသွားသော သဲပွင့်များပမာ တစ်စစီ ပြိုကွဲပျက်ပြယ်သွားတော့သည်။ တောက်ပလင်းထိန်နေသော လရောင်သည်လည်း တဖြည်းဖြည်းချင်း မှေးမှိန်သွားခဲ့ပြီး နေ့ခင်းဘက်ပမာ လင်းထိန်နေခဲ့သော အခန်းကြီးက အမှောင်အတိကျသွားလေတော့သည်။

ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော လီမုထျန်းသည် အသည်းအသန် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ငါ့ကိုပြောပါဦး သား၊ ချန်းဟူ၊ လီချန်းဟူ”

သူက အိပ်ရာမှ ခုန်ထလိုက်ပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြတင်းပေါက်ဆီမှ အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်နေမိသည်။

xxxxxxxxxx

“ကျင့်ကြံခြင်းက အိပ်မက်တွေကိုလည်း ယူဆောင်လာသလား”

လီချယ်ကျင်းသည် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များဖြင့်ပင် ဘေးဘက်အိမ်တွင် နိုးထလာခဲ့သည်။

သူက ထလိုက်ပြီး အပြင်သို့လျှောက်သွားရာ ထိုနေရာတွင် လီထုန်ယာကို သစ်သားစားပွဲတွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ညီငယ်ကို မြင်သောအခါ လီထုန်ယာသည် သူ၏မျက်ရည်များကို အမြန်သုတ်လိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖန်တီးလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ”

သူက မေးလိုက်သည်။

သို့သော် လီချယ်ကျင်းသည် သူ့ကို ကြောင်ငေးကြည့်နေပြီးနောက် မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီးဘယ်မှာလဲ”

“သူ့ကို ဒီမနက် သူရင်းငှားတစ်ယောက်က ခေါ်သွားတယ်။ လယ်ကွင်းထဲမှာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားလို့နေမှာ”

လီထုန်ယာက သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို မပျက်သွားစေရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းသိမ်းရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် တံခါးက ကျွီခနဲ ပွင့်လာခဲ့သည်။ လီမုထျန်းသည် သိသိသာသာ မတည်ငြိမ်သောအမူအရာဖြင့် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

“ထုန်ယာ၊ မင်းအစ်ကိုကြီးကိုသွားခေါ်… မဟုတ်ဘူး။ ထားလိုက်တော့။ ငါကိုယ်တိုင်သွားမယ်”

လီမုထျန်းသည် ဖိနပ်များကို အလျှင်အမြန်စီးလိုက်ပြီး ရှေ့ခြံဝင်းသို့ အလျှင်စလို ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အံ့အားသင့်ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။

ရွာသားအုပ်စုကြီးသည် အပြင်ဘက်တွင် စုဝေးနေကြပြီး အားလုံးမှာ မီးတုတ်များ ကိုင်ထားကာ သူတို့၏မျက်နှာများပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေခဲ့သည်။ ကျောက်လှေကားထစ်များ၏ အောက်ခြေတွင် လူသုံးယောက်သည် အဖြူရောင်အဝတ်စတစ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော အရာတစ်ခုဘေးတွင် ဒူးထောက်နေကြသည်။

ထျန်းရှို့ရွှေနှင့် ရန်ဖျင်အန်းတို့၏ ပူဆွေးသောကရောက်နေသော အမူအရာများကို မြင်ရခြင်းသည် လီမုထျန်း၏ စိတ်ထဲသို့ ကြောက်မက်ဖွယ် အတွေးလှိုင်းလုံးတစ်ခုကို ပေးပို့လိုက်သည်။ သူသည် တုန်ရင်နေသော လက်အစုံဖြင့် လှေကားထစ်များအတိုင်း ဆင်းလာခဲ့ပြီး မျက်ရည်စက်လက် ဖြစ်နေသော လျိုလင်ဖုန်းကို အသာအယာ ဘေးသို့ဖယ်ကာ အဖြူရောင်ပိတ်စကို ဆွဲလှန်လိုက်သည်။

အောက်မှမြင်ကွင်းသည် လီမုထျန်း၏ အမြင်အာရုံကို ချက်ချင်း မှောင်မိုက်သွားစေပြီး သတိလစ်လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ညီအစ်ကိုများသည်လည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

လီချယ်ကျင်းသည် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး အဝတ်စအောက်တွင်ရှိနေသောအရာကို မြင်သောအခါ ဒူးထောက်လဲကျသွားပြီး နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်ငိုယိုလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး”

သူသည် လီချန်းဟူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်ပြီး အသက်ရှူနေသေးသလား စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် လီချယ်ကျင်းသည် သူ၏ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲမော့လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေလျှက် ရွာသားများကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုကာ တည်ကြည်ပြီး ဟိန်းဟောက်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဘယ်သူလုပ်တာလဲ။ ဘယ်သူလဲ”

ကျားတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံကဲ့သို့ သူ၏အော်ဟစ်သံသည် လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်သွားစေပြီး ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားစေခဲ့သည်။