အခန်း ၂၇

အခန်း - (၂၇) ချန်ဖူ

ထိုညတွင် လီကျင်းရွာ၏ အိမ်တိုင်းတွင် ရယ်မောသံများဖြင့် ဆူညံနေခဲ့သည်။ ကလေးများသည် နှစ်သစ်ကူးညကဲ့သို့ ရွာပတ်လည်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးလွှားနေကြပြီး သူတို့၏ရယ်သံများသည် ပျော်ရွှင်သော စကားသံများနှင့်အတူ ရောနှောနေခဲ့သည်။

လျိုလင်ဖုန်းသည် ရွာရင်ပြင်တွင် မီးပုံပွဲကြီးတစ်ခုကို စီစဉ်ခဲ့သည်။ မီးပုံပွဲကို ဝိုင်းရံထားသော ရွာသားများသည် ထိုနေ့ကဖြစ်ရပ်များ၊ အထူးသဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြွေကြီးကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်းအကြောင်းများကို တက်ကြွစွာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။ ယောက်ျားများသည် မီးရောင်၏ နွေးထွေးသော အလင်းရောင်အောက်တွင် သူတို့၏ ရဲစွမ်းသတ္တိကို ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာဖြင့် ပြန်ပြောပြနေကြသည်။

ညနေပိုင်းတွင် လီယဲ့ရှန့်နှင့် လူဆယ်ယောက်ပါသောအဖွဲ့သည် မြွေကြီးကို တောင်ပေါ်မှ ခက်ခဲပင်ပန်းစွာ ဆွဲချလာခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ၎င်း၏အကြေးခွံများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖယ်ရှားခဲ့ကြပြီး ရွာမှအမျိုးသမီးများက အသားကို ပါးပါးလှီးကာ ကြက်သွန်နီ၊ ဂျင်းနှင့် ဝိုင်တို့ဖြင့်နယ်ကာ သစ်သားဇလုံကြီး သုံးလုံးတွင် ထည့်ထားလိုက်ကြသည်။

အသားများကို မီးဖိုဘေးရှိ အိုးများတွင်ထည့်ကာ နှပ်ထားလိုက်ကြသည်။ ရွာသားများသည်လည်း အိမ်မှ ဟင်းအနည်းငယ်ကို ယူဆောင်လာကြပြီး ပျော်ရွှင်စွာ စုပေါင်းစားသောက်နေကြသည်။

လီမုထျန်းသည် ထိုသို့သော စည်ကားသည့် လူစုလူဝေးများကို မနှစ်သက်သူ ဖြစ်သောကြောင့် အိမ်ထဲတွင်သာနေရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ လီရှန်းဖျင်နှင့် လီထုန်ယာတို့သည် ဝိညာဉ်အမြစ်ကို စောင့်ကြပ်ရန် လူများကို စီစဉ်ပေးပြီးနောက် အခြားသူများထက် စောစီးစွာ တောင်အောက်သို့ ပြန်ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

“ကျွန်တော်တို့က သိပ်ပြီးတော့ ဗဟုသုတ မရှိလှဘူး။ ဒီဝိညာဉ်အမြစ်နဲ့ သူ့ရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေအကြောင်းကို ဘာမှမသိဘူး။ ဒါကို သိတဲ့လူတစ်ယောက်ယောက်ဆီက အကြံဉာဏ်မရမချင်း ကျွန်တော်တို့ ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာမှမလုပ်တာက အကောင်းဆုံးပဲ”

လီရှန်းဖျင်က မီးဖိုဘေးတွင်ထိုင်ရင်း အစ်ကိုဖြစ်သူကို ပြောလိုက်သည်။

“သဘောတူတယ်”

လီထုန်ယာက သစ်သားဇလုံများထဲမှ အသားတစ်တုံးကို ကောက်ယူရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် ပုစဉ်းတစ်ကောင်၏ တောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာနေသောအသားနှင့် ၎င်းအတွင်းမှ မှိန်ဖျော့ဖျော့လေး တောက်ပနေသည်ကို ကြည့်ရှုရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

“လီရှလျှို့ဝှက်မှတ်စုထဲမှာ နတ်ဆိုးဖြစ်နေတဲ့ အကြေးခွံရှိ သားရဲတွေ၊ ငှက်တွေနဲ့ အင်းဆက်ပိုးမွှားတွေရဲ့ အသားကိုစားပြီး နေနဲ့လရဲ့အဆီအနှစ်ကို စုပ်ယူတာက ခန္ဓာကိုယ်ကို အားပြည့်စေပြီး ချီနဲ့သွေးကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးနိုင်တယ်လို့ ဖော်ပြထားတယ်။ အဖေ ဒါကို များများစားသင့်တယ်”

“တစ်ယောက်ယောက်က သူ့အတွက် အိမ်ကို ပို့ပေးပြီးသွားပါပြီ”

လီရှန်းဖျင်က အသားတစ်တုံးကို တုတ်ဖြင့်ထိုးပြီး မီးပေါ်တွင်ကင်ကာ ဆက်ပြောသည်။

“အဲဒီမြွေကြီးရဲ့သည်းခြေက လက်သီးနှစ်လုံးစာလောက် ရှိတယ်။ ဝိုင်လုပ်ဖို့ ခြံဝင်းကို ပို့လိုက်ပြီ”

သူတို့နှစ်ဦးသား စကားစမြည်ပြောဆိုနေစဉ် လီယဲ့ရှန့်သည် ရွှီဝမ်ရှန်နှင့်အတူ သူတို့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ လီထုန်ယာသည် ခေါင်းကိုမော့ပြီး မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်ကာ နှစ်ယောက်သား ပြောစရာရှိလျှင် ပြောနိုင်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားက ကုလီလမ်းပေါ်မှာ ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းတွေ လုပ်ဆောင်ပြီး ရွာတွေရဲ့ ပိုလျှံနေတဲ့ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ရောင်းချင်တာလား”

ရွှီဝမ်ရှန်၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသော ရှင်းလင်းချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် လီရှန်းဖျင်နှင့် လီထုန်ယာတို့သည် အတွေးနက်သောအကြည့်များ ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ရွှီဝမ်ရှန်၏အစီအစဉ်များက သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်များနှင့် နီးစပ်ကြောင်း နားလည်လိုက်ကြသည်။

ခဏတာ တွေးတောပြီးနောက် လီထုန်ယာက ပြန်ပြောသည်။

“ဒါက စိတ်ကူးကောင်းတစ်ခုပဲ။ ခင်ဗျားနဲ့ လျိုလင်ဖုန်းက ဒါကို အတူတကွ ကြီးကြပ်ရလိမ့်မယ်။ ခင်ဗျားရဲ့လူတွေအပြင် လျိုမိသားစုကနေလည်း လူအင်အားကို ယူလို့ရတယ်”

ရွှီဝမ်ရှန်၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုကြည့်ရှုရင်း လီရှန်းဖျင်က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောသည်။

“ကုလီလမ်းတစ်လျှောက်မှာ အင်မော်တယ်ကလန်တွေ ရှိနေတုန်းပဲဆိုတာ မှတ်ထားပါ။ ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ဖို့ဆို သူတို့တွေနဲ့ ညှိနှိုင်းဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ လမ်းတစ်လျှောက်က လူနေထိုင်တဲ့နေရာတွေကို သတ်မှတ်ပြီး အဆက်အသွယ်တွေ တည်ထောင်ဖို့ ကင်းထောက်တွေ လွှတ်တာနဲ့ စလိုက်ပါ။ ငါတို့ အရင်ဆုံး မြေပုံအရင်ဆွဲဖို့လိုတယ်” ရွှီဝမ်ရှန်သည် အာရုံစိုက်နားထောင်ပြီးနောက် ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် အာမခံလိုက်သည်။

“နားလည်ပါပြီ။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် လီရှလမ်းကို ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ ခရီးသွားခဲ့ဖူးပြီး နေရာအကုန်လုံးကိုသိတယ်။ ကုလီလမ်းနဲ့သာ ကျွန်တော် ရင်းနှီးခဲ့ရင် အဲဒီမြေပုံကို ချက်ချင်းဆွဲနိုင်ခဲ့မှာပါ”

ထိုသို့ဖြင့် ရွှီဝမ်ရှန်သည် သူ၏လူများကိုစုရုံးရန် အလျှင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အသားစားနေသော လီထုန်ယာသည် လီယဲ့ရှန့်ဘက်သို့လှည့်ကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။

“ဦးလေးလည်း အိမ်မှာတင် အလုပ်မရှိဘဲ ငြီးငွေ့နေလောက်ပြီ။ သူ့ကို အရေးပါတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခုနဲ့ အလုပ်ပေးထားတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ရွှီဝမ်ရှန်ကို မျက်စိဒေါက်ထောက် စောင့်ကြည့်ခိုင်းထား။ သူက ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး လုပ်တတ်တယ်။ လျူမိသားစုရဲ့ တစ်ဝက်လောက်က သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေတယ်ဆိုပေမယ့် ရွှီဝမ်ရှန်ရဲ့ အာဏာနဲ့ အင်အားတွေ လွန်လွန်ကဲကဲ ကြီးထွားမလာစေဖို့ သေသေချာချာ ထိန်းကျောင်းစောင့်ကြည့်ပေးဖို့ လိုလိမ့်မယ်”

“နားလည်ပါပြီ”

လီယဲ့ရှန့်က ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထိုညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်နောက်တွင် အနီးကပ်လိုက်ပါခဲ့သောအချိန်များက သူ့ကို သူတို့အလုပ်များ၏ ရှုပ်ထွေးမှုများနှင့် ကောင်းစွာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စေခဲ့သည်။ စိတ်ထဲတွင် သူသည် ရွှီဝမ်ရှန်အပေါ် သတိထားစိတ်ကို တိုးပွားလာအောင် မွေးမြူလိုက်သည်။

“ယုံကြည်ရတဲ့လူတချို့ကိုစုပြီး အဲဒီတောင်ပေါ်က ညောင်မုတ်ဆိတ်ပင်ကြီးပတ်လည်မှာ ချောင်းကြည့်ချင်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေကိုတားဆီးဖို့ ခြံဝင်းလေးတစ်ခု တည်ဆောက်လိုက်”

လီရှန်းဖျင်က ညွှန်ကြားလိုက်ပြီး လီယဲ့ရှန့်ကို ထွက်ခွာရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

လီယဲ့ရှန့် ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် လီထုန်ယာသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး စိတ်မချမ်းမြေ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့လီမိသားစုမှာ ထိန်းချုပ်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ လူအင်အားသာရှိခဲ့ရင် အစီအစဉ်တွေ အားလုံးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဒီလောက်အထိ သတိထားနေစရာ မလိုတော့ဘူး”

လီရှန်းဖျင်သည် အသားကို တိတ်ဆိတ်စွာ မြည်းစမ်းရင်း သူ၏လက်ထဲမှ သစ်သားတုတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ မြေပုံဝယ်ဖို့ ဈေးကို သွားသင့်တယ်။ ဒါက ရိုးရှင်းလောက်ပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကန့်အသတ်ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်တွေနဲ့ဆိုရင် အဲဒီဈေးရဲ့ မသိနိုင်တဲ့နေရာတွေကို သွားလာရတာက အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်”

“အရမ်းလည်း စိတ်ပူမနေပါနဲ့”

လီထုန်ယာက ပြုံးရင်းသူ့ကို နှစ်သိမ့်သည်။

“ကျင်းအာ ဂိုဏ်းထဲကိုဝင်တာ၊ ငါတို့ဝိညာဉ်ပျိုးပင်တွေရဲ့ ကြီးထွားမှု၊ ဝိညာဉ်အပေါက်တွေရှိတဲ့ တပည့်တွေကို ရှာဖွေတွေ့ရှိတာ၊ ပြီးတော့ ဒီဝိညာဉ်အမြစ် ဒါတွေအားလုံးက ငါတို့လီမိသားစုရဲ့ ကြီးပွားတိုးတက်မှုကို ပြသနေတာပဲ။ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုကို တားဆီးဖို့ ငါတို့မှာ ရှိတာတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ရမယ်”

လီရှန်းဖျင်သည် ခဏတာ ငြိမ်သက်နေပြီးမှ သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုပေးတဲ့အကြံဉာဏ်ကို ကျွန်တော် မှတ်ထားပါ့မယ်”

သူက ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

xxxxxxxxxx

လီချန်ဖူ၏ ပင်မမိသားစုရွာသို့ ပြောင်းရွှေ့ခြင်းသည် သူ၏ဘဝတွင် သိသာထင်ရှားသော အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူ၏အဆင့်အတန်းသည် လီမိသားစုဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်းကြောင့်သာမက လီကျင်းရွာတစ်လျှောက် သူရရှိခဲ့သော လေးစားမှုကြောင့်ပါ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ယခုအခါ လူများသည် လီချန်ဖူအကြောင်းကို သူ၏ကံကောင်းမှုနှင့် မြင့်မားသောအဆင့်အတန်းကို အသိအမှတ်ပြုရင်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကြည်ညိုလေးစားစွာဖြင့် ပြောဆိုကြသည်။

သူသည် အကြွင်းမဲ့အာဏာကို မပိုင်ဆိုင်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုအချို့ကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။ ရွာထဲတွင် သူလမ်းလျှောက်သွားသောအခါ ရွာသားများအားလုံးက သူ့ကို ရိုသေလေစားစွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။

တစ်ချိန်က သူ့ကို အထင်သေးခဲ့သော ယဲ့မိသားစုမှ အကြီးအကဲများသည်ပင် ယခုအခါ သူ့ကို မနာလိုအားကျစွာဖြင့် ကြည့်ရှုကြရသည်။

သူ၏တည်ရှိမှုကို အသိအမှတ်မပြုခဲ့သော လျိုလင်ဖုန်းသည်ပင် ယခုအခါ ဖြစ်ညှစ်ပြုံးပြရင်း သူ့ကို ချန်ဖူဟု ခေါ်ဆိုရသည်။

သို့သော် လီချန်ဖူသည် လျိုလင်ဖုန်းနှင့်အတူရှိလျှင် သတိထားနေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် လျိုလင်ဖုန်းနှင့် လီမိသားစုကြား ကြာရှည်စွာ တည်ရှိလာခဲ့သော ဆက်ဆံရေးကို သိရှိသည်။ လျိုလင်ဖုန်းသည် မကြာသေးမီက သြဇာကျဆင်းသွားသော်လည်း အနာဂတ်ကို မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။ လျိုလင်ဖုန်းသည် သူ၏အဆင့်အတန်းကို ပြန်လည်ရရှိနိုင်ပေသည်။

အမှန်ပင် လျိုလင်ဖုန်း၏ သြဇာကျဆင်းမှုကာလသည် လအနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ပင်မမိသားစုမှ ညွှန်ကြားချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် သူသည် လူတစ်ဒါဇင်ခန့်ကို ကြီးကြပ်ရသည့်ရာထူးသို့ လျှင်မြန်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် ရွာထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေသည်ကို တွေ့နိုင်ပြီး မြေပုံတစ်ခု ရေးဆွဲနိုင်ရန် ကြိုးပမ်း ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်နေခဲ့သည်။ ဤနေ့ရက်များတွင် လျိုလင်ဖုန်း၏ မျက်နှာထက်၌ စွဲထင်နေသော အပြုံးများမှာ အလွန်တရာ ကျယ်ပြန့်လှရုံမျှမက မကြာခဏဆိုသလို ပေါ်ပေါက်နေကာ နားရွက်တက်ချိတ်တော့မတတ် ဖြစ်နေတော့သည်။

လီချန်ဖူသည် ရွာရှိစျေးဆိုင်လေးတွင် သက်သောင့်သက်သာထိုင်ရင်း ဝိုင်ကို အေးအေးလူလူမြည်းစမ်းကာ လျိုလင်ဖုန်းက အပင်ပန်းခံကာ အလုပ်လုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

သူက သူ့ဘာသာသူ ရယ်မောလိုက်ပြီး တွေးတာမိသည်။

“လျိုလင်ဖုန်းကတော့ ပင်ပန်းတဲ့ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားပုံရတယ်။ ငါ့ဘဝလောက်တော့ သက်သောင့်သက်သာမရှိတာ သေချာတယ်”

သူ၏အတွေးများသည် သူ့ပတ်ပတ်လည်ရှိ စူးစမ်းနေကြသော ရွာသားများကြောင့် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည်။

“ပြောပြပါဦး ညီအစ်ကိုဖူ၊ ဒီအင်မော်တယ်တွေမှာ ဘယ်လိုကျွမ်းကျင်မှုတွေရှိလဲ။ ခင်ဗျားတို့က ဘာလို့ တောင်တွေပေါ်ကို အမြဲတမ်းတက်နေကြတာလဲ”

လီချန်ဖူသည် သူတို့၏စပ်စုမှုကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ ပယ်ချလိုက်သောအမူအရာဖြင့် နှာမှုတ်လိုက်သည်။ သူက အင်္ကျီလက်စကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“တိတ်စမ်း၊ ငါ့လမ်းကဖယ်စမ်း”

လီချန်ဖူသည် အရူးတစ်ယောက်မဟုတ်ပေ။ လီမိသားစုတွင် မျိုးဆက်နည်းပါးကာ သူသည် ကိုယ်လုပ်တော် မျိုးနွယ်ခွဲမှ လာသော်လည်း ယုံကြည်မှုကို ရရှိထားဆဲဖြစ်သည်။ သူ့ကို သူ၏ကလေးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ တောင်များတွင် ခြံဝင်းတစ်ခု တည်ဆောက်ရန် တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ လီယဲ့ရှန့်က ၎င်းကို လျှို့ဝှက်ထားရန် သူ့ကို ရှင်းလင်းစွာ သတိပေးထားခဲ့သည်။ ချန်ဖူသည် အာရုံစိုက်မှုရရှိရန်အတွက် သူ၏ကိုယ်ပိုင်မိသားစုကို သစ္စာဖောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိပေသည်။

ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် သူ၏ကလေးက ဝိညာဉ်အပေါက်ပိုင်ဆိုင်ခြင်းနှင့် လီမိသားစု၏ သွေးသားအစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ခြင်း၏ အရေးပါမှုကို ကောင်းစွာသိရှိပေသည်။ လီထုန်ယာ၊ လီရှန်းဖျင်နှင့် လီယဲ့ရှန့်တို့မှလွဲ၍ သူ၏ကလေး လီချုံယန်သည် လီမိသားစုတွင် စတုတ္ထမြောက် ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိသောနေရာကို ရရှိရန် ကံပါလာသည်ဟု သူယုံကြည်သည်။ လျိုရို့ရွှမ်းအတွက်မူ သူမသည် လီမိသားစု၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပင် မဟုတ်သောကြောင့် လုံးဝ အလှမ်းဝေးနေပေသည်။

လီချန်ဖူသည် ယခုအခါ သူ၏ ကလေးသုံးယောက်နှင့်အတူ လီမျိုးရိုးနာမည်ကို ခံယူပြီးဖြစ်ရာ လီမိသားစု၏အကျိုးစီးပွားသည် လီချုံယန်နှင့် သူကိုယ်တိုင်၏ အကျိုးစီးပွားနှင့် တစ်ထပ်တည်းဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာသိရှိပေသည်။ ထို့ကြောင့် လီမိသားစုကို သစ္စာဖောက်ခြင်းသည် လီချန်ဖူအတွက် စဉ်းစားဖို့ရာပင် စိတ်ကူးမရှိပေ။

လီချန်ဖူသည် အလုပ်မရှိ လက်လျားလက်လျား လုပ်သူများကို ထွက်ခွာရန် ပယ်ချလိုက်သောအမူအရာဖြင့် လက်ဟန်ပြရင်း သူ၏သောက်စရာကို အပြီးသတ်လိုက်ပြီး ထိုလူအုပ်ထံမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

“ငါအလုပ်သွားလုပ်တော့မယ်”

သူ့တွင် အချည်းနှီးစကားပြောဆိုရန် အချိန်နည်းပါးပေသည်။ တောင်ကုန်းပေါ်မှ ကြီးမားသောခြံဝင်း တည်ဆောက်မှုသည် လုပ်ဆောင်နေဆဲဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးသတ်မှတ်ရက်မှာ ပြည့်တော့မည်ဖြစ်ပေသည်။