အခန်း ၂၈
Vol. 3 Ch. 28
အခန်း - (၂၈) ဝမ့်မိသားစု
ချင်စွေ့တောင်ထွဋ်ပေါ်ရှိ တိမ်နှင့်မြူနှင်းများကြားထဲ၌ လှပသော အဆောင်တစ်ခု တည်ရှိသည်။ နံနက်ခင်း၏ နူးညံ့သောနေရောင်ခြည်သည် အဆောက်အအုံပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး ၎င်း၏နံရံများတစ်လျှောက် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကို ခြယ်မှုန်းထားခဲ့သည်။
လီချယ်ကျင်းသည် အဆောက်အအုံရှေ့မှ ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သန့်စင်သောလေကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှူထုတ်လိုက်ကာ သူ၏ရှေ့တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ကျယ်ပြန့်သော တိမ်ပင်လယ်ဆီသို့ မျက်လုံးများ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူ၏ ချောမောသောမျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“နောက်ဆုံးတော့ စိမ်းပြာအဆီအနှစ်ချက္ကရာကို စုစည်းဖွဲ့တည်နိုင်ခဲ့ပြီ”
“ငါ့တို့မိသားစုရဲ့ ကျင့်စဉ်က တော်တော်လေး အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ။ ဒါက သာမန် စိမ်းပြာအဆီအနှစ်မန္နာစွမ်းအင် မဟုတ်ဘူး။ ငါက လရောင်စိမ်းပြာအဆီအနှစ်ကို ကျင့်ကြံခဲ့တာ။ ဒါတင်မကဘူး၊ သူ့ရဲ့အကျိုးသက်ရောက်မှုက သာမန်ကျင့်စဉ်တွေထက် ကျော်လွန်တယ်”
လီချယ်ကျင်းသည် သူ၏အပြာရောင်ဝတ်ရုံကို ဖြောင့်တန်းလိုက်ရင်း ထရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး နံရံမှ အေးစက်တောက်ပနေသော ဓားတစ်ချောင်းကို ဖြုတ်ယူလိုက်သည်။ သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ချက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဓားတိုက်ကွက်များကို ကျက်သရေရှိစွာ ဆက်တိုက်ကစားလိုက်သည်။
“စီနီယာအစ်ကိုကြီးပေးတဲ့ နက်ရှိုင်းဒီရေဓားသိုင်းကျင့်စဉ်က အစကောင်းတယ်။ ဒါက ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် လိုအပ်တဲ့ အဆင့်သုံးကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပေမယ့် သင်ယူရတာ မခက်ခဲဘူး”
“အဖေရော ဘယ်လိုနေလဲမသိဘူး။ ငါ့အစ်ကိုကြီးတွေရော မန္နာစွမ်းအင်သံသရာ ချက္ကရာကို စုစည်းဖွဲ့တည်နိုင်ကြပြီလား မသိဘူး။ မကြာသေးခင်တုန်းက အနောက်ဘက်မှာ ရွှေရောင်ထန်ဂိုဏ်းရဲ့ ဆူပူမှုက တော်တော်လေး စိုးရိမ်စရာကောင်းတယ်။ အထူးသဖြင့် ငါတို့မိသားစုတွေနဲ့ နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေတာဆိုတော့”
ဤအတွေးများတွင် နစ်မြောသွားသောအခါ လီချယ်ကျင်း၏ ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်မှုအပေါ် အာရုံစိုက်မှုသည် မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏မေးစေ့ကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ချပ်ကို စိတ်မပါ့တပါဖြင့် လှန်လှောကာ သူ၏စိတ်သည် အဝေးရှိ အိမ်ဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
“ဂျူနီယာညီလေး”
သူ၏အတွေးယာဉ်ကြောသည် ရွှင်မြူးစွာ အော်ခေါ်လိုက်သံကြောင့် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည်။
၎င်းသည် ထူထဲသောမျက်ခုံးများနှင့် ကြီးမားသော မျက်လုံးများရှိသော ရှောင်ယွမ်စစ်ဖြစ်သည်။ သူသည် အဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး လီချယ်ကျင်းကို ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ငါ ဘာသတင်းကောင်းတွေ ယူလာလဲ မှန်းကြည့်စမ်း”
သူက မေးလိုက်သည်။
“မနောက်ပါနဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးရယ်”
လီချယ်ကျင်းက ခေါင်းခါပြီး ခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ကျောက်စိမ်းပြားကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး ရှောင်ယွမ်စစ်ထံသို့ အာရုံကို အပြည့်အဝလွှဲပြောင်းလိုက်သည်။
“ငါ့ကို ဆရာက လီရှစီရင်စုကို အလုပ်ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ သွားခိုင်းလိုက်တယ်”
ရှောင်ယွမ်စစ်က မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကာ ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မင်းအိမ်အတွက် ပေးစရာ စာတစ်စောင်တစ်လေများ ရှိမလား”
လီချယ်ကျင်းက အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားကာ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်ကိုကြီး။ အစ်ကိုကြီးက အရမ်းကြင်နာတတ်တာပဲ”
သူသည် စာရေးကိရိယာများကို အလျှင်အမြန်ယူဆောင်လာပြီး စာတစ်စောင် စတင်ရေးသားလိုက်သည်။
ရှောင်ယွမ်စစ်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အချိန်ယူပြီးရေးပါ။ ဒီညမတိုင်ခင် ငါ့ကိုပေးရုံပါပဲ”
xxxxxxxxxx
အရုဏ်တက်ခါနီးအချိန်တွင် လီရှန်းဖျင်သည် တရားထိုင်ရာမှ ထလာခဲ့သည်။
သူ၏တိုးတက်မှုများကို ပြန်လည်တွေးလိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ချီဟိုင်က ပြည့်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီ။ နောက်ထပ် ခြောက်လလောက် ကျင့်ကြံလိုက်မယ်ဆိုရင် မန္နာစွမ်းအင်သံသရာ ချက္ကရာကို စုစည်းဖွဲ့တည်ဖို့ ကြိုးစားဖို့ အသင့်ဖြစ်လိမ့်မယ်”
သူသည် ဤအဆင့်တွင် လေးနှစ်နီးပါးကြာ ပိတ်မိနေခဲ့ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုကျင့်ကြံခြင်းအရှိန်သည် စိတ်ပျက်စရာကောင်းလောက်အောင် နှေးကွေးလွန်းသည်ဟု သူယူဆသည်။ ကျင်းအာမှာမူ စိမ်းပြာအဆီအနှစ်ချက္ကရာကို စုစည်းဖွဲ့တည်ရန် ကြိုးစားနေလောက်ပြီဖြစ်သည်။
သူ အပြင်သို့ထွက်လာသောအခါ ထျန်းယွင်ကို အိမ်အဝင်ဝတွင် နံနက်ခင်း နေစာလှုံနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လီရှန်းဖျင်ကို တွေ့သောအခါ သူမက မတ်တပ်ရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူက တားဆီးလိုက်သည်။
“ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ။ အထူးသဖြင့် မင်းမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတဲ့အချိန်မှာ ပိုသတိထားရမှာပေါ့”
သူက သတိပေးလိုက်သည်။
ထျန်းယွင်က ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမခင်ပွန်း၏ မျက်လုံးများကိုကြည့်ရင်း သူမက ညင်သာစွာ ဝန်ခံလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရှိလာကတည်းက တော်တော်လေး လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေသလို ခံစားနေရတယ်”
သူမက တစ်ချက်သမ်းဝေလိုက်ရင်း စိုးရိမ်မှုအရိပ်အယောင်ဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ချုံယန်က ကျင့်ကြံခြင်းမှာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်လာနေတယ်လို့ ကျွန်မကြားတယ်။ ကျွန်မတို့ကလေးမှာ ဝိညာဉ်အပေါက်မရှိခဲ့ရင် ပင်မမိသားစုက အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အားနည်းသွားပြီး မျိုးရိုးခွဲက ပိုအားကောင်းလာမှာကို ကျွန်မ မစိုးရိမ်မိဘဲ မနေနိုင်ဘူး။ ဒါက ကျွန်မတို့မိသားစုရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ဆိုးကျိုးဖြစ်စေနိုင်တယ်”
လီရှန်းဖျင်သည် သူမ၏ ပြောကြားချက်ကြောင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူက သူမ၏ခေါင်းကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။
“စိတ်ချပါကွာ။ ငါတို့ကလေးမှာလည်း ဝိညာဉ်အပေါက်ရှိမှာပါ။ အိမ်ကကိစ္စတွေကို ငါကိုင်တွယ်ပါ့မယ်။ ဒါကြောင့် မင်း ဘာမှစိတ်ပူစရာမလိုဘူး။ လီချုံယန်အတွက်တော့ သူ ဆန်းကြယ်အသွင် ချက္ကရာကို စောစော စုစည်းဖွဲ့တည်နိုင်တာက စိုးရိမ်စရာအကြောင်း မရှိပါဘူး”
သူမခင်ပွန်း၏ စကားများကြောင့် စိတ်ချသွားသော ထျန်းယွင်သည် သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီနွဲ့လိုက်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ရှင်ပြောတဲ့အတိုင်းပါပဲ”
သူတို့၏အချိန်လေးသည် လျိုလင်ဖုန်းက ခြံဝင်းထဲသို့ အပြေးအလွှားဝင်ရောက်လာပြီး သူတို့ကို မြင်သောအခါ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် မျက်နှာနီရဲစွာဖြင့် ဆက်နေရမည်လား သို့မဟုတ် ထွက်သွားရမည်လားမသိဘဲ အနေရခက်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။
ထျန်းယွင်သည် ညင်သာစွာပြုံးကာ ရန်ဖျင်အာ၏အကူအညီဖြင့် ခွင့်တောင်းကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
အနှောက်ယှက်ခံလိုက်ရခြင်းကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော လီရှန်းဖျင်က လျိုလင်ဖုန်းကို မေးလိုက်သည်။
“ဦးလေး၊ ဘာကိစ္စနဲ့ ဒီလောက်အလျှင်စလို ရောက်လာရတာလဲ”
“လျိုမိသားစုက ကလေးတစ်ယောက်က လီတောက်ခိုရွာကိုကျော်ပြီး ကုလီလမ်းတစ်လျှောက် မိုင်ပေါင်းများစွာ ခရီးဆက်ခဲ့တယ်။ သူက အဲဒီမှာ သတိကြီးတဲ့ လယ်သမားတစ်ယောက်နဲ့တွေ့ခဲ့ပြီး အဲဒီလူက ငါတို့ကိုမြင်တော့ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ထွက်ပြေးသွားခဲ့တယ်။ ကလေးက သူ့ကို လိုက်မဖမ်းရဲခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် သူက နေရာကိုမှတ်သားပြီး သတင်းပို့ဖို့ ပြန်လာခဲ့တယ်”
လျိုလင်ဖုန်းက အသက်ကိုလုရှူရင်း သူ၏သတင်းစကားကို လီရှန်းဖျင်ထံသို့ ပေးပို့လိုက်သည်။
လီရှန်းဖျင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေတော့မည်အပြုတွင် နောက်ထပ်ပုံရိပ်တစ်ခုက မြင်ကွင်းထဲသို့ အလျှင်အမြန် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် လီယဲ့ရှန့်ဖြစ်ပြီး သူသည်လည်း အလားတူပင် အသက်ရှူမဝဘဲ မျက်နှာနီရဲနေခဲ့သည်။
သူသည် ရွာအဝင်ဝဆီမှ တစ်လျှောက်လုံး အသက်ရှူရန်ပင် မရပ်တန့်ဘဲ ပြေးလာခဲ့ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။
“လီချွမ်းခိုရွာက သတင်းစကားတစ်ခု ပို့လိုက်တယ်။ စိမ်းပြာရေအိုင်ဂိုဏ်းရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်က ဝမ်မိသားစုကလို့ပြောတဲ့ အင်မော်တယ်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ရောက်နေတယ်”
“သောက်ကျိုးနည်း၊ အဲဒီကလေးနောက်ကိုလိုက်ပြီး ဒီကိုရောက်လာတာပဲ ဖြစ်ရမယ်”
လျိုလင်ဖုန်းက သူ့ဘာသာသူ တိုးတိုးလေးကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး ဤအရာကို မတွက်ဆမိသည့်အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆုံးမလိုက်သည်။
လီရှန်းဖျင်သည် နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ထိတ်လန့်မနေကြပါနဲ့။ လာတဲ့သူကလည်း စိမ်းပြာရေအိုင်ဂိုဏ်းရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်ကပဲ။ ရန်လိုဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေနည်းပါတယ်”
သူက လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဒုတိယအစ်ကို ဘယ်မှာလဲ”
“အင်မော်တယ်ဆရာက ဒီမနက်စောစော တောင်ပေါ်တက်သွားပြီး ပြန်မလာသေးဘူး”
“ဦးလေး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး တောင်ပေါ်တက်ပြီး ဒုတိယအစ်ကိုကို ဒီအခြေအနေကို အကြောင်းကြားပေးပါ။ သူ့ကို အဲဒီမှာပဲ နေခိုင်းလိုက်၊ ဆင်းလာစရာ မလိုဘူးလို့။ ယဲ့ရှန့်၊ ငါနဲ့အတူ လီတောက်ခိုရွာကို လိုက်ခဲ့”
လျိုလင်ဖုန်းသည် သူ၏အမိန့်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး တောင်ဘက်သို့ ချက်ချင်းထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
လီရှန်းဖျင်သည် လီယဲ့ရှန့်နှင့် လီကျင်းရွာမှ အစောင့်အနည်းငယ်နှင့်အတူ ကျေးလက်လမ်းမှတဆင့် လီတောက်ခိုရွာဆီသို့ အလျှင်အမြန်သွားလိုက်သည်။
သူတို့ လီတောက်ခိုရွာသို့ရောက်သောအခါ ရွှီဝမ်ရှန်၏လူများနှင့် တွေ့လိုက်ကြသည်။
လီယဲ့ရှန့်က ချက်ချင်းပင် မေးလိုက်သည်။
“အဲဒီအင်မော်တယ်ကျင့်ကြံသူက ဘာပြောလဲ”
ထိုလူက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အဲဒီအင်မော်တယ်ဆရာက စကားသိပ်မပြောဘူး။ သခင်ကြီးရဲ့ခြံဝင်းထဲမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေကိုမှိတ်ပြီး တရားထိုင်နေပုံရတယ်”
ထိုအချိန်တွင် လီရှန်းဖျင်နှင့် အခြားသူများသည် ခြံဝင်းအဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ သူသည် အဝတ်အစားများကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲတွင်ထိုင်နေသောလူကို ကြည့်ရှုရန် ရှေ့သို့တိုးသွားလိုက်သည်။
လာရောက်သူသည် ငယ်ရွယ်ပုံရပြီး ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ခန့် ဖြစ်နိုင်ကာ ကြည့်ကောင်းသောမျက်နှာနှင့် သန့်ရှင်းဖြူစင်သော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူက မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လီရှန်းဖျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
လီရှန်းဖျင်က ကျောက်စိမ်းမြို့တော်ချက္ကရာကို မကျင့်ကြံရသေးသောကြောင့် လူငယ်၏အစွမ်းအစကို တိုင်းတာရန် ဝိညာဉ်အာရုံမရှိပေ။
သူက ရိုသေစွာ လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က စိမ်းပြာရေအိုင်ဂိုဏ်းရဲ့အုပ်ချုပ်မှုအောက်က လီရှန်းဖျင်ပါ”
လီရှန်းဖျင် အံ့ဩသင့်သွားရသည်မှာ လူငယ်သည် သိသာထင်ရှားစွာ စိတ်သက်သာရာရသွားဟန်ဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး လျှင်မြန်စွာ ထရပ်ကာ လေးစားစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က စိမ်းပြာရေအိုင်ဂိုဏ်းရဲ့အုပ်ချုပ်မှုအောက်က ဝမ့်ယွမ်ခိုင်ပါ။ လီမိသားစုခေါင်းဆောင်ကို တွေ့ဆုံခွင့်ရတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်”
“အို ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီလိုဓလေ့ထုံးစံတွေ မလိုအပ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က လီမိသားစုက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပါပဲ။ ကျွန်တော့်အဖေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မိသားစုခေါင်းဆောင်ပါ”
လီရှန်းဖျင်က ငြင်းဆန်သည့်အနေဖြင့် သူ၏လက်များကို ဝေ့ယမ်းရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ လူငယ်၏ ရိုသေလေးစားသော အမူအရာကို မြင်ရသောအခါ လီရှန်းဖျင်သည် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
“မကြာသေးခင်က ကျွန်တော့်အဖေက ကုလီလမ်းအနောက်ဘက်မှာ ချင်စွေ့တောင်ထွဋ်ရဲ့ အင်အားရှိနေတာကို သိရှိခဲ့ရပြီး တော်တော်လေး ကျေနပ်နေခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို အဲဒီဒေသကို စူးစမ်းလေ့လာပြီး ဒေသခံမိသားစုတွေနဲ့ အဆက်အသွယ်တွေ တည်ဆောက်ဖို့ စေလွှတ်ခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားတို့ရွာကို ရောက်လာတာက တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်ပါပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသိမပေးဘဲ လာရောက်လည်ပတ်မိတာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”
ဝမ့်ယွမ်ခိုင်သည် အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။ သူက ယဉ်ကျေးစွာ တောင်းပန်ပြီးနောက် ပြုံးရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်အဖေက လီမိသားစုအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ယူသွားဖို့လည်း ညွှန်ကြားခဲ့ပါတယ်”