အခန်း ၁၇

အခန်း - (၁၇) ကံကြမ္မာဆိုး - ၂

လူအုပ်ကြားထဲတွင် မီးတုတ်တစ်ချောင်း ကိုင်ထားသော ယဲ့ချန်ဖူသည် လီချယ်ကျင်း၏ ငယ်ရွယ်နုပျိုသောမျက်နှာတွင် ဒေါသဖြင့် ရှုံ့မဲ့နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏လှုပ်ရှားမှုများ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏မေးစေ့ကို အတွေးနက်စွာ ပွတ်သပ်ရင်း တွေးတောမိသည်။

“စတုတ္ထသားကတော့ ခက်ထန်တဲ့လူတစ်ယောက်လိုပဲ။ ကြင်နာတတ်တဲ့ ခေါင်းဆောင်က မရှိတော့ဘူး။ ကျန်သုံးယောက်က ကောက်ကျစ်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကြတော့ လီမိသားစုက လီကျင်းရွာကို လုံးဝဥဿုံ လွှမ်းမိုးသွားဖို့ သိပ်ကြာတော့မှာမဟုတ်ဘူး”

လူအုပ်ကြီးသည် ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က တုံ့ပြန်ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ချန်းဟူကို ဒုက္ခသည်တွေက သတ်သွားတာ”

လီရှန်းဖျင်သည် လီချန်းဟူဘေးတွင် ဒူးထောက်ရင်း မျက်ရည်များကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

သူသည် ထျန်းရှို့ရွှေဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး တုန်ယင်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဦးလေးထျန်း ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ”

“ယွမ်မိသားစုရဲ့မျိုးဆက် ဖြစ်ဖို့များတယ်”

လီမုထျန်းက အံကြိတ်ရင်း စကားလုံးများကို ညှစ်ထုတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့ထားသော ထျန်းရှို့ရွှေနှင့် စုရုံးနေသော ရွာသားများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အော်ခေါ်လိုက်သည်။

“ထုန်ယာ”

သူ၏ခေါ်သံကြောင့် လီထုန်ယာက မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့တိုးလာခဲ့သည်။ သူက ရွာသားများကို လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ပြောကြားလိုက်သည်။

“ဒီည ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အခုလောလောဆယ်တော့ လူစုခွဲလိုက်ကြပါဦး။ ဒီထက်ပိုပြီး ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိနေစရာမလိုတော့ပါဘူး”

သူသည် ထိုသို့ပြောကြားလိုက်ပြီးနောက် လျိုလင်ဖုန်းကို ထူပေးလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ဦးလေး ကျေးဇူးပြုပြီး ဦးလေးရဲ့လူတွေကို အဲဒီဒုက္ခသည်တွေကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားပါ။ အရှုပ်အထွေးတွေကြားထဲမှာ ဘယ်သူမှ ပြဿနာရှာတာမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ မကြာခင် လိုက်လာခဲ့ပါ့မယ်”

“ဟုတ်တာပေါ့၊ ဟုတ်တာပေါ့…”

လီမုထျန်းရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသော လျိုလင်ဖုန်းသည် ထိုဖြစ်ရပ်ကြောင့် အလွှမ်းမိုးခံနေရပုံရသည်။ သူသည် ထိုညွှန်ကြားချက်ကို ကျေးဇူးတင်စွာ လက်ခံလိုက်ပြီး ရွာသားများကို အလျှင်အမြန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ထျန်းရှို့ရွှေနှင့် ရန်ဖျင်အန်းတို့သည် လီချန်းဟူ၏အလောင်းကို လီမိသားစု၏ အိမ်နောက်ဘက်ဆီသို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပင်မခြံဝင်းမှ ငိုယိုသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရန်ဖျင်အာသည် ထိုဝမ်းနည်းဖွယ်သတင်းကို ကြားသည်နှင့် သတိလစ်သွားခဲ့သည်။ ထျန်းယွင်နှင့် လျိုလင်ဖုန်းတို့သည် သူတို့၏မျက်ရည်များကို ထိန်းချုပ်ရင်း သူမကို ပြုစုနေကြပြီး တစ်ယောက်က သမားတော်ခေါ်ရန် အပြေးအလွှားသွားခဲ့သည်။

ထျန်းရှို့ရွှေသည် လီချန်ဟူကို အောက်သို့ချပေးလိုက်သည်။ သူ၏မျက်ဝန်းများတွင်မူ မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။

“အစ်ကိုမုထျန်း…” သူစကားပြောတော့မည်အပြုတွင် သိသိသာသာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော လီမုထျန်းက သူ့ကို လက်ကာပြလိုက်သည်။

"ဖျင်အန်း၊ ဖျင်အာကို သွားဂရုစိုက်လိုက်။ ရှို့ရွှေ၊ လျိုလင်ဖုန်းနဲ့ အတူလိုက်သွားပြီး ဒုက္ခသည်တွေကို စောင့်ကြည့်ပေး။ လီမိသားစုရဲ့ လမ်းညွှန်မှုမရှိရင် သူအခက်အခဲတွေ့နေရမှာကို ငါစိုးရိမ်တယ်”

“နားလည်ပါပြီ”

ထျန်းရှို့ရွှေက မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ရန်ဖျင်အန်းသည် တွေဝေစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရန်ဖျင်အာကို ပြုစုရန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

အိမ်နောက်ဘက်တွင် အပြင်လူများ မကျန်တော့သည်နှင့် ကျန်ရှိသော လီညီအစ်ကိုများသည် တိုးတိုးလေး ရှိုက်ငိုလိုက်ကြသည်။

လီမုထျန်းသည် သူ၏နာကျင်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ဒဏ်ရာရနေသော သင်းကွဲဝံပုလွေကဲ့သို့ သူ၏အကြီးဆုံးသားဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ကာ တိုးညှင်းသော်လည်း ရင်နင့်ဖွယ်ကောင်းသောအသံဖြင့် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေရှာတော့သည်။

“အို၊ ချန်းဟူရေ…”

ညီအစ်ကိုများလည်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေကြသည်။ လီထုန်ယာနှင့် လီရှန်းဖျင်တို့သည် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ငိုယိုနေကြပြီး ညီငယ် လီချယ်ကျင်းမှာမူ သူ၏စိတ်ခံစားချက်များကို လွှတ်ချကာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ငိုယိုနေလေတော့သည်။

xxxxxxxxxx

လီကျင်းရွာသည် ညသန်းခေါင်အချိန်တွင် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေခဲ့သည်။ ပေါက်ပြားတစ်လက်သာ ကိုင်ထားသော အဘိုးရွှီသည် တောင်နောက်ဘက်သို့ တစ်ယောက်တည်း စွန့်စားကာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူသည် ကွေ့ကောက်သော လမ်းကြောင်းလေးတစ်လျှောက် လျှောက်လှမ်းသွားပြီး သူ၏အကြည့်သည် ရှေ့မှ အလွန်တရာကြီးထွားနေသော ပေါင်းပင်များနှင့် ဆက်တိုက်တန်း၍တည်ရှိနေသော အုတ်ဂူများပေါ်တွင်သာ စူးစိုက်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ခဏငြိမ်သက်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်ကို စူးစိုက်လိုက်သောအခါ ခါးတွင် သားရေပတ်ထားသော စုတ်ပြတ်နေသည့် လူငယ်တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူငယ်လေးသည် သင်္ချိုင်းမှတ်တိုင်တစ်ခုဘေးတွင် အေးအေးလူလူ ထိုင်နေပြီး တစ်ယောက်တည်း စကားပြောနေခဲ့သည်။

အဘိုးရွှီ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ လူငယ်က စူးရှစွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ လာရောက်သူသည် သက်ကြီးပိုင်း လယ်သမားတစ်ဦးသာဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူက လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး ခေါင်းစောင်းကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

“အဘိုးကြီး ဘယ်ကလာတာလဲ”

သူက မေးလိုက်သည်။

အဘိုးရွှီသည် ထိုမေးခွန်းကို လျစ်လျူရှုကာ တမင်တကာ ဖြည်းညင်းစွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး တုန်ယင်စွာဖြင့် ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။ အဘိုးရွှီသည် သတိထားနေဟန် ဟန်ဆောင်ကာ သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်တစ်ခုဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ၎င်းကိုကိုင်ထားရင်း တိုးတိုးလေး ရှိုက်ငိုနေလိုက်သည်။

လူငယ်သည် နားထောင်နေရာမှ မိသားစုအကြီးအကဲအတွက် လက်စားချေခြင်းနှင့် ငြိမ်းချမ်းခြင်း စသောစကားလုံးများကြောင့် စိတ်ဝင်စားလာခဲ့သည်။

သူ၏ဘဝသည် ဝမ်းနည်းဖွယ်အဖြစ်ဆိုးများဖြင့် စွန်းထင်းနေခဲ့သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ၏မိသားစု ပျက်စီးသွားပြီးနောက် သူရင်းငှားအဖြစ် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ သူသည် လီမုထျန်း၏အသက်ကိုယူပြီး သူ၏မိဘများအတွက် လက်စားချေရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ညစဉ်ညတိုင်း ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းနှင့် လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။

တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း လက်စားချေပြီးသောအခါ သူသည် အောင်ပွဲကို မျှဝေရန် စိတ်အားထက်သန်နေသော်လည်း ပြောပြရန် မည်သူမျှမရှိခဲ့ပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤအဘိုးအို၏ အသက်ကို နုတ်ယူလိုက်ခြင်းကပင် သူ၏ ဤခရီးစဉ်အတွက် သင့်လျော်လှသော နိဂုံးတစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်သည်ဟု သူတွေးတောမိသည်။

“ခင်ဗျားက ယွမ်မိသားစုရဲ့သင်္ချိုင်းမှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေတာပဲ။ လီမိသားစုကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမှာ မကြောက်ဘူးလား”

သူက ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ လက်ကျန်ရက်တွေက လက်ချိုးရေလို့ ရနေပါပြီကွာ…”

အဘိုးရွှီက မျက်ရည်များကိုသုတ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူသည် လူငယ်ကို အနီးကပ်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို မှတ်မိဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ သူက အသက်ရှူမှားသွားဟန်ဖြင့် “သခင်လေး” ဟု အော်ပြောလိုက်ကာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။

လူငယ်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးတောမိသည်။

“ဒီအဘိုးကြီးက ငါ့ကို ရွာထဲမှာမြင်ဖူးလို့လား။ ငါမထွက်သွားခင် သူ့ကို သတ်လိုက်တာက ပိုလုံခြုံလောက်တယ်”

အဘိုးရွှီက မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များဝဲနေလျှက်ဖြင့်ပင် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“မင်းအမေက မင်းကို လယ်ကွင်းတွေဆီကို ခဏခဏ ခေါ်လာတတ်တယ်။ ငါ မင်းကိုမှတ်မိတယ်။ မင်းခြေကျင်းဝတ်မှာ အနက်ရောင်မှဲ့ သုံးခုရှိတယ်”

အနှစ်ခုနစ်ဆယ်ကျော် ရှင်သန်ခဲ့သော အဘိုးရွှီ၏အတွေ့အကြုံများက သူ့ကို သရုပ်ဆောင်ကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူ၏ထုတ်ဖော်ပြောဆိုမှုသည် လူငယ်၏ ရန်လိုစိတ်ကို ခဏတာ ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့သည်။

“ကျွန်တော့်အမေ ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာ ခင်ဗျား မှတ်မိလား”

လူငယ်က အလောတကြီးအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“မှတ်မိပါတာပေါ့”

အဘိုးရွှီသည် အနီးနားရှိ ချုံပုတ်တစ်ခုမှ သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ပေါက်ပြားကို အသုံးပြု၍ မြေကြီးကိုဆွလိုက်ပြီး ဂရုတစိုက်အာရုံစိုက်ကာ စတင်ဆွဲသားလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိတ်ခံစားချက် မုန်တိုင်းထဲတွင် နစ်မြောနေသောလူငယ်သည် အဘိုးရွှီကို အနီးကပ်ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ သူ၏ အတွေးများသည် အဘိုးကြီးကို သတ်ပစ်ခြင်းနှင့် သူ၏မိခင်အကြောင်း ပိုမိုသိရှိရန် သူ့ကို အကျဉ်းသားအဖြစ် ထားရှိခြင်းကြားတွင် လှည့်ပတ်နေခဲ့သည်။

အဘိုးရွှီသည် ပုံဆွဲခြင်းပြီးမြောက်ရန် အချိန်အကြာကြီး မယူလိုက်ရပေ။ အဘိုးရွှီသည် လယ်သမားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း ရွာသားများအတွက် တံခါးစောင့်နတ်များနှင့် မင်္ဂလာရှိသော သင်္ကေတများကို မကြာခဏ ရေးဆွဲပေးတတ်သည်။

ထိုနှစ်များတစ်လျှောက် သူသည် အနုပညာအရာတွင် ကျွမ်းကျင်မှု တိုးတက်လာခဲ့ပြီး သူ ယခု ရေးသားပုံဖော်လိုက်သောပုံရိပ်မှာ အံ့ဩဖွယ်ရာ အသက်ဝင်နေခဲ့သည်။

“အမေ”

လူငယ်သည် လူးလိမ့်လိုက်ပြီး ပုံကိုကြည့်ရှုရန် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ သူ့မိခင်၏ ရင်းနှီးသော်လည်း ဝေဝါးနေသော မျက်နှာသွင်ပြင်များကို မြင်သောအခါ ငိုချလိုက်မိသည်။ ၂၂ နှစ်ကြာ ဖိနှိပ်ထားသော အမျက်ဒေါသနှင့် မျိုသိပ်ထားရမှုတို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ငိုယိုနေခဲ့သည်။

အနီးနားတွင်ရပ်နေသော အဘိုးရွှီသည် လူငယ်၏မိခင်အကြောင်းကို ချစ်ခင်စွာပြောဆိုရင်း လူငယ်၏ စိတ်ခံစားမှုများကို ပိုမိုပြင်းထန်လာစေခဲ့သည်။

“မင်းအဖေကိုလည်း ငါ ကောင်းကောင်းမှတ်မိတယ်။ မင်းအတွက် သူ့ပုံကို ဆွဲပေးမယ်”

အဘိုးရွှီက ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။ သူ၏စကားလုံးများက လူငယ်ကို ပိုမိုယုံကြည်သွားစေသည်။

လူငယ်က မျက်ရည်များကို သုတ်နေစဉ် အဘိုးရွှီသည် နောက်ထပ်ပုံဆွဲရန် မြေကြီးကို တူးဆွလိုဟန်ဖြင့် ပေါက်ပြားကို တစ်ဖန်ပြန်လည်ကောက်ယူလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူသည် ပေါက်ပြားကို ခပ်မြင့်မြင့် မြှောက်လိုက်သည်။ ပေါက်ပြား၏ ငွေရောင်ဓားသွားသည် လရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေကာ လူငယ်၏ လည်ပင်းဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်သည်။

တစ်နေ့လုံး ဖမ်းဆီးခြင်းမှ ရှောင်တိမ်းရခြင်း၊ လီချန်းဟူကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ကျူပင်များထဲတွင် ထျန်ရှို့ရွှေထံမှ လွတ်မြောက်အောင် ရှောင်တိမ်းရခြင်းတို့ကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော လူငယ်သည် လုံးဝအမှတ်မထင် အငိုက်မိသွားခဲ့သည်။

သူ၏ စိတ်ခံစားမှုများက သူ၏ပေါ့ပါးဖျတ်လတ်မှုကို လျော့ကျသွားစေခဲ့ပြီး သူ့ကိုတုံ့ပြန်ရန် သို့မဟုတ် လွတ်မြောက်ရန် မစွမ်းဆောင်နိုင်စေတော့ဘဲ ပေါက်ပြားက သူ့ကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားစေခဲ့သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ လယ်ယာလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ကြံ့ခိုင်နေဆဲဖြစ်သော အဘိုးရွှီသည် လူငယ်ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျသွားစေပြီး လူငယ်၏ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များထွက်သွားစေလောက်အောင် အားပြင်းစွာ ရိုက်ချနိုင်ခဲ့သည်။

အဘိုးရွှီသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ လူငယ် လုံးဝသေဆုံးသွားကြောင်း သေချာစေရန် တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ထပ်မံရိုက်နှက်နေခဲ့သည်။

သွေးနှင့်အသားစများက ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုသဖွယ် ရောနှောနေခဲ့သည်။ အဘိုးရွှီသည် လူငယ် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားမှသာ သူ၏တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်ခဲ့သည်။ လူငယ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေပြီး သူ၏နောက်ဆုံးအချိန်များတွင် ဝမ်းနည်းသောအမူအရာတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများဖြင့် လွှမ်းခြုံခံလိုက်ရသော အဘိုးရွှီသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲသွားပြီး လက်များက မျက်နှာကို အုပ်ထားကာ နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်ငိုယိုလိုက်သည်။

“ဆိုးဝါးလိုက်တဲ့ ကံကြမ္မာ၊ ဆိုးဝါးလိုက်တဲ့ ကံကြမ္မာပဲ…”