အခန်း ၂၁
Vol. 3 Ch. 21
အခန်း - (၂၁) အင်အား ပေါင်းစည်းခြင်း
လီရှန်းဖျင်သည် စစ်ယွမ်ပိုင်က ပျံသန်းနိုင်သော လွန်းပျံယာဉ်နှင့်အတူ ကောင်းကင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက သစ်သားပြားတစ်ချပ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး အဝတ်စကိုဖြည်ကာ ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။
“စိမ်းပြာအဆီအနှစ် မရီဒျန်အားဖြည့်ကျင့်စဉ်၊ အဆင့်တစ်ကျင့်စဉ်”
သူက စာသားများကို လျှင်မြန်စွာဖတ်ရှုရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူက စာဖတ်ရာ၌ နစ်မြောနေစဉ် လီထုန်ယာက တိုးညင်းစွာ အံ့သြတကြီးအသံဖြင့် ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဒီအသက်ရှူကျင့်စဉ်က နေ့စဉ် အသက်ရှူလေ့ကျင့်ခန်းတွေပဲ လိုအပ်ပြီး လရောင်ကို သန့်စင်စရာမလိုဘူးလား”
“ဟုတ်တယ်၊ ဒါက ကြေး-... ငါတို့မိသားစုရဲ့ ကျင့်စဉ်လောက်တော့ အစွမ်းမထက်ဘူး”
လီရှန်းဖျင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူက ကနဦးတွင် ကြေးမုံအကြောင်း ပြောချင်သော်လည်း စစ်ယွမ်ပိုင် ပြန်လာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သတိထားကာ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
သူက အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။
“စစ်ယွမ်ပိုင်က စိမ်းပြာရေအိုင်ဂိုဏ်းရဲ့တောင်ထိဋ်သခင်လို့ မင်းတကယ်ထင်လား။ ကျင်းအာက သူနဲ့အတူ ရုတ်တရက်ကြီး ထွက်သွားတာက အလျှင်စလို ဖြစ်လွန်းသလိုပဲ”
လီထုန်ယာက ခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့မှာ ဘာရွေးချယ်စရာရှိလို့လဲ။ သူသာ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဆိုရင် ကျင်းအာကို အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းခေါ်သွားနိုင်တာပဲ။ ငါတို့နဲ့ ညှိနှိုင်းဖို့ ဒါမှမဟုတ် ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တစ်ခုခု ထားခဲ့ဖို့ ဘာလို့ ဒုက္ခခံနေဦးမှာလဲ”
လီရှန်းဖျင်က သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အခြားသစ်သားပြားတစ်ချပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူက ၎င်းကိုဖွင့်လိုက်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းကင်ဘုံအဆီအနှစ် ချီကျင့်ကြံခြင်းကျမ်း၊ ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတွက် အဆင့်နှစ် ကျင့်စဉ်”
လီထုန်ယာသည် မတူညီသော သစ်သားပြားတစ်ချပ်ကို ကောက်ယူရင်း တိုးတိုးလေးဖတ်လိုက်သည်။
“လီရှလျှို့ဝှက်မှတ်စု”
ခဏမျှဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာ လင်းလက်လာပြီး လီရှန်းဖျင်ကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။
“ဒီမှတ်စုထဲမှာ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အခြေခံအသိပညာတွေ၊ လီရှပြည်နယ်ရဲ့ အင်အားစုတွေအကြောင်း အသေးစိတ်နဲ့ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ကုန်သွယ်ရေးဈေးကွက်တွေအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်တွေ ပါတယ်။ ဒါက ငါတို့ အခုသိဖို့လိုအပ်တဲ့အရာတွေပဲ”
လီရှန်းဖျင်သည် သစ်သားပြားကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အတွေးနက်စွာဖြင့် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
“ဒါဆို ကျင့်စဉ်တွေကို တစ်ကနေကိုးအထိ အဆင့်သတ်မှတ်ထားတာပေါ့။ တစ်က အနိမ့်ဆုံးဖြစ်ပြီး ကိုးက အမြင့်ဆုံးပေါ့။ မန္တန်တွေ၊ ဆေးလုံးတွေနဲ့ မှော်ပစ္စည်းတွေက ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်တွေနဲ့တူတယ်။ ကျွန်တော်တို့မိသားစုရဲ့ ကျင့်စဉ်က ဘယ်အဆင့်ဖြစ်မလဲမသိဘူး”
လီရှန်းဖျင်က လျှို့ဝှက်မှတ်စုထဲတွင် နစ်မြောနေစဉ် လီထုန်ယာသည် စစ်ယွမ်ပိုင်ထားခဲ့သော အစိမ်းနုရောင် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို လေ့လာနေခဲ့သည်။ သူသည် မန္နာစွမ်းအင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ အသက်သွင်းလိုက်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“စိမ်းပြာရေအိုင်၏ စီရင်အုပ်ချုပ်မှု”
ကြီးမားသော ရွှေရောင်စာလုံးများသည် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပေါ်တွင် ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားကာ တောက်ပသောအဖြူရောင် “လီ” စာလုံးနှင့် မြေပုံငယ်တစ်ခုဖြင့် အစားထိုးသွားခဲ့သည်။
လီမုထျန်းသည် ၎င်းကို မျက်စိစွေကြည့်လိုက်ပြီး အသံထွက်ဖတ်လိုက်သည်။
“လီကျင်းရွာ၊ လီချွမ်းခိုရွာ၊ ကျင်းယန်ရွာ၊ လီတောက်ခိုရွာ”
၎င်းတို့သည် စစ်ယွမ်ပိုင် အစောပိုင်းကပြောခဲ့သော တလီတောင်ခြေရင်းရှိ ရွာများဖြစ်ကြသည်။
“ငါတို့နောက်မှာ စိမ်းပြာရေအိုင်အင်မော်တယ်ဂိုဏ်း ရှိနေမှတော့ လီမိသားစုက နောက်ဆုံးတော့ အရိပ်တွေထဲကနေထွက်ပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ကျင့်ကြံနိုင်ပြီ။ ဒီရွာတွေက အခု ငါတို့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာပဲ”
စာဖတ်ရာ၌ နစ်မြောနေခဲ့သော လီရှန်းဖျင်က တည်ငြိမ်စွာ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ မနက်ဖြန်ည စကြမယ်”
xxxxxxxxxx
ချန်အားနျို နိုးလာသည်နှင့် လီမိသားစု၏ သူရင်းငှားများက ရွာထဲတွင် တစ်အိမ်တက် တစ်အိမ်ဆင်း အရေးကြီးသောသတင်းများကို တက်ကြွစွာ မျှဝေနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“အဒေါ်လီ၊ ညနေ လယ်လုပ်ငန်းပြီးရင် ရွာနောက်ဘက်မှာတွေ့ဖို့ ခင်ဗျားရဲ့သားကို ပြောလိုက်ပါ။ ဦးလေးထျန်းက အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စ ဆွေးနွေးစရာရှိတယ်တဲ့”
“အာ၊ ကောင်းပါပြီ…”
“ညီအစ်ကိုလျို၊ လီမိသားစုက ဖိတ်ခေါ်ချင်လို့…”
တစ်ရွာလုံး ဆူဆူညံညံဖြစ်နေကြပြီး လူတိုင်း၏ ရင်ထဲ၌ စူးစမ်းလိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ညနေစောင်း ရောက်ရှိလာသောအခါ ချန်အားနျိုသည် ညစာစားပြီးနောက် ရွာအစွန်ဘက်ဆီသို့ အလျှင်အမြန်သွားလိုက်သည်။
ရွာတွင် ဩဇာအရှိဆုံး မိသားစုများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော လီမိသားစုသည် လူအုပ်ကြီးတစ်အုပ်ကို စုစည်းထားနိုင်ခဲ့သည်။
သူတို့ထဲတွင် လွန်ခဲ့သောနှစ်များက ဒုက္ခသည်များ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ခဲ့သော ရွှီဝမ်ရှန်လည်း ပါဝင်ပြီး ယခုအခါ သူသည် လီရှန်းဖျင်၏နောက်တွင် ရိုသေစွာရပ်နေခဲ့သည်။
“သောက်ကျိုးနည်း၊ ငါနောက်ကျသွားတာပဲ”
ချန်အားနျိုက သူ့ဘာသာသူ တိုးတိုးလေး ညည်းညူလိုက်မိသည်။
သူသည် မကျေနပ်ချက်ကို မခံစားမိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ရွှီဝမ်ရှန်သည် ယခုအခါ လီမိသားစု၏ မျက်နှာသာပေးမှုကိုရရှိခဲ့ပြီး သူရင်ငှားများ၏ အကြီးအကဲနေရာကို လွှဲပြောင်းယူလိုက်ပုံရသည်။
သူလှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သော်လည်း လီမုထျန်းကို မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မတွေ့ရပေ။ ယင်းအစား လီရှန်းဖျင်က ပြုံးရင်း ရှေ့သို့တိုးလာခဲ့သည်။
“အားလုံးပဲ၊ လာရောက်ကြတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ မျှဝေစရာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ သတင်းတချို့ ရှိပါတယ်”
သူသည် လူအုပ်ကြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“မနေ့ညက စိမ်းပြာရေအိုင်အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းက အင်မော်တယ်တစ်ပါး ဖြတ်သန်းသွားခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်တော့်ညီ လီချယ်ကျင်းရဲ့ ထူးခြားတဲ့အရည်အချင်းကို သတိပြုမိပြီး အင်မော်တယ်တောင်ပေါ်မှာ လေ့ကျင့်ဖို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့တယ်”
ထိုထုတ်ဖော်ပြောကြားမှုသည် လူအုပ်ကြီးကြားထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု လှိုင်းလုံးတစ်ခုကို ဖြစ်ပွားသွားစေခဲ့သည်။ လူအုပ်ကြီးထဲရှိ လူတိုင်းသည် အံ့ဩတကြီးအကြည့်များ ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ လီရှန်းဖျင်ကို ကြောင်ငေးကြည့်နေမိကြတော့သည်။
မြို့မှလာသော အသိပညာကြွယ်ဝသူတစ်ဦးဖြစ်သည့် ဟန်ဝမ်ရွှီက ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။
“ဂုဏ်ယူပါတယ်”
သူသည် လီရှန်းဖျင်၏ စိမ်းပြာရေအိုင်အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းအကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုမှုကို ကြားပြီးနောက် ကျင်းအာသည် ထိုအင်မော်တယ်ဂိုဏ်းမှ အင်မော်တယ်ကျင့်ကြံသူ၏ ခေါ်ဆောင်ခြင်းကို ခံရလောက်အောင် ဝိညာဉ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပါရမီတစ်ခုခု ပိုင်ဆိုင်ထားရမည်ဟု ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။
“လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်ကံကြမ္မာ ကိုယ်စီရှိကြတာပဲ။ ချယ်ကျင်းကို အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းက ရွေးချယ်ခဲ့တာက ငါတို့ရွာအတွက် ကောင်းချီးတစ်ခုပဲ”
သူက လီရှန်းဖျင်၏ ပြောဆိုချက်ကို ထောက်ခံရင်း အကောင်းမြင်သော သဘောထားဖြင့် ထပ်မံပြောကြားလိုက်သည်။
ရွာတွင် သမားတော်နှင့် စာပေပညာရှင်ဖြစ် ဆယ်စုနှစ် နှစ်ခုကျော်ကြာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သော ဟန်ဝမ်ရွှီသည် ရွာတွင် သြဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူက လီရှန်းဖျင်၏ ကြေညာချက်ကို ထောက်ခံအားပေးသောအခါ ၎င်းသည် ထိုပြောဆိုချက်များအပေါ် လူအများ၏ ယုံကြည်ကိုးစားမှုက အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သိသိသာသာ ခိုင်မာလာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ရွာသားမျာကြားတွင် တီးတိုးရေရွတ်ပြောဆိုသံများက ဆက်လက်ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။
လီရှန်းဖျင်သည် သူ၏လက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးကို တည်ငြိမ်စွာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူ၏မန္နာစွမ်းအင်ကို အသက်သွင်းလိုက်သောအခါ “စိမ်းပြာရေအိုင်ဂိုဏ်း၏ စီရင်အုပ်ချုပ်မှု” ဟူသော ကြီးမားသော ရွှေရောင်စာလုံးလေးလုံး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
“အင်မော်တယ်တစ်ပါးပဲ”
လူအုပ်ကြီးသည် နတ်ဘုရားအစွမ်းပြသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် ပွက်လောရိုက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး နက်ရှိုင်းစွာ ဦးချကာ အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
ချန်အားနျိုသည်လည်း သူ၏မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အံ့ဩမှုတို့ ရောနှောကာ အပေါ်သို့ငေးကြည့်ရင်း အလားတူ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။
လီရှန်းဖျင်သည် “လီ” စာလုံး ပေါ်ထွက်လာပြီး မှေးမှိန်သွားသည်ကို ကြည့်နေပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ရှေ့မှ လူအုပ်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး ကြေညာလိုက်သည်။
“အင်မော်တယ်က ကျွန်တော့်တို့မိသားစုကို အင်မော်တယ်ပညာရပ်တချို့နဲ့အတူ လီကျင်းရွာ၊ လီချွမ်းခိုရွာ၊ ကျင်းယန်ရွာနဲ့ လီတောက်ခိုရွာတို့ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ တာဝန်ကိုပါ ပေးအပ်ခဲ့ပါတယ်”
သူ့စကားဆုံးသွားသည်နှင့် တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု သူ၏လက်ဖဝါးမှ ထိုးထွက်လာပြီး တောအုပ်ထဲသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ကာ ငှက်တစ်အုပ်ကို ပြန့်ကျဲသွားစေခဲ့သည်။
ဤခမ်းနားသောပြသမှုသည် ရွာသားများကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ အံ့ဩသင့်သွားစေခဲ့ပြီး လျိုမိသားစုခေါင်းဆောင် လျိုလင်ဖုန်းအပါအဝင် များစွာသောသူတို့သည် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မယုံနိုင်မှုတို့ရောနှောကာ ဒူးထောက်နေခဲ့ကြသည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး ထကြပါ။ ကျွန်တော်တို့အားလုံးက မိသားစုဝင်တွေနဲ့ အိမ်နီးချင်းတွေပဲ။ ဒီလောက် အလေးအနက်လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး”
လီရှန်းဖျင်က လူအုပ်ကို တည်ကြည်ညင်သာသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ချန်အားနျိုသည် သူ၏နဖူးကို မြေပေါ်သို့ ဖိထားရင်း လေးလေးနက်နက် ဦးချနေဆဲဖြစ်ပြီး စိတ်ခံစားမှု လှိုင်းလုံးတစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။
“ဒီနေရာမှာ အရာရာပြောင်းလဲတော့မယ်”
ထိုအရာသည် ယခုအချိန်တွင် သူတွေးတောနိုင်သမျှ အရာအားလုံးပင် ဖြစ်တော့သည်။
xxxxxxxxxx
လီထုန်ယာက လီချွမ်းခိုရွာမှ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်ထွက်လာစဉ် လီယဲ့ရှန့်သည် သူ့နောက်မှလိုက်ပါလာခဲ့ပြီး မီးသွေးတစ်တုံးဖြင့် အဝတ်စတစ်စပေါ်တွင် တစ်ခုခုကို ခက်ခက်ခဲခဲ ရေးမှတ်နေခဲ့သည်။
“လီချွမ်းခိုရွာက လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်က မိုးခေါင်မှုဒဏ်ကနေ မသက်သာလာသေးဘူး။ ဒါပေမယ့် အိမ်ထောင်စု တစ်ရာကျော် ရှိနေသေးတယ်။ တော်တော်လေး စိတ်ဓာတ်ကျစရာပဲ”
လီထုန်ယာက လီယဲ့ရှန့်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း တွေးတောမိသည်။
“အစ်ကို၊ ကျွန်တော်တို့ လီချွမ်းခိုရွာက အဓိကမိသားစုကြီးကို မောင်းထုတ်ပြီး သူတို့မြေတွေကို ပြန်ပြီးခွဲဝေပေးခဲ့တယ်။ အခု ရွာသားတွေက ငှားရမ်းခ ပေးစရာမလိုတော့ဘူး။ လယ်ယာတွေအပေါ်မှာ အခွန် ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပဲ ယူတာကလည်း တော်တော်လေး သက်ညှာထားပါတယ်”
လီယဲ့ရှန့်က ရိုးသားစွာပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူက မီးသွေးခဲတံကို သူတို့နောက်မှလိုက်ပါလာသော ရွာသားတစ်ဦးထံ ပေးလိုက်ပြီး ရိုသေလေးစားသောလေသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ကိစ္စတွေကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ ယုံကြည်ရတဲ့ တစ်ယောက်ယောက်တော့ လိုအပ်နေတုန်းပါပဲ။ ဝမ်းနည်းစရာကတော့ ကျွန်တော်တို့မိသားစုထဲမှာ စာတတ်ပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့သူ သိပ်မများဘူး”
လီထုန်ယာက လက်ဝေ့ယမ်းကာ သူ၏အဝတ်အစားများပေါ်မှ ဖုန်များကို ဖယ်ရှားရန် သန့်စင်ခြင်းပညာရပ်တစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်ရာ လီယဲ့ရှန့်သည် အားကျသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေမိတော့သည်။
“အဲဒီအတွက် စိတ်မပူနဲ့။ အဖေနဲ့ရှန်းဖျင်က ကိုင်တွယ်လိမ့်မယ်”
လီထုန်ယာက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။