အခန်း ၂၆
Vol. 3 Ch. 26
အခန်း - (၂၆) မြွေကြီး
မြွေကြီးသည် အသက်ရှစ်နှစ်၊ ကိုးနှစ်အရွယ်ရှိ ကလေးတစ်ယောက်၏ခါးမျှလောက် လုံးပတ်ရှိကာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အညိုရင့်ရောင် ပုံစံကွက်များရှိသည်။ ၎င်းသည် ကြီးမားသော ညောင်မုတ်ဆိတ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ပတ်ခွေနေပြီး သူ၏တောက်ပသော အဝါရောင်မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါင်လိုက်မျက်ဆံများက လီထုန်ယာနှင့်အုပ်စုကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
“ကြီးမားလိုက်တဲ့အကောင်ကြီး”
လီထုန်ယာက ထိတ်လန့်တကြား အော်ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏လက်များကမူ လက်ဟန်တစ်ခု ပြီးမြောက်ရန် လျှင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီးဖြစ်သည်။ သူ့စကားဆုံးသွားသည်နှင့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် သူ၏လက်ဖဝါးတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီးဖြစ်သည်။
မြွေသည် ခြိမ်းခြောက်သံဖြင့် မြည်တွန်လိုက်ပြီး တောက်ပသော အနီရောင်လျှာကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းသည် သူ၏ကြီးမားသော ပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်ပြီး ထူထဲသော မီးခိုးမြူများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
လီထုန်ယာ၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းသည် မြွေကြီး၏ပါးစပ်ကို အရင်ထိမှန်ကာ သူ၏ဦးခေါင်းကို ဘေးသို့ ဆတ်ခနဲ ဖြစ်သွားစေပြီး မီးခိုးများကို သူတို့လူအုပ်နှင့် လွဲချော်သွားစေကာ အနီးနားရှိ အခြားသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားစေခဲ့သည်။
တခဏအတွင်းပင် သစ်ပင်၏ စိမ်းလန်းစိုပြေနေသော အကိုင်းအခက်များနှင့်အရွက်များ တိုက်စားသွားပြီး မြေပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ တရှဲရှဲမြည်သံဖြင့် အနက်ရောင် အစက်အပြောက်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ထူထဲသော ပင်စည်သည်ပင် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမျှ တိုက်စားသွားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
ဤအဖြစ်အပျက်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ကြုံလိုက်ရသော လီယဲ့ရှန့်နှင့်အခြားသူများသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အသက်ရှူမှားသွားကြပြီး သူတို့၏အသက်ဘေးအတွက် ထွက်ပြေးရန်ပြင်ဆင်ရင်း အလိုအလျောက် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။
“သူ့ကို မျက်ခြေမပြတ်စောင့်ကြည့်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ဆုတ်ကြ”
လီထုန်ယာက လီယဲ့ရှန့်နှင့်ရွာသားများကို မြွေကြီး၏တိုက်ခိုက်မှုမှ ကယ်တင်ပြီးနောက် တည်ကြည်စွာ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
သူတို့ သတိထားကာ နောက်ဆုတ်သွားစဉ် မြွေကြီးသည် ဆက်လိုက်မလာဘဲ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ပတ်ခွေနေမြဲ ပတ်ခွေကာ သူတို့ကို အေးစက်စွာကြည့်နေခဲ့သည်။
ကြီးမားသော ညောင်မုတ်ဆိတ်ပင်ကြီး အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် လီချုံယန်က ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီမှာပဲ ကျွန်တော် သစ်သီးကိုတွေ့ခဲ့တာ။ သစ်ပင်အနောက်မှာ”
“အလျင်လိုစရာ မလိုပါဘူး”
လီထုန်ယာက တည်ငြိမ်စွာပြန်ဖြေလိုက်ပြီး လီယဲ့ရှန့်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “ရွာကလူတွေကို စုစည်းလိုက်။ လှံရှည်တွေ၊ ဂေါ်ပြားတွေ၊ ဖြစ်နိုင်ရင် လေးနဲ့မြားတွေယူခဲ့။ ငါတို့အားလုံး အတူတူတောင်ပေါ်တက်ကြမယ်”
“သိပါပြီ”
လီယဲ့ရှန့်က အလျှင်အမြန်နာခံလိုက်ပြီး လိုအပ်သောပစ္စည်းများကို စုဆောင်းရန် ရွာသားများနှင့်အတူ တောင်အောက်သို့ အလျှင်အမြန်ဆင်းသွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် လီရှန်းဖျင်သည် လီချုံယန်ဘက်သို့လှည့်ပြီး သူ၏ပခုံးကိုပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီမြွေကြီး အစာရှာထွက်နေတုန်း သစ်သီးကို မင်းရှာတွေ့ခဲ့တာ ကံကောင်းသွားတယ်။ မင်းက ဒဏ်ရာမရဘဲ လွတ်မြောက်ခဲ့ရုံတင်မကဘူး။ အံ့မခန်းအခွင့်အရေးတစ်ခုကိုပါ ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့တယ်။ ခြံဝင်းကို ပြန်သွားပြီး မင်းရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းကို အာရုံစိုက်လိုက်တော့။ ဒီမှာ မင်းလုပ်စရာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး”
ထိုအဖြစ်အပျက်ကြောင့် သိသိသာသာ ချွေးစေးများပျံနေသော လီချုံယန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားခဲ့သည်။
လီရှန်းဖျင်သည် ထိုင်ရန် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ရှာဖွေလိုက်ပြီး လီထုန်ယာကို ပြောသည်။
“အဲဒီမြွေကြီးက မယုံနိုင်လောက်အောင် မာကျောတဲ့အကြေးခွံတွေ ရှိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရွှေရောင်အလင်းအတတ်က သူ့ပါးစပ်ပေါ်က ကြေးခွံနည်းနည်းလောက်ကိုပဲ ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့တယ်”
“ဒါက ဝိညာဉ်သန္ဓေသား ဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်က နတ်ဆိုးငယ်လေးတစ်ကောင် ဖြစ်ပုံရတယ်။ ဝိညာဉ်ရေးရာအသိဉာဏ် မရှိမှတော့ သူ့ရဲ့ မာကျောတဲ့အကြေးခွံတွေက ဘာအသုံးဝင်မှာမို့လို့လဲ”
လီထုန်ယာက မြေပြင်အနေအထားကို စူးစမ်းကြည့်ရှုရင်း မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
မကြာမီပင် နတ်ဆိုးကို သတ်ဖြတ်ရန် အစီအစဉ်အကြောင်း ကြားသိရသော လီကျင်းရွာမှ သန်မာသောယောက်ျားများသည် တောင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
သူတို့သည် လီယဲ့ရှန့်၏နောက်မှ သတိထားကာ လိုက်ပါလာကြပြီး စိုးရိမ်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ ရောနှောနေသည်မှာ သိသာထင်ရှားနေသည်။
လီထုန်ယာသည် မြေပြင်အနေအထားကို အကဲဖြတ်ရင်း လျိုလင်ဖုန်းထံ ချဉ်းကပ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဦးလေး၊ လျိုမိသားစုက မနှစ်က တောဝက်တွေလိုက်ဖမ်းဖို့ ထောင်ချောက်တွေ သုံးခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော်ကြားတယ်။ ဒီမြွေကြီးလို ကြီးမားတဲ့သတ္တဝါအတွက် ထောင်ချောက်က ဘယ်လောက်ကြီးသင့်လဲ”
လျိုလင်ဖုန်းသည် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ပြီးနောက် သတိကြီးစွာထားကာ အကြံပြုလိုက်သည်။
“ဒီမြွေက နတ်ဆိုးတစ်ကောင်လို့ ငါကြားတယ်။ သူဘာတွေလုပ်နိုင်လဲ ငါတို့မသိဘူး။ သူပျံနိုင်ခဲ့ရင်ရော…”
လီရှန်းဖျင်က ယုံကြည်မှုရှိစွာ အာမခံလိုက်သည်။
“သူမပျံနိုင်တာ သေချာတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ ယခင်အတွေ့အကြုံအရ ထောင်ချောက်ကို နှစ်ဆကြီးအောင် လုပ်လိုက်ပါ”
သူ့စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။
“ဒီကောင်သာ ပျံနိုင်ခဲ့ရင် ငါတို့ အခုအချိန်မှာ သေနေလောက်ပြီပေါ့”
“ဒါဆိုရင် ဖြစ်လောက်တယ်”
လီရှန်းဖျင်၏ အကြံပြုချက်ကို ကြားသောအခါ လျိုလင်ဖုန်းသည် အလျှင်အမြန်သဘောတူလိုက်ပြီး တွင်းတူးရန် ရွာသားများကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
လျိုလင်ဖုန်းသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ လေးစားခံရသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်။ အတိတ်တွင် လီမိသားစုသည် ထင်ရှားသော်လည်း သူတို့သည် လျိုမိသားစု၏ အဆင့်အတန်းကို အနည်းဆုံးတော့ အသိအမှတ်ပြုခဲ့ရပြီး ရွာကိစ္စများတွင် သူတို့၏အကြံဉာဏ်ကို မကြာခဏ တောင်းခံခဲ့ကြသည်။
သို့သော် လီမိသားစုက ရွာကို ထိန်းချုပ်သွားကတည်းက လျိုလင်ဖုန်း၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုသည် သိသိသာသာ မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။ ဤမကြာသေးမီရက်များက သူ့ကို စိတ်ကျဉ်းကျပ်စေခဲ့သည်။ ယခုအခါ အရေးပါသောတာဝန်တစ်ခု ပေးအပ်ခံရသောအခါ သူသည် ရည်ရွယ်ချက်အသစ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
သူက ရွာသားများကို ညွှန်ကြားနေစဉ် အတွေးတစ်ခုသည် လျိုလင်ဖုန်း၏စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။
“ငါတို့ ဒီလိုမျိုး ဆက်သွားနေလို့မဖြစ်ဘူး။ လျိုမိသားစုက လီမိသားစုရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ နေရာတစ်နေရာကို ရှာမှရမယ်။ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ငါတို့ ပျောက်ကွယ်သွားမယ့်အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။”
လီထုန်ယာသည် လျိုလင်ဖုန်း၏စိတ်ထဲတွင် လည်ပတ်နေသောအတွေးများကို မသိဘဲ ရွှေရောင်အလင်းမန္တန်ဖြင့် မြားများကို မန္တန်စွမ်းအင် ထည့်သွင်းရာတွင် လီရှန်းဖျင်ကို ကူညီပေးရင်း အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ မန္တန်သည် အသုံးမပြုဘဲထားလျှင် ခြောက်နာရီမှ ခုနစ်နာရီအထိ ခံမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် မြွေနှင့်ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် လုံလောက်ပေသည်။
တစ်ယောက်လျှင် မြှားတစ်ဒါဇင်စီကို မန္တန်စွမ်းအင် ထည့်သွင်းနိုင်စွမ်းရှိကြသည့် ထိုလူနှစ်ဦးစလုံးသည် ၎င်းတို့၏ ကုန်ခမ်းသွားသော မန္နာစွမ်းအင်များကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန်အတွက် တရားထိုင်ကာ ခေတ္တအနားယူခဲ့ကြသည်။
ရွာသားများသည် တူးထားသောတွင်းကို မြေကြီးနှင့် သစ်ရွက်ကြွေများဖြင့် ဖုံးအုပ်ပြီးသည်နှင့် လီထုန်ယာနှင့် လီရှန်းဖျင်တို့သည်လည်း တရားထိုင်ခြင်း ပြီးဆုံးကာ ရှေ့ဆက်ရမည့်တာဝန်အတွက် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။
ရွာသားများသည် သူတို့၏နေရာများကို ဗျူဟာကျကျ ယူထားကြသည်။ လှံရှည်ကိုင်ထားသူများသည် ရှေ့တန်းတွင်ရှိပြီး မြားတစ်စင်းချင်းစီတွင် ရွှေရောင်အလင်းမန္တန်ဖြင့် အသက်သွင်းထားသော လေးနှင့်မြားများ ကိုင်ထားသူများကတော့ နောက်တန်းတွင် အသင့်စောင့်နေကြသည်။ သူတို့သည် မြွေကြီးဆီသို့ သတိထားကာ အတူတကွ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့ကြသည်။
ရှေ့တန်းသည် မြွေကြီးပတ်ခွေနေသော ကြီးမားသော ညောင်မုတ်ဆိတ်ပင်ကြီးအနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ သူတို့သည် အံ့ဩခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းတို့ဖြင့် အော်မပြောမိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြပေ။
“ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တဲ့ သားရဲကောင်ကြီးပဲ”
တောက်ပသော အဝါရောင် ဒေါင်လိုက်မျက်ဆံများဖြင့် မြွေကြီး၏မြင်ကွင်းသည် သူတို့၏ ကျောရိုးများထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားစေခဲ့သည်။ ၎င်းက ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ထူထဲသော အနက်ရောင်မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
လူတိုင်းကို ကြိုတင်သတိပေးထားသောကြောင့် ရှေ့တန်းမှလူများသည် သူတို့၏ လှံတံများကို အလျှင်အမြန်ချလိုက်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။ အကျိုးဆက်အနေဖြင့် မြူခိုးသည် မြေပြင်ပေါ်မှ သစ်ရွက်ကြွေများနှင့် စွန့်ပစ်ထားသော လှံတံများကိုသာ တိုက်စားသွားခဲ့သည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လေထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ရွှေရောင်အလင်းမန္တန်ဖြင့် အသက်သွင်းထားသောမြားများ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤအလွန်ထက်ရှသော မြားများသည် မြွေကြီး၏ အညိုရောင်အကြေးခွံများထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။
မြွေကြီးသည် သုံးကြိမ်မျှ ထိမှန်ခံရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ရန်လိုစွာ မြည်တွန်ပြီး သူ၏လျှာကို ထုတ်လိုက်ကာ ညောင်မုတ်ဆိတ်ပင်ကြီးကို စွန့်ခွာပြီး လူအုပ်ဆီသို့ တွားသွားလာခဲ့သည်။
ရွာသားများသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ပြန့်ကျဲသွားကြသော်လည်း လီထုန်ယာနှင့် လီရှန်းဖျင်တို့က အခွင့်အရေးကိုဆုပ်ကိုင်ရင်း ရွှေရောင်အလင်းမန္တန်များ ဆက်တိုက်ထုတ်လွှတ်ကာ မြွေကြီးကိုထိမှန်စေပြီး နာကျင်စွာ မြည်တွန်စေခဲ့သည်။
၎င်းသည် သူ၏ ရွှေရောင်မျက်ဆံများကို သူတို့နှစ်ယောက်ပေါ်တွင် စူးစိုက်လိုက်ပြီး သူတို့ထံသို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် ထိတ်လန့်သွားရမည့်အစား မြွေကြီးက သူတို့ထံသို့ ရန်လိုစွာ တွားသွားလာသည်ကို မြင်သောအခါ အတော်လေး ကျေနပ်နေပုံရသည်။
“အသင့်ပြင်ကြ”
သူတို့က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ထိုမြွေကြီးက သူတို့ထံသို့ တွားသွားလာစဉ် ၎င်းသည် သူ၏အောက်မှမြေကြီးက ရုတ်တရက် နိမ့်ကျသွားသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး သစ်ရွက်ကြွေများအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ကြီးမားသောတွင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် ၎င်း၏ ရှည်လျားသောခန္ဓာကိုယ်သည် ထောင်ချောက်ထဲသို့ ချက်ချင်းပြုတ်ကျသွားခြင်းကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်း၏ဦးခေါင်းသည် အလျှင်အမြန် ထောင်တက်လာပြီး တွင်းထဲမှတက်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ရွာသားတစ်စုသည် အပေါ်မှ တွင်းအပေါက်ဝပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးကို တွန်းချလိုက်ကြသည်။ သူတို့ အတူတကွ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
“အခုပဲ”
ကျောက်တုံးများ အောက်သို့ထိုးကျသွားပြီး မြွေကြီး၏ကျောပေါ်သို့ ချေမွလုမတတ် ပြင်းထန်သောအားဖြင့် ထိမှန်သွားခဲ့သည်။ ထိုသို့ထိခိုက်မှုသည် စူးစူးဝါးဝါ အရိုးကျိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။
အညိုရောင်အစင်းကျား မြွေကြီးသည် တွင်းအောက်ခြေ ကျောက်တုံးအောက်တွင် ညပ်နေရင်း နာကျင်စွာ လူးလွန့်နေခဲ့သည်။ ၎င်း၏ဦးခေါင်းသည် ထောင်တက်လာပြီး ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်သည် “U” ပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် ကွေးကောက်သွားသော်လည်း ၎င်းသည် ပိတ်မိနေပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။
“ဟား ဟား ဟား ဟား ဟား ဟား”
လူအုပ်ကြီးနောက်တွင် ရပ်နေသော လျိုလင်ဖုန်းသည် သူ၏အစီအစဉ် အောင်မြင်စွာ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်သည့်အပေါ် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် မျက်လုံးများတောက်ပနေကာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။
“သွားကြ”
လီယဲ့ရှန့်က ရွာသားများကို လုပ်ဆောင်ရန် အချက်ပြရင်း ကျယ်လောင်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ချွန်ထက်သောဝါးများကို စွဲကိုင်ထားသော လူအုပ်သည် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့သော မြွေကြီးကို ပစ်မှတ်ထားကာ သူတို့၏လက်နက်များကို တွင်းထဲသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်ကြသည်။
မာကျောသော အကြေးခွံသံချပ်ကာရှိသော ထိုသတ္တဝါသည် ယောက်ျားတစ်ဒါဇင်ကျော်၏ အဆက်မပြတ်တိုက်ခိုက်မှုကို မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ ပြင်းထန်သော ရုန်းကန်မှုသည် တစ်နာရီကြာမြင့်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ဝါးလှံများ သွေးချင်းချင်းနီသွားမှသာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။
မြွေကြီး၏သေဆုံးမှုကို အတည်ပြုပြီးနောက် လူအုပ်ကြီးသည် ဟစ်ကြွေးကာ အောင်ပွဲခံလိုက်ကြပြီး လူတစ်ဦးချင်းစီသည် ဂုဏ်ယူမှုများဖြင့် ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကြီးမားသောသတ္တဝါကြီးကို ရွာသို့ မည်သို့သယ်ဆောင်ရမည်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွေးနွေးလိုက်ကြသည်။
လီထုန်ယာနှင့် လီရှန်းဖျင်တို့သည် လျိုလင်ဖုန်းကို ထိုနေရာ၏ တာဝန်ခံအဖြစ်ထားခဲ့ပြီး လီယဲ့ရှန့်နှင့် အခြားလူအနည်းငယ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကြီးမားသော ညောင်မုတ်ဆိတ်ပင်ကြီးဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်လှည့်သွားခဲ့ကြသည်။
အရိုးဖြူများဖြင့် ပြန့်ကျဲနေသော ထူထပ်သော ပေါင်းပင်များအလယ်တွင် လီယဲ့ရှန့်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေတုန်းက လီယဲ့ချန်က ဒီတောင်ထဲကို စွန့်စားဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာခဲ့ဘူး။ ဒီမြွေကြီး အစာရှာနေတုန်း ပက်ပင်းတိုးမိပြီး ဝမ်းနည်းစရာ အဆုံးသတ်နဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပုံပဲ”
လီရှန်းဖျင်သည် တည်ကြည်စွာ သဘောတူဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သို့သော် လီထုန်ယာ၏အကြည့်သည် တောက်ပနေသော အနီရောင်သစ်သီးငါးလုံးဖြင့် အလှဆင်ထားသော သစ်ပင်ငယ်တစ်ပင်ပေါ်တွင် စူးစိုက်နေခဲ့သည်။
သူ၏အမူအရာသည် တည်ကြည်သွားပြီး လီယဲ့ရှန့်ကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
“ဒီနေရာကို သေသေချာချာ စောင့်ကြပ်ထားပါ။ ဘယ်သူမှ ဒီအနီးအနားကို မလာစေနဲ့”